Χάθηκε το δημοσιογραφικό μέτρο στο ΔΟΛ – Η Χιονάτη, ο Καρακούσης και η αντίδραση Μαρινάκη

Χάθηκε το δημοσιογραφικό μέτρο στο ΔΟΛ – Η Χιονάτη, ο Καρακούσης και η αντίδραση Μαρινάκη

20|09|2017 – 11:07

Πολλά ερωτήματα διατυπώνονται το τελευταίο διάστημα για τις σχέσεις που διαμορφώνονται σε επίπεδο διευθυντικών στελεχών στον ΔΟΛ, ενώ με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένεται και η αντίδραση του Βαγγέλη Μαρινάκη, ο οποίος σύντομα θα κληθεί να λάβει θέση.

Η υποβόσκουσα ένταση και διαφωνίες εκδηλώθηκαν με το άρθρο «Χιονάτη» τού Γιάννη Πρετεντέρη, ο οποίος εξαπέλυσε ευθέως τα πυρά εναντίον του Διευθυντή του… Αντώνη Καρακούση  επειδή θεωρήθηκε πως το άρθρο που έγραψε για τον Αλέξη Τσίπρα (με τον οποίο συναντήθηκε προ ημερών) ήταν “αγιογραφία” του πρωθυπουργού.

Η αντιπαράθεση προοιωνίζεται πιθανώς εξελίξεις καθώς είναι η πρώτη φορά που μια εσωτερική διαφωνία κοινοποιείται και ανάγεται σε σύγκρουση περί της εκδοτικής πολιτικής του συγκροτήματος. Ο Γιάννης Πρετεντέρης είναι γνωστός για τις πύρινες αντι-ΣΥΡΙΖΑ θέσεις του και το γεγονός ότι προωθεί τις απόψεις του Κυριάκου Μητσοτάκη και τη συνεργασία του νέου φορέα της κεντροαριστεράς με τη Ν.Δ.

Διατηρεί προσωπικές σχέσεις με τον πρόεδρο της Ν.Δ αλλά και φιλικές σχέσεις με τον αντιπρόεδρο Άδωνι Γεωργιάδη, τον οποίο φιλοξένησε, άλλωστε, και στο σκάφος του το καλοκαίρι στη Μύκονο.

Είναι προφανές πως αργά ή γρήγορα ο νέος ιδιοκτήτης του συγκροτήματος Βαγγέλης Μαρινάκης θα κληθεί σύντομα να πάρει θέση. Και δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν πως ο Αντώνης Καρακούσης θα πιεσθεί ακόμα περισσότερο αφού η στάση των μέσων ενημέρωσης του ομίλου έναντι της κυβέρνησης είναι δεδομένη.

Δεν είναι μόνο ότι πρώτη φορά που ένας δημοσιογράφος απαντά στον διευθυντή του… Είναι το ύφος της απάντησης διότι μετά από κάποια στιγμή δεν κρίνει το περιεχόμενο του ρεπορτάζ, αλλά τον δημοσιογράφο που το υπογράφει και εν προκειμένω τον διευθυντή του. Και η επίθεση δεν είναι δημοσιογραφικού χαρακτήρα, αλλά πολιτικού (σε αυστηρά προσωπικό τόνο)!

Διαβάστε το άρθρο του Γιάννη Πρετεντέρη

Περίεργες συμπτώσεις. Ακόμη και στον αντιπολιτευόμενο Τύπο κυκλοφορούν τελευταία κάτι παράξενες αγιογραφίες του Πρωθυπουργού.

Γιατί παράξενες; Κάθε πρωθυπουργός δικαιούται τους αγιογράφους του.

Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση διηγούνται όλοι το ίδιο παραμύθι: ο άνθρωπος έμαθε, ωρίμασε, δοκιμάστηκε, άλλαξε. Απέκτησε γνώση και εμπειρία. Κυρίως όμως έχει άπλετο χρόνο στη διάθεσή του να αντιδράσει, δεν έχει κριθεί, δεν είναι τελειωμένος, αλλά «νάτος πετιέται απ’ την αρχή».

Για την ακρίβεια, πετιέται ένας άλλος Τσίπρας. Εκείνος που ενδιαφέρεται για τους επιχειρηματίες, αγαπάει την Κεντροαριστερά και τον αγαπούν οι Ευρωπαίοι. Οσα είπαμε, νερό κι αλάτι. Ο ιδιότυπος κυνισμός του χαμαιλέοντα.

Με άλλα λόγια, ο Τσίπρας δεν είναι ο Τσίπρας που έχουμε όλοι στο μυαλό μας, αλλά ένας φιλαλήθης, φιλότιμος, φιλόπονος, ίσως και φιλόζωος αθλητής που απλώς διάλεξε να τρέξει Μαραθώνιο και όχι σπριντ. Στο τέλος οι σπρίντερ θα φάνε τη σκόνη του.

Ένας Αμπέμπε Μπικίλα χωρίς γραβάτα αλλά με παπούτσια.

Το παραμύθι δεν είναι σπουδαίο, ούτε πρωτότυπο. Ολοι οι πρωθυπουργοί που ετοιμάζονται να χάσουν πασχίζουν να μας πείσουν πως έμαθαν, άλλαξαν κι αν χάσουν θα χάσουμε το καλύτερο.

Κατανοητό. Κανείς Τσίπρας δεν θα πήγαινε στις εκλογές λέγοντας ότι είναι ο Τσίπρας τον οποίο αποδοκιμάζει σήμερα το 80% του ελληνικού λαού. Προφανώς θα επιχειρήσει να επινοήσει έναν άλλο Τσίπρα κι οποίος το χάψει, το έχαψε.

Μόνο που όλα αυτά δεν είναι παρά μια ωραία ιστορία να την κουβεντιάζουμε στις παρέες. Να διαφωνούμε και να συμφωνούμε.

Στις εκλογές όμως κανείς δεν ψηφίζει με τα μάτια της ψυχής, ιδίως έπειτα από εννέα χρόνια κρίσης. Ψηφίζει για δουλειές, συντάξεις, πετρελαιοκηλίδες, εισφορές, πυρκαγιές, νοσοκομεία, φόρους… Κοινώς, ψηφίζει για την πραγματικότητα που ζει κι όχι για μια εικόνα πρωθυπουργού που φιλοτεχνούν κάποιοι αγιογράφοι και διακινούν μερικοί παρακεντέδες.

Διότι ο σημερινός Πρωθυπουργός παραμένει ο Πρωθυπουργός του Βαρουφάκη, του Κουρουμπλή, του Πολάκη, του Παππά, του Σπίρτζη, του Κατρούγκαλου. Της κυβέρνησης που κάηκε στην Αττική και πνίγηκε στον Σαρωνικό. Κι αυτή η κυβέρνηση είναι που θα κριθεί στις εκλογές επειδή πάντα στις εκλογές κρίνεται μια συγκεκριμένη κυβέρνηση, όχι τα «Κλασικά Εικονογραφημένα»!

Αν έγινε ΠΑΣΟΚ, έγινε δυστυχώς το χειρότερο ΠΑΣΟΚ. Αν αισθάνεται αλλαγμένος, δεν ξέρω ποιον ενδιαφέρει η αλλαγή. Διότι τα παραμύθια χρειάζονται και κάποια λογική συνοχή.Κανείς δεν μπορεί να πείσει ακόμη και μικρά παιδιά ότι το κοριτσάκι που περπατά στο δάσος να πάει στη γιαγιά του είναι η Κοκκινοσκουφίτσα, που ξαφνικά όμως γίνεται η Χιονάτη.

Το άρθρο του Αντώνη Καρακούση

Όσοι τούτο τον καιρό έχουν την ευκαιρία να συναντήσουν τον Πρωθυπουργό αισθάνονται τη διαφορά. Ο Αλέξης Τσίπρας δείχνει πιο σταθερός, πιο ήρεμος και σίγουρα πιο έμπειρος απ’ ό,τι στο παρελθόν. Η ευθύνη διακυβέρνησης της χώρας άλλωστε δεν έχει καμία σχέση με τον ρόλο του ηγήτορα της αντιπολίτευσης και η αλλαγή πεδίου από τη διεύθυνση ενός κόμματος στη διαχείριση των υποθέσεων ενός ολόκληρου λαού είναι άλλη κατάσταση, πολύ πιο απαιτητική και απείρως συνθετότερη.

Δοκιμάστηκε, όπως συνηθίζει να λέει ο ίδιος στους συνομιλητές του, σε πάμπολλα μέτωπα, εγχώρια και διεθνή, τα τελευταία δυόμισι χρόνια. Διήλθε από Συμπληγάδες είναι αλήθεια, και αυτό γίνεται φανερό από την πρώτη στιγμή.

Η οικονομία θα κρίνει τα πάντα

Ο Πρωθυπουργός έχει λειανθεί από την τριβή με τα προβλήματα της χώρας, η ματιά του είναι συνολικότερη, οι διεθνείς συσχετισμοί καθοδηγούν πλέον τη σκέψη του, επιδρούν και ενσωματώνονται στη στρατηγική και στον σχεδιασμό του, χωρίς αυτό ωστόσο να σημαίνει ότι έχει απομακρυνθεί από τις βασικές πολιτικές αρχές και τον κυρίαρχο κύκλο των ιδεών και αντιλήψεων που όριζαν την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του.

Σίγουρα πάντως δείχνει πιο ευέλικτος και πιο ώριμος. Και, το κυριότερο, αντιμετωπίζει την πρόκληση της διακυβέρνησης ως μαραθώνιο δρόμο, όπου δοκιμάζονται οι αντοχές, τα σχέδια και οι ιδέες βεβαίως. Ο κ. Τσίπρας έχει πεισθεί πια ότι όλα θα κριθούν στο πεδίο της οικονομίας. Θεωρεί ότι οι οικονομικές συνθήκες βελτιώνονται σταθερά, ότι το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης ελευθέρωσε τη χώρα από τα δεσμά της καχυποψίας και της αμφισβήτησης, και δημιούργησε προϋποθέσεις ανάκαμψης και εξόδου από την κρίση.

Μετρά και ξαναμετρά τις επιδόσεις της οικονομικής πολιτικής και υπολογίζει ότι η χώρα ξεφεύγει από τον κύκλο της ύφεσης και δείχνει πως μπορεί να εισέλθει σε βιώσιμο αναπτυξιακό κύκλο. Γι’ αυτό και δεν θέλει να διαταράξει επ’ ουδενί την πορεία που ξεκίνησε μετά το Eurogroup της 15ης Μαΐου. Θα επιμείνει έτσι στην ταχεία ολοκλήρωση της τρίτης αξιολόγησης, αποφεύγοντας τα λάθη και τις άγονες συγκρούσεις της προηγούμενης.

Σκοπός του είναι να φθάσει στη νέα χρονιά με το πεδίο καθαρισμένο, ώστε να έχει τον χρόνο να προετοιμάσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη ρύθμιση του χρέους. Προσβλέπει σε μια καθαρή ποσοτικοποίηση της ρύθμισης, η οποία θα επιβεβαιώνει τη βιωσιμότητα του χρέους και θα διευκολύνει πραγματικά την επανένταξη της ελληνικής οικονομίας στο διεθνές οικονομικό σύστημα.

Το ΔΝΤ και οι εμμονές των δανειστών

Αναγνωρίζει βεβαίως τις δυσκολίες, αντιλαμβάνεται τα εμπόδια που μπορεί να θέσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αλλά θέλει να εκμεταλλευθεί στον μέγιστο βαθμό την πίεση που μπορεί να ασκήσει το IMF στους ευρωπαίους δανειστές για μια γενναιότερη διευθέτηση.

Αξιολογεί βεβαίως τη σκληρή, σχεδόν μονολιθική και εμμονική στάση του κ. Τόμσεν, ξέρει τις απαιτήσεις του για νέα ανακεφαλαιοποίηση των ελληνικών τραπεζών λόγω των «κόκκινων» δανείων, αποδέχεται ως έναν βαθμό την αδυναμία του ελληνικού τραπεζικού συστήματος να ανταποκριθεί με ταχύτητα στην επίλυση του επίμαχου αυτού θέματος, θέλει και ο ίδιος να επιταχυνθεί η εξυγίανση του τραπεζικού τομέα, αλλά μπορεί επίσης να αντιληφθεί πόσο επιβαρυντική θα αποδειχθεί ενδεχόμενη επικράτηση των απόψεων του εμμονικού δανού οικονομολόγου, ο οποίος είδε τη φήμη του να καταρρακώνεται από τις αλλεπάλληλες αστοχίες του και επιζητεί τώρα κάποιου είδους επιβεβαίωση.

Ακόμη κατανοεί ότι το όλο ζήτημα σταθεροποίησης και ανάκαμψης της οικονομίας απαιτεί πειθαρχίες από την πλευρά της κυβέρνησης, αντιλαμβάνεται τις δυσκολίες που προσθέτει η παρατηρούμενη εξάντληση της φοροδοτικής ικανότητας των πολιτών, αλλά θα επιμείνει έχοντας ως εγγύηση το δίδυμο Τσακαλώτου – Χουλιαράκη, που παρακολουθεί συστηματικά και οργανωμένα τη διαχείριση των δημοσίων οικονομικών.

Προσβλέπει ταυτόχρονα στις ευρωπαϊκές εξελίξεις μετά τις γερμανικές εκλογές. Υπολογίζει στη ζωντάνια του γάλλου προέδρου Εμανουέλ Μακρόν, τον οποίο θεωρεί δυναμικότερο του Ολάντ, και ελπίζει ότι επανεκλεγόμενη η Ανγκελα Μέρκελ θα φροντίσει περισσότερο την υστεροφημία της ως ευρωπαίας πολιτικού, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες για την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Οι ευκαιρίες και ο χρόνος των εκλογών

Ο Πρωθυπουργός εκτιμά ότι θα υπάρξουν ευκαιρίες για την Ελλάδα στον βαθμό που επιβεβαιωθούν οι παραπάνω εκτιμήσεις. Και αυτός είναι ένας πρόσθετος λόγος κινητοποίησης της ελληνικής πλευράς προς την κατεύθυνση κάλυψης των υποχρεώσεων που πηγάζουν από το πρόγραμμα στήριξης όλων των προηγούμενων χρόνων.

Βάσει των παραπάνω στοχεύσεων, ο Πρωθυπουργός αντιλαμβάνεται τη θητεία του ως μαραθώνιο δρόμο. Επιμένει έτσι στους συνομιλητές του ότι θα εξαντλήσει την τετραετία, σχεδόν δεσμεύεται πως οι εκλογές θα γίνουν τον Σεπτέμβριο του 2019, σημειώνοντας ότι δεν έχει κανέναν λόγο να προσφύγει νωρίτερα στις κάλπες.

Όπως λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια, «όσο απομακρυνόμαστε από την εστία της κρίσης τόσο περισσότερα οφέλη θα αποκομίζει η κυβέρνηση και η θέση της θα ενισχύεται αν όντως διαμορφώσει συνθήκες βιώσιμης ανάκαμψης».

Πράγμα που θα ορίσει και την πολιτική του στάση στο εσωτερικό. Θα επιμείνει έτσι στα ανοίγματα προς τους επιχειρηματίες, αξιοποιώντας τόσο τις αντιθέσεις που αναδεικνύονται τελευταίως όσο και τη διείσδυση των ξένων στα ελληνικά οικονομικά πράγματα. Επίσης θα απευθυνθεί με μεγαλύτερη ένταση στη νέα γενιά μέσω συγκεκριμένων πολιτικών χρηματοδότησης και δημιουργίας περιβάλλοντος ευκαιριών για νέους επιχειρηματίες. Γενικώς επιδιώκει να δημιουργήσει μια βάση εξόδου από την κρίση και έτσι να μετατοπίσει τη συζήτηση για το μέλλον. Το παρελθόν θέλει να το αξιοποιήσει ως βάση απόδοσης ευθυνών για τους προηγούμενους.

«Σπρίντερ που καλείται να τρέξει μαραθώνιο»

Ουσιαστικά ο κ. Τσίπρας θέλει να αποκρούσει στην πράξη όλα τα επιχειρήματα που καθιστούν ισχυρή τη διεκδίκηση της εξουσίας από τη Νέα Δημοκρατία. «Ο κ. Μητσοτάκης μοιάζει με έναν σπρίντερ που καλείται να τρέξει μαραθώνιο» λέει ο κ. Τσίπρας και συμπληρώνει ότι «ήδη έχει λαχανιάσει». Κατά τον Πρωθυπουργό ο κ. Μητσοτάκης δεν θα αντέξει τα δύο χρόνια πολιτικού μαραθωνίου που θα τον υποβάλει.

Μένει βεβαίως να αποδειχθούν πρώτα οι δικές του αντοχές, καθώς στην πολιτική οι σχεδιασμοί δεν είναι πάντα ταιριαστοί με την πραγματικότητα και η στάση των πολιτών δεν ακολουθεί κατ’ ανάγκην το σενάριο που κατασκευάζει η κάθε κυβέρνηση.

Από εκεί και πέρα ο Πρωθυπουργός δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για τις εξελισσόμενες πολιτικές διεργασίες στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Ο ίδιος δεν κρύβει ότι διεκδικεί τον ευρύτερο χώρο. Γι’ αυτό και αποδίδει εξαιρετική σημασία στις σχέσεις που οικοδομεί σταθερά με τον κύκλο της ευρωπαϊκής Σοσιαλδημοκρατίας, η οποία είναι αλήθεια ότι επιζητεί τη συνεργασία μαζί του. Είναι ακριβές άλλωστε ότι γερμανοί και γάλλοι σοσιαλδημοκράτες συνομιλούν περισσότερο μαζί του παρά με τις ηγεσίες των συγγενών ελληνικών εκφράσεων της Σοσιαλδημοκρατίας.

Γι’ αυτό άλλωστε έθεσε από τη Θεσσαλονίκη το ερώτημα προς τα πού θα κλίνει το νέο σχήμα της Κεντροαριστεράς, αν δηλαδή θα συγγενεύει με τη δική του Αριστερά ή θα λοξοδρομήσει προς τη Δεξιά. Χαριτολογεί μάλιστα σημειώνοντας ότι «με έναν τρόπο συμμετέχω στις διαδικασίες της Κεντροαριστεράς, χωρίς να διεκδικώ την ηγεσία».

Χωρίς αμφιβολία ο κ. Τσίπρας αποδεικνύεται σκληρός και επίμονος παίκτης. Όσοι τον θεωρούν τελειωμένο ή πιστεύουν ότι θα παραδώσει αμαχητί την εξουσία, πλανώνται πλάνην οικτράν. Κατά πάσα βεβαιότητα θα δώσει σκληρή μάχη και η διεκδίκησή του θα είναι προς όλες τις κατευθύνσεις.

Έχει δε, χωρίς αμφιβολία, χρόνο στη διάθεσή του. Μπορεί πιθανώς να ματαιοπονεί, αλλά σίγουρα θα κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του προκειμένου να μεταβάλει τα εις βάρος του προγνωστικά. Ο καιρός θα δείξει αν μπορεί να πείσει τους Έλληνες ότι ο δικός του δρόμος δεν υπήρξε ζημιογόνος αλλά, αντιθέτως, είναι ασφαλέστερος και αποδοτικότερος.

Προσδοκίες και σχέδια

Ο κ. Τσίπρας αποδεικνύεται σκληρός και επίμονος παίκτης. Όσοι τον θεωρούν τελειωμένο ή πιστεύουν ότι θα παραδώσει αμαχητί την εξουσία, πλανώνται πλάνην οικτράν. Κατά πάσα βεβαιότητα θα δώσει σκληρή μάχη και η διεκδίκησή του θα είναι προς όλες τις κατευθύνσεις.

Ο κ. Τσίπρας λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι «όσο απομακρυνόμαστε από την εστία της κρίσης τόσο περισσότερα οφέλη θα αποκομίζει η κυβέρνηση και η θέση της θα ενισχύεται αν όντως διαμορφώσει συνθήκες βιώσιμης ανάκαμψης».

Κατά τον πρωθυπουργό ο κ. Μητσοτάκης δεν θα αντέξει τα δύο χρόνια πολιτικού μαραθωνίου που θα τον υποβάλει.

Ο Πρωθυπουργός για τις εξελίξεις στην Κεντροαριστερά χαριτολογεί, σημειώνοντας ότι «με έναν τρόπο συμμετέχω στις διαδικασίες, χωρίς να διεκδικώ την ηγεσία».

Advertisements

Μέχρι και ο Πρετεντέρης γράφει για το «κενό» Μητσοτάκη στη ΔΕΘ

20 Σεπτεμβρίου 2017

Μέχρι και ο Πρετεντέρης γράφει για το «κενό» Μητσοτάκη στη ΔΕΘ

19|09|2017 – 14:20

Συνήθως τα σχόλια του Γιάννη Πρετεντέρη, που τον προηγούμενο μήνα φωτογραφήθηκε να κάνεις διακοπές στη Μύκονο παρέα με τον Άδωνη Γεωργιάδη, είναι θετικά έως… πολύ θετικά για τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ωστόσο, σήμερα, ο δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Τα Νέα» ασκεί κριτική, έστω και με το γάντι, στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης για την παρουσία του στη ΔΕΘ.

Ειδικότερα, ο κ. Πρετεντέρης στη στήλη του πρώτα τονίζει ότι περίμενε «να κάτσει λίγο η σκόνη της ΔΕΘ για vα κάνουμε την καθιερωμένη σύγκριση Tσίπρα – Μητσοτάκη».

Στη συνέχεια, όμως, ο δημοσιογράφος επισημαίνει ότι «Ο Μητσοτάκης παρουσίασε κάτι που μοιάζει με σχέδιο» και συνεχίζει αναφέροντας ότι το σχέδιο «έχει ένα βασικό κενό: τον δημοσιονομικό χώρο».

«Αν η λύση είναι ανάπτυξη με επενδύσεις χρειάζεται να υπενθυμίσουμε ότι ο μέσος χρόνος απόδοσης μιας επένδυσης (σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ) είναι τρία με πέντε χρόνια. Ακόμα δηλαδή κι αν μια επένδυση έγινε χθες θα αποδώσει κάπου ανάμεσα στο 2021 και το 2023 – πάρτε καλύτερα το δεύτερο σενάριο, Ελλάδα είμαστε…» αναφέρει, για να καταλήξει στο ρητορικό ερώτημα και το όχι και τόσο αισιόδοξο συμπέρασμα: «Και τι θα κάνουμε έως τότε; Η χώρα θα βουλιάξει όποιος κι αν την κυβερνά».

Προτείνοντας ανατροπή της σημερινής δημοσιονομικής πολιτικής, ο Γ. Πρετεντέρης, αναφέρεται στην ανάγκη για «δραστική μείωση φόρων και εισφορών που θα επιτρέψει την αύξηση των εισοδημάτων που (μαζί με τον τουρισμό) μπορεί να τονώσει την κατανάλωση και την ανάπτυξη έως ότου αρχίσουν να αποδίδουν οι επενδύσεις», λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «άλλος δρόμος δεν .υπάρχει, ούτε μπορεί να εφευρεθεί».

Κλείνοντας ο αρθρογράφος επισημαίνει, όπως και πολλά άλλα «γαλάζια» στελέχη, ότι για να βαδίσει τον δρόμο αυτόν μια αυριανή κυβέρνηση πρέπει να συμφωνήσουν οι δανειστές:

«Εδώ είναι το κενό του Μητσοτάκη. Λέει ότι θα τους πείσει με ρήτρες μεταρρυθμίσεων κ.λπ. Καλό κουράγιο. Έως τώρα όμως έχει καταπιεί όλες τις δημοσιονομικές δεσμεύσεις που έχει αναλάβει η σημερινή κυβέρνηση για μετά το… 2018! Και σε τέτοιες κουβέντες κερδίζουν τα κακά παιδιά. Όχι τα καλά»

ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ Στο ταμείο θα φανεί

20.09.2017

ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ

Στο ταμείο θα φανεί

Αίσθηση προκάλεσε η δήλωση με την οποία ο Κυριάκος Μητσοτάκης κάλυψε σχεδόν απολύτως τον Αδωνη Γεωργιάδη. Και λέω σχεδόν γιατί μια αιχμούλα υπήρχε στην απάντησή του: «Μπορεί να έχει πει και καμιά κουβέντα παραπάνω…» Βεβαίως ο κ. Γεωργιάδης έχει πει πολλές κουβέντες παραπάνω, μερικές εκ των οποίων εκθέτουν τον ίδιο (μικρό το κακό), τον αρχηγό του και την παράταξή του (αυτό είναι όντως πρόβλημα).

Πάντως και άλλα στελέχη της Ν.Δ. έχουν πει τις κουβεντούλες τους και τις χοντράδες τους, χωρίς να ανακληθούν στην τάξη ή να αντικατασταθούν. Ωστόσο απορώ γιατί πολλοί εξεπλάγησαν δυσάρεστα. Ο πρόεδρος της Ν.Δ. δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς. Δική του επιλογή είναι ο κ. Γεωργιάδης, χάρη στην υποστήριξη που του έδωσε στον δεύτερο γύρο των εσωκομματικών εκλογών κέρδισε την κούρσα και κρίνει ότι δεν του βάζει εμπόδια στην προσπάθειά του να κερδίσει τις εκλογές.

Είναι φανερό ότι οι δύο πολιτικοί δεν προέρχονται από το ίδιο ιδεολογικό ρεύμα. Ο ένας είναι πούρος νεοφιλελεύθερος και προς τιμήν του δεν το κρύβει -απόδειξη η συνέντευξή του στη ΔΕΘ- κι ο άλλος ανήκει στη λαϊκιστική Δεξιά.

Ενα κόμμα τέτοιου τύπου που διεκδικεί την εξουσία οφείλει να είναι πολυσυλλεκτικό, δηλαδή να ενσωματώνει μια πλατιά γκάμα απόψεων και η ηγεσία του είναι υποχρεωμένη να ανέχεται τις διαφορετικές αποχρώσεις και να τις παρουσιάζει ως ένδειξη δημοκρατικότητας και πλουραλισμού. Το θέμα με τα πολυσυλλεκτικά κόμματα είναι ποιος δίνει τον τόνο.

Η σύνθεση δεν είναι εύκολη υπόθεση. Συχνά υπάρχουν συγκρούσεις και αναπτύσσονται φυγόκεντρες τάσεις, όταν η άποψη που μειοψηφεί νιώθει ότι ασφυκτιά. Ο κ. Μητσοτάκης, τοποθετώντας στις θέσεις των αντιπροέδρων έναν νεοφιλελεύθερο και έναν της λαϊκιστικής Δεξιάς πίστεψε ότι θα ικανοποιήσει όλες τις πτέρυγες. Και οι δύο του είναι χρήσιμοι. Όμως δεν πήρε υπόψη του την ιδιοσυγκρασία των προσώπων.

Ο κ. Χατζηδάκης είναι ένας ήπιος άνθρωπος, χαμηλών τόνων και προτιμά την ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση με την Αριστερά. Η επιδίωξή του είναι να πείσει τους κεντρώους ότι η Δεξιά δεν είναι τόσο κακή και τόσο φανατική όσο ισχυρίζονται οι αντίπαλοί της.

Ο κ. Γεωργιάδης είναι ένας εκρηκτικός τύπος, με έντονες ρεβανσιστικές διαθέσεις, η πόλωση είναι η δεύτερη φύση του, απολαμβάνει τις προσωπικές συγκρούσεις και δεν διστάζει να μετέλθει όλα τα μέσα προκειμένου να κρατήσει στην παράταξη εκείνους που σκέφτονται να μετακομίσουν στη Χρυσή Αυγή.

Ο πρώτος χρησιμοποιεί τα ΜΜΕ με φειδώ, ο δεύτερος είναι μόνιμος πανελίστας (είτε με φυσική παρουσία είτε τηλεφωνικώς) και τουιτάρει αδιάκοπα επί παντός επιστητού. Αυτούς που θέλει ο κ. Χατζηδάκης να φέρει στην παράταξη, τους διώχνει ο κ. Γεωργιάδης.

Δουλειά του κ. Μητσοτάκη είναι κρατήσει και τους μεν και τους δε. Για να το πετύχει, πρέπει να επιβάλει μια ισορροπία. Δεν τα έχει καταφέρει. Ο κ. Γεωργιάδης κερδίζει κατά κράτος στο γήπεδο των εντυπώσεων. Αν αυτό είναι καλό ή θα αποβεί μοιραίο για τον κ. Μητσοτάκη και το κόμμα του, θα φανεί στο ταμείο.

Ανάγωγα

Πήρε πίσω την καταγγελία του ο Αδ. Γεωργιάδης ότι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην «ομάδα διαχείρισης» του πλοίου «Αγία Ζώνη ΙΙ». Τα λάθη είναι ανθρώπινα. Η συγγνώμη είναι γενναία στάση. Οι πολιτικοί δεν μας έχουν συνηθίσει να αναγνωρίζουν τα λάθη τους και να ζητούν συγγνώμη. Ομως οι αλλεπάλληλες συγγνώμες για τα αλλεπάλληλα λάθη δεν σε εξιλεώνουν. Δείχνουν επιπολαιότητα. Τουλάχιστον.

Πόσο πραγματικά στοίχισε η περίοδος Βαρουφάκη   15:12 | 20 Σεπ. 2017 Τελευταία

Πόσο πραγματικά στοίχισε η περίοδος Βαρουφάκη

15:12 | 20 Σεπ. 2017 Τελευταία ανανέωση 17:59 | 20 Σεπ. 2017

Βασίλης Παζόπουλος

Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος από τη δήλωση Στουρνάρα για το κόστος της «περιόδου Βαρουφάκη» κι ακόμα κυριαρχεί η εντύπωση πως το χρέος της Ελλάδας αυξήθηκε κατά 100 δισ. ευρώ.

Είναι έτσι όμως;

Ας θυμηθούμε τι είπε ακριβώς ο κεντρικός τραπεζίτης: «Η διαπραγματευτική τακτική είχε κόστος τα 86 δισ. του τρίτου μνημονίου και τους ελέγχους στην κίνηση κεφαλαίων».

Για μισό λεπτό. Κάτι δεν πάει καλά με αυτό το σκεπτικό. Τα δάνεια που παίρνει ένα κράτος ποτέ δεν προστίθενται στα παλαιότερα. Και αυτό γιατί το μεγαλύτερο μέρος τους εξοφλεί παλαιότερα δάνεια. Όπως συνέβη και σε αυτή την περίπτωση. Μόλις 12,3 δισ. δεν πήγαν για αποπληρωμή παλαιότερων χρεών. (1)

Τότε ο Ρέγκλινγκ πως ανέβασε το ποσό στα 100 δισ.; Επειδή στηρίχθηκε σε μια έκθεση του ΔΝΤ που προέβλεπε ανάπτυξη 2,5% το 2015 και 3,5% για το 2016. Άρα, σκέφτηκε, χάθηκε 6% του ΑΕΠ. Ας τα προσθέσω και αυτά.

Προφανώς για τη θέση του επικεφαλής του EFSF δεν θεωρήθηκαν απαραίτητες οι γνώσεις στοιχειωδών οικονομικών εννοιών. Αλλιώς θα γνώριζε πως το ΑΕΠ δεν είναι ούτε περιουσιακό στοιχείο, ούτε χρέος. Πρόκειται για τον «τζίρο» που πραγματοποιεί μια οικονομία. Κάνοντας 14 δισ. λιγότερο τζίρο, δεν σημαίνει πως αυξάνεις το χρέος 14 δισ. Σημαίνει πως προσθέτεις αχλάδια με καρπούζια, επειδή είναι… πράσινα. (2)

Μην ξεχνάμε εξάλλου πως οι προβλέψεις του ΔΝΤ για την εξέλιξη της ελληνικής κρίσης είχαν ευστοχία τυφλού που πυροβολεί με άσφαιρα. Υπερεκτιμούσαν συνεχώς τις δυνατότητες της χώρας. (3)

Γιατί; Γιατί αν ανέφεραν ρεαλιστικά νούμερα, θα παραδέχονταν πως το πρόγραμμα δεν έβγαινε. Θα έρχονταν σε αντίθεση με το καταστατικό τους, που απαγορεύει να δίνουν δάνεια σε μια χώρα χωρίς δυνατότητα αποπληρωμής. (4)

Τι πραγματικά έγινε στη θητεία Βαρουφάκη

Επί Βαρουφάκη, στο ΑΕΠ υπήρξε μια μικρή ανάκαμψη. Αποδεικνύεται στον παρακάτω πίνακα, με τα αντίστοιχα τρίμηνα των προηγούμενων ετών. (5)

Στο διάγραμμα που ακολουθεί έχουμε την εξέλιξη του ΑΕΠ. Αν υπήρχε σημαντική ζημία, της τάξης του 60% επί του ΑΕΠ (όσο αντιστοιχούν τα 100 δισ.), θα ήταν ορατή.

Όσον αφορά στο χρέος, παρέλαβε 317 δισ. και το παρέδωσε 10 δισ. λιγότερα. Ναι, λιγότερα!

Βοήθησε βέβαια ότι εξέπεσαν 10,9 δισ. από τα ομόλογα του EFSF, που δεν είχαν χρησιμοποιηθεί. Η κατηγορία ότι τα έχασε, δεν ευσταθεί, μια που αφαιρέθηκαν από το χρέος.

Γενικότερα, όλη την περίοδο από 31/12/2014 μέχρι 1/4/2016, το χρέος αυξήθηκε μόλις 1,5 δισ., σύμφωνα με τη Eurostat.

Η επιβολή των capital controls

Αναμφίβολα η οικονομία υπέστη αρνητικό σοκ, όταν έκλεισαν οι τράπεζες. Ο Βαρουφάκης, λόγω θέσης, ασφαλώς φέρει ευθύνη που δεν μπόρεσε να τα αποτρέψει. Μήπως όμως κάποιοι σαμποτάρανε την προσπάθειά του;

Η μείωση των καταθέσεων ξεκίνησε να εντείνεται από τις 15 Δεκεμβρίου 2014, όταν ο Στουρνάρας προέβηκε σε ένα τεράστιο ατόπημα: δήλωσε ότι θα υπάρξει έλλειψη ρευστότητας στην αγορά!

Τέτοια δήλωση δεν έχει ξαναγίνει στην παγκόσμια οικονομική ιστορία από κεντρικό τραπεζίτη. Ακόμα κι αν αληθεύει, αυτές οι λέξεις απαγορεύεται να ειπωθούν. Είναι στο job description της θέσης. Διεθνώς. Σαν ένας αρχιπυροσβέστης να φωνάξει «φωτιά» σε γεμάτο θέατρο!

Και να ήταν μόνο αυτός; Ενδεικτικό παράδειγμα ήταν ο Άδωνις Γεωργιάδης. Με το ειδικό βάρος του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κυβερνώντος κόμματος, από την τηλεόραση προέτρεπε τους καταθέτες να αποσύρουν τα χρήματά τους!

Αντίθετα, οι διεθνείς επενδυτές φάνηκαν θετικοί στις ιδέες Βαρουφάκη. Μετά τη συνάντησή του με εκπροσώπους funds στο Λονδίνο, τον Φεβρουάριο, την επόμενη ο Γενικός Δείκτης ανέβηκε 11% και οι καταθέσεις αυξήθηκαν για πρώτη φορά από τον Δεκέμβριο.

Και τι έκανε αμέσως μετά η ΕΚΤ;  Σταμάτησε να αποδέχεται τα ελληνικά ομόλογα ως εξασφάλιση, προκαλώντας αναστάτωση στο τραπεζικό σύστημα. (6)

Ακίνητα και τράπεζες

Όσον αφορά στις ανακεφαλαιοποιήσεις, πριν τις αναλύσουμε ας ξεκαθαρίσουμε μια παρανόηση: δεν υπάρχει συγκεκριμένο ελάχιστο ύψος καταθέσεων, προκειμένου να μπορούν να δίνουν δάνεια οι τράπεζες. Αυτό που είναι αναγκαίο, είναι να έχουν «καθαρό» ενεργητικό. (7)

Οι ανακεφαλαιοποιήσεις χρειάστηκαν (8) όχι τόσο γιατί υπήρξε μεγάλη εκροή μετρητών, αλλά επειδή αυξήθηκαν ασφυκτικά τα κόκκινα δάνεια.

Κι όμως ήταν αναπόφευκτο να αυξηθούν. Η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης που ακολουθείται αυτό ακριβώς σημαίνει: την εσκεμμένη (ναι, εσκεμμένη) υποτίμηση των περιουσιακών μας στοιχείων μέσω κυβερνητικών παρεμβάσεων και φόρων.

Ας πάρουμε το παράδειγμα του ΕΝΦΙΑ. Παρουσιάζεται ως απλά εισπρακτικό μέτρο, όμως αποκρύπτεται η συστημική διάστασή του. Το ακίνητο υπήρξε για τον Έλληνα ο πλέον ασφαλής τρόπος να διαφυλάξει τις οικονομίες του. Να μεταβιβάσει περιουσία στα παιδιά του, να το πουλήσει σε ώρα ανάγκης, να ανοίξει επιχείρηση βάζοντάς το υποθήκη για δάνειο.

Η ιδιοκτησία του ακινήτου δημιουργούσε μια αίσθηση πλούτου. Ξαφνικά σταμάτησε να πουλιέται ή δεν το δεχόταν η τράπεζα ως υποθήκη. Ο πολίτης ένιωσε -και έγινε- πιο φτωχός. Αναπόφευκτο ήταν να μειώσει την κατανάλωση και τις επενδύσεις, βαθαίνοντας την ύφεση.

Οι τράπεζες κατέρρευσαν όπως οι δίδυμοι πύργοι όταν έπεσαν πάνω τους τα αεροπλάνα, όταν μειώθηκε η αξία των εξασφαλίσεων για τα ενυπόθηκα δάνεια. Σε συνδυασμό με τη μείωση των εισοδημάτων, εκτίναξε το ποσοστό αδυναμίας εξυπηρέτησης δανείων. (9)

Ήδη από το καλοκαίρι του 2014, η Τράπεζα της Ελλάδος στην εισηγητική της πρόταση προς την ΕΚΤ, βάσει των stress tests, θεωρούσε πως υπήρχε πρόβλημα κεφαλαιακής επάρκειας.

Το ζήτημα δεν είναι πια θεωρητικό, όπως ήταν όταν το συζητάγαμε το 2010. Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής έχουν διαπιστωθεί στην πράξη. Η Ελλάδα έχασε το ποσοστό του ΑΕΠ που έχασαν οι ΗΠΑ στη Μεγάλη Ύφεση του 1929 ή οι Βρετανοί όταν βγήκαν από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η διαφορά είναι πως σε αντίθεση με εμάς, αυτοί ανέκαμψαν γρήγορα.

Το e-mail Χαρδούβελη

Τελειώνοντας, να συγκρίνουμε τις υποχρεώσεις για πρωτογενή πλεονάσματα του 2ου με του 3ου μνημονίου. Πρωτογενές πλεόνασμα σημαίνει πόσα χρήματα κάνουν «φτερά» από την Ελλάδα. Δεν πρόκειται για ανακύκλωση για αποπληρωμή χρέους αυτή τη φορά, αλλά για καθαρή εκροή. (10)

Ο παρακάτω πίνακας φανερώνει ότι γλιτώσαμε περίπου 20 δισ. ευρώ. Μάλιστα από την ελληνική οικονομία θα λείπανε τουλάχιστον τα διπλά, αν υπολογίσουμε μια εντελώς μετριοπαθή κυκλοφοριακή ταχύτητα χρήματος επί 2.

Πολλοί έχουν υποστεί το σφάλμα να μη συγκρίνουν το 3ο μνημόνιο με τις απαιτήσεις του 2ο, αλλά με το περίφημο e-mail  Χαρδούβελη. Το e-mail περιείχε αυτά που πρότεινε ο Χαρδούβελης στην τρόικα, όχι η τρόικα στην κυβέρνηση. Αφορούσε στο κλείσιμο της Β’ αξιολόγησης, όχι τα μέτρα από το 2015 και μετά.

Όπως και να έχει, όμως, είναι άστοχο να το συζητάμε. Ο Τόμσεν τα είχε απορρίψει με τον ειρωνικό χαρακτηρισμό «μέτρα Μίκυ Μάους».

Παραπομπές 

(1) Η συμφωνία ήταν να κατευθυνθούν τα 86 δισ. ως εξής:

– Τοκοχρεολύσια ύψους 53,8 δισ.

– Ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών 25 δισ. Από αυτά χρησιμοποιήθηκαν μόλις τα 5.

– Ληξιπρόθεσμες υποχρεώσεις Δημοσίου 7,3 δισ.

(2) Στη συνέντευξή του έκανε λάθος υπολογισμό. Ανέφερε πως το 6% του ΑΕΠ είναι 100 δισ.

(3) Η ομολογία για τους λάθος υπολογισμούς έγινε από τον τότε επικεφαλής οικονομολόγο του ΔΝΤ, Olivier Blanchard.

(4) Όταν άρχισαν οι διαφωνίες με τους υπόλοιπους της τρόικας σχετικά με τη βιωσιμότητα του χρέους, έκαναν το ανάποδο: έβγαζαν απαισιόδοξες εκτιμήσεις!

(5) Από ό,τι ομολογεί ο ίδιος, οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι αρνήθηκε να εισάγει νέους φόρους. Επιπλέον δεν πρέπει να παραγνωριστεί η δυναμική σταθεροποίησης της οικονομίας από την προηγούμενη κυβέρνηση

(6) Τι ζητήματα έθετε τόσο προκλητικά ή απαράδεκτα, ώστε εξανάγκασε τους εταίρους να προβούν σε επιθετικές ενέργειες; Ζητούσε μείωση ΦΠΑ, συντελεστή φορολόγησης των επιχειρήσεων στο 20%, ψηφιοποίηση των συναλλαγών για πάταξη της φοροδιαφυγής, bad bank για διαχείριση των «κόκκινων» δανείων, αναπτυξιακή τράπεζα σε συνεργασία με την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων.

(7) Σχετικές μελέτες έχουν δημοσιευτεί από την BIS, τις Κεντρικές Τράπεζες Αγγλίας, Νορβηγίας και άλλους.

(8) Ειδικά η πρώτη έγινε για να καλυφθεί η τεράστια τρύπα από το PSI, εξαιτίας της ανόητης ενέργειας των τραπεζών να τριπλασιάσουν το ποσό των ελληνικών ομολόγων που κατείχαν.

(9) Σε όποιον και να ρίξουμε το φταίξιμο πάντως, η έκθεση του ΤΧΣ τον Ιούλιο του 2016 αναφέρει πως η ζημία του ταμείου είναι γύρω στα 9 δισ. Περιλαμβάνει την αποτίμηση των μετοχών, των δικαιωμάτων αγοράς (warrants) και των μετατρέψιμων ομολογιών (Cocos).

(10) Τα πρωτογενή πλεονάσματα που έχουν συμφωνηθεί δεν είναι ρεαλιστικά. Παρόμοιες επιδόσεις έχουν πραγματοποιηθεί μόνο από 3 χώρες. Τη Νορβηγία, όταν άρχισε να αξιοποιεί τα πετρέλαιά της, το Βέλγιο και τη Σιγκαπούρη.

– ΟΛΑ τα στοιχεία που αναφέρονται είναι επίσημα. 

* Ο κ. Βασίλης Παζόπουλος είναι οικονομολόγος, χρηματιστηριακός αναλυτής, συγγραφέας του βιβλίου Επενδυτές χωρίς Σύνορα (www.ependytes.com).

Πηγή: Euro2Day

Τι είπε ο άνθρωπος!   07:30 | 20 Σεπ. 2017

Τι είπε ο άνθρωπος!

07:30 | 20 Σεπ. 2017

Νίκος Μπογιόπουλος

«Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση, όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα».Ποτέ ίσως άλλοτε στην ιστορία αυτού του τόπου σε μια φράση δεν έχουν ειπωθεί τόσα πολλά.

Για την ακρίβεια δεν είχε προσφερθεί στο φιλοθεάμον κοινό τέτοιο ξεβράκωμα από τον γυμνό βασιλιά του νεοφιλελευθερισμού.

Τι μας είπε ο «μετριοπαθής», ο «ήπιος», ο «κεντροδεξιός» κύριος Μητσοτάκης;

Ότι η κοινωνική ισότητα καταστρατηγεί τη δημοκρατία και ότι κινείται στον αντίποδα της ανθρώπινης φύσης!

Ότι η «ανισότητα» (προσέξτε: η ανισότητα» και όχι η «διαφορετικότητα») αποτελεί στοιχείο του ανθρώπινου DNA και άρα είναι ο αρμός πάνω στον οποίο πρέπει να οικοδομούνται οι ανθρώπινες κοινωνίες!

Ο κ. Μητσοτάκης, ακολουθώντας τον «ευθύ» δρόμο του νεοσυντηρητισμού και όχι την σοσιαλδημοκρατική τεθλασμένη του κ. Τσίπρα (ιδού η… διαφορά τους) ήταν αποκαλυπτικός:Δια των χειλέων του η κοινωνική ανισότητα έφτασε να συνιστά ξετσίπωτα πολιτικό πρόταγμα και να ξεστομίζεται επίσημα ως προεκλογικού τύπου διακηρυκτικός λόγος!

Τύφλα να έχει ο  κοινωνικός δαρβινισμός! Τύφλα να έχει ο Μάλθους!

Ο κύριος Μητσοτάκης, ο οποίος αγορεύει περί το μέλλον, ο οποίος ομιλεί εν έτει 2017 για να μας πουλήσει τα οράματα του για το πώς θα είναι η Ελλάδα το 2030, μας το ξεκαθάρισε (εν τη πολιτική αφελεία του;): Θέλει μια χώρα, μια κοινωνία κι έναν λαό που θα ζούνε… 250 χρόνια πίσω.

Πίσω κι από εκείνο το «Ελευθερία – ΙΣΟΤΗΤΑ – αδελφοσύνη» της Γαλλικής Επανάστασης!Τόσο «μαύρο» είναι το μέλλον που μας τάζουν. Φτιαγμένο με τα ίδια πάντα καπιταλιστικά υλικά, με τις ίδιες θεωρίες περί «άξιου και ικανού», με την ίδια κατασταλτική ιδεοληψία που αντανακλά και θέλει να αναπαραγάγει σε επίπεδο συνείδησης την επιβολή του «δίκιου του ισχυρού».

Και που όταν ανοίγουν οι υπόνομοι του συστήματος, εμφανίζονται κάποιοι και τα χρησιμοποιούν όλα αυτάγια να οδηγήσουν την ανθρωπότητα στους νόμους της Νυρεμβέργης. Γρηγορείτε!

Πηγή: imerodromos

Κώστας Γεωργάκης: Ο άνθρωπος που αυτοκτόνησε για την ελευθερία 07:52 | 19 Σεπ. 2017 Τόνια Γκόρου

Κώστας Γεωργάκης: Ο άνθρωπος που αυτοκτόνησε για την ελευθερία

07:52 | 19 Σεπ. 2017

Τόνια Γκόρου

Τα ξημερώματα της 19ης Σεπτεμβρίου 1970, η ομάδα οδοκαθαριστών που καθάριζε την πλατεία Ματεότι, στη Γένοβα, βρέθηκε μπροστά σε μια εικόνα που έμελλε να αποτελέσει την αρχή της διεθνούς αντίδρασης για τη χούντα στην Ελλάδα. Ένας νέος, τυλιγμένος στις φλόγες, έτρεχε μπροστά από το δικαστικό μέγαρο και φώναζε «Ζήτω η Ελλάδα, κάτω η δικτατορία». Αρνήθηκε την βοήθειά τους και πέθανε εννιά ώρες αργότερα, στο κοντινό νοσοκομείο. Το όνομά του ήταν Κώστας Γεωργάκης και γεννήθηκε, στις 23 Αυγούστου 1948.

Ο Γεωργάκης καταγόταν από την Κέρκυρα και ήταν γιος ράφτη. Τελείωσε το σχολείο με άριστα και τον Αύγουστο του 1967, λίγους μήνες μετά την επιβολή της δικτατορίας, έφυγε για να σπουδάσει Γεωλογία στην Ιταλία. Το 1968, έγινε μέλος της ΕΔΗΝ, της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου, ενώ στο αυτοκίνητο που οδηγούσε είχε κολλημένη μια φωτογραφία του Ανδρέα Παπανδρέου.

Από την πρώτη στιγμή κατήγγειλε το καθεστώς και τις πρακτικές του. Τρεις μήνες πριν την αυτοκτονία του, αποκάλυψε ανώνυμα σε γενοβέζικο περιοδικό ότι άνθρωποι της Χούντας είχαν παρεισφρύσει στις ελληνικές φοιτητικές οργανώσεις στην Ιταλία. Λίγο καιρό αργότερα, δέχτηκε επίθεση από παρακρατικούς και, παρότι ενεργός φοιτητής, είχε πρόβλημα με την αναβολή της στρατιωτικής του θητείας. Παράλληλα, η οικογένειά του στην Κέρκυρα δεχόταν και αυτή τις πιέσεις του καθεστώτος.

Μέσα σε αυτό το κλίμα τρομοκρατίας, ο Γεωργάκης αποφάσισε πως έπρεπε να γίνει κάτι δραστικό, ώστε να ευαισθητοποιηθεί επιτέλους η Δύση για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Χάρισε το αντιανεμικό του στην αρραβωνιαστικιά του, Ροζάνα, έγραψε μια επιστολή στον πατέρα του και, φορτώνοντας το αυτοκίνητό του με τρία μπουκάλια βενζίνη, ξεκίνησε για την πλατεία Ματεότι.

«Συγχώρεσε με γι’ αυτό που έκανα και μην κλάψεις. Ο γιος σου δεν είναι ήρωας. Είναι άνθρωπος, όπως όλοι οι άλλοι, ίσως λίγο πιο φοβισμένος (…) Δεν θέλω να μπείτε σε κίνδυνο από τις πράξεις μου, αλλά δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά, παρά να σκέφτομαι και να ενεργώ σαν ελεύθερο άτομο», γράφει ο ίδιος στο γράμμα του. Η κηδεία του έγινε στην Γένοβα στις 23 Σεπτεμβρίου.

Επικαλούμενη λόγους ασφαλείας και φοβούμενη πως μια τελετή στην μνήμη του θα γινόταν αφορμή για συλλαλητήριο, η Χούντα καθυστέρησε τέσσερις μήνες την επιστροφή της σωρού του. Στις 18 Ιανουαρίου του 1971, μέσα σε άκρα μυστικότητα έφτασε στην ιδιαίτερη πατρίδα του και τελικά θάφτηκε στο Α’ δημοτικό Νεκροταφείο. Η θυσία του αναγνωρίστηκε στην Μεταπολίτευση, μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Στην Κέρκυρα υπάρχει πλατεία με το όνομά του και τον ανδριάντα του.

Ο Γεωργάκης είναι ο μοναδικός που αυτοκτόνησε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την Χούντα και θεωρείται ο πρόδρομος των μετέπειτα φοιτητικών αντιδράσεων και της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ο θάνατός του ήταν για την υπόλοιπη Ευρώπη η πρώτη απτή απόδειξη κοινωνικής αντίστασης στο δικτατορικό καθεστώς. Όπως είναι φυσικό, στην Ελλάδα το περιστατικό επισήμως αποσιωπήθηκε. Η είδηση όμως διαδόθηκε από στόμα σε στόμα. Λέγεται ότι το τραγούδι του Σαββόπουλου «Ωδή στον Γ. Καραϊσκάκη» είναι γραμμένο για τον Γεωργάκη, ενώ ο Νικηφόρος Βρεττάκος αναφέρεται στη θυσία του στο ποίημά του «Η Θέα του Κόσμου»: «.ήσουν η φωτεινή περίληψη του δράματός μας (.) στην ίδια λαμπάδα τη μία, τ’ αναστάσιμο φως κι ο επιτάφιος θρήνος μας.».

Αν περάσει κανείς σήμερα από την πλατεία Ματεότι, πάνω σε μια μαρμάρινη κολώνα, θα βρει σκαλισμένη στα ιταλικά τη φράση «Η Ελλάδα θα σε θυμάται για πάντα».

Η πικρή ανυπαρξία της ΚεντροΑριστεράς

Η πικρή ανυπαρξία της ΚεντροΑριστεράς

19 Σεπτεμβρίου 2017

Του Αντώνη Παπαγιαννίδη

Εκείνο που εξελίσσεται όλες αυτές τις ημέρες στην ΔηΣυμπ – το άνευρο, μετά και το εγχείρημα της Βενιζελικής λογικής «Ελιάς», πουκάμισο-Ελένη, που καλείται να λειτουργήσει ως μετα-ΠΑΣΟΚ – με την διμοιρία των υποψηφίων αρχηγών και την νευρική έως υστερική συζήτηση για την ιντερνετική ή μη ψηφοφορία, διαλύει αυτόν τον χώρο. Πικρό, αυτό! Υπάρχει όμως και κάτι χειρότερο: είναι ενδεχόμενο ο χώρος να μην διαλύεται (με την τεχνική βοήθεια όσων υποτίθεται ότι πάνε να τον στήσουν στα πόδια του, ή όσων μένουν στο παρασκήνιο «αναμένοντας τις εξελίξεις» και αποφεύγοντας την έκθεση – και δεν αναφερόμαστε μονάχα στον Βαγγέλη Βενιζέλο), αλλά να περιέρχεται σε ανυπαρξία. Να μετατρέπεται σε ΚΟΔΗΣΟ/ΕΚ-ΝΔ της δεκαετίας του ΄70.

Χρησιμοποιούμε αποχρώσεις του πικρού, γιατί; Επειδή στην Ελληνική πολιτική σκηνή εδώ και σχεδόν έναν αιώνα εκείνο που περιγράφεται ως ΚεντροΑριστερά – δηλαδή η επιλογή της επιδίωξης της ισότητας μάλλον παρά της ατομικής ανάδειξης ως βάθρου της πολιτικής δράσης (ετούτο είναι μια απλή διύλιση της Αριστεράς), όμως με αποφυγή της ακραίας συνέπειας του εξισωτισμού και με αποδοχή των καταναγκασμών της πραγματικότητας, της διακυβέρνησης (κάπου εκεί μπαίνει στην μέση η λογική Κέντρου) – διεκδικεί και πετυχαίνει την έκφραση της κοινωνιολογικής πλειοψηφίας. Η ΚεντροΑριστερά δεν ενθουσιάζει, δεν αναφλέγει, αλλά εκφράζει μια βαθύτερη ισορροπία και τα χρόνια του Βενιζελισμού, και στην Πλαστηρική εκδοχή, και στην Ένωση Κέντρου του Ανένδοτου και στις οβιδιακές μεταμορφώσεις του ΠΑΣΟΚ.

Τώρα; Τώρα, μετά την αποτυχία-του-Εκσυγχρονισμού-που-μετεξελίχθηκε-σε-εγκατάλειψη της διάστασης της Αριστεράς (προσοχή! όχι λόγω του ίδιου του Κώστα Σημίτη ή του Νίκου Θέμελη, ή και αργότερα του ΓΑΠ, αλλά λόγω του κατσαπλιαδισμού που ανέβηκε ως κύμα για την διατήρηση της νομής της εξουσίας), τείνει να απομείνουν μόνον οι κενές αναφορές σε λέξεις και αξίες αριστερόστροφες. Ενώ ο κόσμος που είχε στρατευθεί ή και απλώς επιλέξει αυτόν τον χώρο «περιμένει», δεν εισπράττει παρά κενές διατυπώσεις – οι οποίες, σημειωτέον, όσο πιο όμορφα εκφράζονται τόσο η κενότητά τους αναδεικνύεται! – και όρκους για αμφίπλευρη εναντίωση προς τους εναπομείναντες μεγάλους της πολιτικής σκηνής, ΣΥΡΙΖΑ και Ν.Δ..

Ενώ ρηχά κάτω από την επιφάνεια βράζουν τα «εγώ» και η ανάγκη συμμετοχής σε σχήματα άσκησης της εξουσίας – απλή αναλογική στον ορίζοντα, βλέπετε. Να τα πούμε ανοιχτά: οι περίτεχνες συζητήσεις και αντιδικίες και Fbκαυγάδες για την ιντερνετική ψηφοφορία ή μη, ή πάλιν ο αγώνας να συγκεντρωθούν οι…… 1.000 υπογραφές από 7 διαμερίσματα της χώρας απ’ όσους σηκώθηκαν να διεκδικήσουν όχι την ηγεσία, αλλά ρόλο, κρύβουν μια πορεία προς την ανυπαρξία.

Αν οι πεισματικά στρατευόμενοι σ’ αυτόν τον πολιτικό χώρο πολίτες δεν τραβήξουν το αυτί των προσερχόμενων ως ταγών, να τους υποχρεώσουν να προσγειωθούν στην σημερινή πραγματικότητα και όχι στις αναμνήσεις τους, να τους κάνουν να πουν ευθέως με ποιους θα πάνε και ποιους θα αφήσουν (όχι ως συμμαχίες εξασφάλισης υπουργικών θώκων, αλλά ως θέσεις για άσκηση πολιτικής, ως επιλογές κοινωνίας) τότε απλώς συμμετέχουν στο μνημόσυνο εκείνου που θεωρούν ότι τους αντιπροσωπεύει – της ΚεντροΑριστεράς.

Και το χειρότερο είναι ότι οι Δέκα Διεκδικητές που κατατρίβονται σε συζητήσεις για την ψηφιακή ψηφοφορία – όσο τους αντέξει ο άτυχος Νίκος Αλιβιζάτος! – είναι καλοί και αξιόλογοι άνθρωποι (ορισμένοι και προσωπικά φίλοι, αλλά η πολιτική…), που όμως κινδυνεύουν να κάνουν τελικά κακό στον χώρο τους, στον εαυτό τους και στην πολιτική ισορροπία του αύριο.