Σχόλιο μας : απίστευτο αντί για αλλαγή πολιτικής ψάχνουν δικαιολογίες! Γλυκοκοιτάζουν ΝΔ … !!!

Neo

2  3  0 Google +0  0 Print0

20/11/2017@7:38

Ταξική η ψήφος στην Κεντροαριστερά…

«Ταξική ψήφο» είδαν πίσω από τα αποτελέσματα της προηγούμενης Κυριακής, στον πρώτο γύροτων εκλογών για την ανάδειξη επικεφαλής της Κεντροαριστεράς, οι παροικούντες την Χαριλάου Τρικούπη.

Δεν είναι τυχαίο, ότι εξετάζοντας προσεκτικά την κατανομή των ψήφων στην ΄Β Αθήνας, που δεν είναι παρά μία μικρογραφία της χώρας, παρατήρησαν πως οι ψηφοφόροι των λεγόμενων «λαϊκών» περιοχών προτιμούσαν την Φώφη Γεννηματά και εκείνοι των κάπως πλουσιότερων αστικών περιοχών, τον Γιώργο Καμίνη και τον Σταύρο Θεοδωράκη.

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στην Κηφισιά πρώτευσε ο Σταύρος Θεοδωράκης (35,47%) και ακολούθησε με μεγάλη διαφορά η Φώφη Γεννηματά(19,41%) και μετά ο Γιώργος Καμίνης (18,54%) και ο Νίκος Ανδρουλάκης (15,52%).Επίσης, στα Βριλήσσια, πρώτος ήρθε ο Σταύρος Θεοδωράκης με 26,95% και ακολούθησε η Φώφη Γεννηματά με 23,36%, ενώ στον δήμο Φιλοθέης – Ψυχικού, ο Σταύρος Θεοδωράκης πήρε το 43,32% των ψήφων, ο Γιώργος Καμίνης το 21,18%, η Φώφη Γεννηματά το 13,84% και ο Νίκος Ανδρουλάκης το 10,53%.

Αντίθετα, σε πιο ‘λαϊκές’ συνοικίες, όπως για παράδειγμα το Ηράκλειο, πρώτευσε με διαφορά η ΦώφηΓεννηματά (39,08%) και ακολούθησαν με διαφορά ο Νίκος Ανδρουλάκης (19,74%), ο Γιώργος Καμίνης (15,78%) και ο Σταύρος Θεοδωράκης (13,92%). Αντιστοίχως, στη Νέα Ιωνία, το 53,89% των ψηφοφόρων προτίμησαν την πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και επικεφαλής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, το 22,16% τον ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ,το 9,12% τον επικεφαλής του Ποταμιού και το 7,41% τον δήμαρχο Αθηναίων, ενώ στο Αιγάλεω η Φώφη Γεννηματά πρώτευσε με 49,28% και ακολούθησαν ο Νίκος Ανδρουλάκης με 24,09%, ο Γιώργος Καμίνης (9,79%) και ο Σταύρος Θεοδωράκης (8,41%).

Και ενώ τα παραδείγματαπου αναφέρονται είναι λίγα, αλλά …ενδεικτικά, μπορείτε να δείτε εδώ αναλυτικάτα αποτελέσματα σε όλη την περιφέρεια

Advertisements

Λαλιωτης Πολυτεχνείο

Γ.   Μια πρόσθεση… 1973+19+1 = 1993

6. Είκοσι χρόνια πριν, από την ημέρα που η Ευρωπαϊκή Κοινότητα μετεξελίχθηκε σε Ευρωπαϊκή Ένωση και δεκαέξι χρόνια πριν από το γκρέμισμα του τείχους στο Βερολίνο και από την κατάρρευση του «Υπαρκτού Σοσιαλισμού στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης», εδώ στην Ελλάδα, σε μια ρωγμή του χρόνου, έλαμψε το πρόσωπο και ο λόγος μιας «γενιάς».

Η «γενιά» του Πολυτεχνείου ήταν και θαρρώ ότι παραμένει εικονοκλαστική, απελευθερωτική και χειραφετημένη. Με τις ουτοπίες και το ριζοσπαστισμό της δεν αμφισβήτησε μόνο τα πάντα, αλλά επαγγέλθηκε και πολλά.

Πίστεψε στον εαυτό της και στη «σκιά» της, αλλά αγωνίστηκε στο όνομα όλων, ή μάλλον «έσωσε» τη χαμένη τιμή πολλών.

Αμφισβήτησε αλλά σεβάστηκε τις προηγούμενες γενιές της Εθνικής Αντίστασης και του 114.

Σηματοδότησε αλλά και «καταπίεσε» τις επόμενες γενιές. Ήταν και είναι μια «γενιά σύνορο», που ορισμένες φορές έμεινε στη μέση του δρόμου, αδύναμη να προχωρήσει σε μεγάλες υπερβάσεις.

7. Ένα μεγάλο ρεύμα από αυτή τη «γενιά» είχε την «τύχη μαζί και την ατυχία» να πιστέψει στις μεγάλες αφηγήσεις της Ιστορίας και της πολιτικής. Να ατονήσει την κριτική της σκέψη και να ακρωτηριάσει τις αισθήσεις της. Να συνδέσει ή και να αφιερώσει ένα κομμάτι από τη ζωή της σε χίμαιρες, σε στείρα δόγματα και σε μανιχαϊσμούς, να δικαιολογήσει βαρβαρότητες.

Παρ’ όλα αυτά πολλοί από αυτή τη «γενιά» μπορεί να έχασαν την πυξίδα τους, δεν έχασαν όμως ποτέ την ψυχή τους.

Γι’ αυτό μπορεί να ενώσουν με το νήμα της ζωής το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον τους. Καλύτερα όμως «αθώοι εν πλήρει συγχύσει» και ιχνηλάτες ανεμοδαρμένοι παρά «κουρδισμένα ανθρωπάκια», ένας φίλος μου από τους πρωταγωνιστές της εξέγερσης.

• Η «γενιά του Πολυτεχνείου» γεννήθηκε σε μια ρωγμή του χρόνου και είναι μια γενιά-σύνορο ανάμεσα σε δύο ιστορικούς κύκλους.

Ανάμεσα στον Μεταπολεμικό – Μετεμφυλιακό κύκλο, που έκλεισε οριστικά και αμετάκλητα με τη γέννησή της, και στον Μεταπολιτευτικό κύκλο, που άρχισε να σκιαγραφείται πάλι με τη γέννησή της, με την πτώση της Χούντας και την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, καθώς και με το στίγμα μιας τραγωδίας για τον Ελληνισμό, μιας προδοσίας με χαίνουσα πληγή στην Κύπρο με την εισβολή των Τούρκων και την κατοχή του βορείου τμή

ματος του νησιού.

8. Σήμερα, είκοσι χρόνια μετά, στους πιο πολλούς -αν όχι σε όλους- υπάρχει ακόμη αναμμένη μια σπίθα, μια φλόγα. Θέλουμε να πιστεύουμε, αρκεί και να το αποδείξουμε, ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί και περπατάμε στο σκοινί μοναχικοί, αλλά όχι μόνοι.

Νιώθουμε ότι είμαστε μαζί, αλλά ευτυχώς δεν είμαστε ίδιοι. Νιώθουμε ότι είμαστε τόσο κοντά, αλλά και τόσο μακριά, τόσο γνώριμοι, αλλά και τόσο άγνωστοι, τόσο ταυτισμένοι αλλά ευτυχώς και τόσο διαφορετικοί.

Σήμερα νιώθουμε αντίστοιχα αισθήματα είτε έχουμε πορευτεί σε ίδιους και σε συγκλίνοντες δρόμους είτε έχουμε κινηθεί σε ασύμβατες τροχιές.

Ίσως όμως να ισχύει για τον καθένα μας ή και για όλους μας η προφητεία του στίχου: «… Δρόμοι παλιοί, που αγάπησα και μίσησα ατέλειωτα…». Σήμερα αυτός ο στίχος φανερώνει την ερωτική και ίσως την αμφιθυμική σχέση μας με εκείνη την εποχή.

Σήμερα για τον καθένα μας και για όλους μας σημασία έχουν πια όχι μόνο οι λαβύρινθοι του παρελθόντος, αλλά τα σταυροδρόμια του παρόντος και κυρίως οι δρόμοι, οι τροχιές του μέλλοντός μας.

Μπροστά μας βλέπουμε τις προκλήσεις και τη γραμμή των οριζόντων και πρέπει πια να αποφασίσουμε «… με ποιούς θα πάμε και ποιούς θ’ αφήσουμε …». Οι αφηρημένες ιαχές και τα «δοξαστικά» για τη «γενιά» του Πολυτεχνείου ή για τους «Σαραντάρηδες» δεν ωφελούν και δεν πείθουν, έστω και αν εξυπηρετούν εμφανείς σκοπιμότητες.

Και τούτο γιατί οι αναφορές σε ένα «ένδοξο» παρελθόν δεν εξαγνίζουν και δεν ωραιοποιούν το παρόν, πολύ περισσότερο δεν προδικάζουν το μέλλον μας.

9. Η «γενιά» μας μπορεί να σηματοδότησε μια ολόκληρη εποχή, αλλά δεν είχε και δεν έχει «γενάρχες». Όλοι οι «επώνυμοι» εκπρόσωποί της, όπως και οι χιλιάδες άλλοι με την «άγνωστη» επωνυμία τους (γιατί κανένας δεν είναι ανώνυμος), είχαν τις δικές τους διαδρομές, τις δικές τους μικρές ή μεγάλες ιστορίες.

Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο στο ψηφιδωτό, στη Μεγάλη Τοιχογραφία της «γενιάς» μας, δεν υπάρχει κανένας αποκλειστικός «Ιδιοκτήτης», κανένας «Νονός», κανένας «Μεταπράτης» των γεγονότων, των συμβόλων, των ιδεών, των μηνυμάτων αυτής της εξέγερσης.

Μπορεί να υπάρχει ένας ομφάλιος λώρος, ένα συνεκτικός ιστός για τους νέους ανθρώπους, οι οποίοι έζησαν έντονα τις συγκινήσεις μιας εποχής, μπορεί να υπάρχουν ορισμένα αόρατα νήματα μιας αναγνώρισης και ίσως μιας ηθικής αλληλεγγύης.

• Πιστεύω ότι, όπως όλες οι Γενιές, έτσι και η δική μας έχει πολλαπλές εκφράσεις, πολλαπλές πρωτοπορίες, πολλαπλά πρόσωπα. Γι’ αυτό είναι ολέθριο λάθος μια «γενιά» να σηματοδοτεί και να σηματοδοτείται μόνο από τους «επώνυμους» του πολιτικού προσκήνιου των Κομμάτων, των Κινημάτων και των Μέσων Επικοινωνίας.

Για να αποτιμηθεί η παρουσία, η ταυτότητα και η συμβολή μιας «γενιάς», πρέπει να βρούμε τις εκφράσεις, το λόγο και το πρόσωπό της στην τέχνη, στην επιστήμη, στο Κράτος, στους θεσμούς, στις επιχειρήσεις, στην εκπαίδευση, στον πολιτισμό, στην πολιτική, στην κοινωνία.

• Μια γενιά εγγράφεται ως κοινωνική και πολιτισμική πολύμορφη δύναμη μόνο μέσα από την ταύτισή της με μια εποχή, με το συλλογικό πάθος μιας «οριακής και μόνο στιγμής».

Αμέσως μετά κάθε γενιά γίνεται ευτυχώς «κομμάτια και θρύψαλα». Γιατί διακτινίζεται, δικτυώνεται, διασπάται, στροβιλίζεται και μετασχηματίζεται μέσα στην κοινωνία.  Γιατί παύει να αναφέρεται σε κοινούς χρόνους, σε κοινούς τόπους και σε κοινά βιώματα, σε κοινές ιδέες και ουτοπίες εφ’ όρου ζωής.

• Μέσα όμως σ’ αυτή τη δίνη παραμένουν τα σύμβολα, τα σημεία, οι ρίζες, οι κώδικες, οι παραστάσεις, οι μνήμες και τα αισθήματα των ανθρώπων, που επανέρχονται «φορτωμένοι» πάλι και πάλι από εκεί που πέρασαν, μαζί με όσα έζησαν και οραματίστηκαν.

Αρκεί να βρούμε τον καιρό να αναπολήσουμε τα αυθεντικά γεγονότα, κλείνοντας τα μάτια μας μόνο ένα λεπτό. Αρκεί ένα λεπτό για να αναμετρηθούμε με τις μνήμες και τις ευαισθησίες της νιότης μας …

Δ.   «De prοfundis» και «Ζην Επικινδύνως»

10. 19+1 χρόνια μετά καταθέτουμε «de prοfundis» κάποιες ομολογίες. Ψελλίζουμε κάποιες από τις αλήθειες μας, απαλλαγμένες από τις μεταπολιτευτικές κομματικές σκοπιμότητες και τα κατά συνθήκην ψεύδη της εποχής.

• Προβάλλει ένα ερώτημα, στο οποίο ο καθένας μας δίνει τη δική του και τη διαφορετική απάντησή του.

Άραγε συμμετέχουμε στη συγγραφή ενός ανοιχτού και πολυπρόσωπου ΒΙΒΛΙΟΥ μόνο και μόνο επειδή μας συνδέει ένα κοινό βίωμα, ένας ισχυρός συναισθηματικός δεσμός, μια ευαισθησία, μια νοσταλγία, ένα χρέος για το παρελθόν;

Μήπως επειδή ο καθένας μας πασχίζει να ξεπεράσει τη «μοναξιά» του με την πυρηνική σύντηξη νέων κοινών προβληματισμών, αναζητήσεων και αγωνιών για το μέλλον;

• Δηλώνουμε παρών σ’ αυτό το βιβλίο για να αναδείξουμε κάποιες φωτεινές σελίδες, κάποια συγκλονιστικά γεγονότα του παρελθόντος και για να ξαναδώσουμε φως στη σβησμένη πυγολαμπίδα μιας ολόκληρης γενιάς;

Ή για να ανιχνεύσουμε κάποιες υποθετικές και δυνητικές πορείες για το μέλλον και για να προαναγγείλουμε κάποιους κοινούς τόπους, κάποιους κοινούς αστερισμούς;

• Μπορούμε όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά να πάρουμε άδεια από τη σημαία είτε για να παρελθοντολογήσουμε είτε για να μελλοντολογήσουμε. Άλλωστε μπορεί να ασκεί πάνω μας καταλυτική επίδραση τόσο η μνήμη του παρελθόντος όσο και η μνήμη του μέλλοντος.

Έχω την εντύπωση ότι οι αυθαίρετες και οι ασύνδετες πορείες μέσα σ’ αυτές τις περιοχές του χρόνου είναι και δύσκολες και επικίνδυνες.

Εύκολα μπορούν να μετατραπούν σε άγονες διαδρομές και σε ταξίδια χωρίς επιστροφή. Μπορεί να χαθεί κανείς ανάμεσα σε μύθους και ιδεοληψίες, ανάμεσα σε εκλογικεύσεις και απλουστεύσεις, ανάμεσα σε αοριστίες και ανώφελους διδακτισμούς, ανάμεσα σε εσώψυχες και ψυχαναλυτικές αναφορές, ανάμεσα σε ψευδαισθήσεις και αυταπάτες, ανάμεσα σε ιδιοτελείς αφηγήσεις.

• Ευτυχώς όμως που ανάμεσα στο παρελθόν, όπου τα πάντα έχουν γίνει και έχουν τελειώσει, και ανάμεσα στο μέλλον, όπου τα πάντα κυοφορούνται και γεννιούνται, ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ.

Υπάρχει το παρόν, που μας προσγειώνει και μας ταυτίζει με τη ζωή, με την πραγματικότητα, με τις αλήθειες και τις προκλήσεις του καιρού μας.

Ευτυχώς που υπάρχει το παρόν ως δεδομένος και ευδιάκριτος σταθμός γόνιμων διαδρομών τόσο προς το παρελθόν όσο και προς το μέλλον.

Και τούτο γιατί ο καθένας μας κινείται σε δύο τροχιές. Κρατάει στα χέρια του δύο χαρτιά για το ΠΑΖΛ, για την τοιχογραφία της γενιάς του, ένα γι’ αυτά που έφυγαν και ένα γι’ αυτά που έρχονται.

11. Είμαι σίγουρος ότι όλοι μας, άλλοι λιγότερο και άλλοι περισσότερο, έχουμε να διηγηθούμε πολλά. Τα «αδέσποτά μας χρόνια» ήταν γεμάτα· και δώσαμε και πήραμε, στιγμές με ανεξίτηλα βιώματα, έχουμε μια αίσθηση πληρότητας σαν να έχουμε ζήσει πολλές ζωές.

Ζήσαμε με το «Ζην επικινδύνως» αγκαλιά.

Γνωρίσαμε τη χαρά, τη γοητεία, τη συγκίνηση, τις εμπειρίες του, έξω και πέρα από τις συμβατικές αγκύλες και τις στενάχωρες παρενθέσεις των κανόνων, όπως αυτοί καθορίζονται από τα αμέτρητα ΠΡΕΠΕΙ και ΜΗ της οικογένειας, της κοινωνίας, του Κόμματος και μιας κενής και ανιαρής ζωής.

Τώρα, «μεσήλικες» πια, μπορούμε να θυμόμαστε αυθεντικές παραστάσεις για αγώνες και αγωνίες, για ιδεολογικές αναζητήσεις, πολιτικές αντιπαραθέσεις και κοινωνικές συγκρούσεις, για τυφλούς παραταξιακούς φανατισμούς και ανόητες κομματικές ίντριγκες, για υπογραφές και συνελεύσεις, για χαμένους χρόνους, για χαμένα αισθήματα και χαμένες ευκαιρίες.

Τώρα μπορούμε να κάνουμε φλας μπακ για τα βιβλία, το θέατρο, την ποίηση και τη λογοτεχνία, για την ξένη και την ελληνική μουσική, για τον ξένο και τον ελληνικό κινηματογράφο, τα ΜΜΕ, τα έντυπα και την «τεχνολογία», για τα μυαλά, τα μαλλιά και τα ρούχα, για τη μόρφωση και την επιστήμη, για τα διεθνή γεγονότα και τις διεθνείς εξελίξεις μιας ολόκληρης εποχής.

• Τώρα μπορούμε να αναπολούμε με κινηματογραφική ροή φίλους και φίλες, παρέες και σπίτια, στέκια και «γιάφκες», σχολές και σχολεία, γήπεδα και πλατείες, θέατρα, βιβλιοπωλεία και αμφιθέατρα, κινηματογράφους, μπουάτ και «σκυλάδικα», ταβέρνες, συναυλίες και «άσματα επινίκεια», δρόμους και «παράνομο υλικό», κρατήσεις και ανακρίσεις, Ασφάλεια και ΕΑΤ-ΕΣΑ, ΦΕΑ (Φοιτητικές Επιτροπές Αγώνα) και Τοπικούς Συλλόγους, Στρατεύσεις Φοιτητών και την κατάληψη της Νομικής, ημιπαρανομίες και παρανομίες, αφίσες, εφημερίδες και περιοδικά για το ΜΑΗ του ’68, τον Τσε, τον Λούθερ Κινγκ, τον Μίκη, τους Μπιτλς, την Μπαέζ και τον Ντίλαν, για το Βιετνάμ, την Τσεχοσλοβακία, τη Χιλή, την Ταϊλάνδη, την Κίνα.

• Τώρα μπορούμε να κάνουμε έναν απολογισμό για τα ξενύχτια και τις τρέλες, τους έρωτες και τους απωθημένους πόθους, τις παρέες και τις εκδρομές, τις ακτές και τις θάλασσες, τις διακοπές και τα ταξίδια στο εξωτερικό, τα πάθη, τις μικροπροδοσίες, τους χωρισμούς και τις φιλίες.

Σε όλες αυτές τις καταγραφές μιας εποχής, σ’ όλες αυτές τις εκφάνσεις της ζωής, η γενιά μας είναι πανταχού παρούσα με το δικό της ήχο, με τη δική της αντήχηση, με το δικό της απόηχο, με το δικό της χρώμα, με το δικό της πρόσωπο, με το δικό της βηματισμό, με τη δική της ευαισθησία, με τ

η δική της αγωνία και ελπίδα.

Ε.     «… Τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι…»

«Κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον αόρατον εστί»

12. 19+1 χρόνια μετά και πάντα «εκ των υστέρων» ορισμένοι μπορεί να έχουν έτοιμες απαντήσεις. Μπορεί να έχουν λύσεις για όλα τα προβλήματα, με την προϋπόθεση ότι ο καθένας θα βρίσκεται στο «καβούκι» του. Με την προϋπόθεση ότι ο καθένας βλέπει τους άλλους και τον κόσμο μόνο μέσα από τη γυάλα του, όπως τα χρυσόψαρα από το ενυδρείο τους.

• Από αυτούς άλλοι έχουν κλειδαμπαρώσει το είναι τους, άλλοι έχουν σβήσει με σφουγγάρι το παρελθόν τους και άλλοι έχουν θάψει ένα κομμάτι από τη ζωή τους. Παριστάνουν τους «ευτυχισμένους», ενώ δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά «χαζοχαρούμενοι», που πυροβολούν συνεχώς τις μνήμες και τις ευαισθησίες της νιότης τους.

Ίσως να είναι και αυτό ένα τίμημα, ένας όρος επιβίωσης μέσα στην οικογένεια, στη δουλειά, στο επάγγελμα, στην πολιτική και στην κοινωνία. Ίσως να κρύβονται. Ίσως να παριστάνουν τους μετανοημένους, χωρίς ποτέ να υπογράφουν την ομολογία τους, χωρίς ποτέ να «αποκηρύσσουν» με μετάνοια ή με άρνηση το παρελθόν.

• Μπορεί πολλοί, μέσα στο ιλιγγιώδες κυνήγι της «επιτυχίας» τους, να έχουν «αγριέψει» και έχουν ξεχάσει το νεανικό τους ρομαντισμό, το νόημα και τις αξίες της ζωής. Βεβαίως η επιτυχία και η ευτυχία μπορεί να είναι δικαίωμα και κατάκτηση του ενός, αλλά όχι αυτοσκοπός του. Γιατί για να έχει σημασία και διάρκεια και η επιτυχία και η ευτυχία σου, πρέπει να τη μοιράζεσαι με τους άλλους, να διαχέεται και στους άλλους.

• Οι πιο έξυπνοι, και ίσως οι πιο «ευαίσθητοι», διαβλέπουν ότι η άνευ όρων παράδοσή τους στην ιδιώτευση και η υποταγή τους στον κοσμοείδωλο και στο μικρόκοσμο του μικρομεσαίου ονείρου έχει τα όριά της, έχει τα δικά της αδιέξοδα. Μπορεί να εξελιχθούν σε μια διαρκή εξάρτηση, σε μια αλλοτρίωση. Αυτό το ατέλειωτο κυνήγι της ατομικής επιτυχίας και ευτυχίας είναι το «ναρκωτικό» του καταναλωτή και ο «αργός θάνατος» του ανήσυχου και ευαίσθητου πολίτη.

13. Γι’ αυτό πολλοί από αυτούς, μέσα στην πλήξη της «επιτυχίας» τους, για να μην πνιγούν, ψάχνουν εναγωνίως για κάποιες στιγμές, να αποδράσουν από τις φυλακές τους. Να ξεφύγουν από τις «τύψεις και τις ενοχές» τους. Να νιώσουν και πάλι ή να ξαναγίνουν ελεύθεροι και ανοιχτοί στους άλλους, ίσως για να επικοινωνήσουν και να συνεννοηθούν με τα παιδιά τους και τις νέες γενιές.

Όλοι αυτοί οι «νεκροζώντανοι», οι «εγκλωβισμένοι» στο σπίτι τους και στο εγώ τους, όλοι αυτοί οι «κοκουνιστές» (απ’ το cocooning) δεν είναι χαμένοι. Μπορεί να βρίσκονται μέσα τους οι πιο καλοί και οι απελπισμένοι μιας γενιάς. Αυτοί που επιθυμούν να δραπετεύσουν και περιμένουν ένα σινιάλο, ένα μήνυμα από τους «άλλους», τους απέξω.

Όμως όσο το σινιάλο καθυστερεί, όλοι αυτοί έχουν ένα άλλοθι για την καθήλωσή τους στο φαύλο κύκλο μιας προσμονής, μιας αργόσυρτης φθοράς.

Έτσι έρχεται το βασανιστικό και αναπάντητο μέχρι σήμερα ερώτημα.

Γι’ αυτή την απραξία φταίνε αυτοί που μένουν καθηλωμένοι ή αυτοί που δεν μπορούν να δώσουν το σινιάλο;

Φταίνε αυτοί που αναμένουν παθητικά ένα εγερτήριο μήνυμα ή αυτοί που, ακρωτηριασμένοι και ξέπνοοι πια, δεν μπορούν να τους εμπνεύσουν, να τους συγκινήσουν, για να μπουν όλοι μαζί σε μια τροχιά ανάτασης, δημιουργίας και ελπίδας;

Άλλωστε ας μην ξεχνάμε την πρόβλεψη ενός στίχου, που περιγράφει μια πραγματικότητα: «… Τα καλύτερα παιδιά κουράστηκαν και γύρισαν στο σπίτι…».  Όμως κανείς δεν ξέρει πόσο θα κρατήσει η παραμονή σε αυτό τον ενδιάμεσο σταθμό, αυτή η βασανιστική και ιδιότυπη ομηρία των «μέσα» από τους «απέξω» και των «απέξω» από τους «μέσα»· για να ξεπεραστούν τα «χαρακώματα».

• Μετά από 19+1 χρόνια, το 1993, σε μια νέα ρωγμή του χρόνου, σε ένα νέο μεταίχμιο της ιστορίας, μπορεί να μας συνδέουν μόνοι οι αναμνήσεις, μόνο «η μνήμη του παρελθόντος»;

Μήπως το 1993 έχει ωριμάσει μια άλλη «οριακή στιγμή» που μας προκαλεί, να βρούμε την τόλμη και τη δύναμη να φανταστούμε και να δημιουργήσουμε τη «μνήμη του μέλλοντος»;

• Η «εκρηκτική ύλη» υπάρχει όχι μόνο στη «γενιά» μας αλλά και στις άλλες «γενιές», σε όλη την Ελληνική κοινωνία. Μένει ανοιχτό μόνο το ποιοί, πώς και πότε θα ανάψουν το «φιτίλι», όπως τότε, το 1973, γιατί «κοινή γάρ η τύχη και το μέλλον αόρατον ε

στί». Ίδωμεν..

ΣΤ. 19+1 ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ 

14. 19+1 Υστερόγραφα με ομολογίες, ερωτήματα και συμπεράσματα. Υστερόγραφα «ατάκτως ερριμμένα», χωρίς καμία χρονική σειρά, χωρίς καμία αξιολόγηση και ιεράρχηση.

Υ/Γ. 1: Ένα, δύο, τρία… πολλά ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΑ.

Το Πολυτεχνείο δεν ήταν ένα, αλλά χιλιάδες.

Όσοι οι νέοι μιας γενιάς.

Όσα τα λεπτά των τριών ημερών.

Όσες οι ημέρες μιας ολόκληρης επταετίας.

Προέκυψε μέσα από χιλιάδες αλήθειες, χιλιάδες γιατί και πώς, χιλιάδες μικρές ιστορίες και μικρές αφηγήσεις πολλών χιλιάδων ανθρώπων. Προέκυψε από τη φαντασία και την τόλμη των νέων, κυρίως φοιτητών, μαθητών και εργαζομένων, από τη δίψα τους για ζωή, για ελευθερία.

Λαλιωτης 2: Η Μεγάλη Εξέγερση, το ορόσημο, είναι μια δημιουργία.

Υ/Γ. 2: Η Μεγάλη Εξέγερση, το ορόσημο, είναι μια δημιουργία.

Μια αρμονική σύνθεση χιλιάδων μικρών γεγονότων. Χιλιάδων πράξεων αντίστασης και απελευθέρωσης, χιλιάδων επαναστάσεων με επαναστάτες με αιτία και χωρίς αιτία, όπου το καθετί έχει τους δημιουργούς του και τους πρωταγωνιστές του.

Υ/Γ. 3: Το Πολυτεχνείο δεν έγινε από το ίδιο ύφασμα, δεν είχε ποτέ το ίδιο χρώμα.

Δεν σφύριζαν ποτέ όλοι μαζί την ίδια στιγμή τον ίδιο σκοπό και δε φώναζαν το ίδιο σύνθημα. Εκτός από μία και μόνο στιγμή, την ύστατη στιγμή.

Το Πολυτεχνείο έμοιαζε και κυρίως ήταν μια «πολύχρωμη  κουρελού», που όλοι είχαν το δικαίωμα και την υποχρέωση να βάζουν και έβαζαν ένα κομμάτι διαφορετικό ύφασμα και όλοι ύφαιναν μαζί τον ιστό μιας γενιάς.

Υ/Γ. 4: Ένα είναι σίγουρο και αναμφισβήτητο γεγονός, ότι το Πολυτεχνείο δεν έγινε από «κατοικίδιους», από εκπροσώπους του τίποτα, από αντικειμενικούς παρατηρητές και δογματικούς αναλυτές.

Η εξέγερση δεν έγινε από πανταχού απόντες. Δεν έγινε από αφυδατωμένους και φυγόμαχους, από καιροσκόπους και χαμαιλέοντες.

Όλοι αυτοί δεν κυκλοφορούσαν τότε στους δρόμους, γιατί όλα «… τα ‘σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά …». 

Υ/Γ. 5: Οι παρόντες, οι δημιουργοί, οι εμψυχωτές και οι ψυχικά συμμετέχοντες ήταν όλοι αυτοί που ένιωθαν πυρπολημένοι.

Όλοι αυτοί που πίστευαν ότι τα πολτοποιημένα και τα λεηλατημένα όνειρα από τη Δικτατορία, τους Αμερικανούς και τους νατοϊκούς Συμμάχους έπρεπε να λάβουν «εκδίκηση».

Όλοι αυτοί που θεωρούσαν και θεωρούν την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, την Ανεξαρτησία, την Κοινωνική Δικαιοσύνη και την Αλληλεγγύη υπέρτατες και ζωτικές αξίες.

Όλοι αυτοί που θεώρησαν και θεωρούν τη λαϊκή κυριαρχία και τον αυτοπροσδιορισμό ενός λαού ως αναφαίρετο δικαίωμά του, τη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά ως υποχρέωσή τους και την πολιτική ενασχόλησή τους ως ολοκλήρωση του ανθρώπου.

Τότε όλες αυτές οι λέξεις είχαν αντίκρισμα αλήθειας και ζωής. Πάντα μέσα σ’ αυτές τις αντίξοες συνθήκες αυτές οι λέξεις προϋποθέτουν μεγαλείο και γενναιότητα ψυχής. Σε ωθούν να αγωνίζεσαι και ίσως κάποτε να πεθαίνεις για τον ΑΛΛΟΝ και για τους ΑΛΛΟΥΣ, προτάσσοντας το ΕΜΕΙΣ από το ΕΓΩ.

Υ/Γ. 6: Ορισμένοι, και μάλιστα «επώνυμοι», έχουν αρχίσει τα τελευταία χρόνια μια περίεργη περιπλάνηση. Ψάχνουν τα τελευταία χρόνια για τις «Μαύρες Τρύπες» της Ιστορίας και της γενιάς μας.

Αναρωτιέμαι μήπως πρέπει, πριν αρχίσουν κάποιοι να αραδιάζουν «μαύρες τρύπες» του μυαλού και της ψυχής τους, να γίνει λεπτό προς λεπτό η περιγραφή της «φάσης». Να ολοκληρωθούν όλες οι αναλύσεις και οι περιγραφές, από το Α μέχρι το Ω της κατάληψης του Πολυτεχνείου.

Ποιά ήταν η σπίθα, πώς, πότε και ποιοί άναψαν τη φωτιά. Ποιοί και γιατί πήραμε την ευθύνη.

Εν ονόματι ποιών ανθρώπων και ποιών δημοκρατικών διαδικασιών. Εν ονόματι ποιών στόχων, ποιών αξιών και ποιών ιδανικών.

Υ/Γ. 7: Αναρωτιέμαι μήπως ήρθε η ώρα να συζητηθούν ανοιχτά «εν δήμω» τα «εν οίκω» μιας εξέγερσης.

Για να γίνω πιο σαφής: Ποιές ήταν οι θέσεις, οι προτάσεις και οι πρωτοβουλίες των Κομμάτων, των Πολιτικών Οργανώσεων, των Παρατάξεων και των στελεχών τους;

Ποιοί θεωρούσαν τότε το Πολυτεχνείο μια «στημένη προβοκάτσια».

Ακόμα πώς και γιατί, ενώ μιλούσαν για «προβοκάτσια», αμέσως μετά τη Μεταπολίτευση καμάρωναν σαν «παγώνια» μέσα στις πλουμιστές φορεσιές του ΜΥΘΟΥ τους για το Πολυτεχνείο, διεκδικώντας ακόμα και το μονοπώλιο της κατάληψης;

Όλοι θυμούνται ένα στίχο με πολύ πικρό χιούμορ: «Κάποιος αόμματος είναι στην κορυφή του Κόμματος …».

Υ/Γ. 8: Επίσης πότε θα συζητήσουμε νηφάλια τι θα είχε γίνει εάν είχε πετύχει το παιχνίδι του Παπαδόπουλου και του Μαρκεζίνη, με τις «δημοκρατικές ρωγμές» του Δικτατορικού καθεστώτος;

Πόσο θα είχαν προχωρήσει ορισμένες πολιτικές δυνάμεις και ορισμένοι μεμονωμένοι πολιτικοί, εάν δεν είχε μεσολαβήσει το Πολυτεχνείο;

Πόσο θα άντεχαν να λένε όχι στους πειρασμούς, στις προσδοκίες και στις φρούδες ελπίδες των «δημοκρατικών ρωγμών»;

Υ/Γ. 9: 19+1 χρόνια μετά και ορισμένα Κόμματα, όπως και ορισμένοι «Επώνυμοι», δε βρήκαν το θάρρος να ξεπλύνουν την ντροπή τους, ζητώντας μια δημόσια συγνώμη για τις βάναυσες και άδικες κατηγορίες εναντίον του συναγωνιστή μας Διονύση Μαυρογένη και πολλών άλλων. Μήπως είκοσι χρόνια μετά έχουν να μας πουν κάτι;

Έτσι απλά για την Ιστορία και την αλήθεια, έτσι απλά για να μην έχουν βάρος στην ψυχή τους.

Μήπως έχει έρθει η ώρα να αποκαλυφθούν και να έρθουν στο φως οι θυελλώδεις συζητήσεις, οι αντιπαραθέσεις και οι συγκρούσεις των μελών της Συντονιστικής Επιτροπής του Πολυτεχνείου στην πρώτη και μάλλον τελευταία συνάντησή μας μετά τη Μεταπολίτευση στο σπίτι του Κυριάκου Σταμέλλου;

Υ/Γ. 10: Το «βιντεοκλίπ» μιας γενιάς.

Τρεις μέρες το ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ήταν ένας ιερός και τελετουργικός χώρος, ένα όνομα με μαγεία και σαγήνη, ένας σταθμός ζωντανών και νέων ανθρώπων με παλμό, φαντασία και πάθος.

Η κατάληψη ήταν τα πάντα.

Ήταν, με μια «μικρή» καθυστέρηση πέντε ετών, ο απόηχος της μεγάλης πολιτισμικής έκρηξης, της μεγάλης Επανάστασης των νέων του ’68 στη Δύση και στην Ανατολή, στο Βορρά και στο Νότο, με τα Κινήματα Ειρήνης, Δημοκρατίας και Δικαιωμάτων, με τα Αντιδικτατορικά, Αντιφασιστικά και Αντιιμπεριαλιστικά Κινήματα, με τα Κινήματα κριτικής, αμφισβήτησης και χειραφέτησης σε κάθε γωνιά του κόσμου. Η κατάληψη ήταν τα πάντα. Τρεις μέρες προσδοκιών, ελπίδων, ερώτων και ονείρων μιας «μεθυσμένης», ελεύθερης και ριζοσπαστικής νέας γενιάς.

Υ/Γ. 11: Ξέρουμε ότι ξεκινήσαμε με αντιθέσεις, με καταγγελίες, με ριζικές διαφωνίες. Ξέρουμε ότι ήμασταν μια σύγχρονη ΒΑΒΕΛ, με πανσπερμία θέσεων και συνθημάτων, σκοπών και προοπτικών.

Ξέρουμε ακόμα πώς τελειώσαμε, πως ήμασταν την ύστατη, την αξέχαστη ώρα της Διαπραγμάτευσης, της Εισβολής και της Παράδοσης.

Ήμασταν ενωμένοι και αλληλέγγυοι, αγκαλιασμένοι και άοπλοι.

Υ/Γ. 12: Ξέρουμε ποια ήταν τα τελευταία λόγια της συλλογικής μας φωνής, της συλλογικής μας σκέψης και της αφυπνισμένης συνείδησής μας, τα λόγια του Μήτσου, του Νίκου και της Μαρίας από το Ραδιοφωνικό Σταθμό του Πολυτεχνείου, το Σταθμό των Ελεύθερων Ελλήνων …

«… Στρατιώτες Αδέλφια μας ….

 … Είμαστε άοπλοι …

 … Εθνικός Ύμνος … Σε γνωρίζω από την κόψη … »

Υ/Γ. 13: Ξέρουμε ποια ήταν τα τελευταία σύμβολα που σηκώσαμε:

«… Η Ελληνική Σημαία, σύμβολο μιας νέας Πίστης …

… Η λευκή σημαία… Μια φανέλα… Ένα άσπρο πουκάμισο… σύμβολο μιας αθωότητας, για να αφοπλίσουμε και να αιχμαλωτίσουμε τους φορείς της βίας και της βαρβαρότητας». 

Υ/Γ. 14: Ξέρω γιατί σήκωσα τη Λευκή Σημαία…

Θυμάμαι ποιους και γιατί αποχαιρέτησα (…γεια σου, Μανώλη, Κυριάκο, Μήτσο, Στέφανε και Μιχάλη… γεια σας, φίλοι μου…), πριν κάνω το «σάλτο μορτάλε», το άλμα πάνω από την πόρτα του Πολυτεχνείου, για να βρεθώ έξω στην Πατησίων, για να διαπραγματευτώ δίπλα από τα ΤΑΝΚΣ με τους Στρατηγούς, εξ ονόματος της Συντονιστικής Επιτροπής Κατάληψης, εξ ονόματος μιας εξεγερμένης γενιάς.

Για να διαπραγματευτούμε μαζί με τον Κυριάκο με μοναδικό ατού την ηθική υπεροχή των αθώων και των αποφασισμένων. Για να κερδίσουμε, διαπραγματευόμενοι, μερικές ώρες μέχρι να ξημερώσει.

Για να «επιβάλουμε», έστω την ύστατη στιγμή, τους όρους μας έντιμης παράδοσης, μιας τιμητικής εξόδου με το κεφάλι ψηλά, γιατί είχαμε μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο νεκρούς, τραυματίες και χιλιάδες εφήβους και μαθητές, φοιτητές, εργάτες και πολίτες στους δρόμους.

Υ/Γ. 15: Ξέρουμε ότι ήμασταν μόνοι μας, εμείς και οι «Σιδερόφραχτοι».

Οι εκκλήσεις μας προς την πολιτική και την πνευματική Ηγεσία, προς τη Δικαιοσύνη και το Στρατό, προς το Διπλωματικό Σώμα, προς την Εκκλησία και προς τους Πολίτες, δυστυχώς ήταν εκκλήσεις χωρίς καμία ανταπόκριση.

Ηχεί ακόμα στ’ αφτιά μας η πνιχτή και στρίγγλικη φωνή ενός αξιωματικού: «Τσογλάνια»,  «Ο Στρατός δεν ξευτελίζεται»,  «Ο Στρατός δε διαπραγματεύεται…».

Και μετά η «Διαταγή». Ένα «Νεύμα» για την ΕΙΣΒΟΛΗ. 

Υ/Γ. 16: Προβολείς. Εκτυφλωτικό φως. Διαβολικοί ήχοι από τις μηχανές και τις ερπύστριες των τανκς. Κλαγγές όπλων. Υστερικές και τρομαγμένες φωνές των Ελεύ

θερων Πολιορκημένων.

Μετά το νεύμα του Αξιωματικού η ΕΙΣΒΟΛΗ. Μαζί με την πόρτα του Πολυτεχνείου, όλα γκρεμίστηκαν μέσα μου, έγιναν συντρίμμια.

Δε φοβήθηκα για την τύχη μου. Όμως ψυχικά ήμουν ένα ράκος, ένας αλλοπαρμένος, γιατί με είχαν κυριεύσει, με είχαν καταπλακώσει οι ευθύνες, οι ενοχές και οι τύψεις μου, τα «Γιατί» για το αίμα, τους νεκρούς, τους τραυματίες, τους συλληφθέντες για την έξοδο, για το μετά.

Αρνήθηκα να με «φυγαδεύσουν» κάποιοι Αξιωματικοί του στρατού. Ένιωθα το χρέος και το καθήκον να απαιτήσω να τηρηθούν τουλάχιστον ορισμένοι όροι για την παράδοσή μας, έτσι, για την τιμή της εξέγερσής μας.

Αμέσως μετά την «παράδοση του χώρου», με συνέλαβαν και με οδήγησαν για πολύμηνη φυλάκιση στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, όπου βίωσα μαζί με άλλους φίλους και εκλεκτούς αγωνιστές της γενιάς μας τι σημαίνουν βασανιστήρια, άγριο ξύλο και «φάλαγγα».

Τι σημαίνουν, ως μαρτύριο, συνεχής αϋπνία και ορθοστασία, χωρίς φαγητό και ελάχιστο νερό, τι σημαίνει σωματική και ψυχική βία, με όλες τις συνακόλουθες κτηνώδεις ανακριτικές μεθόδους στο κελί της φυλακής ή στο δωμάτιο του αναρρωτηρίου.

Τι σημαίνουν όρια αντοχής, ψυχικά αποθέματα και αξιοπρέπεια ενός ανθρώπου, τι σημαίνουν πίστη σε ιδανικά και ιδέες, απόλυτη ταύτιση με μυστικά και κώδικες μιας οργάνωσης, απόλυτη αλληλεγγύη προς τους άλλους…

Υ/Γ. 17: Μπήκα από την Κεντρική Πύλη μαζί με τους Αξιωματικούς μετά το τανκς. Η πρώτη εικόνα που αντίκρισα, το πρώτο σοκ, ήταν ένα μελαχρινό κορίτσι, ήταν η Πέπη Ρηγοπούλου, πλακωμένη από τα συντρίμμια της πόρτας του Πολυτεχνείου. Σχεδόν δεν κατάλαβα τίποτα, εκτός από μια διαπεραστική έκκλησή της και μια κοφτερή ματιά της…

Κοντοστάθηκα για να τη βοηθήσω, αλλά με τράβηξαν οι Αξιωματικοί του Στρατού.  Έπρεπε να πάμε στο πρόχειρο Ιατρείο, εγώ, ως εκπρόσωπος της Συντονιστικής Επιτροπής, να τους παραδώσω μέσα σε λίγα λεπτά τους νεκρούς και τους τραυματίες, μέσα σε λίμνες από αίμα και κραυγές πόνου και απελπισίας, και να απαιτήσω από αυτούς να τηρήσουν τους όρους για μια αναίμακτη έξοδο των φοιτητών.

Πέρασαν από τότε δεκαεννιά χρόνια για να βρω το κουράγιο να μιλήσουμε με την Πέπη γι’ αυτή τη σκηνή, αν και γνωριζόμαστε προσωπικά κάπου δώδεκα χρόνια.

Τώρα, αγαπητή μου Πέπη, ασφαλώς και ξέρεις πια γιατί σου λέω και τι εννοώ με τους στίχους:

«  …μη με ρωτάς, δε θυμάμαι,

       μη με κοιτάς, σε φοβάμαι,

       μη με ρωτάς, μη με κοιτάς

… »

Υ/Γ. 18: Τώρα ξέρουμε πια ότι οι «Εκρήξεις» και οι «οριακές στιγμές» λάμπουν για πάντα, αλλά δυστυχώς διαρκούν λίγο.

Τώρα ξέρουμε πια ότι Σταυροφορίες χωρίς πίστη και Σταυρό δε γίνονται. Οι «Σταυροφορίες» για κάθε άνθρωπο, και κυρίως για τους νέους, είναι αυστηρά μια προσωπική υπόθεση, με ξεχωριστό ήθος και αξιοπρέπεια.

Για κάθε άνθρωπο η πίστη του, ο σταυρός των ιδεών του, του «μαρτυρίου» του και της λύτρωσής του έχει ένα ιδιαίτερο σχήμα, έχει το δικό του «Ειδικό Βάρος».

Αυτό το «Ειδικό Βάρος» του σταυρού μάς θύμιζε πάντα, ο αξέχαστος Μανώλης Ψωμιάδης, μνημονεύοντας τις αυτοθυσίες του Τσεχοσλοβάκου ΓΙΑΝ ΠΑΛΑΤΣ και του δικού μας ΚΩΣΤΑ ΓΕΩΡΓΑΚΗ, όπως και τον ηρωισμό του ΑΛΕΚΟΥ ΠΑΝΑΓΟΥΛΗ.

Υ/Γ. 19: Τώρα ξέρουμε πια ότι πέρα από τα «φετίχ» και τους «μύθους» υπάρχει η πραγματικότητα, το όραμα και οι δημιουργικές ουτοπίες.

Τώρα ξέρουμε πια ότι πέρα από το φαίνεσθαι υπάρχει και το είναι ενός Έθνους, ενός Λαού, μιας «αστικής» και μιας «εργατικής τάξης». Υπάρχει το φαίνεσθαι και το είναι της Πολιτικής, των Κομμάτων, των Πολιτισμών και των Πολιτών. Υπάρχει το φαίνεσθαι και το είναι των ανθρώπων σε κάθε έκφανση της ζωής τους.

Τώρα ξέρουμε πια. Μετά από είκοσι χρόνια, μπορούμε με ειλικρίνεια να ομολογήσουμε ότι ενώ διαβάσαμε τον Μαρξ, αγαπήσαμε τον Φρόϊντ. Να ομολογήσουμε, χωρίς ενοχές, ότι πέρα από τα μεγάλα ιδανικά υπάρχουν οι μικροχαρές της ζωής και οι αντιφάσεις και οι αδυναμίες των ανθρώπων. Πέρα από τα υψιπετή πετάγματα των φιλοσόφων και των πολιτικών υπάρχουν και οι χαμηλές πτήσεις, οι μικρές ιστορίες των ανθρώπων. Είχε απόλυτο δίκιο ο αξέχαστος Νίκος Μεγγρέλης που έλεγε, χαμογελώντας, ότι κάποτε όλοι οι «μπολσεβίκοι» θα γίνουν «ντολτσεβίκοι».

Ας  φωνάξουμε, επιτέλους, το  στίχο: « …Κάρολε Μαρξ, μας έφαγε η σάρξ …».  Όσοι δυσπιστούν γι’ αυτό το υστερόγραφο είναι χρήσιμο να δουν ή να ξαναδούν την ταινία του Λώρενς Κάσναντ «Μεγάλη Ανατριχίλα».

Υ/Γ. 20: Αναρωτιέμαι πότε θα έρθει το πλήρωμα του χρόνου, για να βρεθεί ένας συγγραφέας, για να γράψει με ενάργεια το βιβλίο, το σενάριο και την αφήγηση μιας γενιάς σε μια ανεπανάληπτη και δύσκολη εποχή. Ένας σκηνοθέτης για να αναπαραστήσει με αντικειμενικότητα τους αντιπροσωπευτικούς χαρακτήρες, τη διαδρομή των εξεγερμένων και την εποχή μας, τα «Βαμμένα Κόκκινα Μαλλιά», τα «Βαμμένα Πράσινα Μαλλιά», τα «Βαμμένα Ροζ και Μπλε Μαλλιά» της πολυσυζητημένης «γενιάς του Πολυτεχνείου», όπως είχαν κάνει με επιτυχία ο συγγραφέας Κ.Μουρσελάς και ο σκηνοθέτης Κ.Κουτσομύτης για τις προηγούμενες γενιές.

Να γράψουν για τα «Μυαλά και τα Μαλλιά μας», για τα «ρούχα και το είναι μας», για «ένα πουκάμισο αδειανό…,  για μια Ελένη…», που λέει και ο ποιητής.

Σ’ αυτό το συγγραφέα και σ’ αυτό το σκηνοθέτη θα χρωστάμε μια αιώνια ευγνωμοσύνη…  Ελπίζουμε να αποκαλύψουν τους μύθους και τις μισές αλήθειες μας, το φαίνεσθαι και το είναι μας, να δώσουν χρώμα στα όνειρα, στα σύμβολα και στα μηνύματα μιας γενιάς, να φωτίσουν τις αλήθειες μιας γενιάς, που έτσι κι αλλιώς βάφτηκαν με αίμα…

Μάνος Κατράκης: Οι εξορίες και ο «Φάκελος 20822» της ασφάλειας

Μάνος Κατράκης: Οι εξορίες και ο «Φάκελος 20822» της ασφάλειας

Του Λευτέρη Μπιντέλα 

Όμως, πριν αναγνωριστεί καθολικά ως κορυφαίος ηθοποιός και θιασάρχης, είχε κερδίσει τον τίτλο του αγωνιστή της Δημοκρατίας. Έναν τίτλο που δεν του χαρίστηκε και σίγουρα δεν κέρδισε εύκολα.

Από το μέτωπο της Αλβανίας, στο ΕΑΜ και στην Εθνική Αντίσταση κατά τη διάρκεια της Κατοχής, ο ηθοποιός μπήκε στο στόχαστρο της Υπηρεσίας Εθνικής Ασφάλειας και αργότερα της περιβόητης Υποδιεύθυνσις Γενικής Ασφάλειας, λόγω της πεισματικής του άρνησης να υπογράψει «δήλωση μετανοίας και αποκήρυξης των κομμουνιστικών ιδεών». Τιμωρήθηκε γι’ αυτό με άγριες διώξεις, βασανισμούς και εξορία… Τα ντοκουμέντα έρχονται μέσα από τον «Φάκελο 20822» που είχαν ανοίξει οι μυστικές υπηρεσίες για να παρακολουθούν τις κινήσεις του ηθοποιού, ο οποίος «εμφορούνταν υπό κομμουνιστικών φρονημάτων». Για περισσότερα από 35 χρόνια ο φάκελος εμπλουτιζόταν από τους πράκτορες της Βασιλικής Χωροφυλακής, της Υπηρεσίας Πληροφοριών, της ΚΥΠ…

Ένα από τα πρώτα έγγραφα που είναι καταχωρισμένα στον «φάκελο φρονημάτων» του Μάνου Κατράκη φέρει την ημερομηνία 16 Σεπτεμβρίου 1946 κι έχει συνταχθεί από τον διοικητή του Τμήματος Θεσσαλονίκης της Εθνικής Ασφάλειας. Εκείνο το έτος ο ηθοποιός εμφανίζεται στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Κατά τον Πόλεμο του ’40 ο Κατράκης βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του μετώπου και με την επιστροφή του εντάσσεται στο ΕΑΜ και στο ΚΚΕ κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, ενώ πολέμησε στην Εθνική Αντίσταση.

«Λαμβάνω την τιμήν, εις εκτέλεσιν της υπ. Αριθ. Υμετέρας Διαταγής, ν’ αναφέρω ότι ο εν τη περιλήψει σημειούμενος αφίχθη ενταύθα το έτος 1942 μετά του συγκροτήματος του Εθνικού Θεάτρου. Διαλυθέντος του ως άνω συγκροτήματος ο Κατράκης παρέμεινεν ενταύθα και συνεκρότησεν ερασιτεχνικόν θίασον από φοιτητάς, το πλείστον αριστερούς και ανεβίβασαν έργα κατά προτίμησην κομμουνιστικού περιεχομένου »Ρήγας ο Βελεστινλής», κ.ά. Παρερχομένου του χρόνου ήρχισε να προπαγανδίζη εντός του κύκλου των Καλλιτεχνών υπέρ των σκοπών του Κ.Κ.Ε. και επί Εαμοκρατίας λαμβάνει πλέον ενεργόν μέρος και κατευθύνει τους καλλιτέχνας της πόλεώς μας αναλόγως με τας επιδιώξεις του Κόμματος, χωρίς όμως ν’ αναμιχθή εις εγκληματικάς ή άλλας κολάσιμους πράξεις.

Ομοίως αναφέρω ότι παρά τας ερεύνας της υπηρεσίας ημών δεν διαπιστώσαμεν προσχώρησιν του προρρηθέντος εις τον ΕΛΑΣ. Νυν πληροφορούμεθα ότι ο Κατράκης εργάζεται εις τον αυτόθι θίασον της Κατερίνας Ανδρεάδου». Ένα έτος πριν από τη δίωξη του Κατράκη για τις αριστερές του πεποιθήσεις και την εξορία του σε Ικαρία, Μακρόνησο και Αη Στράτη, οι σκοτεινές υπηρεσίες του κράτους φακέλωναν τον ηθοποιό.

Ο «Χαιρετισμός Εξορίστων»

Το 1947 ο Κατράκης εκδιώχθηκε, αρνούμενος να υπογράψει «δήλωση μετανοίας». Εξορίστηκε στον Αη Στράτη και στη Μακρόνησο, όπου γνώρισε τον Γιάννη Ρίτσο, τον Τζαβαλά Καρούσο και τον Γιάννη Χοντζέα. Στον φάκελο του ηθοποιού υπάρχει ο «Χαιρετισμός Εξορίστων» από τον «Αγ. Ευστράτιον» προς το «Β Συνέδριον Ειρήνης». Το 1950, οι εξόριστοι στον Αη Στράτη είχαν στείλει στον ΟΗΕ κείμενο με τίτλο «Η Ειρήνη αξίζει όλας τας ουσίας», το κείμενο φέρει την υπογραφή, μεταξύ άλλων, των Γιάννη Ρίτσου και Μενέλαου Λουντέμη.

Ο Γιάννης Ρίτσος και ο Μάνος Κατράκης σε Πολιτικό Στρατόπεδο της Μακρονήσου το 1949

«Ο Χαιρετισμός των εξορίστων διανοουμένων έχει ως εξής: Εμείς, οι εξόριστοι λογοτέχναι και καλλιτέχναι, θύματα ενός πολέμου »εν όψει», εμείς, που δοκιμάσαμε στο στρατόπεδο Μακρονήσου μαζί με τις χιλιάδες τους συνεξόριστους μας τη φρίκη της μισαλοδοξίας, εμείς οι παρατεταγμένοι σ’ ένα ξερονήσι, μακρυά από τις πιο απλές χαρές ενός πνευματικού ανθρώπου, εμείς που είμαστε χρόνια εγκάθειρκτοι γιατί δεν δεχόμαστε να απαρνηθούμε τον ανθρωπισμό μας και την ελευθερία της σκέψης μας, απευθύνομε μέσα από το μαρτύριό μας θερμό χαιρετισμό προς το Συνέδριο της Ειρήνης. Σαν άνθρωποι που ζούμε τις πρώτες σκοτεινές ώρες της καταιγίδας, που χωρίς την αντίσταση όλων των ειρηνόφιλων λαών, είναι έτοιμη να ξεσπάση και με τα ομαδικά όπλα καταστροφής να σαρώση από τον πλανήτη μας το υλικό και πνευματικό οικοδόμημα που ύψωσαν αμέτρητες γενεές ανθρώπων, ευχόμαστε να μη γνωρίσουν άλλοι το δράμα το δικό μας.

Η σκέψις μας τρέχει, πέρα από τη θάλασσα που μας περιζώνει, στον Παρθενώνα, στην Αγιά Σοφιά, στη Νοτρ Νταμ Ντε Παρί, στις χιλιάδες τα εργοστάσια, στους πίνακες του Ραφαήλ, του Ρέμπραντ, του Γκρέκο, του Γκόγια, στα μουσεία, στα θέατρα, στις Πολυκατοικίες και τα χαμόσπιτα, στην Ποιητική κληρονομία του Ομήρου, του Αισχύλου και του Σαίξπηρ, στον Επιστήμονα, στον Εργάτη, στο Διανοούμενο, στον Υπάλληλο, σε όλους που μοχθούν για λίγη χαρά, στο Λονδίνο, στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι, στη Μόσχα, στη Ρώμη, στο Πεκίνο, στην Αθήνα, σε όλες τις πολιτείας του κόσμου και που, αν κάτι δε σταματήσει το κακό που έρχεται, θα γίνουν αύριο μια άμορφη μάζα ερειπίων, κοινός τάφος όλων. Πιστεύοντα πως η υπόθεση της ειρήνης αξίζει όλες τις θυσίες σας ευχόμαστε επιτυχία στο έργο σας, για να μη γίνη ο πιο φοβερός απ’ όλους τους πολέμους ταφόπετρα που θα θάψη τον πολιτισμό της γης μας».

Στο έγγραφο παράτασης του εξορισμού του Κατράκη, μία σελίδα τεσσάρων γραμμών που αναφέρει «Η Αστυνομική Διεύθυνσις Αθηνών, διά της υπ. αριθμ. 1576 Φ.27 από 133-3-51 αναφοράς της αναφέρει ότι, δυνάμει της υπ. αριθμ. 42 από 9-3-51 αποφάσεως (…) παρετάθη η ποινή εκτοπίσεως επί ένα έτος των κατώθι αναγραφομένων Κατράκης Εμμανουήλ του Χαραλάμπους».

Έξωση

Σύμφωνα με το βιογραφικό του Μάνου Κατράκη, το 1955 ιδρύει το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο και εγκαθίσταται στον υπαίθριο χώρο του Πεδίου του Άρεως. Η συμμετοχή του κοινού είναι μεγάλη και επιτυγχάνει και καλλιτεχνικά. Το 1968 του έγινε έξωση από το Πεδίον του Άρεως. Όλα αυτά τα χρόνια, από την απελευθέρωσή του το 1952 μέχρι και τουλάχιστον το 1973, ο φάκελος του ηθοποιού «παχαίνει». Όλες του οι κινήσεις, οι συναναστροφές, κάθε λέξη που λέει, κάθε έργο που ανεβάζει, «φακελώνεται». Επί χούντας, τον Ιούνιο του 1970 η Γενική Διεύθυνσις Εθνικής Ασφάλειας ζητά πληροφορίες που περιέχει ο «φάκελος 20822».

Καταφθάνει απόρρητο σήμα από τα υπόγεια των μυστικών υπηρεσιών με αναλυτικό έγγραφο για τις κινήσεις του ηθοποιού, το οποίο ξεκινά με τις λέξεις «Εχομεν την τιμήν, εις απάντησιν του ύπερθεν σχετικού προς την ΥΓΑ Αθηνών να γνωρίσωμεν υμίν περί του εν θέματι τα κάτωθι».

Από τις πληροφορίες του επίμαχου εγγράφου, προκύπτει ότι ο Κατράκης φακελώθηκε πρώτη φορά το 1942, ενώ ανοίχθηκε ειδικός υποφάκελος στις 22 Οκτωβρίου 1959 κατόπιν διαταγής να «φωτογραφηθεί από την υπηρεσία Πληροφοριών». Μέσα από τα απόρρητα έγγραφα που συνέτασσαν οι στρατιωτικοί της χούντας, φαίνεται το μίσος που έτρεφαν για τους «εχθρούς», τους οποίους «τύλιγαν» σε μία κόλλα χαρτί και με συνοπτικές διαδικασίες βρίσκονταν σε μπουντρούμια.

«Συλληφθείς το έτος 1948 εξετοπίσθη δυνάμει αποφάσεως της ΕΔΑΝ Αττικής επί εν έτος εις Ικαρίαν, παραταθείσης δι’ έτερων αποφάσεων της αυτής Επιτροπής της εκτοπίσεώς του μέχρι του έτους 1952. Κατά τη διάρκεια της εκτοπίσεώς του εξηκολουθεί εκφραζόμενος μετά φανατισμού υπέρ των Κομμουνιστοσυμμοριτών και εν έτει 1950 εις τον φιλοκομμουνιστικόν τύπον εδημοσιεύθη έκκλησις αυτού και συνεξόριστών του προς τον ΟΗΕ συκοφαντικού διά την Ελλάδα περιεχομένου (…) Από του έτους 1955 ήρξατο ερχόμενος εις επαφήν με στελέχη της ΕΔΑ εργαζόμενος υπέρ του κομ/σμού. Επεσκέπτετο τα ενταύθα γραφεία των Ελληνοσοβιετικού και Τσεχοσλοβακικού Συνδέσμου και ελάμβανε έντυπον προπαγανδιστικού περιεχομένου (…)

Το έτος 1959 μεταβάς μετά του θιάσου του εις Κύπρον επεσκέφθη την Λέσχην της εκεί κομμουνιστικής Νεολαίας, ήλθον εις επαφήν με κομμουνιστικά στελέχη της Κύπρου (…) Το έτος 1960 ανεβίβασε το έργον »ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ» (…) Το έτος 1962 συνεπέγραψεν έκκλησιν προσωπικοτήτων, δημοσιευθείσαν εις την »ΑΥΓΗΝ» υπέρ αμνηστείας εις τους κρατουμένους κομμουνιστάς. Ανήκεν εις την Επιτροπήν διά την Διεθνή Υφεσιν και Ειρήνην.

Ητο μεταξύ των διοργανωτών της Β’ Μαραθωνίου πορείας Ειρήνης του 1964 (σ.σ.: ένα έτος μετά τη δολοφονία Λαμπράκη, πορεία που αποτέλεσε πάνδημο φόρο τιμής στη μνήμη του) και απήγγειλε στίχους σχετικούς με την κομμουνιστικήν ταύτην εκδήλωσιν. Το έτος 1965 μετέσχε συσκέψεως κομμουνιστών Νίκαιας σχετικώς με το γύρισμα κινηματογραφικής ταινίας »Το μπλόκο της Κοκκινιάς’’»…

Κλειστές πόρτες

Όταν ο Μάνος Κατράκης επέστρεψε στην Αθήνα από τη Μακρόνησο, βρίσκει πόρτες κλειστές και δυσκολεύεται να βρει δουλειά. Εργάζεται περιστασιακά στο ραδιόφωνο, αλλά χάρη στην επιμονή του αρχίζει να καθιερώνεται.

Η ΦΩΦΗ ΕΞΕΛΕΓΗ ΠΡΟΕΔΡΟΣ, ΑΛΛΑ Ο ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ ΝΙΚΗΣΕ. ΤΙ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΕΦΕΞΗΣ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ…

Φελνίκος

20/11/2017@7:20

Η ΦΩΦΗ ΕΞΕΛΕΓΗ ΠΡΟΕΔΡΟΣ, ΑΛΛΑ Ο ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗΣ ΝΙΚΗΣΕ. ΤΙ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΕΦΕΞΗΣ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ…

Η Φώφη Γεννηματά εξελέγη, ως αναμένετο, Πρόεδρος στον υπό σύσταση φορέα της Κεντροαριστεράς. Νικητής όμως της χθεσινής αναμέτρησης ανεδείχθη ο Νίκος Ανδρουλάκης. Ο νεαρός ευρωβουλευτής έλαβε το 44% των ψήφων, όταν ακόμη και οι πλέον απαισιόδοξοι της Φώφης δεν περίμεναν ότι η Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ θα πέσει κάτω από το 60%.

Το αποτέλεσμα 56% – 44% ουσιαστικά διαιωνίζει το διχασμό που ξεκίνησε στη Χαριλάου Τρικούπη όταν η Γεννηματά έδιωξε τον γραμματέα Ξεκαλάκη και διέλυσε  την Κεντρική Επιτροπή, που ήταν της επιρροής Ανδρουλάκη. Πλέον θα είναι δύσκολο στη Φώφη Γεννηματά και τους συνεργάτες της να αγνοήσουν τον «συσχετισμό» του Νίκου Ανδρουλάκη. Ακόμη χειρότερα θα ταλαιπωρηθεί η ΔΗΣΥ εάν, όπως προφητεύουν οι ακραίοι των δύο επιτελείων, ξεκινήσει εμφύλιος στο ΠΑΣΟΚ ανάμεσα στην ηγεσία του και την πανίσχυρη πλέον μειοψηφία.

Η Φώφη εξελέγη αρχηγός αλλά έβαλε πολλούς μπελάδες στο κεφάλι της. Αυτό που νόμιζε ότι απέφευγε -την ομάδα Ανδρουλάκη- προκηρύσσοντας συνέδριο και μεταφέροντας την πολιτικοργανωτική λειτουργία από το ΠΑΣΟΚ, όπου ο Ανδρουλάκης είχε δύναμη, στη ΔΗΣΥ, όπου ο Ανδρουλάκης δεν είχε οργανωτική δύναμη ούτε καν παρουσία, το βρίσκει μπροστά της.

Τώρα ο Ανδρουλάκης όχι μόνον θα έχει παρουσία στη ΔΗΣΥ και το νέο φορέα που κάποια στιγμή, πιθανότατα την Άνοιξη, θα ιδρυθεί, αλλά θα είναι και ισχυρή συνιστώσα καθώς την πρώτη Κυριακή ήλθε δεύτερος, με ποσοστό κοντά στο 25% ξεπερνώντας τόσο τον επικεφαλής του Ποταμιού όσο και τον δήμαρχο Αθηναίων, οι οποίοι εφέροντο να έχουν περισσότερες ελπίδες από αυτόν για να πάνε ραντεβού με τη Φώφη στον χθεσινό δεύτερο και τελικό γύρο.

Βεβαίως, αρχηγός είναι η Φώφη και αυτή θα κάνει κουμάντο. Όμως οι αποφάσεις της θα περνάνε από πολλά κόσκινα. Περισσότερα απ’ ότι προηγουμένως.

Εκτός από τον Ανδρουλάκη θα έχει τον Καμίνη, ο οποίος συγκροτεί πολιτική κίνηση προκειμένου το ποσοστό που έλαβε στις 12 Νοεμβρίου να εκφραστεί και οργανωτικά, αλλά και τον Θεοδωράκη που ηγείται του Ποταμιού. Σ’ αυτούς πρέπει να προστεθούν οι Παπανδρέου (ΚΙΔΗΣΟ), Θεοχαρόπουλος (ΔΗΜΑΡ), ο Πόντας (ΕΔΕΜ) και Τούντας-Διακουλάκης από τις Κινήσεις Πολιτών, που αποτελούν την ηγεσία της ΔΗΣΥ.

Μ’ άλλα λόγια η Φώφη είχε το «μαγαζί» και την ησυχία της και τώρα κινδυνεύει να πάθει ημικρανία όταν απέναντί της θα κάθονται μια ντουζίνα διαφορετικών απόψεων άνδρες, οι οποίοι ταυτοχρόνως θα ηγούνται κομμάτων και κινήσεων.

Το χθεσινό αποτέλεσμα επιβεβαίωσε ότι στην Κεντροαριστερά αρχίζουν και επενδύονται ελπίδες. Μπορεί να πήγαν λιγότεροι από τις 210.000 να ψηφίσουν όμως και οι 155.000 είναι σοβαρό νούμερο στις γκρίζες εποχές που ζούμε και ιδιαίτερα όταν επιτυγχάνεται στις καιρικά δύσκολες συνθήκες και μετά τα όσα θλιβερά συνέβησαν στη Νέα Πέραμο και την Μάντρα Αττικής. Η Φώφη Γεννηματά κράτησε τις δυνάμεις της αφού έλαβε τις ίδιες περίπου ψήφους (85.000) με την πρώτη Κυριακή, όμως δεν ήταν αυτό που περίμενε όταν μάλιστα ο Ανδρουλάκης πήρε περίπου 15.000 περισσότερες (από 51.000 πήγε στις 65.000). Σε επίπεδο ποσοστών η Φώφη ανέβηκε 15 μονάδες (από το 41% στο 56%) και ο Ανδρουλάκης 20 (από το 24% στο 44%). Άνοδος που δεν ήταν όμως αρκετή για να κάνει την μεγάλη έκπληξη και να κόψει αυτός το νήμα της δεύτερης Κυριακής.

Σίγουρα, το γεγονός ότι η Φώφη εξελέγη με την προσέλευση να είναι κατά περίπου 55.000 μικρότερη και με ποσοστό μικρότερο του αναμενομένου δίνει επιχειρήματα στους αντιπάλους της για να την «γρατσουνίσουν», όμως τα ποσοστά εκλογής μετά από λίγο καιρό κανείς δεν θα τα θυμάται. Είναι όπως στις ψηφοφορίες για τις Κεντρικές Επιτροπές των κομμάτων. Ανήμερα και την επομένη του αποτελέσματος οι εφημερίδες γράφουν τη λίστα των εκλεγέντων με βάση τη σταυροδοσία και εκτός από τον πρώτο σε σταυρούς επιδαψιλεύουν τιμές και στην πρώτη δεκάδα. Αργότερα κάθε φορά που γίνεται αναφορά στην Κεντρική Επιτροπή τα ονόματα αναφέρονται ονομαστικά και όχι σταυροδοτικά.

Η Φώφη θα κριθεί από την ικανότητά της να συγκροτήσει το νέο φορέα της Κεντροαριστεράς διευρύνοντας τα όρια του ΠΑΣΟΚ, το οποίο σίγουρα είναι η βασική συνιστώσα αλλά όχι και η μοναδική. Ο Παπανδρέου, ο Θεοδωράκης, ο Ανδρουλάκης, ο Καμίνης και οι οπαδοί τους αναμένεται να παίξουν ρόλο στην ανασυγκρότηση του χώρου που βρίσκεται ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ. Η Γεννηματά δεν μπορεί, όπως αναγνωρίζουν και άνθρωποι από το στενό της περιβάλλον, να συνεχίσει να στηρίζεται αποκλειστικά στους συνεργάτες της στο ΠΑΣΟΚ. Πρέπει να εμπλουτίσει τη σύνθεση των οργάνων που θα λαμβάνουν τις αποφάσεις και των επιτροπών που θα επεξεργαστούν τις θέσεις του νέου φορέα. Και θα το κάνει σύντομα, λένε οι πληροφορίες και πάντως πριν το ιδρυτικό συνέδριο, το οποίο ενδεχομένως θα καθυστερήσει για την Άνοιξη.

Κυρίως όμως η εκλεγμένη πρόεδρος της ΔΗΣΥ θα κριθεί στην κάλπη των εθνικών εκλογών. Αν καταφέρει να αυξήσει σημαντικά τα ποσοστά του νέου φορέα προκαλώντας ρήγμα στο δίπολο αριστερά-δεξιά η καρέκλα της δεν θα αντιμετωπίσει κραδασμούς. Αν αντίθετα ο δικομματισμός ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ κινηθεί σε υψηλά ποσοστά θα αντιμετωπίσει σοβαρά προβλήματα, χωρίς να αποκλείεται και η πιθανότητα η σημερινή εκλογή της να αποδειχθεί μεταβατική. Για να φτάσει ή και να ξεπεράσει το 13% που είχαν πάρει αθροιστικά Ποτάμι, ΠΑΣΟΚ, ΚΙΔΗΣΟ τον Ιανουάριο του 2015 θα πρέπει αφενός να γκρεμίσει τα φράγματα με τον ΣΥΡΙΖΑ ώστε να γίνει πιο εύκολη η επιστροφή οίκαδε πρώην ψηφοφοριών του ΠΑΣΟΚ και αφετέρου να ορθώσει ανάχωμα στη φυγή ψηφοφόρων του Κέντρου προς τη ΝΔ. Αυτό σημαίνει νέες προγραμματικές επεξεργασίες, καινούργιο εθνικό αφήγημα, διαφορετικές πολιτικές και ισχυρές κοινωνικές συμμαχίες.

Σ’ αυτά θα κριθεί η Φώφη Γεννηματά, αλλά και ο Νίκος Ανδρουλάκης, ο οποίος μπορεί να μην εξελέγη ενέγραψε όμως υποθήκη διαδοχής. Σε κάθε πάντως περίπτωση και εν κατακλείδι: Και η δεύτερη Κυριακή της εκλογής αρχηγού στην Κεντροαριστερά έδειξε ότι υπάρχει ενδιαφέρον για τη ΔΗΣΥ. Όχι ίσως τόσο μεγάλο, αλλά σημαντικό, που από τη μια βελτιώνει την ψυχολογία των οπαδών της και από την άλλη οι δρομολογούμενες εξελίξεις αρχίζουν να προβληματίζουν την κυβέρνηση καθώς μπορεί να αυξήσουν τις κεντρόφυγες τάσεις στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τη ΝΔ αφού σε περίπτωση που το κεντροαριστερό εγχείρημα ευδοκιμήσει ενδέχεται να της στερήσει ένα, μικρό έστω, ποσοστό, το οποίο όμως μπορεί να είναι κρίσιμο για την αυτοδυναμία και τον τρόπο διακυβέρνησης της χώρας…

Το στοίχημα της επόμενης μέρας στην κεντροαριστερά

Το στοίχημα της επόμενης μέρας στην κεντροαριστερά

06:57 | 20 Νοε. 2017

Με καθαρή εντολή στην Φώφη Γεννηματά, αλλά και με έναν ισχυρό δεύτερο πόλο που εκπροσωπείται πλέον από τον Νίκο Ανδρουλάκη, έκλεισε ο κύκλος της εκλογής ηγεσίας στον νέο φορέα της κεντροαριστεράς.

Η χθεσινή εκλογική αναμέτρηση ωστόσο, η οποία έδωσε την νίκη στην Φώφη Γεννηματά με 56,7% έναντι 43,3% του Νίκου Ανδρουλάκη, ανοίγει άμεσα και την επόμενη και πιο δύσκολη φάση του εγχειρήματος – την προγραμματική, ιδεολογική και οργανωτική συγκρότηση του νέου φορέα.

Σε πρώτο χρόνο όλες οι πλευρές, νικητές και ηττημένοι, χαιρέτησαν το αποτέλεσμα με δεσμεύσεις ενότητας και κοινής πορείας, την οποία όπως επεσήμαναν επιβάλλει και η υψηλή συμμετοχή στην ψηφοφορία. Η συμμετοχή έφθασε χθες στους 156.000 ψηφοφόρους έναντι 210.000 στον πρώτο γύρο, με το ποσοστό της αποχής ανάμεσα στις δύο εκλογικές Κυριακές να φθάνει το 27%. Πρόκειται για ένα ποσοστό που ικανοποίησε και τους υποψηφίους και την επιτροπή Αλιβιζάτου, ενώ ως ενδεικτικό μέτρο σύγκρισης επισημαίνεται ότι στις εσωκομματικές εκλογές για την ανάδειξη του αρχηγού της ΝΔ η αποχή στον δεύτερο γύρο σε σχέση με τον πρώτο ήταν της τάξης του 29%.

Οι δεσμεύσεις ενότητας, όμως, και ουσιαστικής ανασύνταξης του ευρύτερου χώρου του κέντρου και της κεντροαριστεράς μένει τώρα να δοκιμαστούν στην πράξη, με δεδομένη και την απόσταση που χωρίζει τους τέσσερις βασικούς πρωταγωνιστές της εκλογικής κούρσας σε δομικά ζητήματα.

Το πρώτο ερώτημα είναι η δυναμική που πραγματικά θα έχει το εγχείρημα μιας ευρείας ανασύνταξης της κεντροαριστεράς, καθώς η χθεσινή τελική μάχη για την ηγεσία ήταν μια μάχη «ΠΑΣΟΚ vs ΠΑΣΟΚ». Τόσο η Φώφη Γεννηματά όσο και ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι αμιγώς πολιτικά τέκνα του ΠΑΣΟΚ, το κοινό ποσοστό που πήραν στον πρώτο γύρο ξεπερνά το 65% των 210.000 ψηφοφόρων και παραμένει ζητούμενο το εάν θα καταφέρουν να πείσουν ότι απευθύνονται και σε κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις πέραν των κομματικών τειχών.

Ανοιχτό είναι επίσης και το πώς θα προσδιοριστούν, και ποιες πιθανές συμφωνίες θα κάνουν, με την νέα ηγεσία οι δύο εκπρόσωποι του μεταρρυθμιστικού κέντρου, ο Γιώργος Καμίνης και ο Σταύρος Θεοδωράκης, που έμειναν μακράν πίσω σε ποσοστά και δεν πέτυχαν την εκλογική διεύρυνση και διείσδυση που θα επιθυμούσαν. Οι πληροφορίες φέρουν τον δήμαρχο Αθηναίων Γιώργο Καμίνη να σχεδιάζει την δημιουργία δικής του τάσης, με συγκεκριμένο και διακριτό ιδεολογικό στίγμα, εντός του νέου φορέα, ενώ άγνωστο παραμένει ακόμη το πώς θα κινηθεί ο επικεφαλής του Ποταμιού. Ο ίδιος, πάντως, χθες στο συγχαρητήριο μήνυμα του προς την Φώφη Γεννηματά ζήτησε ενότητα, αλλά και «γενναίες συμμαχίες» και «τολμηρές προτάσεις».

Εξίσου πολιτικά ενδιαφέρον είναι και το μοντέλο «συγκατοίκησης» που θα διαμορφωθεί ανάμεσα στην αρχηγό Φώφη Γεννηματά και τον δεύτερο Νίκο Ανδρουλάκη – ένα μοντέλο που, σε μεγάλο βαθμό, θα καθορίσει και την προγραμματική και ιδεολογική πορεία του νέου φορέα.

Η Φώφη Γεννηματά, μετά το χθεσινό αποτέλεσμα, πιστώνεται μια καθαρή επικράτηση σε μια εκλογική μάχη με ρίσκα που η ίδια τόλμησε να δρομολογήσει . Ταυτόχρονα όμως ο Νίκος Ανδρουλάκης γίνεται πλέον το ισχυρό «Νο 2» τόσο του νέου φορέα όσο και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ.

Οι καθαροί αριθμοί της χθεσινής εκλογής είναι, άλλωστε, ενδεικτικοί και των νέων πολιτικών συσχετισμών: Με ενσωμάτωση αποτελεσμάτων κοντά στο 95%, η Φώφη Γεννηματά πήρε χθες 82.368 ψήφους και ο Νίκος Ανδρουλάκης 62.937, ενώ η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ήταν πρώτη σε όλες τις περιφέρειες της χώρας εκτός από την Κρήτη. Στην Κρήτη, το αποτέλεσμα ήταν σχεδόν το αντίστροφο του πανελλαδικού, με τον Νίκο Ανδρουλάκη να συγκεντρώνει ποσοστό 54,3% έναντι 45,6% της Φώφης Γεννηματά.

Οι αριθμοί αυτοί σημαίνουν ότι η Φώφη Γεννηματά είναι μεν η αδιαμφισβήτητη επικεφαλής του εγχειρήματος της νέας κεντροαριστεράς, αλλά είναι εξίσου σαφές ότι δεν μπορεί να χαράξει πολιτική πορεία χωρίς να λάβει υπόψη της ισχύ του 43,4% που κομίζει ο Νίκος Ανδρουλάκης. Κι εδώ το μεγάλο ζητούμενο είναι το πόσο «κέντρο» και πόση «κεντροαριστερά» θα εμπεριέχει η νέα ισορροπία δυνάμεων. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για την τοποθέτηση του νέου φορέα και της νέας ηγεσίας του απέναντι στο δίπολο Αριστεράς – Δεξιάς…

Γιάννης Ραγκούσης: Το άδοξο τέλος ενός «επίμονου κηπουρού»

Γιάννης Ραγκούσης: Το άδοξο τέλος ενός «επίμονου κηπουρού»

18 Νοεμβρίου 2017

Του Ανδρέα Δεληγιάννη

 Αν η πολιτική έχει και μια παιδαγωγική πλευρά,  η περίπτωση  του Γιάννη Ραγκούση αποδεικνύεται  αρνητική παιδαγωγική.  Και ως εκ τούτου αυτοκαταστροφική για τον ίδιο.

Μόλις λίγα  24ωρα από τότε που ο  Γ. Παπανδρέου άφησε άναυδους όσους ξέρουν στοιχειωδώς το ΠΑΣΟΚ- λέγοντας στην τηλεόραση «με την κ. Γεννηματά είχαμε συνεργασθεί στενά και πολύ καλά…». Δίνοντας γραμμή υπέρ της δηλαδή- ένας από τους κηπουρούς του,-που ως υποψήφιος κι αυτός για τον φορέα ήταν ο πιο σκληρός πολέμιος της κυρίας, της υπέβαλε τα σέβη του. Και μετά ψάχνουμε γιατί ο κόσμος απεχθάνεται τη πολιτική.

Ο Ραγκούσης που κατηγορούσε της Φώφη ότι ράβεται για υπουργός του Μητσοτάκη, ράφτηκε και πήγε ο ίδιος να της δηλώσει την υποστήριξή του -με όση σημασία έχει μετά την αποδοκιμασία του στην κάλπη. Μέχρι πρόσφατα μιλούσε προσβλητικά για τη Φώφη, ακόμη και στις συνεντεύξεις του. Του  αποδίδεται ότι της καταλόγιζε ότι «έκανε επάγγελμα το όνομά της». Αλλά τώρα το βρήκε ελκυστικό.

Δεν είναι κακό ότι πήγε μαζί της και ας την είχε στολίσει. Συμβαίνει στην πολιτική. Είναι ότι προσπαθεί να το εμφανίσει ως… επιτυχία του. Μπορεί να πιέσθηκε; Κι ο Γιάννης Μανιάτης πιέσθηκε, αλλά έκανε αυτό του κάνουν όσοι σέβονται τον εαυτό της…

Ο φέρελπις διεκδικητής -από το πουθενά- της ηγεσίας του «φορέα», οπαδός της διάλυσης του ΠΑΣΟΚ, έχει σταδιοδρομήσει  ως τώρα μόνο με διορισμούς στη κεντρική πολιτική σκηνή από το ΠΑΣΟΚ. Ξεκίνησε από την «Ομάδα Παπουτσή»- αλλά δεν μπόρεσε να σταδιοδρομήσει  και αποσύρθηκε στην Πάρο. Βιοποριζόταν αξιοπρεπώς και εξελέγη δήμαρχος με πολύ καλές επιδόσεις. Ήταν το καλύτερο που θα μπορούσε να του συμβεί.

Το εγκατέλειψε το 2007 όταν ο Γ. Παπανδρέου, μεταξύ τυρού και αχλαδιού, τον όρισε πορτ παρόλ του ΠΑΣΟΚ. Πήγε καλά, όπως και ως γραμματέας της ΚΕ που έγινε στη συνέχεια. Έγινε της εμπιστοσύνης του τότε ανερχομένου Παπανδρέου- ή έτσι νόμιζε- και τον έκανε υπουργό Δημόσιας διοίκησης, όπου έκανε καλή δουλειά. Στη συνέχεια οι φιλοδοξίες του σκάλωσαν και  παραπετάχτηκε για μικρά διάστημα στο υπουργεία Μεταφορών  και Άμυνας. Για να τελειώσει άδοξα όταν απέτυχε να εκλεγεί βουλευτής στην Β Αθήνας.

Επέστρεψε στην Πάρο για τουριστικές μπίζνες, αλλά ξεκίνησε  πάλι για να ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες του ιδρύοντας μια θνησιγενή κίνηση με τη επωνυμία «Επόμενη Ελλάδα». Άγνωστο με τινός της υποστήριξη και χρηματοδότηση. Αλλά δεν είχε απήχηση.

Εκεί τον βρήκε η Άννα Διαμαντοπούλου και μαζί με τον   Γ. Φλωρίδη  και άλλους συνέστησαν την «Ώρα αποφάσεων» που έκανε κάποιες ενδιαφέρουσες συγκεντρώσεις και έδειχνε να αποκτά δυναμική έναντι της Φωφης. Για τον  Ραγκούση ήταν  απλώς τρόπος να εμφανιστεί σε μεγαλύτερα ακροατήρια από αυτά που  μπορούσε να συγκεντρώσει ο ίδιος. Στη συνέχεια τους πούλησε εν ψυχρώ, εμφανιζόμενος στο «συνέδριο» που οργάνωσε το καλοκαίρι  η Γεννηματά για τον «νέο φορέα»  και τελικά έβαλε υποψηφιότητα για την ηγεσία του.

Όπως όλοι που δαγκώνουν περισσότερο από όσο μπορούν να μασήσουν πνίγηκε. Ούτε 2,5%. Υπολόγιζε ότι θα πετύχει  μια  καλή επίδοση, ως προίκα για τη συνέχεια. Στραπατσαρίσθηκε, ήλθε στα κυβικά του και αυτό του στοίχισε. Αλλά τελικά κατέληξε στη Φώφη. Όσοι το άκουσαν ως τότε έμειναν άναυδοι. Όχι, όλοι. Όσοι τον ήξεραν από παλιά το περίμεναν.

Κάποιοι εκτιμούν ότι η προσχώρηση στο άρμα της Γεννηματά δεν ήταν άσχετη με τις επιθυμίες του πρώην πρωθυπουργού στον οποίο οφείλει τα πάντα, παρότι στο παρασκήνιο στεφόταν εναντίον του. Στο προσκήνιο τον προτείνει για….Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Επειδή στον νεοπαπανδρεισμό δεν αποφασίζεις ποτέ εσύ πότε θα κόψεις, κάποιοι υποψιάζονται ότι ήταν το σύστημα Παπανδρέου που τον παρακίνησε να βάλει υποψηφιότητα. Αλλά τον έριξε και στη συνέχεια τον έστειλε  στη Γεννηματά, σαν καλό κηπουρό. Ήταν ενέργεια αυτό-υποτίμησης με βάση την ιδέα που έδειχνε να έχει για τον εαυτό του. Και δεν μπορεί να το καλύψει ο ισχυρισμός του ότι «την ανάγκασα κάνει δήλωση ότι δεν θα συνεργαστεί με τον Μητσοτάκη». Τα πιάσαμε τα λεφτά μας. Το πιθανότερο είναι να προσδοκά ότι θα τον πάρει μαζί της…

Η  περίπτωση Ραγκούση συνιστά μια ακόμη απογοήτευση. Ένας νέος άνθρωπος, με καλή παρουσία και επαρκή συγκρότηση που θα μπορούσε να γίνει καλός πολιτικός, αν είχε καλύτερο χαρακτήρα και τρόπο να ικανοποιεί τις φιλοδοξίες του αξιόπιστα, με  διαυγή μέσα και καθαρές εξηγήσεις.

Η  αφερέγγυα συμπεριφορά του απέναντι στην «Ώρα των αποφάσεων»  ο παραφουσκωμένος εγωισμός του πριν τις εκλογές και η γονυκλισία του μετεκλογικά -συν τα σλάλομ απέναντι τον Παπανδρέου που τον ανέδειξε- δείχνουν ότι η πολιτική προσφέρεται πλέον για άσκηση αμοραλισμού. Κρίμα. Ή μάλλον Καληνύχτα και καλή τύχη.