Επιστροφή και πολυδιάσπαση

Επιστροφή και πολυδιάσπαση 

13.01.2017,

Συντάκτης: 

ΕΦ.ΣΥΝ.

Η κατά κάποιον τρόπο επιστροφή του Γιώργου Παπανδρέου στην πολιτική παράταξη με την οποία εξελέγη πρωθυπουργός το 2009 είναι ευκαιρία για να αντιληφθούμε τι μεσολάβησε ανάμεσα στον Ιανουάριο του 2015, όταν αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ, και τη χθεσινή ημέρα.Μέσα σε δύο χρόνια το κόμμα γνώρισε ιστορικά χαμηλά εκλογικά ποσοστά, η ηγεσία του βρέθηκε σε τεράστια δυσκολία, ο διάλογος με άλλες κινήσεις ή συσπειρώσεις του ευρύτερου χώρου του Κέντρου και της Κεντροαριστεράς ναυάγησε και η χώρα προσδέθηκε σε ένα τρίτο σκληρό πρόγραμμα δημοσιονομικής πολιτικής.

Ο πολιτικός χρόνος αυτών των τελευταίων δύο ετών υπήρξε εξαιρετικά πυκνός και το ΠΑΣΟΚ/Δημοκρατική Συμπαράταξη βρέθηκε να έχει παγιωθεί ως ένα μικρό κόμμα που παλεύει να κατακτήσει μια θέση στο διπολικό πολιτικό σκηνικό.Η πολυδιάσπαση του χώρου και η προσδοκία για μια ανάταξη επέβαλε στα τμήματα της Σοσιαλδημοκρατίας να συζητήσουν. Οι ανασυνθετικές διαδικασίες υπήρξαν όμως εξαιρετικά αποτυχημένες, καθώς χαρακτηρίζονταν από την τακτική της «επανατοποθέτησης προϊόντος», όπως λέγεται στην εμπορική διάλεκτο.

Πρόσωπα με «βεβαρημένο» κυβερνητικό παρελθόν επιχείρησαν να δημιουργήσουν νέα σχήματα. Η πολιτική πρόταση όμως παρέμενε ξεπερασμένη και αναντίστοιχη των ιστορικών εξελίξεων στην Ελλάδα. Προσωπικές τακτικές και στρατηγικές αναζητούσαν στέγη σε θνησιγενή σχήματα, που αγωνιούσαν «για μια θέση στον ήλιο» μέσα από ευφάνταστες «ομπρέλες» τίτλων.

Η σύμπραξη ΠΑΣΟΚ και ΚΙΔΗΣΟ πιθανότατα να έρχεται ως απάντηση στην επικείμενη ανακοίνωση ίδρυσης της νέας κίνησης των Διαμαντοπούλου, Ραγκούση και Φλωρίδη και το «φλερτ» με το Ποτάμι.

Το βασικό ερώτημα είναι, όμως, ποιον ενδιαφέρουν όλες αυτές οι κινήσεις κορυφής, όταν από όλες αυτές τις διεργασίες απουσιάζει ο κοινωνικός παράγοντας, το μαζικό λαϊκό στοιχείο, όταν οι πολιτικές επιλογές του πρόσφατου παρελθόντος βρίσκονταν σε πλήρη αντίθεση με το λαϊκό συμφέρον.

Σε τελική ανάλυση, η παραδοσιακή Σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα, που έχει ακόμα ασθενείς αλλά υπαρκτές κοινωνικές ρίζες, οφείλει να απαντήσει πειστικά στα πιεστικά ερωτήματα που θέτει η ευρωπαϊκή πραγματικότητα.Θα εγκαταλείψει τον εναγκαλισμό με τον νεοφιλελευθερισμό και τις συντηρητικές πολιτικές, όπως κάνουν μια σειρά κόμματα στον ευρωπαϊκό Νότο; Εάν δεν το πράξει, τότε η τύχη της θα είναι προκαθορισμένη και η εκλογική δύναμή της διαρκώς φθίνουσα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s