Κρίση, διαφθορά και εκλογές στην Αλβανία

Κρίση, διαφθορά και εκλογές στην Αλβανία11:59 | 23 Ιουν. 2017

Μοιραστείτε στο twitter

Η Αλβανία είναι μια μάλλον ιδιαίτερη περίπτωση στην Ευρώπη. Μετά από δεκαετίες πολιτικής απομόνωσης επιχειρήθηκε μια αλλαγή στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Μια αλλαγή μέσα στο απόλυτο χάος όπου πάρα πολλοί Αλβανοί απέκτησαν παράνομα όπλα εισβάλλοντας στις αποθήκες του στρατού.

Το μικρό κράτος των τριών εκατομμυρίων κατοίκων είναι η «Κολομβία της Ευρώπης». Το κέντρο καλλιέργειας χασίς με τζίρο δισεκατομμυρίων αλλά από το 2009 και μέλος του ΝΑΤΟ. Ένα κράτος με ιδιαιτερότητες, όπως για παράδειγμα ότι οι βουλευτικές εκλογές έπρεπε να αναβληθούν για μια εβδομάδα διότι η αντιπολίτευση αρνούνταν πεισματικά να συμμετάσχει. Η συμβιβαστική πρόταση του Χριστιανοδημοκράτη Ευρωβουλευτή Ντέιβιντ Μακ Άλιστερ ήταν αυτή που κατάφερε να βγάλει την κατάσταση από το αδιέξοδο.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση, το 56% των πολιτών ελπίζει να μπορέσει να εγκαταλείψει τη χώρα εξαιτίας των οικονομικών και κοινωνικών δυσκολιών. Το γερμανικό Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα είχε συμβουλευτικό ρόλο στην κατάρτιση του οικονομικού προγράμματος των Δημοκρατικών, που βρίσκονται στην αντιπολίτευση, με σκοπό κυρίως τη δημιουργία θέσεων εργασίας.

Ο αρχηγός της αντιπολίτευσης Λούλζιμ Μπάσα είχε επαφές πάντως και με τις ΗΠΑ τις οποίες επισκέφθηκε πρόσφατα. Από την άλλη πλευρά ξένοι διπλωμάτες στα Τίρανα, οι Βρυξέλλες και η Ουάσινγκτον θεωρούν ότι ο αρχηγός του Σοσιαλιστικού Κόμματος και Πρωθυπουργός Έντι Ράμα είναι σε θέση να βγάλει την Αλβανία από την κρίση. Ο Ράμα έχει δηλώσει ωστόσο πως θα εγκαταλείψει την πολιτική, εάν οι Σοσιαλιστές του χάσουν τις εκλογές. Διατυμπανίζει πως η αλλαγή στη χώρα μπορεί να επέλθει μόνον όταν το Σοσιαλιστικό Κόμμα πάρει αυτοδυναμία και πάψει να συγκυβερνά με τα «μικρά διεφθαρμένα» κόμματα.

Αγώνας για τις χασισοκαλλιέργειες

Κύριο θέμα αντιπαράθεσης στον προεκλογικό αγώνα είναι η καλλιέργεια του χασίς. Είναι σαφές πως παρά τις κυβερνητικές προσπάθειες για περιορισμό, η καλλιέργειά του έχει επεκταθεί.

Πριν από δυο μήνες ο Πρόεδρος της χώρας Μπουγιάρ Νισάνι προειδοποίησε πως «πολλοί τόνοι σπόρων χασίς» βρίσκονται στη χώρα.

Το πρόβλημα είναι πως στο βορρά και στο νότο, ο πολύ φτωχός πληθυσμός μπορεί να επιβιώσει μόνο από την παράνομη καλλιέργεια χασίς. Σε συνεννόηση με διεφθαρμένους διοικητικούς υπαλλήλους, αστυνομικούς και δικαστές γίνεται τζίρος πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ.

Η αντιπολίτευση κατηγορεί τον Ράμα ότι είναι ο «διοικητής του στρατού των ναρκωτικών, ο οποίος κρατά σε ομηρία ολόκληρη την κοινωνία». Η κυβένηση διατείνεται πως μόνο τον τελευταίο χρόνο κατέστρεψε δυο εκατομμύρια φυτά ινδικής κάνναβης. Η αντιπολίτευση δεν θέλει να της υπενθυμίζουν ότι όταν κυβερνούσε η ίδια από το 2005 μέχρι το 2013 αντλούσε τη δύναμή της πρωτίστως από τις περιοχές όπου καλλιεργούνταν το χασίς.

Το διεθνές ενδιαφέρον συγκέντρωσε μια επιχείρηση 800 αστυνομικών, τον Ιούνιο του 2014, που μπήκαν στο χωριό Λαζαράτι. Οι κάτοικοι προέβαλαν μεγάλη αντίσταση στην καταστροφή των χασισοκαλλιεργειών χρησιμοποιώντας αυτόματα όπλα. Τότε καταστράφηκαν δεκάδες χιλιάδες δενδρύλλια.

Πηγή: Deutsche Welle

 

23 Ιουνίου: Μνήμη Ανδρέα Παπανδρέου (1919-1996) – Αν ζούσε σήμερα…

23 Ιουνίου: Μνήμη Ανδρέα Παπανδρέου (1919-1996) – Αν ζούσε σήμερα…

 

22 Ιουνίου 2017

Του Γ. Λακόπουλου

Η ιστορία δεν γράφεται με υποθέσεις. Αλλά μπορεί να υποθέσει κανείς πως θα ήταν τα πράγματα αν σε μια δύσκολη στιγμή υπήρχαν εν ζωή αυτοί που την διαμόρφωσαν, με τις επιλογές και την πολιτικής τους. Ένας από τους δυο πολιτικούς που έγραψαν την Ιστορία της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας ήταν ο Ανδρέας Παπανδρέου. Ο άλλος ήταν ο θεμελιωτής της Μεταπολίτευσης Κωνσταντίνος Καραμανλής – πρώτος τη τάξει σ’ αυτή την αξιολόγηση.

Υπήρξαν ιδρυτές των δυο των κομμάτων που κυριάρχησαν μετά το 1974 – αλλά και πρωταγωνιστές πριν το 1967. Για τον Καραμανλή υπάρχει πάντα το κόμμα του -ανθεκτικό ως σήμερα- να τον θυμίζει και να τον τιμά αδιατάρακτα, μένοντας στη σκιά του και με τις παρακαταθήκες του στη μαρκίζα. Για τον Ανδρέα Παπανδρέου, που έφυγε στις 23 Ιουνίου 1996, η μοίρα έπαιξε άσχημο παιχνίδι με τους επιγόνους του.

Υπήρξαν ελλειμματικοί και δεν σεβάστηκαν το ΠΑΣΟΚ που τους άφησε: ένα ανεξάρτητο κόμμα με ριζοσπαστική αφετηρία, διακριτή ιδεολογία και συγκεκριμένες αναφορές στην κοινωνία. Το αλλοίωσαν, του άλλαξαν κοινωνικό πρόσημο, παρέδωσαν «τα άγια τοις κυσί» υποτάσσοντάς το στους ισχυρούς του χρήματος και ο ένας με τον άλλον το οδήγησαν σε διάλυση. Το χειρότερο: ο φυσικός κληρονόμος του τίναξε επιπλέον και τη χώρα στον αέρα, οδηγώντας την εκεί που ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ δεν θα περνούσε ούτε απέξω: στο ΔΝΤ – και τον διεθνή οικονομικό έλεγχο.

Πώς θα ήταν λοιπόν τα πράγματα σήμερα αν δεν είχε πεθάνει το 1996 ο Ανδρέας Παπανδρέου, αλλά παρέμεινε στο δημόσιο βίο με τους ρόλους που είχε διαδραματίσει από τότε που πήρε το βάπτισμα του πολιτικού πυρός ως βουλευτής της Ένωσης Κέντρου; Αν ζούσε, αν όχι ως σήμερα, έστω την κρίσιμη περίοδο 2009-10; Αν εκείνες τις εκλογές δεν τις κέρδισε το μασκαρεμένο «ΠΑΣΟΚ του Γιώργου», αλλά το πραγματικό ΠΑΣΟΚ με τον ιδρυτή του επικεφαλής;

Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι οι απαντήσεις στο ερώτημα είναι δεδομένες. Πριν από όλα δεν θα είχε διαλυθεί το ΠΑΣΟΚ, ούτε θα είχε ξεστρατίσει από τις ιδεολογικές ράγες του – ανεξάρτητα από την προσαρμογή του στα εκάστοτε δεδομένα της πραγματικότητας. Όπως ο ίδιος δίδαξε το 1981 με την ΕΟΚ, το 1986 με την υπογραφή της Ενιαίας Πράξης και το 1993 με τη στρατηγική της ΟΝΕ.

Με το ΠΑΣΟΚ ισχυρό και στο τμήμα του πολιτικού χάρτη που το τοποθέτησε η ιδρυτική πράξη του και το αποδέχθηκαν οι πολίτες, οι πολιτικές εξελίξεις θα είχαν διαφορετική κατεύθυνση. Το βέβαιο είναι ότι η χώρα θα ήταν όρθια. Με προβλήματα, πολλά από τα οποία δημιούργησαν οι κυβερνήσεις του Ανδρέα Παπανδρέου, όπως ο υπερδανεισμός και οι παροχές χωρίς αντίστοιχη παραγωγή. Αλλά ανεξάρτητη και κυρίαρχη για να λύσει μόνη της πρόβλημά της, στα πλαίσια της κοινοτικής Ευρώπης. Που θα αντιμετώπιζε διαφορετικά το ελληνικό ζήτημα με έναν ηγέτη του κύρους του στο τιμόνι της- έχουμε αποδείξεις από το παρελθόν.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου θα χειριζόταν τα προβλήματα με αποφάσεις που θα έπαιρνε η κυβέρνηση του στην Αθήνα και θα συζητούσε στα κοινοτικά όργανα ως πολιτικός με βάρος που αποπνέει σεβασμό, όχι ως ανερμάτιστος γυρολόγος, που του κρεμάνε κουδούνια.

Το έκανε άλλωστε το 1985 όταν ως νικητής των εκλογών διαπιστώνοντας το -δικής του δημιουργίας- ταμειακό αδιέξοδο, έθεσε σε εφαρμογή πρόγραμμα λιτότητας και αυτοσυγκράτησης με επικεφαλής τον Σημίτη – και ας ήταν εσωκομματικός του αντίπαλος. Και σε δυο χρόνια το ξεπέρασε.

Το έδειξε και στη διεθνή νομισματική κρίση του 1994 όταν με τη συνδρομή του Νίκου Κυριαζίδη έκανε τους λεπτούς χειρισμούς που ο ίδιος διαμόρφωσε με την οξυδέρκεια και τη γνώση του και η χώρα άντεξε.

Μπορεί να υποθέσει κανείς ότι το ίδιο θα έκανε το 2009, αν η δημοσιονομική κατάσταση ήταν ίδια. Θα αναζητούσε τη λύση στο εσωτερικό, με θυσίες και τόλμη. Με ειλικρίνεια και άμεση παρέμβαση στην πηγή του προβλήματος. Με μέτρα και αναμέτρηση με όποιον δεν ήθελε να καταλάβει. Πάντως ένα είναι βέβαιο:

Δεν θα παρέδιδε την Ελλάδα στους μάγους του ΔΝΤ. Ούτε θα υπέγραφε συμφωνίες που την έδεσαν για δεκαετίες στον διεθνή οικονομικό έλεγχο -που στερεί στις κυβερνήσεις της το δικαίωμα να αποφασίσουν ακόμη και για να στοιχειώδη ζητήματα διακυβέρνησης.

Παρένθεση: αν μη τι άλλο και μόνο γι αυτό, καλά θα έκανε ο γιος του που -οδηγούμενος ή με πρωτοβουλία του- υπέγραψε αυτά τα ανοσιουργήματα να μην μιλάει αυτές τις μέρες, ούτε να προσπαθεί, σαν τα παιδάκια που τα τσάκωσαν να κάνουν ζαβολιά, να τα φορτώσει σε άλλους. Ειδικά όταν προσπαθούν εκεί που ο ίδιος και οδήγησε και απέτυχε. Έλεος. Κλείνει η παρένθεση.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου θα χειριζόταν τα προβλήματα με αποφάσεις που θα έπαιρνε η κυβέρνηση του στην Αθήνα και θα συζητούσε στα κοινοτικά όργανα ως πολιτικός με βάρος που αποπνέει σεβασμό, όχι ως ανερμάτιστος γυρολόγος, που του κρεμάνε κουδούνια

Αν υπήρχε λοιπόν ο Ανδρέας Παπανδρέου σήμερα, ή το 2009-10, -ή κάποιος σαν αυτόν- η Ελλάδα θα ήταν διαφορετική τώρα και πάντως δεν θα βίωνε το δράμα των Μνημονίων. Εκεί οδηγεί η πολιτική ανάλυση και η εμπειρία. Μεγάλοι πολιτικοί ηγέτες με ιστορικό διασκελισμό σαν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και τον Ανδρέα Παπανδρέου ήξεραν να κρατούν τη χώρα στο δρόμο της.

Μπορεί να τους καταλογίσει κανείς πολλά για την διακυβέρνηση τους και οι εκατέρωθεν αντίπαλοι τους το έκαναν. Ειδικά στον Ανδρέα υπάρχουν πολλά που μπορεί να χρεώσει ο ιστορικός του μέλλοντος. Αλλά τη σημαία δεν την παρέδιδαν ποτέ. Σε κανέναν και για κανένα λόγο. Γνώριζε τι σημαίνει να είναι Πρωθυπουργός .

Μπορεί να πει κανείς λοιπόν ότι με τον Ανδρέα παρόντα -ακόμη και στην αντιπολίτευση, πόσο μάλλον στην κυβέρνηση- η Ελλάδα δεν θα έχασε την ψυχή της και την υπερηφάνεια της. Απλώς γιατί έπρεπε να αντιμετωπιστεί ένα πράγματι μεγάλο τρέχον δημοσιονομικό έλλειμμα και το υψηλό χρέος για το οποίο πρώτος ο ίδιος είχε πει «ή η Ελλάδα θα αφανίσει το χρέος της, ή το χρέος θα αφανίσει την Ελλάδα».

Δεν θα εξευτέλιζε τη χώρα παίρνοντας στο εσωτερικό οδηγίες από τον αχρείο Στρος Καν και στο εσωτερικό από μαθητευομένους καριερίστες χωρίς ιδεολογία που έστειλε το ίδιο το ΠΑΣΟΚ στο Ειδικό Δικαστήριο για εξευτελιστικές κατεργαριές. Και αν από τα πράγματα έφταναν σε αδιέξοδο θα έκανε αυτό που κάνουν οι Πρωθυπουργοί ως φορείς της λαϊκής εντολής: θα κατέφευγε στο λαό…

Οι σταθμοί μιας πορείας

Στα 32 χρόνια ενεργού πολιτικής δράσης που επακολουθήσαν από το 1964 που μπήκε στην πολιτική ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν κεντρικό πρόσωπο των εξελίξεων. Επέβαλε την παρουσία του με πρωτοβουλίες, ρήξεις, ανατροπές, αλλαγές. Και με την προσωπικό βίο του που είχε πάντα τις αντινομίες και τις μεταπτώσεις του. Γοήτευσε με τον πολιτικό λόγο του και την αναλυτική σκέψη του. Ήταν διορατικός στους πολιτικούς χειρισμούς του, χαρισματικός, ευγενής, αξιοπρεπής, οραματιστής και πίστευε σ’ αυτά που έλεγε κάθε φορά. Αγαπούσε τη ζωή και ήξερε ότι για να είναι κάθε στιγμή «κυρίαρχος του παιχνιδιού», πρέπει να αντλεί τη δύναμη του από το λαό. Με τη δύναμη του χαρακτήρα του, συγκλόνισε τη δημοκρατική παράταξη, τη συνένωσε στο ΠΑΣΟΚ και πορεύτηκαν μαζί στους δέκα μεγάλους σταθμούς της πορείας του.

Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Στις εκλογές της 16ης Φεβρουαρίου εξελέγη θριαμβευτικά και ο Γεώργιος Παπανδρέου τον τοποθέτησε υπουργό Προεδρίας και αργότερα αναπληρωτή υπουργό Συντονισμού. Σύντομα αναγορεύτηκε σε θυελλώδη άτυπο, αρχηγό της τότε κεντροαριστεράς, που ασφυκτιούσε στο παλαιοκομματικό πλαίσιο της Ένωσης Κέντρου.

Ήταν διορατικός στους πολιτικούς χειρισμούς του, χαρισματικός, ευγενής, αξιοπρεπής, οραματιστής και πίστευε σ’ αυτά που έλεγε κάθε φορά. Αγαπούσε τη ζωή και ήξερε ότι για να είναι κάθε στιγμή «κυρίαρχος του παιχνιδιού, πρέπει να αντλεί τη δύναμη του από το λαό. Με τη δύναμη του χαρακτήρα του, συγκλόνισε τη δημοκρατική παράταξη, τη συνένωσε στο ΠΑΣΟΚ και πορεύτηκαν μαζί στους δέκα μεγάλους σταθμούς της πορείας του..

 Ο ΑΣΠΙΔΑ

Η πρώτη μεγάλη πολιτική περιπέτεια του Ανδρέα Παπανδρέου υπήρξε η διαβήτη «υπόθεση ΑΣΠΙΔΑ», Μια ομάδα χαμηλόβαθμων, αλλά φιλόδοξων, αξιωματικών συνέπτυξε την ομώνυμη οργάνωση, ως αντίδραση στο «κατεστημένο» που επέβαλε στο στράτευμα η παραστρατιωτική οργάνωση ΙΔΕΑ. Εκμεταλλευόμενη τη σχέση ενός μέλους της με τον Ανδρέα Παπανδρέου, η οργάνωση ήλθε σε επαφή μαζί του για να ακολουθήσει πολιτική έκρηξη. Ο γιος του τότε Πρωθυπουργού κατηγορήθηκε ότι συνωμοτεί, οι αξιωματικοί κάθισαν στο εδώλιο και ο επίλογος δεν εγράφη ποτέ, λόγω της δικτατορίας που επήλθε εν τω μεταξύ.

Η ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ

Το πολιτικό γεγονός που επέβαλε τον Ανδρέα Παπανδρέου, ως εκπρόσωπο του πιο ριζοσπαστικού τμήματος της δημοκρατικής παράταξης, ήταν η Αποστασία. Απέκοψε από την Ένωση Κέντρου εκείνους που αποτελούσαν τροχοπέδη υιοθέτησης της πολιτικής του και διαμόρφωσε συνθήκες που ευνόησαν ιδιαιτέρως τον πολιτικό λόγο του, που συμπυκνώθηκε στο σύνθημα «Η Ελλάδα στους Έλληνες». Η πρόσκληση αγωνιστικής αντιπαράθεσης με το «κατεστημένο», ενίσχυσε την επιρροή του στο χώρο της νεολαίας, που πρωτοστατούσε στις καθημερινές κινητοποιήσεις εκείνη την περίοδο

 Η ΧΟΥΝΤΑ

Η δικτατορία ανέκοψε την πορεία του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά διαμόρφωσε τους όρους που ανέδειξαν το μύθο του. Η διεθνής κινητοποίηση για την απελευθέρωση του και η αντιδικτατορική του δραστηριότητα, του προσέδωσαν ένα νέο αγωνιστικό φωτοστέφανο. Η ίδρυση του ΠΑΚ το 1968 ήταν το πρόπλασμα ενός μελλοντικού πολιτικού φορέα. Ήλθε σε επαφή με τα επαναστατικά ρέματα της εποχής, υιοθέτησε τον μαρξισμό και διαμόρφωσε πολιτικά χαρακτηριστικά τον ακολούθησαν για πολλά χρόνια.

Η ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ

Η καθυστερημένη άφιξη του, η απουσία του από την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας και η ίδρυση του ΠΑΣΟΚ στις 3 Σεπτεμβρίου 1974, έμελλε να αλλάξουν τη φορά των πραγμάτων. Έβαλε εξ αρχής την προσωπική σφραγίδα του στο νέο κόμμα, με συνέπεια να εισέλθει σε μια περίοδο τριγμών, αλλά στο τέλος υπεβλήθη ως ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης του. Οι εκλογές του 1977 επιβεβαίωσαν την κυριαρχία του και τον έβαλαν στην τροχιά της εξουσίας

Η ΝΙΚΗ

Στις εκλογές του 1981 με 48% και 172 βουλευτές αναδείχθηκε πανίσχυρος πρωθυπουργός, απέναντι στη Ν.Δ. -της οποίας ο ιδρυτής βρισκόταν ήδη στο ανώτατο αξίωμα- και την Αριστερά που είχε αιμορραγήσει προς το ΠΑΣΟΚ. Με την κεκτημένη ταχύτητα εκείνης της νίκης προέβη σε σημαντικές τομές, που μετέβαλαν το κοινωνικό κλίμα και το πολιτικό σκηνικό στο εσωτερικό και αναπροσανατόλισαν την εξωτερική πολιτική της χώρας.

 ΤΟ ΧΕΡΦΙΛΝΤ

Όταν εισήλθε στο χειρουργείο του νοσοκομείο Χέρφιλντ, για να υποβληθεί σε εγχείρηση καρδιάς, άφηνε πίσω του ανοικτά θέματα που -εφόσον κέρδιζε τη μάχη της ζωής- θα έπρεπε να αντιμετωπίσει σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Το πανελλήνιο είχε στραμμένη την προσοχή του στο «σκάνδαλο Κοσκωτά» που συγκλόνιζε τη χώρα και στην ιδιωτική ζωή του που έφερε στο προσκήνιο τη Δήμητρα Λιάνη. Στις εκλογές του 1989 και του 1990 πλήρωσε το κόστος και στις 8 Απριλίου 1990 ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης τον νίκησε για τρίτη φορά και ανεδείχθη Πρωθυπουργός.

ΤΟ ΕΙΔΙΚΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ

Η παραπομπή στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο κλόνισε τον Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά όσοι πίστευαν ότι θα τον δουν στο εδώλιο απογοητεύτηκαν. Επέμενε εξ αρχής ότι η δίκη ήταν σκευωρία και έχοντας κλείσει εν τω μεταξύ, με τον τρίτο γάμο του, το θέμα της ιδιωτικής του ζωής, έπαιξε όπως ήξερε το ρόλο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η απόφαση του Δικαστηρίου τον Ιανουάριο του 1992 και οι συμπληρωματικές εκλογές στη Β’ Αθήνας τον Απρίλιο, τον έβαλαν εκ νέου στην τροχιά της εξουσίας και ανέκοψαν -έστω προσωρινά- την εσωκομματική αμφισβήτηση.

 Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Τον Οκτώβριο του 1993 ο πολιτικός ηγέτης που μόλις τέσσερα χρόνια νωρίτερα παραπέμφθηκε για οικονομικά σκάνδαλα, ήταν και πάλι ο θριαμβευτής των εκλογών. Με 46,88% εξέλεξε 170 βουλευτές και σχημάτισε ισχυρή κυβέρνηση. Ήταν όμως σαφές ότι, στο εσωτερικού του κόμματος άρχισε να κλιμακώνεται η αμφισβήτηση, εν όψει της μεταπαπανδρεϊκής εποχής που άρχισε όσο ο ίδιος ήταν εν ζωή. Η σύσταση της «ομάδας των τεσσάρων» κατέδειξε την αδυναμία του να θέτει πλέον υπό έλεγχο τις αμφισβητήσεις.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Στις 20 Νοεμβρίου 1995 ο Ανδρέας Παπανδρέου εισήλθε στο Ωνάσειο. Με την εσωτερική δύναμη που τον διέκρινε, πάλεψε επί 57 μέρες σε πρωτοφανές κλίματος πιέσεων, μέχρι να βγει από την ενεργό πολιτική. Στις 15 Ιανουαρίου 1996, ακριβώς 35 χρόνια από την ημέρα που η πτήση της Λουφτχάνσα τον έφερε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού, έβαλε την υπογραφή του στο κείμενο της παραίτησης του από Πρωθυπουργός.

Ύστερα από 123 μέρες νοσηλείας θα βγει ζωντανός από το Ωνάσειο, αλλά ο καταπονημένος οργανισμός του δεν θα αντέξει περισσότερο από τρεις μήνες. Στις 23 Ιουνίου 1996 άφησε την τελευταία πνοή του. Η πιο συγκλονιστική συγκέντρωση του, ήταν αυτή που δεν είδε ποτέ: το τριήμερο λαϊκό προσκύνημα στην κηδεία του- πριν από 21 χρόνια…

 

ΜΝΗΜΗ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ 21 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

23 Ιουνίου 1996-23 Ιουνίου 2017ΜΝΗΜΗ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ 21 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

«Προς γαρ το τελευταίον εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται»

(Δημοσθένης -Ολυνθιακός Α)

 

Κώστας Γ. Μαμέλης

Κάνες, 25 και 26 Ιουνίου 1995.Διάσκεψη «κορυφής» ευρωπαίων ηγετών.

Ανδρέας Παπανδρέου, Πρωθυπουργός.

Ένα χρόνο περίπου πριν «φύγει», σε συνέντευξη τύπου μετά από την τότε διάσκεψη κορυφής, μας άφησε τις παρακάτω μοναδικές παρακαταθήκες, που, ευτυχώς, «έσωσε» η γραφίδα του Γ. Δελαστίκ και, δυστυχώς, λησμονούν οι «επίγονοι».

Αναρωτήθηκε ρητορικά:

«Τι είναι η Ενωμένη Ευρώπη; Ποιος την κυβερνά; Τι ρόλο παίζουμε πλέον εμείς οι κυβερνήσεις, οι εθνικές κυβερνήσεις;» 

Και απάντησε:

«Βαδίζουμε προς μια σμίκρυνση των δυνάμεων του έθνους ως έννοιας, προς τη δημιουργία σφαιρών επιρροής ανάμεσα στους μεγάλους. . . ».

Συνέχισε.

«Να αφήσουμε τα μεγάλα λόγια και τις γυμνασιακές ομιλίες περί των προσόντων και μη της Ενωμένης Ευρώπης. Εδώ υπάρχει σαφές σχέδιο για τη μηδενοποίηση των εθνικών κυβερνήσεων, οι οποίες δεν θα μπορούν να παίξουν δημοκρατικά αποτελεσματικό ρόλο, αλλά θα υπόκεινται στις κατευθύνσεις που μας δίνει το Διευθυντήριο της ΕΕ»!

Και συμπέρανε:

«Βαδίζουμε προς μια Ευρώπη που θα είναι δημοκρατική τύποις, αλλά που οι μεγάλες αποφάσεις θα παίρνονται από ένα triumviratum (τριανδρία) ηγετών της Ευρώπης. . . Βρίσκω ότι πάμε σε ένα είδος συρρίκνωσης της εθνικής δύναμης, αλλά όχι στον βωμό μιας συλλογικής δημοκρατικής διαδικασίας. Στον βωμό των συμφερόντων. Των συμφερόντων, ρητά!».

Αυτά τότε, το 1995!

21 χρόνια μετά το θάνατό του, ζώντας την επιβεβαίωση των προβλέψεων αυτής της μεγάλης πολιτικής φυσιογνωμίας, πλήθος διαγκωνιζομένων επιγόνων «τυμβωρυχούν» και επί τον πολιτικό ιματισμό του «έβαλον κλήρον», αδυνατώντας να κατανοήσουν τα μηνύματα των καιρών μας,(ένιοι δε εξ αυτών-ανιστόρητοι και μικρομεσαίοι- ύμνησαν προσφάτως το σύγχρονο «εφιάλτη», μήπως τους «αξιοποιήσει» ο γιός του…..)

 

 

 

Η πολιτική και παιδαγωγική αξία των συναντήσεων Τσίπρα με τους αρχηγούς

Η πολιτική και παιδαγωγική αξία των συναντήσεων Τσίπρα με τους αρχηγούς…

21 Ιουνίου 2017

Του Γ. Λακόπουλου

Ο κύκλος της ενημέρωσης των πολιτικών αρχηγών από τον Πρωθυπουργό εγγράφεται ως θετική παράμετρος των εξελίξεων. Οι αρχηγοί πήγαν στο μέγαρο Μάξιμου με αίσθηση της σημασίας που έχει αυτή τη ενημέρωση, άκουσαν ότι τους είπε ο αρμόδιος χείριστης των υποθέσεων της χώρας, του είπαν ότι είχαν να του πουν και για τα υπόλοιπα υπάρχει η πολιτική δραστηριότητα καθενός.

Εξαίρεση αποτέλεσε η Φώφη Γεννηματά που νόμισε ότι την κάλεσε η Τοπική του ΠΑΣΟΚ της γειτονιάς της και πήγε να πουλήσει πνεύμα μπροστά στις κάμερες, με φτηνιάρικες -και ανιστόρητες- αναφορές σε «θηλιές» που έδειχναν εκτός από περιορισμένη ευθύνη και περιορισμένη αντίληψη των πραγμάτων. Κρίμα στο κόμμα της…

Αντίθετα η στάση του προέδρου της ΝΔ μπροστά στις κάμερες ήταν υποδειγματική. Παρά την πατερναλιστική επίσκεψη που δέχθηκε από τον Σαμαρά την προηγούμενη -που ως Πρωθυπουργός δεν ενημέρωνε ποτέ κανένα- ο Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε με ευπρέπεια και συναίσθηση των θεμάτων που επρόκειτο να συζητήσει με τον Πρωθυπουργό.

Χωρίς να παραλείψει τη δήλωση που πρέπει κάνει πάντα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης: «στα εθνικά θέματα είμαι στη διάθεση της κυβέρνησης». Ήταν συμπεριφορά υπευθύνου πολιτικού -που ενδέχεται να γίνει ο ίδιος οικοδεσπότης το μέγαρο Μαξίμου- και την πιστώνεται.

Το αξιοπρόσεκτο είναι ότι την επόμενη οι γνωστοί μιντιακοί κύκλοι που τροφοδοτούν τον τυφλό αντικυβερνητισμό και την πόλωση έσπευσαν να τραβήξουν και τον Κυριάκο και τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς από το μανίκι, αλλοιώνοντας το χαρακτήρα που είχε η στάση τους. Προφανώς θα προτιμούσαν να συμπεριφερθούν όλοι σαν τη Γεννηματά. Ίσως να πετάξουν και κανένα γιαούρτι φεύγοντας από το μέγαρο Μαξίμου.

Ο Μητσοτάκης, ο Θεοδωράκης, ο Κουτσούμπας, ο Λεβέντης, δεν τους έκαναν το χατίρι. Πήραν μέρος σε μια διαδικασία που επαναφέρει στο προσκήνιο τον παιδαγωγικό χαρακτήρα της πολιτικής. Δεν ξέρουμε τι είπαν στον πρωθυπουργό και ούτε χρειάζεται. Ο χειρισμός των υποθέσεων της χώρας δεν γίνεται πάντα στο ξέφωτο. Αυτό που έχει αξία είναι το ότι κλήθηκαν, πήγαν, άκουσαν και είπαν. Και ότι δεν έδωσαν αφορμή για αποπροσανατολισμό διαρκούσης αυτής της διαδικασίας.

Τις πολιτικές τους διάφορες με την κυβέρνηση θα τις λύσουν εκεί που πρέπει να λύνονται. Στη Βουλή και στη δημοσιά παρουσία τους. Στη διατύπωση του δημοσίου λόγου τους και στις επαφές των κομμάτων τους με την κοινή γνώμη και τους πολίτες.

Αν υπάρχει κάτι που αλλάζει είναι ότι τώρα θα έχουν υπόψη τους επισήμως την κατάσταση της χώρας. Θα ξέρουν όσα δεν λέγονται δημοσίως. Και προφανώς θα το συνυπολογίσουν στην πολιτική τους. Αυτό είναι το κέρδος για την κυβέρνηση, για τα κόμματα και για την ποιότητα της πολιτικής αντιπαράθεσης.

Αντίθετα η στάση του προέδρου της ΝΔ μπροστά στις κάμερες ήταν υποδειγματική. Παρά την πατερναλιστική επίσκεψη που δέχθηκε από τον Σαμαρά την προηγούμενη -που ως Πρωθυπουργός δεν ενημέρωνε ποτέ κανένα- ο Κυριάκος Μητσοτάκης μίλησε με ευπρέπεια και συναίσθηση των θεμάτων που επρόκειτο να συζητήσει με τον Πρωθυπουργό.

Στην κοινοβουλευτική Δημοκρατία έτσι λειτουργούν τα πράγματα. Η κυβέρνηση προσπαθεί να υλοποιήσει το σχεδιασμό για τον οποίο πήρε λαϊκή εντολή προτού τη διεκδικήσει εκ νέου και η αντιπολίτευση προτάσσει το δικό της σχεδιασμό, επιδιώκοντας να αποσπάσει υπέρ της δικής της προοπτικής τη λαϊκή ετυμηγορία.

Συχνά αυτό γίνεται με ένταση, με υπερβολές, ακόμη και με κακοπιστία ή και με αθέμιτα μέσα και προφανή εξάρτηση από συμφέροντα. Αλλά είναι κι αυτό μέρος του δημοκρατικού παιχνιδιού. Το θέμα είναι να γίνεται έχοντας ο καθένας όλα τα δεδομένα υπόψη του και κανείς να μην μπορεί να ισχυριστεί «δεν ήξερα».

Τώρα όλοι ξέρουν, αν μιλάμε για τα δυο θέματα της ατζέντας στις συναντήσεις του Πρωθυπουργού με τους πολίτικους αρχηγούς. Ο καθένας θα κάνει διαχείριση αυτού που ξέρει κατά την κρίση του. Αλλά πλέον είναι διαφορετικά. Με αυτόν τον κύκλο των συντμήσεων όλοι ωφελήθηκαν και πρωτίστως η δημοκρατική διαδικασία. Για να υπόλοιπα θα αποφασίσει ο ξενοδόχος όταν κάνει το λογαριασμό.

Αυτό, όμως, που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο είναι η αντίδραση των ακραίων και των φανατικών. Υπάρχουν κάποιοι που προσπαθούν να υποβαθμίσουν την αξία της πολιτικής ως διαδικασίας αντιμετώπισης των προβλημάτων και να μετατρέψουν το δημόσιο βίο σε ζούγκλα.

Υποβάλουν την ιδέα ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν είναι τίποτε περισσότερο από εσμός απατεώνων – γιατί κατά τη χυδαία θεωρία τους μόνο αυτό μπορεί να είναι η Αριστερά. Ότι υπάρχει μεθόδευση επιβολής «καθεστώτος» με επίκληση σε διαπλοκή και «νταβατζήδες» που τους κατασκεύασαν η Αριστερά και ο… Καραμανλής. Υπάρχουν μόνο έντιμοι επιχειρηματίες που προσφέρουν έντιμη ενημέρωση και συκοφαντούνται από τους αγύρτες της κυβέρνησης, αλλά, που θα πάει, έρχεται η ώρα τους για το ειδικό δικαστηρίου.

Η διείσδυση του ακροδεξιού, αντιαισθητικού και φτηνιάρικου λόγου ακόμη και σε σοβαρά μέσα ενημέρωσης είναι προφανώς ενοχλητική και γελοία. Αλλά είναι και λίγο χρήσιμη ως στοιχείο που υποδηλώνει πανικό και προσπάθεια προέκτασης της ατιμωρησίας της ασυδοσίας.

Αυτός ο βάρβαρος λόγος προσπαθεί να αποτρέψει τον πολιτικό διάλογο, να υποβαθμίσει ή να μποϋκοτάρει την επικοινωνία -και τη συνεννόηση- των πολίτικων δυνάμεων, γιατί στηρίζει την επικράτηση της διαπλοκής -που υπήρξε και υπάρχει- στον έλεγχο του πολιτικού συστήματος με το διχασμό και την τυφλή σύγκρουση.

Ωστόσο, υποβαθμίζοντας προκλητικά ακόμη και τη δημοκρατική διαδικασία των συναντήσεων των πολίτικων ηγετών για τα κρίσιμα θέματα της χώρας, ανεξάρτητα από τη συμφωνία ή διαφωνία μεταξύ τους, αναδεικνύει την αξία της και ως απάντηση στους αβανταδόρους της πόλωσης – σε όποιο κόμμα και αν βρίσκονται…

 

Αλέξης Τσίπρας: «Κερδίζει για τους… εχθρούς που κάνει»!

Αλέξης Τσίπρας: «Κερδίζει για τους… εχθρούς που κάνει»!

 

18 Ιουνίου 2017

Του Γ. Λακόπουλου

Όταν το 1974 ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν προχώρησε στην ανασύσταση της Ένωσης Κέντρου με την παλιά φρουρά της, αλλά ίδρυσε το ΠΑΣΟΚ, αυτοί που ο ίδιος ονόμαζε «κατεστημένο» , διαισθανόμενοι ότι δεν θα τον ελέγχουν συντονίσθηκαν στο σύνθημα: «να φορτισθεί αρνητικά το όνομά του».

Με τις αντιλήψεις της εποχής γι’ αυτά τα πράγμα, επακολούθησε ένας ορυμαγδός δημοσιευμάτων, διαδόσεων και καταγγελιών εναντίον του: δεν φοράει γραβάτα, πίνει, δεν πήγε στο στρατό, είναι πράκτορας των Αμερικανών και άλλα παρεμφερή και ευωδιαστά.

Τέσσερις δεκαετίες αργότερα το ίδιο σύστημα, αλλά με τα ανώτερα μέσα προπαγάνδας που διαθέτει πλέον, έβαλε στο σημάδι τον Αλέξη Τσίπρα με τον ίδιο στόχο: να τον ακυρώσει.

Με κάποια καθυστέρηση βέβαια γιατί δεν πίστευαν ότι μπορεί να γίνει ποτέ Πρωθυπουργός κάποιος που δεν προέρχεται από τζάκι. Είναι ο πρώτος μη-γόνος πρωθυπουργός της Μεταπολίτευσης. Και αφού δεν δέχθηκε να τον «υποστηρίξουν» -με το αζημίωτο. Ρωτήστε και τις γάτες Ιμαλαΐων.

Οι πολέμιοί του παραβλέπουν ότι όσα διαπραγματεύεται αυτή την περίοδο δεν αφορούν το κόμμα του, αλλά τη χώρα. Αν αποτύχει θα χαθεί η χώρα, δεν θα χάσει απλώς τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ.

Η επίθεση κατά Τσίπρα υπερβαίνει τα όρια της παραπληροφόρησης και εκτείνεται στην περιοχή της χυδαιότητας με χαρακτηρισμούς χαμαιτυπείων που υιοθετούν μάλιστα νυν και πρώην αντιπρόεδροι κομμάτων και κυβερνήσεων. Χώρια ο οχετός του Διαδίκτυου που καθοδηγείται από συγκεκριμένα κομματικά κέντρα.

Βέβαια ο Τσίπρας έκανε ό,τι μπόρεσε να τους διευκολύνει. Επέτρεψε στο κόμμα του όταν ήταν στην αντιπολίτευση να φτάσει στα άκρα – παρότι ο ίδιος υπήρξε πάντα ευπρεπής στις αντιπαραθέσεις του με τους πολιτικούς αντίπαλους του.

Υποσχέθηκε μια πολιτική που δεν μπορούσε να εφαρμόσει και παρασύρθηκε στον επικίνδυνο κατήφορο για τη χώρα με τη πρώτη κυβέρνηση του. Έδωσε ρόλους σε ακραίους ιδεοληπτικούς και σαλταρισμένους.

Αλλά με την εκλογική νίκη του τον Σεπτέμβρη του 2015 αυτά τα ξεπέρασε στο μεγάλο βαθμό στο βαθμό που μπορούσε -για ένα κόμμα- τουρλουμπούκι μιλάμε.

Σήμερα πάντως είναι ο πρώτος Πρωθυπουργός του Μνημονίου για τον οποίο οι εταίροι και οι διεθνείς παράγοντες τονίζουν ότι έκανε μεταρρυθμίσεις που οι προκάτοχοι του δεν τόλμησαν. Και ότι έφερε τη χώρα στην αρχή της πορείας εξόδου από τη χώρα. Άσχετα αν κάποιοι κάνουν τους μετά Χριστόν Προφήτες και βεβαιώνουν ότι το 2014 ήταν έτοιμοι να βγάζουν τη χώρα από τα Μνημόνια. Μούφα…

Αλλά αυτοί που ο Ανδρέας Παπανδρέου αποκαλούσε «κατεστημένο» ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης «διαπλεκόμενα συμφέροντα» και ο Κώστας Καραμανλής «νταβατζηδες» δεν ενδιαφέρονται για τη χώρα. Από την ώρα που ο Τσίπρας δεν είναι του χεριού τους, είναι εχθρός τους. Ή μεθ’ ημών ή καθ’ ημών.

Στην επιχείρηση εξόντωσής του επιστράτευσαν και τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Η συμπεριφορά της ως αξιωματικής αντιπολίτευση δεν έχει όρια. Όχι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ως αντιπολίτευση. Αλλά η Αριστερά είχε περιορισμένες δυνατότητες. Δεν ήλεγχε τα ΜΜΕ.

Σήμερα είμαστε μάρτυρες της οργιώδους παραπληροφόρησης για ό,τι αφορά τον σημερινό Πρωθυπουργό. Η υπεροπλία των αντίπαλων του στον μιντιακό χώρο είναι καταλυτική. Συνιστά κατόρθωμα ότι αντέχει ακόμη η κυβερνητική πλειοψηφία του – την οποία να μην ξεχνάμε ο ίδιος «μαγάρισε» συμπράττοντας τον Καμμένο.

Στις περιπτώσεις Ανδρέα Παπανδρέου και Κώστα Καραμανλή είχε βρει «προθύμους» στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Οι πολέμιοί του παραβλέπουν ότι όσα διαπραγματεύεται αυτή την περίοδο δεν αφορούν το κόμμα του, αλλά τη χώρα. Αν αποτύχει θα χαθεί η χώρα, δεν θα χάσει απλώς τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ. 

Η ιδέα ότι θα χάσουν τα παλιά προνόμια τους συσπειρώνει και το πάθος για εξουσία του σημερινού επικεφαλής της ΝΔ είναι σύμμαχό τους. Ασκεί τυφλή αντιπολίτευση ακόμη και σε θέματα στα οποία κάθε πρωθυπουργός θα χρειάζονταν τη συνδρομή της αντιπολίτευσης.

Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ πήρε το πολιτικό κόστος για να προχωρήσουν τα πράγματα και τα προχώρησε – αν ληφθεί υπόψη τι είδους κόμμα έχει πίσω του. Αλλά οι άλλοι δεν το αναγνωρίζουν. Και από αυτή την άποψη θυμίζει την κλασσική ελληνική παροιμία: και κερατάς και δαρμένος.

Εναντίον του Τσίπρα έχουν συνασπιστεί εναντίον του τα πιο τυχοδιωκτικά στοιχεία της χώρας. Ίσως αυτό είναι το πιο ισχυρό όπλο του. Όπως έλεγε ο Αμερικανός πολιτικός Έντουαρντ Μπραγκ : “ Περισσότερο τον αγαπούν για τους εχθρούς που έκανε”.

Καταγγέλλεται ως διαπλεκόμενος από τους καλύτερους φίλους της διαπλοκής. Ενώ η κυβέρνησή του βρίσκεται στο έλεος του προηγουμένου καθεστώτος κατηγορείται ότι θέλει να επιβάλει καθεστώς. Έχει κάνει τις περισσότερες μεταρρυθμίσεις της μνημονιακής εποχής, αλλά στα ΜΜΕ διακινείται η θέση του Μητσοτάκη ότι «δεν μπορεί να κάνει μεταρρυθμίσεις από ιδεοληψία».

Βάλλεται ότι επιχειρεί να θέσει υπό έλεγχο το κράτους, ενώ χάνει παντού, όπως στην υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών. Του καταλογίζουν πρόθεση άλωσης δια του Σαββίδη που… χάνει τον ΔΟΛ. Η ΝΔ του προσάπτει ότι.. χειραγωγεί τη Δικαιοσύνη, αλλά αρκείται δίωξη στον «δικό» του Μπόμπολα .

Κυβερνάει μόλις δυόμιση χρόνια με την εμπιστοσύνη της Βουλής και η ΝΔ τον κατηγορεί ότι «είναι γαντζωμένος στην εξουσία». Περνάει όλα τα νομοσχέδια και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, που έχαναν ένα τσούρμο βουλευτές σε κάθε ψηφοφορία, προβάλουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ… διαλύεται.

Ο ίδιος ο Τσίπρας προσωπικά δέχεται καθημερινό μπούλινγκ από τα ΜΜΕ και η αντιπολίτευση χρησιμοποιεί διαρκώς ανοίκειους προσωπικούς χαρακτηρισμούς εναντίον του -αλλά ταυτόχρονα τον καταγγέλλουν για αυταρχισμό και «αλητεία» και του κάνει μαθήματα πολιτικής ευπρέπειας ο… Άδωνις Γεωργιάδης.

Έχει κάνει τις λιγότερες προσλήψεις από οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση από τη Μεταπολίτευση, αλλά ταυτόχρονα βάλλεται για… κομματικό έλεγχο του κράτους με εισβολή Συριζαίων, παρότι στα συνδικάτα του κράτους κυριαρχούν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.

Κάνει την καλύτερη δυνατή διαπραγμάτευση για το χρέος με τον Σόιμπλε μόνο απέναντι του και όλους τους άλλους μαζί του και δέχεται πυρά για αποτυχία.

Εφαρμόζει πιστά το Μνημόνιο που υπέγραψαν και τα άλλα κόμματα με τις ανειλημμένες υποχρεώσεις για περικοπές και κατηγορείται για τις συντάξεις που κόβει το Μνημόνιο που οι ίδιοι επέβαλαν.

Προσπαθεί να αποφύγει τη χρεοκοπία και τον κατήφορου εκεί που οδήγησαν στη χρεοκοπία για αποτυχία. Δεν έχει κανένα οικονομικό σκάνδαλο σε βάρος του, αλλά κατηγορείται για έλλειψη ηθικού πλεονεκτήματος. Ακόμη και στα κύματα να περπατήσει θα του πουν ότι δεν ξέρει κολύμπι.

Ασφαλώς η κυβέρνηση Τσίπρα έχει κάνει λάθη και βαρύνεται με παραλείψεις. Αλλά από τη άλλη πλευρά, όχι από αυτή που του προσάπτουν. Δεν προχώρησε στην εξυγίανση του δημοσίου βίου και την επιβολή κανόνων.   

Εναντίον του Τσίπρα έχουν συνασπιστεί εναντίον του τα πιο τυχοδιωκτικά στοιχεία της χώρας. Ίσως αυτό είναι το πιο ισχυρό όπλο του. Όπως έλεγε ο Αμερικανός πολιτικός Έντουαρντ Μπραγκ: «Περισσότερο τον αγαπούν για τους εχθρούς που έκανε».

 

Μικρό το πλήθος, μέγα το πάθος

ΚΟΙΝΩΝΙΑ
Μικρό το πλήθος, μέγα το πάθος
paraititheite.jpg
Στιγμιότυπο από την συγκέντρωση στο Σύνταγμα του κινήματος Παραιτηθείτε ΦΩΤΟ: ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ
21.06.2017, 11:55 | Ετικέτες: Ελλάδα, κοινωνία, κινητοποιήσεις, διαδηλώσεις, Παναγιώτης Λαφαζάνης
Συντάκτης: Ντίνα Δασκαλοπούλου
«Και τώρα βγάζουμε όλοι μαζί φωτογραφίες για να δείξουμε ότι είμαστε εδώ στα συριτρόλ». «Και τώρα κάνουμε όλοι ένα βήμα μπροστά για να φαινόμαστε πολλοί μπροστά στη Βουλή, εσείς από τη “Μεγάλη Βρεταννία” ανεβείτε». «Και τώρα φωνάζουμε όλοι μαζί “Παραιτηθείτε, παραιτηθείτε, παραιτηθείτε”».

Είναι 8.30 ώρα το βραδάκι και περί τους 1.500 ανθρώπους έχουν κατεβεί στο Σύνταγμα για να ρίξουν την κυβέρνηση της χώρας: μερικές εκατοντάδες άνθρωποι όπως και να το κάνεις δεν είναι αρκετοί για τόσους δημοσιογράφους και φωτογράφους που έχουν μαζευτεί από νωρίς – κάπως έτσι ερμηνεύεται και η αγωνία των διοργανωτών που δίνουν οδηγίες από μικροφώνου στους διαδηλωτές.

Ωστόσο, πάρα το μικρό πλήθος, είναι μέγα το πάθος των ανθρώπων που δηλώνουν «μέλη ενός κινήματος», «Ούτε δεξιοί ούτε αριστεροί, αλλά Ελληνες» – εξ ου και άλλος ωρύεται «Ο Τσίπρας φοράει στρινγκ κι ο Καμμένος κιλότα», άλλος ρίχνει κατάρες, άλλος γαμοσταυρίζει κι άλλος -επί ματαίω- προκαλεί τους αστυνομικούς στα σκαλοπάτια της Βουλής, όπου σπεύδουν οι φωτογράφοι για ένα καυτό ενσταντανέ, αλλά φευ…

«Να είμαστε προσεκτικοί, αυτοί θα βγάλουν τα ΜΑΤ να μας δείρουν, δεν βλέπεις τι γίνεται στη Βόρειο Κορέα;», λέει συνωμοτικά μια κυρία σε μια άλλη, ενώ από το μικρόφωνο οι διοργανωτές ολοφύρονται «για άλλο ένα νεκρό παλικάρι στη Βενεζουέλα».

Το «κίνημα που είναι αποκλεισμένο από τα μίντια», αλλά οι πρωτοστάτες του έχουν δώσει ένα μπαράζ συνεντεύξεων όλες αυτές τις μέρες, τα πήγε εξαιρετικά καλά από δημοσιογραφική κάλυψη, σε βαθμό που να αναλογεί ένας δημοσιογράφος σε 100 διαδηλωτές.

Κι η αλήθεια είναι πως έχει επιστρατεύσει τα πάντα: σωρεία άρθρων, φεϊγβολάν, αμέτρητες κοινοποιήσεις στα σόσιαλ μίντια, σειρά από σκίτσα του Αρκά, μέχρι και… ποίηση: «Θα ξαναβγεί ο Διγενής κι οι Μπουμπουλίνες, Καραϊσκάκηδες και Κολοκοτρωναίοι, ακόμα πιο γενναίοι».

Σε αντίθεση με πέρσι, ωστόσο, και ο κόσμος ήταν σαφέστατα λιγότερος, αλλά και άλλου ύφους.

Φέτος κυριάρχησαν οι ελληνικές σημαίες και ουχί οι ευρωπαϊκές, παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες να δώσουν τον τόνο η «Πρωτοβουλία Πολιτών για τη μείωση των κρατικών δαπανών, των εισφορών και των φόρων» και η αδελφή Πρωτοβουλία «για οικονομικό κι ανταποδοτικό κράτος».

Αντιθέτως, κι αναπόφευκτα, τον τόνο έδιναν τα ευάριθμα και ευθαλή γηρατειά με συνθήματα όπως «Τσίπρα ντροπιάζεις την Αρτα, γι’ αυτό πάρ’ τα» και «Τσίπρα απατεώνα μολύνεις τον αιώνα».

Πολλή οργή, πολλές εκρήξεις και υβρεολόγιο που αδυνατώ να σας μεταφέρω ήταν η συνήθης απάντηση στην ερώτηση «Γιατί είστε σήμερα εδώ;».

Αλλωστε, αυτό το κλίμα καλλιεργούσαν και τα μεγάφωνα με τη μονότονη ιαχή «Παραιτηθείτε», «Ψεύτες». «Κλέφτες, κλέφτες», άρχισε να φωνάζει ένας παππούς, πυροδοτώντας την οργή του διπλανού και μάλιστα on camera: «Nα είμαστε προσεκτικοί, είναι απατεώνες, όχι κλέφτες».

Ετσι, μέσα στις κραυγές, χάνονταν και τα επιχειρήματα όσων προσπαθούσαν να εξηγήσουν γιατί ο Γαβρόγλου κι ο Τόσκας πρέπει να μπουν φυλακή (όπως τους έδειχνε πίσω από τα κάγκελα το ακριβό φέιγ βολάν που διακινούνταν).

Η κυρία Σοφία, 47 ετών και μητέρα τριών κοριτσιών, που κατέβηκε στη διαδήλωση με πλακάτ στον λαιμό, ανέλαβε να συνοψίσει γιατί η κυβέρνηση της χώρας έχει τα μαύρα της τα χάλια:

«Τα κορίτσια μου πάνε σε ιδιωτικό σχολείο και τα πάμε μόνο σε ιδιώτες γιατρούς. Γιατί εγώ να πληρώνω φόρους για το παιδί του διπλανού που δεν έχει λεφτά; Εγώ αγωνίζομαι για τα δικά μου παιδιά».

Κι όπως ανέγραφε το πλακάτ της κορούλας της δίπλα: «Καταλάβατε ή θέλετε να κάνω και κακάκια;»

Μετά τη συμφωνία -για τα ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ- μεταξύ Κυβέρνησης και Δανειστών, οι χρηματαγορές αλλάζουν τακτική και στρατηγική για τις τραπεζικές μετοχές και τα ομόλογα του δημοσίου στην Ελλάδα

Μετά τη συμφωνία -για τα ΔΗΜΟΣΙΟΝΟΜΙΚΑ- μεταξύ Κυβέρνησης και Δανειστών, οι χρηματαγορές αλλάζουν τακτική και στρατηγική για τις τραπεζικές μετοχές και τα ομόλογα του δημοσίου στην Ελλάδα.
α) Τα ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ κερδοσκοπικά κεφάλαια που επενδύουν συνήθως ΒΡΑΧΥΠΡΟΘΕΣΜΑ ( Άλλωστε όλα τα κεφάλαια είναι κερδοσκοπικά ) εγκαταλείπουν τη κερδοφορία από τις ΜΕΤΟΧΕΣ των Ελληνικών Τραπεζών και προβαίνουν στη διάθεση των μετοχών τους στα χέρια μεγάλων εταιριών χρηματαγορών που επενδύουν με ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΟ ορίζοντα στις αναδυόμενες αγορές, στις οποίες σήμερα κατατάσσεται η Ελλάδα.(Η Ελλάδα -μέχρι το 2010 -ήταν στις ΑΝΑΠΤΥΓΜΕΝΕΣ αγορές, αλλά φρόντισαν οι <> της χώρας και την πήγαν στις ΑΝΑΔΥΟΜΕΝΕΣ ). Ήδη τα επιθετικά κεφάλαια ρευστοποίησαν τα κέρδη τους από τις τραπεζικές ΜΕΤΟΧΕΣ προς νέους αγοραστές που επενδύουν ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΑ
β) Το ίδιο συμβαίνει και με τα ΟΜΟΛΟΓΑ του Ελληνικού Δημοσίου , όπου (τα ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ κερδοσκοπικά κεφάλαια) μετά από τα κέρδη τους στα ΔΙΕΤΗ ομόλογα , τα ρευστοποιούν και προβαίνουν στη διάθεση αυτών των ομόλογων σε νέους αγοραστές που επενδύουν ΜΑΚΡΟΠΡΟΘΕΣΜΑ ,καθότι οι εν λόγω εκτιμούν ότι διαμορφώθηκε ασφάλεια μακροπρόθεσμων επενδύσεων
γ) Τα ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ κερδοσκοπικά κεφάλαια ήδη επενδύουν τα κέρδη τους σε μεγαλύτερες στοχεύσεις, που αφορούν στα ΔΕΚΑΕΤΗ ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου
Νώντας Χαλδούπης
Επενδυτές στη θέση κερδοσκόπων!
Αλλαγή σκυτάλης σε (τραπεζικές) μετοχές και ομολόγα για τη συνέχεια του ράλι. Οι μεγάλοι των αναδυόμενων αγορά ανακαλύπτουν την Ελλάδα μετά το Eurogroup.
Δημοσιεύθηκε: 21 Ιουνίου 2017
Αλλάζει με ταχείς ρυθμούς η σύνθεση των επενδυτικών κεφαλαίων που τοποθετούνται σε ελληνικές μετοχές και ομόλογα, μετά τις αποφάσεις του Eurogroup, που περιόρισαν αισθητά το country risk της Ελλάδας. Τα μεγάλα και σοβαρά χαρτοφυλάκια που κινούνται στις αναδυόμενες αγορές παίρνουν τη σκυτάλη από τα κερδοσκοπικά hedge funds, σηματοδοτώντας την επάνοδο των ελληνικών αγορών στην κανονικότητα.
Τα σημάδια κόπωσης των τραπεζικών μετοχών στις τελευταίες συνεδριάσεις έχουν προβληματίσει πολλούς στην αγορά, καθώς η συνέχεια της ανοδικής κίνησης προϋποθέτει ότι ο τραπεζικός κλάδος θα διατηρήσει τον ηγετικό του ρόλο, αφού έχει και τα μεγαλύτερα οφέλη από τη σταθεροποίηση του πολιτικού χρηματοπιστωτικού περιβάλλοντος, μετά τη συμφωνία για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, την εκταμίευση της δόσης και τη διαμόρφωση ενός πειστικού πλαισίου μελλοντικής διευθέτησης του χρέους.
Όμως, όπως τονίζουν έμπειρα στελέχη της χρηματιστηριακής αγοράς, η παρατηρούμενη κόπωση είναι, στην πραγματικότητα, ένας καλός επενδυτικός οιωνός, επειδή σχετίζεται με την απομάκρυνση από την αγορά των επιθετικών κερδοσκοπικών κεφαλαίων και την είσοδο των χαρτοφυλακίων που επενδύουν με μακροπρόθεσμο ορίζοντα στις αναδυόμενες αγορές, στις οποίες σήμερα κατατάσσεται η Ελλάδα, μετά την έξοδό της από τον… παράδεισο των ανεπτυγμένων.
Οι ίδιες πηγές επισημαίνουν ότι στη συνεδρίαση της Παρασκευής, δηλαδή την επομένη των συζητήσεων στο Eurogroup, εκτινάχθηκε σε δυσθεώρητα ύψη ο τζίρος των συναλλαγών, ιδιαίτερα επί τραπεζικών μετοχών, ακριβώς επειδή τα hedge funds ρευστοποίησαν τα όχι ευκαταφρόνητα κέρδη τους, με αγοραστές τα σοβαρά χαρτοφυλάκια αναδυόμενων αγορών.
Μάλιστα, είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικό ότι αυτές οι ανακατατάξεις δεν συνοδεύθηκαν από υποχώρηση των μετοχών, κυρίως των τραπεζικών, κάτι που σημαίνει ότι οι «νέοι» επενδυτές θεώρησαν ελκυστικά τα τρέχοντα επίπεδα τιμών, προσβλέποντας σε διψήφια ποσοστά αποδόσεων και δεν περίμεναν να τοποθετηθούν σε κάποια διορθωτική κίνηση.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στην αγορά ομολόγων, όπου σε πρώτη φάση προσελκύονται κεφάλαια με μακροπρόθεσμη επενδυτική στρατηγική από τα διετή ομόλογα, καθώς πλέον, μετά τις αποφάσεις του Eurogroup, έχει εκλείψει ο κίνδυνος «ατυχήματος» στην εξυπηρέτηση των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας και θεωρούνται επαρκώς ασφαλή από τους σοβαρούς επενδυτές, ενώ την ίδια στιγμή προσφέρουν αστρονομικές, για την περίοδο αυτή, αποδόσεις.
Οι κερδοσκόποι, που «άντεχαν» το ρίσκο των διετών ομολόγων, πλέον ρευστοποιούν τα κέρδη τους και πολλοί εξ αυτών μεταφέρουν κεφάλαια στο πιο «επικίνδυνο» κομμάτι της καμπύλης επιτοκίων, δηλαδή στα 10ετή ομόλογα, τα οποία υπόκεινται σε περισσότερες αβεβαιότητες και εκτιμάται ότι χρειάζονται νέες αποφάσεις για το χρέος και το QE, προκειμένου να βελτιώσουν αισθητά τις τιμές τους.