Αν το δίλημμα ήταν Λεπέν ή Μελανσόν;

 
 

ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ

Αν το δίλημμα ήταν Λεπέν ή Μελανσόν;

10.05.2017,

Ξεσάλωσαν οι εγχώριοι οπαδοί του Μακρόν. Περήφανη νίκη της δημοκρατίας, θρίαμβος του χαλκέντερου φιλελευθερισμού, συντριβή των ευρωσκεπτικιστών, η Ευρώπη δεν λύγισε.

Δεν έχουν τελειωμό οι διθύραμβοι. Βεβαίως, δεν ασχολούνται με την ασήμαντη λεπτομέρεια ότι το ποσοστό της Άκρας Δεξιάς είναι εντυπωσιακά μεγάλο και φυσικά κάποιος ευθύνεται γι’ αυτό.

Ούτε τους απασχολεί το γεγονός ότι σχεδόν το μισό εκλογικό σώμα στον α’ γύρο επέλεξε σχήματα που τάσσονται είτε κατά της Ευρώπης γενικώς είτε κατά του συγκεκριμένου μοντέλου της Ευρώπης.

Εκείνο όμως που καταντά ενοχλητικό είναι ότι οι οπαδοί του Μακρόν και εδώ και στην υπόλοιπη Ευρώπη επιτίθενται με σφοδρότητα κατά του Μελανσόν επειδή αρνήθηκε να δώσει γραμμή στους ψηφοφόρους που στον α’ γύρο επέλεξαν την Ανυπότακτη Γαλλία.

Τα επιχειρήματά τους είναι γνωστά και… χιλιοτραγουδισμένα.

Ξεκινούν από τη θεωρία των δύο πολύ κακών άκρων (Άκρα Δεξιά – Άκρα Αριστερά) και καταλήγουν στη θέση ότι οι δύο λαϊκισμοί (δεξιός και αριστερός) είναι εξίσου απεχθείς, επικοινωνούν μεταξύ τους, αλληλοτροφοδοτούνται, βδελύσσονται τη φιλελεύθερη δημοκρατία και πρέπει να αντιμετωπίζονται από τις πολιτικές δυνάμεις του λεγόμενου δημοκρατικού τόξου με την ίδια επιθετική αποφασιστικότητα.

Οπότε γεννάται το ερώτημα: Αυτοί που κατηγορούν τον Μελανσόν ότι κρατάει ίσες αποστάσεις από την Άκρα Δεξιά και το νεοφιλελεύθερο Κέντρο τι θα έκαναν αν ψήφιζαν στη Γαλλία και καλούνταν στον β’ γύρο να διαλέξουν ανάμεσα στη Λεπέν και τον Μελανσόν;

Προκλητικό το «αν»; Σίγουρα. Ωστόσο, έχουμε ορισμένες ενδείξεις που μας βοηθούν να οδηγηθούμε σε κάποιες εκτιμήσεις.

Με βάση αυτά που λένε για τους δύο επικίνδυνους για τη δημοκρατία δημαγωγικούς λαϊκισμούς μπορούμε να υποθέσουμε βασίμως ότι οι περισσότεροι θα προβληματίζονταν ανάμεσα στο λευκό, το άκυρο και την αποχή.

Μερικοί θα ψήφιζαν τον Μελανσόν βρίζοντας και με το μανταλάκι στη μύτη και κάποιοι τη Λεπέν επειδή θεωρούν πως η Αριστερά σε όλες τις εκδοχές της είναι μεγάλη (η μεγαλύτερη) απειλή για τη Δημοκρατία.

Ευτυχώς γι’ αυτούς το ερώτημα είναι θεωρητικό.

Η Ιστορία τούτη τη φορά δεν έκανε τις γνωστές πανουργίες της. Κρίμα, γιατί θα έπεφτε πολύ γέλιο…

Ανάγωγα

«Δεν θα πρέπει μια βασανισμένη χώρα, όπως η Ελλάδα, να την ταπεινώνει κανείς για να βγάλει από τη μέση μια αριστερή κυβέρνηση». Αυτό γράφει ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ στο βιβλίο του «Αναμορφώσεις», το οποίο παρουσίασε χτες. Συγγνώμη, μου διαφεύγει κάτι; Αν θυμάμαι καλά, όταν η Ελλάδα ταπεινώθηκε τον Ιούλιο του 2015, αντικαγκελάριος και υπουργός Οικονομίας στη Γερμανία ήταν ο Ζ. Γκάμπριελ. Συνωνυμία; Μήπως ήταν ο σωσίας του;

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s