Η «Συμμαχία» του 1977, το ΠΑΣΟΚ και ο αμοραλισμός των πρώην του

Η «Συμμαχία» του 1977, το ΠΑΣΟΚ και ο αμοραλισμός των πρώην του

1 Δεκεμβρίου 2016

Toυ Γ. Λακόπουλου

Ακούγεται ρετρό, αλλά το φάντασμα της «Συμμαχίας» του 1977 επιστρέφει. Ως καρικατούρα. Κάποιοι «παράγοντες» «ζυμώνονται» με σκοπό να δημιουργήσουν «κόμμα προσωπικοτήτων»- χωρίς να έχουν όμως και το διαμέτρημα των ανθρώπων που συγκρότησαν το -αποτυχημένο- εγχείρημα εκείνης της περιόδου- που συγκροτήθηκε ως αντίπαλος του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου.

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν. Όπως τότε έτσι και τώρα. Αφού δεν κατάφερε το «Ποτάμι» να αναχαιτίσει τον Τσίπρα και αφού δεν κατάφερε η ιδέα για το «νέο κεντροαριστερό κόμμα» να διαλύσει το ΠΑΣΟΚ, αναλαμβάνει –με τους ίδιους σπόνσορες- ένας κύκλος πρώην υπουργών του να κάνει και τα δύο: και να πάρουν τη θέση του Σταύρου, ως φορέας αντί-ΣΥΡΙΖΑ, και να εξαλείψουν από το χάρτη το κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου. Το οποίο άλλωστε σπανίως επικαλούνται. Προτιμούν τον Κ. Σημίτη!

Πρόσωπα που απόλαυσαν την εξουσία, κατ’ απονομήν, στους κήπους τριών διαφορετικών ηγεσιών του ΠΑΣΟΚ ενώνουν τις δυνάμεις τους για να σχηματίσουν νέο κόμμα… εναντίον του. Δικαίωμά τους. Ο ξενοδόχος θα κάνει το λογαριασμό στο τέλος.

Αλλά ποιες δυνάμεις; Όσοι απέτυχαν να εκλέγουν βουλευτές; Όσοι υπάρχουν μόνο στις – διόλου αναμάρτητες- σχέσεις τους με το παλιό μιντιακό σύστημα; Όσοι περιφέρονται ως πολιτικά άεργοι και σουλατσαδόροι δεύτερης γενιάς;

Όσοι λαθροβιούν σε σχήματα «μπίζνες και πολιτική» τα τελευταία χρόνια; Ή όσοι στήνουν προσωπικούς μηχανισμούς άδηλης υποστήριξης και παράδοξης δημοσιότητας;

Ποιος τους ακολουθεί; Ποιος τους πιστεύει; Ποια είναι η ιδεολογία τους; Τι αντιπροσωπεύουν; Τι δουλειά έχουν μαζί τους κάποια πρόσωπα με αξιόλογη πολιτική υπόσταση στο παρελθόν;

Συνταγή αποτυχίας

Κάνει μπαμ από μακριά ότι αυτό το ιδιότυπο σύνολο που πάει να δημιουργηθεί είναι καταδικασμένο σε αποτυχία, παρότι ορισμένα πρόσωπα έχουν την ατομική αξία τους. Πώς θα κολλήσει ένα στέλεχος με ευρωπαϊκή ταυτότητα που υπηρέτησε όμως με την ιδία προθυμία τρεις διαφορετικούς Πρωθυπουργούς του ΠΑΣΟΚ, με τον μόνο επιτυχημένο υπουργό του Γ. Παπανδρέου και με έναν γνωστό κενολόγο, που είναι πρώτος όπου γάμος και χαρά τα τελευταία χρόνια; Πύργοι με τραπουλόχαρτα δεν στέκονται…

Συνεπώς θα μπορούσε να κλείσει εδώ αυτή η συζήτηση με το ερώτημα: και να το στήσουν αυτό το κόμμα πόσο θα αντέξει προτού φαγωθούν μεταξύ τους; Είναι γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια ο ένας δεν μπορεί να μυρίσει τον άλλο. Δεν γίνεται να αγαπηθούν ξαφνικά. Ως χαρακτήρες είναι αδύνατο να συνυπάρξουν σε συλλογικές ηγεσίες. Ο ένας θα προσπαθήσει να ρίξει τον άλλο, καθώς ο καθένας δεν έχει να συνεισφέρει κάτι περισσότερο από την φιλοδοξία ή την κενοδοξία του.

Ήδη το εγχείρημα προτού καν προχωρήσει αρχίζει τους αποκλεισμούς. Οι μισοί δεν θέλουν τον …Βενιζέλο μαζί τους. Ο οποίος βεβαίως αναζητά τον δικό του βηματισμό και δεν προτίθεται πάει κάτω από αυτούς -που ο ίδιος έβαζε σε ψηφοδέλτια, ως πρόεδρος. Αλλά και η αυτοδιάλυση να μην προκύψει, το έργο θα τελειώσει στην κάλπη. Από πουθενά δεν προκύπτει ότι η κοινωνία χρειάζεται το συγκεκριμένο κόμμα, με τα συγκεκριμένα πρόσωπα. Το αντίθετο, τα έχει ήδη αποδοκιμάσει…

Από εδώ και κάτω αρχίζουν τα ερωτήματα, όχι για την προοπτική, που είναι εμφανής, αλλά για τα κίνητρα και τις επιδιώξεις. Υποτίθεται ότι αυτό που τους υποκινεί είναι το ενδιαφέρον για την Κεντροαριστερά και η θεωρία τους για την ανάγκη να υπάρξει ισχυρός «τρίτος πόλος», ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ.

Τότε γιατί δεν επιστρέφουν στο ΠΑΣΟΚ ορισμένοι, τώρα που δεν είναι πρόεδρος ο Βενιζέλος εξ αιτίας του οποίου έφυγαν; Ποιος εκπροσωπεί την Κεντροαριστερά και την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα, αν όχι το ΠΑΣΟΚ; Ένα κόμμα που υπάρχει, ή κάτι που …θα υπάρξει; Με ποιον μιλάνε οι Ευρωπαίοι σοσιαλιστές;

Ποιος απαξιώνει ποιον

Ενδεχομένως οι πρωταγωνιστές της νέας «Συμμαχίας» θεωρούν ότι «το ΠΑΣΟΚ είναι απαξιωμένο». Από πού προκύπτει αυτό; Επειδή το λέει ο Πάγκαλος, τώρα που ψηφίζει ΝΔ; Ή επειδή λείπουν οι Μεγαλειότητες τους; Αυτοί δημιούργησαν το ΠΑΣΟΚ ή το ΠΑΣΟΚ αυτούς; Το μοναστήρι να είναι καλά…

Μήπως η «απαξίωση» είναι ότι έχει πρόεδρο της Φώφη Γεννηματά, όπως διατείνονται; Μόνη της έγινε πρόεδρος; Όταν ψήφιζε η κομματική βάση πού ήταν να βάλουν υποψηφιότητα, όπως έκαναν ο Λοβέρδος και ο Κωνσταντικόπουλος; Και αν «δεν κάνει» γιατί δεν επιστρέφουν και στο επόμενο συνέδριο να διεκδικήσουν αυτοί την ηγεσία;

Αν η Φώφη «απαξιώνει» το κόμμα, με τη προσχώρησή τους δεν θα αποκτήσει πάλι αξία; Δεν θα γίνει πάλι ένα καλό «brand name»- όπως λένε, σαν να είναι τα κόμματα φίρμες ρούχων; Αν πάλι δεν αναβαθμίζεται με την παρουσία τους, τότε γιατί η παρουσία τους επαρκεί για νέο κόμμα ευρύτερης ακτινοβολίας από το ΠΑΣΟΚ;

Να λέμε την αλήθεια. Είναι δεν είναι καλή πρόεδρος και πολιτικός η Γεννηματά, δεν την κοπάνησε όταν ήλθαν τα δύσκολα για το ΠΑΣΟΚ. Έμεινε, εκτέθηκε στη βάση του και όταν κέρδισε έκανε ό,τι μπορούσε. Τι θα άλλο θα μπορούσε να κάνει δηλαδή; Να το διαλύσει, όπως της έλεγαν; Ας έμεναν κι αυτοί στις γραμμές του κόμματος, όπως κάνουν οι πολιτικοί με αρχές .

Το ΠΑΣΟΚ έχει την ιστορία και τη διαδρομή του. Πέρασε από διάφορα στάδια δόξας και ήττας. Κρίθηκε και ξανακρίθηκε, μίκρυνε, αλλά υπάρχει. Είναι υπαρκτή κοινοβουλευτική δύναμη. Και όλα δείχνουν ότι θα συνεχίσει να είναι. Δεν το ζημίωσαν ούτε οι ιδέες του, ούτε το όνομά του. Ούτε φυσικά ένα –δυο πρόσωπα με ηθικές παρεκτροπές. Το ζημίωσαν όλοι μαζί.

Εκτός από αυτούς που βρέθηκαν σε γραφεία ανακριτών, υπάρχουν και αυτοί που για την κοινή γνώμη έπρεπε να βρεθούν και αυτό μετράει στην πολιτική. Υπάρχουν και αυτοί που έβαζαν τις υπογραφές στην πολιτική που το χαντάκωσε. Αυτοί που χειροκροτούσαν στο …υπουργικό συμβούλιο τον Γ. Παπανδρέου και τώρα κάνουν ότι δεν τον ξέρουν.

Πολιτικά το ΠΑΣΟΚ ζημίωσαν διαδοχικά ο Παπανδρέου και ο Βενιζέλος. Ο ένας το διέσπασε ήδη. Ο δεύτερος το έκανε παράμετρο της πρωθυπουργίας Σαμαρά και αντίπαλο της δημοκρατικής παράταξης την οποία παραχώρησε στον Τσίπρα. Γι’ αυτό και οι πολίτες αυτής της παράταξης τον εγκατέλειψαν.

Το ζημίωσε η διαχείριση πολιτικών επιλογών, προσώπων, πράξεων και καταστάσεων επί των ημερών του Σημίτη -που επίσης το βρίσκει «απαξιωμένο» σήμερα. Το ζημίωσαν αυτοί που το εγκατέλειψαν το 2012 αφού προηγουμένως το ακύρωσαν με τον τρόπο που πολιτεύτηκαν ως υπουργοί του τα προηγούμενα χρόνια. Το ζημίωσαν οι απόντες, όχι οι παρόντες.

Η αχαριστία των ευεργετηθέντων

Γιατί κάποιοι πιστεύουν ότι είναι καλύτεροι από τα σημερινά στελέχη του; Και αν είναι, γιατί δεν επιστρέψουν να το ενισχύσουν; Σε τελευταία ανάλυση χρωστάνε στο ΠΑΣΟΚ, δεν τους χρωστάει.

Πώς είναι δυνατόν δυο πρώην πρωθυπουργοί, ένας πρώην πρόεδρος και πλήθος πρώην υπουργών να φτύνουν –αποκηρύσσοντας το ΠΑΣΟΚ – τους οπαδούς του που έμειναν στα χαρακώματα και αγωνίσθηκαν να το κρατήσουν στα πέτρινα χρόνια -στα οποία ο οδήγησαν συγκεκριμένα πρόσωπα;

Πώς είναι δυνατόν αυτοί που ευεργετήθηκαν, αλλά το εγκατέλειψαν όταν έχασαν – ε τη βούληση των πολιτών– τα αξίωμα τους, να αξιώνουν σήμερα τη διάλυσή του; Με ποιο πρόσωπο και ποια πολιτική ηθική επιστρέφουν στον τόπο του εγκλήματος τους;

Ποιος θα τους ακολουθήσει από όσους έδιναν τη μάχη της επιβίωσης του κόμματος, όταν αυτοί το έβαλαν στα πόδια και απολάμβαναν τους καρπούς της θητείας τους στα υπουργεία ή έκοβαν βόλτες από τους προθαλάμους της διαπλοκής μέχρι την αυλή του Μητσοτάκη;

Γιατί να τους αναγνωρίσει καλές προθέσεις ο απλός οπαδός του ΠΑΣΟΚ που λοιδορήθηκε, όταν αυτοί έκαναν της δουλειές τους και τώρα που νομίζουν ότι πέρασε η μπόρα επιστρέφουν για να του ζητήσουν ρόλους και αξιώματα ;

Από ποιον θα τα πάρουν; Τους αναζήτησε κανείς τόσα χρόνια και θεωρούν ότι είναι «απαραίτητοι»; Τι περισσότερο από δημοσιοσχεσίτες υπήρξαν εν τη βασιλεία τους;

Ο πολιτικός που έχει εύσημα από τη θητεία του στο δημόσιο βίο- και ένας δυο από τους εραστές της νέας «Συμμαχίας» έχουν –όταν κρίνει ότι ο πολιτικός φορέας με τον οποίο εμφανίσθηκε στα κοινά πνέει τα λοίσθια, κάθεται στο σπίτι του –όπου το έστειλαν ήδη οι πολίτες άλλωστε. Ή επιστρέφει για να τον στηρίξει. Δεν προσπαθεί να τον αποτελειώσει.

Αυτό είναι τυπικός αμοραλισμός. Ο πολιτικός δεν μπορεί να βάζει πάνω από όλα τον εαυτό τους και το συμφέρον του. Όσοι πρώην του ΠΑΣΟΚ το κάνουν αποδεικνύουν ότι απλώς έκαναν καριέρα στην πολιτική, από τις γραμμές του. Όπως θα μπορούσαν να κάνουν από τις γραμμές άλλου κόμματος. Και με το ΠΑΣΟΚ παλιά και με τους αντιπάλους του σήμερα. Σαν τους παλιούς πολιτευτές που άλλαζαν κόμμα σε κάθε εκλογή …

Όποιος μετέχει στην πολιτική, εκτός από πολιτικό στέλεχος, είναι και άνθρωπος. Και το πραγματικό ερώτημα είναι: τί άνθρωποι είναι αυτοί;

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s