Ολέθρια επιλογή η διάσπαση δυνάμεων

19.02.2018

Ολέθρια επιλογή η διάσπαση δυνάμεων

Τάσος Παππάς

Ο Τούρκος πρωθυπουργός με δική του πρωτοβουλία επικοινωνεί τηλεφωνικώς με τον Έλληνα πρωθυπουργό και του λέει ότι το περιστατικό στα Ιμια δεν ήταν εσκεμμένο από την πλευρά της Τουρκίας και σε μια ένδειξη καλών προθέσεων συμφωνεί ότι πρέπει να οικοδομηθούν μέτρα εμπιστοσύνης. Πόσες φορές από το 1974 έχει ξεκινήσει μια τέτοιου τύπου διαδικασία ανάμεσα στις δύο χώρες και πόσες φορές έχει σταματήσει για να συνεχιστεί λίγο αργότερα με αφορμή κάποιο άλλο επεισόδιο; Έχω χάσει το μέτρημα.

Την ίδια στιγμή, το υπουργείο Εξωτερικών της Τουρκίας με ανακοίνωση του αναφέρει ότι τα Ιμια (Καρντάκ για τους γείτονες) ανήκουν στην Τουρκία και κατηγορεί την Ελλάδα ότι παραπλανά την κοινή γνώμη.

Λίγο νωρίτερα ο Ερντογάν δήλωνε ότι «τα δικαιώματά μας είναι ίδια στην Αφρίν, στην Κύπρο, στο Αιγαίο». Η απόσταση ανάμεσα στο συμφιλιωτικό πνεύμα του Γιλντιρίμ, στην ακραία τοποθέτηση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών και στους επιθετικούς υπαινιγμούς του Ερντογάν είναι μεγάλη.

Γεννάται το ερώτημα. Τι έχουμε εδώ; Διπλή γλώσσα σκοπίμως; Ερασιτεχνική διαχείριση από τους μηχανισμούς εξουσίας εξαιτίας των πληγμάτων που έχουν υποστεί από τις διώξεις του καθεστώτος Ερντογάν; Σύγκρουση μεταξύ των κέντρων που διαμορφώνουν την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας; Το πιθανότερο είναι ότι έχουμε να κάνουμε με την κλασική πολιτική της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα.

Πολλοί χαρακτηρίζουν τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν απρόβλεπτο. Αλλάζει τακτικές, συμμαχίες, ρητορική. Ο χτεσινός εχθρός γίνεται φίλος μέχρι να αποφασίσει ότι κι αυτό δεν ισχύει και να επιστρέψει στην προηγούμενη θέση του. Μας καλούν να θυμηθούμε τις μέρες που ήταν εδώ για επίσημη επίσκεψη. Σκληρός το πρωί, μετρημένος το μεσημέρι, διαλλακτικός το βράδυ.

Συνεπώς, δεν πρέπει να παίρνουμε τοις μετρητοίς ούτε τα φιλικά ανοίγματά του ούτε την εμπρηστική συμπεριφορά του. Φοβάμαι ότι αυτή η ανάλυση είναι προβληματική. Όπως έχει αποδειχτεί, η αναθεωρητική στρατηγική της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα είναι σταθερή στον κεντρικό πυρήνα της και εμπλουτίζεται περιφερειακά με καινούργιες αξιώσεις.

Όποιος κι αν κυβερνά (στρατηγοί, κεμαλιστές, ισλαμιστές), ο στόχος παραμένει ο ίδιος. Η συγκεκριμένη στρατηγική άλλοτε υποχωρεί (όταν η Τουρκία θέλει να αποκτήσει προσβάσεις στην Ευρώπη) και άλλοτε κατατίθεται με εμφατικό τρόπο (όταν οι κυβερνήσεις της αντιμετωπίζουν εσωτερικά προβλήματα και επιλέγουν τη γραμμή του αντιπερισπασμού).

Ωστόσο, οι τουρκικές ελίτ δεν πρόκειται να την εγκαταλείψουν. Είναι η εθνική στρατηγική τους. Όποτε η ελληνική πλευρά έμπαινε με καλή διάθεση σε λογικές συνεννόησης πιστεύοντας ότι συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις για εκλογίκευση των σχέσεων, διαπίστωνε ότι η Τουρκία με την πρώτη ευκαιρία επανερχόταν στις διεκδικήσεις της, φορτώνοντας την ατζέντα με νέα ζητήματα.

Αυτό συνέβη και με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή και με τον Ανδρέα Παπανδρέου και με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και με τον Κώστα Σημίτη. Όλοι, είτε πήραν την πρωτοβουλία για να ξεκινήσουν προσπάθειες διευθέτησης των διαφορών, είτε ανταποκρίθηκαν στις προσκλήσεις των Τούρκων για διάλογο, είτε υπέκυψαν στις πιέσεις του ΝΑΤΟ για εξομάλυνση της κατάστασης, κατάλαβαν πολύ γρήγορα ότι η Τουρκία δεν το κουνάει ρούπι.

Όλοι οι Έλληνες πρωθυπουργοί επιχείρησαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να τα βρουν με τους γείτονες.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, παρά τα όσα δημοσίως λέγονταν τότε –ότι το μόνο ανοικτό θέμα είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας–, δέχθηκε να ενταχθούν στις συζητήσεις και άλλα ζητήματα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου ακούμπησε το κυπριακό στο ράφι ώστε να φύγει από τη μέση ένα ακανθώδες θέμα για να οδηγηθεί λίγο αργότερα στη θέση «μη διάλογος, μη πόλεμος».

Οι σχέσεις του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη με τους Τούρκους πολιτικούς ήταν εξαιρετικές σε προσωπικό επίπεδο, αλλά τα προβλήματα δεν λύθηκαν. Ο Κώστας Σημίτης μετά την περιπέτεια των Ιμίων (προδότη τον αποκαλούσαν οι νεοδημοκράτες) και τη συμφωνία της Μαδρίτης (για μερικούς συντρόφους του ήταν η δεύτερη μεγάλη υποχώρηση του ελληνισμού μετά το 1922!), προκειμένου να αφαιρέσει κάθε πρόσχημα από τους Ευρωπαίους, απέσυρε τις ενστάσεις της Ελλάδας για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι Ευρωπαίοι αποκαλύφθηκαν, αλλά οι Τούρκοι δεν μετακινήθηκαν. Φαίνεται πως τις ίδιες προσδοκίες είχε και ο Α. Τσίπρας. Κι αυτός γρήγορα συνειδητοποίησε πως απέναντί του έχει πολιτικούς έτοιμους να συνομιλήσουν για τα πάντα, αλλά τελείως απρόθυμους να κάνουν σκόντο στις απαιτήσεις τους.

Οι Τούρκοι ηγέτες όλων των αποχρώσεων (χτες, σήμερα, αύριο) έχουν καταστήσει σαφές τι ακριβώς επιδιώκουν. Δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να δεχθούν να μείνουν έξω από την επιχείρηση εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων στο Αιγαίο και στην κυπριακή ΑΟΖ. Το μήνυμά τους είναι σαφές: Ή και εμείς στο κόλπο ή κανένας.

Αυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα πρέπει να υιοθετήσει γραμμή αντιπαράθεσης ή να κόψει τις γέφυρες με την Τουρκία, όπως συστήνουν εκείνοι που ο Βλάσης Γαβριηλίδης στην εποχή του αποκαλούσε «νευροπαθείς ψευδοπατριώτες». Πρέπει, όμως, να εξορίσει τις αυταπάτες, να χτίσει γερές συμμαχίες, να παίξει το ευρωπαϊκό χαρτί και κυρίως να κλείσει τα άλλα μέτωπα στην περιοχή (Μακεδονικό, Αλβανία). Με διασπασμένες τις δυνάμεις της, κινδυνεύει να χάσει παντού.

Advertisements

Από τις «γκρίζες ζώνες» στην «τουρκοποίηση»

Από τις «γκρίζες ζώνες» στην «τουρκοποίηση»

Δημοσιεύθηκε 19 Φεβρουαρίου 2018 – 

του Σταύρου Λυγερού  – 

Ο εμβολισμός της ακταιωρού του Λιμενικού από μεγαλύτερη τουρκική ακταιωρό στα Ίμια δεν αποτελεί μία μεμονωμένη επιθετική ενέργεια που εκφεύγει από το πλαίσιο της τουρκικής προκλητικής συμπεριφοράς στο Αιγαίο. Αντιθέτως, αποτελεί το ώριμο φρούτο της που σηματοδοτεί την ποιοτική κλιμάκωση της χρόνιας επεκτατικής στρατηγικής των Τούρκων.

Μετά από την εξέταση όλων των δεδομένων, αυτό είναι το συμπέρασμα, στο οποίο καταλήγουν αρμόδιοι αξιωματικοί στο Γενικό Επιτελείο, αλλά και διπλωμάτες που συμμετέχουν στον χειρισμό των ελληνοτουρκικών. Είναι πλέον σαφές ότι η Άγκυρα αφήνει πίσω τη θεωρία περί ύπαρξης “γκρίζων ζωνών” στο Αιγαίο και ενσωματώνει στον επιχειρησιακό σχεδιασμό της τη ρητορική περί τουρκικών νησίδων, οι οποίες βρίσκονται υπό ελληνική κατοχή!

Με άλλα λόγια, η στρατηγική περί “γκρίζων ζωνών” μεταλλάσσεται σε στρατηγική τουρκοποίησης. Με αυτή την έννοια, η περίπτωση των Ιμίων είναι πιλοτική. Δεν πρόκειται απλώς και μόνο για την τύχη δύο βραχονησίδων. Από την έκβασή της θα κριθεί η επέκταση της τουρκικής επεκτατικής πρακτικής και σε άλλες νησίδες, ακόμη και κατοικημένες. Η Άγκυρα, άλλωστε, έχει κατά καιρούς κατονομάσει σαν τουρκικές κατοικημένες ελληνικές νησίδες του ανατολικού Αιγαίου.

Συστηματικές πρακτικές

Σύμφωνα με αρμόδιες πηγές, η απόπειρα εμβολισμού είναι το μέχρι τώρα αποκορύφωμα της έμπρακτης προσπάθειας των Τούρκων να εκδιώξουν από την περιοχή των Ιμίων την οποιαδήποτε ελληνική παρουσία. Εδώ και καιρό, λοιπόν, συστηματικά απειλούν και με επικίνδυνους ελιγμούς εκδιώκουν ελληνικά αλιευτικά που πλησιάζουν σε εκείνα τα νερά. Τον τελευταίο διάστημα αντιδρούν επιθετικά και στην παρουσία ελληνικών σκαφών.

Το επεισόδιο με την κανονιοφόρο “Νικηφόρος” ήταν μία απόπειρα εκδίωξης. Το γεγονός ότι απέτυχε εκτιμάται πως έπαιξε ρόλο στην απόφαση της Άγκυρας να επιχειρηθεί ο εμβολισμός της ακταιωρού “Γαύδος”. Το επεισόδιο, το οποίο θα μπορούσε να έχει καταλήξει δραματικά, είναι το μήνυμα των Τούρκων ότι όποιο ελληνικό σκάφος ή του Πολεμικού ναυτικού ή του Λιμενικού θα παρενοχλείται και πιθανόν θα καθίσταται στόχος επιθετικών ελιγμών, οι οποίοι, όμως, μπορούν κάποια στιγμή να μην είναι απλώς ελιγμοί.

Δεν είναι τυχαίο, βεβαίως, ότι ο Αμερικανός πρεσβευτής στην Αθήνα Πάιατ είχε προβεί σε μία δήλωση-προειδοποίηση για ενδεχόμενο θερμό επεισόδιο στο Αιγαίο. Είναι αξιοσημείωτο, επίσης, ότι ο υπουργός Εξωτερικών Τίλλερσον τον πήρε μαζί του στην κρίσιμη επίσκεψή του στην Άγκυρα για να συμμετέχει στις συνομιλίες με την τουρκική ηγεσία.

Οι υπουργοί Άμυνας του ΝΑΤΟ είχαν την ευκαιρία να διαπιστώσουν από το βίντεο που τους έδειξε ο Καμμένος την τουρκική επιχείρηση εμβολισμού. Το κλίμα για το καθεστώς Ερντογάν, άλλωστε, είναι πολύ βαρύ στη Δύση. Σύμφωνα με πληροφορίες, στην ΕΕ υπάρχει προβληματισμός ακόμα και για την πραγματοποίηση της προγραμματισμένης για τις 26 Μαρτίου συνόδου κορυφής με την Τουρκία. Η σαφής αποδοκιμαστική δήλωση Γιούνκερ μπορεί να μην μεταφράζεται σε δυναμικό μοχλό πίεσης, αλλά οπωσδήποτε είναι ενδεικτική, έστω κι αν οι Γερμανοί υιοθέτησαν εν όψει της επίσκεψης Γιλντιρίμ ποντιοπιλάτικη στάση.

Σιγή ασυρμάτου

Φοβούμενη ένα θερμό επεισόδιο, η Αθήνα –όπως μας πληροφορούν αρμόδιες πηγές– έχει επιλέξει να αποφεύγει τις εμπλοκές, παρά την αυστηρή προειδοποίηση του Κοτζιά ότι την επόμενη φορά η Ελλάδα θα αντιδράσει δυναμικά. Γι’ αυτό και η ελληνική ναυτική παρουσία στην περιοχή των Ιμίων θα περιορισθεί περαιτέρω και θα είναι ιδιαιτέρως προσεκτική, έστω κι αν αυτό για προφανείς λόγους θα αποσιωπηθεί.

Εκμεταλλευόμενοι τον φόβο της Αθήνας, οι Τούρκοι έχουν σκοπό να εδραιώσουν τη δική τους αποκλειστική ναυτική παρουσία εκεί. Εάν το καταφέρουν –σύμφωνα με εκτιμήσεις ελληνικών διπλωματικών πηγών– σε επόμενη φάση θα πρέπει να περιμένουμε τη μεταφορά και εγκατάσταση ζώων στις βραχονησίδες από Τούρκο κτηνοτρόφο υπό την προστασία, βεβαίως, τουρκικών σκαφών.

Υπενθυμίζουμε ότι με την πολιτικού –όχι νομικού– χαρακτήρα συμφωνία του 1996, οι δύο πλευρές είχαν δεσμευθεί στα Ίμια να μην υπάρχουν ούτε σημαίες, ούτε στρατιώτες, ούτε πλοία. Η Άγκυρα παραβιάζει συστηματικά το τρίτο σκέλος εκείνης της συμφωνίας και ισχυρίζεται ότι τα Ίμια είναι τουρκικά. Για να κατοχυρώσει τον ισχυρισμό της η εγκατάσταση ζώων συνιστά ένα αποφασιστικής σημασίας πρόσθετο βήμα.

Η κλιμάκωση της πάγιας τουρκικής επεκτατικής στρατηγικής επιταχύνθηκε και από δύο άσχετα γεγονότα. Όπως είναι γνωστό, ο τουρκικός στρατός, από κοινού με τζιχαντιστές, έχει εισβάλει στο κουρδικό καντόνι Αφρίν στη βορειοδυτική Συρία. Παρά τη συντριπτική υπεροπλία και αριθμητική υπεροχή του, ο “περίπατος” έχει μετατραπεί σε αιμορραγία και μάλιστα χωρίς σημαντικά αποτελέσματα στο πεδίο της μάχης.

Δημιουργία εντυπώσεων

Κάνοντας προβολή της δικής τους λογικής στην ελληνική πλευρά, οι Τούρκοι φοβήθηκαν μήπως η Ελλάδα εκμεταλλευθεί την εμπλοκή τους στη Συρία για να προβεί σε κάποια κίνηση στο Αιγαίο, η οποία θα ακύρωνε την πάγια επεκτατική στρατηγική τους. Γι’ αυτό και όχι μόνο ύψωσαν τους τόνους, αλλά και έκαναν το κυοφορούμενο βήμα της απόπειρας εμβολισμού, προκειμένου να στείλουν το αποτρεπτικό μήνυμά τους. Είναι ενδεικτικές και οι σχετικές δηλώσεις Τούρκων αξιωματούχων ότι οι ένοπλες δυνάμεις τους μπορούν να διεξαγάγουν αποτελεσματικά επιχειρήσεις και στη Συρία και στην Κύπρο και στο Αιγαίο.

Επιπροσθέτως, λόγω και του γεγονότος ότι η εισβολή στο Αφρίν δεν εξελίσσεται όπως ήλπιζε η Άγκυρα, ο Ερντογάν έχει ανάγκη από μία εύκολη νίκη στο επίπεδο των εντυπώσεων, προκειμένου να διασκεδάσει την ανησυχία της τουρκικής κοινής γνώμης και να αντιμετωπίσει την κριτική της κεμαλικής αντιπολίτευσης.

Το επεισόδιο στα Ίμια ήταν ό,τι ακριβώς του χρειαζόταν για τους σκοπούς του. Το ίδιο και η πειρατική ενέργεια του τουρκικού στόλου να εμποδίσει την πλατφόρμα της ΕΝΙ από το να πραγματοποιήσει την προγραμματισμένη γεώτρηση στο θαλάσσιο “οικόπεδο 3”. Εξ ου και οι πολεμοχαρείς κραυγές συμβούλων του.

Ο Άσαντ στο Αφρίν – ο Ερντογάν σε γεωπολιτικό αδιέξοδο

Ο Άσαντ στο Αφρίν – ο Ερντογάν σε γεωπολιτικό αδιέξοδο

Δημοσιεύθηκε 19 Φεβρουαρίου 2018 – 

Σε συμφωνία προκειμένου οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις να εισέλθουν στην περιοχή της Αφρίν και να βοηθήσουν στην απώθηση των τουρκικών δυνάμεων κατέληξαν οι Κούρδοι της Συρίας και η Δαμασκός. Την σύναψη της συμφωνίας γνωστοποίησε την Κυριακή στο Ρόιτερς υψηλόβαθμος αξιωματούχος των Κούρδων.

Ο Μπάντραν Τζία Κουρντ, σύμβουλος της κουρδικής διοίκησης στη βόρεια Συρία, δήλωσε ότι συριακά κυβερνητικά στρατεύματα θα αναπτυχθούν κατά μήκος συνοριακών θέσεων. Ανέφερε μάλιστα ότι  ενδεχομένως θα εισέλθουν στην περιοχή εντός των επόμενων δύο ημερών.

Στην συμφωνία ανάμεσα στους Κούρδους και την Δαμασκό υπογραμμίζεται το περίπλοκο της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί στη βόρεια Συρία. Εκεί όπου οι κουρδικές δυνάμεις, η συριακή κυβέρνηση, οργανώσεις ανταρτών, αλλά και η Τουρκία, οι ΗΠΑ και η Ρωσία έχουν εμπλακεί σε έναν λαβύρινθο συμμαχιών και αντιπαλοτήτων.

Πρόκειται για την περιοχή του Αφρίν, όπου η Τουρκία ξεκίνησε τον περασμένο μήνα αεροπορικές και χερσαίες επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων πολιτοφυλάκων, ανοίγοντας άλλο ένα μέτωπο στην δοκιμαζόμενη από την σύρραξη Συρία. Παρά την συντριπτική υπεροχή των Τούρκων σε αριθμό και σε οπλισμό, δεν κατάφεραν να σημειώσουν αξιόλογες επιτυχίες όλο αυτό το διάστημα που έχουν εισβάλει στο Αφρίν.

Πώς θα αντιδράσει η Άγκυρα;

Το κρίσιμο ερώτημα είναι πως θα αντιδράσει η Άγκυρα όταν θα βρεθεί να έχει απέναντί της όχι τους Κούρδους του YPG, αλλά τον συριακό στρατό. Στο πολιτικό επίπεδο δεν θα έχει το έστω και διάτρητο επιχείρημα ότι πολεμάει εναντίον των Κούρδων «τρομοκρατών» του ΡΚΚ. Απέναντί της θα έχει δυνάμεις της νόμιμης συριακής κυβέρνησης και μάλιστα εντός της συριακής επικράτειας.

Κι αν ο Ερντογάν αποφασίσει τη συνέχιση της εισβολής, που πρακτικά θα σημάνει σύγκρουση με τον συριακό στρατό, πως θα αντιδράσει η Μόσχα; Θα επιτρέψει στην τουρκική αεροπορία να βομβαρδίζει θέσεις στο Αφρίν, ή θα ανάψει κόκκινο φως; Θα φθάσει να επέμβει για να προστατεύσει τις δυνάμεις του Άσαντ;

Κατηγορηματικές απαντήσεις δεν μπορούν να δοθούν αυτή τη στιγμή, αλλά είναι δύσκολο οι Ρώσοι να αφήσουν εκτεθειμένο τον συριακό στρατό στην τουρκική εισβολή. Όσο κι αν θέλουν να κρατήσουν τον Ερντογάν κοντά τους και σε κόντρα με τις ΗΠΑ, δεν μπορούν να το κάνουν τραβώντας το χαλί κάτω από τα πόδια του σταθερού συμμάχου τους Άσαντ, τον οποίο με πολλές προσπάθειες διέσωσαν τα τελευταία χρόνια. Υπενθυμίζουμε, άλλωστε, πως η Ρωσία είχε προτείνει στους Κούρδους να παραδώσουν το Αφρίν στη διοίκηση της συριακής κυβέρνησης για να αποφύγουν την τουρκική εισβολή.

Εάν η Ρωσία ανάψει κόκκινο φως, ο Ερντογάν θα βρεθεί σε εξαιρετικά δυσχερή θέση. Ή θα έρθει σε σύγκρουση με τον συριακό στρατό και αντιμέτωπος με τη Μόσχα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και στο πολιτικό και στο στρατιωτικό επίπεδο, ή θα κάνει πίσω. Ό,τι από τα δύο κι αν συμβεί πώς μετά θα πιέσει τους Αμερικανούς να αποδεχθούν την πρόταση της Άγκυρας για εκδίωξη των Κούρδων από το Μανμπίτζ και ανάληψη της διοίκησης εκεί από Αμερικανούς και Τούρκους.

Αν και είναι φρόνιμο να αναμένουμε τις εξελίξεις, όλα δείχνουν ότι η εισβολή στο Αφρίν εξελίσσεται σε μπούμεραγκ όχι με την στενά στρατιωτική έννοια, αλλά με τη γεωπολιτική. Κι αυτό είναι που έχει τη μεγαλύτερη σημασία.

Ποιοι και γιατί βάζουν στο στόχαστρο τον Κώστα Καραμανλή

Ποιοι και γιατί βάζουν στο στόχαστρο τον Κώστα Καραμανλή

Ένας πόλεμος κατά του Κώστα Καραμανλή φαίνεται πως βρίσκεται σε εξέλιξη εντός και πέριξ της Νέας Δημοκρατίας με φόντο το σκάνδαλο Novartis.

“Γαλάζιοι” πολιτικοί παράγοντες, εκδοτικά συμφέροντα αρθρογράφοι και ιστοσελίδες που πρόσκεινται κυρίως στη σαμαρική πτέρυγα, αλλά και στο περιβάλλον του Κυριάκου Μητσοτάκη με καθημερινές παρεμβάσεις τους, όπως αναφέρει η κυριακάτικη εφημερίδα “Νέα Σελίδα”, έχουν πλέον βάλει στο στόχαστρο τον πρώην πρωθυπουργό.

Πρόκειται για μια επίθεση που ξεκίνησαν οι Αντώνης Σαμαράς και ο Άδωνις Γεωργιάδης, δύο δηλαδή εκ των εμπλεκόμενων πολιτικών στο σκάνδαλο Novartis, οι οποίοι στοχοποίησαν τον πρώην πρωθυπουργό για την υπόθεση μέσω του παλαιού συνεργάτη του και νυν αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης Δημήτρη Παπαγγελόπουλου.

Ο Αντώνης Σαμαράς από την πρώτη του δήλωση, στην οποία στράφηκε κατά του κ. Παπαγγελόπουλου, αναφέρθηκε με έμφαση στην ιδιότητά του ως “πρώην αρχηγού της ΕΥΠ επί κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή”. Η αναφορά του ερμηνεύτηκε από πολλά γαλάζια στελέχη ως πλήρης υιοθέτηση από τον Αντώνη Σαμαρά των σεναρίων περί υπόγειας συμμαχίας του Κώστα Καραμανλή με το Μέγαρο Μαξίμου και τον Αλέξη Τσίπρα.

Την ίδια ρητορική, όπως γράφει η εφημερίδα, υιοθέτησαν στη συνέχεια τόσο ο αντιπρόεδρος της ΝΔ όσο και αρθρογράφοι που στο παρελθόν υπήρξαν πολέμιοι της ΝΔ, “μεγαλούργησαν” επί Κώστα Σημίτη, στήριξαν στην πορεία τον Αντώνη Σαμαρά και τώρα βρίσκονται στο πλευρό του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τα εν λόγω δημοσιεύματα άφησαν μάλιστα και αιχμές για εμπλοκή του Καραμανλή στο σκάνδαλο Novartis αναφέροντας πως επί εποχής του αυξήθηκε η φαρμακευτική δαπάνη και υποστηρίζοντας πως η εν λόγω περίοδος έχει αγνοηθεί στο πλαίσιο της έρευνας. Πάντως κάτι τέτοιο δεν ισχύει καθώς στην υπόθεση εμπλέκεται για παράδειγμα και ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, υπουργός Υγείας επί κυβέρνησης Καραμανλή, ενώ η έρευνα απλώνεται από το 2006 έως το 2015.

Υπάρχουν επίσης και πολλοί ακόμη αρθρογράφοι, που στήριξαν με θέρμη τη συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ στη δύσκολη περίοδο των μνημονίων και είναι ιδιαίτερως αγαπητοί στον Αντώνη Σαμαρά, τον Άδωνι Γεωργιάδη και τον Κυριάκο Μητσοτάκη, και οι οποίοι επιχειρούν με άρθρα τους κατά του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου και του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου, να χτυπήσουν τον Κώστα Καραμανλή. Σημειώνεται πως ο Αντώνης Σαμαράς ποτέ δεν χώνεψε την ανάδειξη του Προκόπη Παυλόπουλου στο ανώτατο πολιτειακό αξίωμα και ο Κυριάκος Μητσοτάκης ήταν ο μόνος βουλευτής που δεν τον ψήφισε. Αυτή τη στάση φροντίζει να υπενθυμίζει συχνά στα άρθρα του ο Γιάννης Πρετεντέρης, γνωστός για τα αντικαραμανλικά του αισθήματα.

Βασική επιδίωξη είναι να προκληθούν τριγμοί σε βασικούς πυλώνες της συντηρητικής παράταξης και να περιοριστούν τα ισχυρά ερείσματα που συνεχίζει να έχει στη βάση της ΝΔ ο Κώστας Καραμανλής. Πάντως στο καραμανλικό στρατόπεδο, αν και υπάρχει έντονος προβληματισμός για τις επιθέσεις, προς το παρόν επισημαίνουν πως αυτό που προέχει για τον πρώην πρωθυπουργό αυτή τη στιγμή είναι να διαφυλαχτεί η ενότητα της παράταξης. Παρά τα παράπονα που δέχεται από βουλευτές και στελέχη της ΝΔ για την κατάσταση που επικρατεί στο κόμμα, ο Κώστας Καραμανλής φέρεται να επιμένει να μην οξύνει την αντιπαράθεση και να κλείνει τα εσωκομματικά μέτωπα.

Σύμβουλος του Γεωργιάδη «ξέπλενε» τις μίζες της Novartis

Σύμβουλος του Γεωργιάδη «ξέπλενε» τις μίζες της Novartis

08:50 | 18 Φεβ. 2018

Καταιγιστικές είναι οι αποκαλύψεις και τα στοιχεία που έρχονται στο φως για το σκάνδαλο Novartis. Σύμφωνα με την έρευνα του FBI σύμβουλος του πρώην υπουργού Υγείας και νυν αντιπροέδρου της ΝΔ ήταν ένα από τα πρόσωπα που ξέπλεναν μέσω εταιρειών του ποσά από τη φαρμακοβιομηχανία, ώστε αυτά να χρησιμοποιηθούν στη συνέχεια για μίζες.

Ειδικότερα, σύμφωνα με την κυριακάτικη εφημερίδα Documento, ο Μιχάλης Πιτσιλίδης φέρεται μέσω ιατρικών εντύπων και ιστοσελίδων που αν και δεν είχαν ιδιαίτερα υψηλές κυκλοφορίες ήταν γεμάτα με διαφημίσεις, ξέπλενε μαύρο χρήμα που εισέπραττε από το διαφημιστικό τμήμα και στη συνέχεια, αφού κρατούσε το μερίδιό του, επέστρεφε στη Novartis και στον αντιπρόεδρό της Κ. Φρουζή τα χρήματα τα οποία χρησιμοποιούνταν για χρηματισμό.

Ο Μιχάλης Πιτσιλίδης, που εμπλέκεται και σε σκάνδαλο χρηματισμού από τη Bayer και απεβίωσε το 2016 ξαφνικά από καρδιακό επεισόδιο, σύμφωνα με την έρευνα του FBI ξέπλενε τα χρήματα της Novartis κυρίως μέσω της θυγατρικής Sandoz. Όπως αναφέρουν οι αμερικανικές αρχές κρατούσε “όλα τα αρχεία δωροδοκιών των γιατρών και ενέκρινε τις πληρωμές”. Η δωροδοκία γινόταν με τη μέθοδο των “ηλεκτρονικών πάνελ” αλλά τον Σεπτέμβριο του 2013  η μέθοδος αυτή σταμάτησε, δηλαδή την περίοδο που ανέλαβε καθήκοντα συμβούλου του Άδωνι Γεωργιάδη. Ωστόσο οι χρηματισμοί δεν σταμάτησαν, απλά άλλαξε η μέθοδος.

Συγκεκριμένα γράφει το FBI: “Σχέδιο 4. Απευθείας πληρωμή των γιατρών. Ο Πιτσιλίδης κρατούσε όλα τα αρχεία και ενέκρινε όλες τις πληρωμές. Ο Πιτσιλίδης ζητούσε από τους διευθυντές πωλήσεων τη λίστα όλων των γιατρών που έπρεπε να πληρωθούν. Τον Σεπτέμβριο του 2013 η Sandoz σταμάτησε την προώθηση με ηλεκτρονικό πάνελ. Η ηγετική ομάδα της Sandoz είχε μια επαφή κατά την οποία ζήτησε από όλους τους περιφερειακούς διευθυντές πωλήσεων να παρέχουν λίστα γιατρών της κατηγορίας Α (υψηλής συνταγογραφικής δυναμικότητας). Τους ενημέρωσε πως τα ηλεκτρονικά πάνελ ήταν μια παράνομη μέθοδος και πλέον θα πληρώνονται απευθείας από τον Πιτσιλίδη”.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, “ο Πιτσιλίδης την εποχή που γίνεται σύμβουλος του Γεωργιάδη οργανώνει το νέο σύστημα ξεπλύματος. H Novartis μέσω της θυγατρικής Sandoz αναδιαρθρώνει το σύστημα ξεπλύματος επειδή φοβάται πως η παλιά μέθοδος θα γίνει αντιληπτή. Έτσι οργανώνεται το ξέπλυμα μέσω διαφήμισης και συνεδρίων και το σύστημα περιοδικών και ιστοσελίδων του Πιτσιλίδη είναι το όχημα”.

Σύμφωνα λοιπόν με τα έγγραφα του FBI, το ξέπλυμα γινόταν μέσω των υπερτιμολημένων διαφημίσεων που λάμβανε ο Πιτσιλίδης από τη Novartis στην εβδομαδιαία εφημερίδα “Διάγνωση” που εξέδιδε. Το ποσό ήταν προσαυξημένο κατά έξι φορές σε σχέση με την αγοραία αξία της παρεχόμενης διαφημιστικής υπηρεσίας. Έτσι για παράδειγμα για μια διαφήμιση που κόστιζε κανονικά 200 ευρώ, η εταιρεία λάμβανε 1.200 ευρώ. Η διαφορά μεταξύ του πραγματικού κόστους της διαφήμισης και της υπερτιμολόγησης αποτελούσε το τμήμα που πήγαινε για χρηματισμό.

Μάλιστα από την έρευνα των αμερικανικών αρχών διαπιστώθηκε πως η εταιρεία του Πιτσιλίδη (DIAGNOS PRESS) ήταν η μόνη εταιρεία μέσων ενημέρωσης που είχε το δικό της κονδύλι στον προϋπολογισμό, ενώ η σχέση τιμολόγησης ήταν απευθείας με τη Novartis, χωρίς ενδιάμεσο, γεγονός που επέτρεπε και αυτή την ειδική μεταχείριση. Επιπλέον η πληρωμή γινόταν εντός 60 ημερών ενώ αντίθετα για τις υπόλοιπες εταιρείες ο μέσος όρος ήταν οι 120 ημέρες.

Ο Πιτσιλίδης εμπλέκεται από προστατευόμενο μάρτυρα και στα στοιχεία για τον Ανδρέα Λοβέρδο. Ειδικότερα, ο προστατευόμενος μάρτυρας με την κωδική ονομασία “Μάξιμος Σαράφης” κατέθεσε στις 15 Ιανουαρίου του 2018, ενώπιον της εισαγγελέα Διαφθοράς Ελένη Τουλουπάκη και των επίκουρων εισαγγελέων Διαφθοράς Χρήστου Ντζούρα και Στυλιανού Μανώλη, πως η εταιρεία του Πιτσιλίδη ήταν μια από αυτές που χρησιμοποιήθηκαν για να ξεπλυθούν χρήματα, τα οποία είχαν ως αποδέκτη τον πρώην υπουργό Υγείας Ανδρέα Λοβέρδο. Τα χρήματα, σύμφωνα με τον μάρτυρα, δόθηκαν από τη Novartis για να μην προχωρήσει η κυκλοφορία σκευάσματος της Roche για τη θεραπεία της ωχράς κηλίδας, καθώς ήδη κυκλοφορούσε το Lucentis της Novartis.

Όπως σημειώνει ο προστατευόμενος μάρτυρας στην κατάθεσή του: “για να γίνει αυτό εφικτό απαιτούνταν υπουργική απόφαση. Έτσι η Novartis ΕΛΛΑΣ δωροδόκησε τον υπουργό Υγείας Α. Λοβάρδο με το ποσό των 70.000 ευρώ περίπου. Συγκεκριμένα το ποσό των 100.000 ευρώ μεταφέρθηκε από τον προϋπολογισμό του τμήματος οφθαλμολογίας της Novartis Ελλάς στο τμήμα πρόσβσης (Market Access). Αφού ξεπλύθηκε με διαφημίσεις μέσω των εταιρειών Ιατρικές Εξελίξεις, Ethos Media, ΠΑΝΜΑΡ, Πιτσιλίδης, παρακρατήθηκε χοντρικά το 30% του ποσού και επιστράφηκε στον Φρουζή το ποσό των 70.000 ευρώ, το οποίο ο τελευταίος παρέδωσε δια ζώσης στον υπουργό”.

ΠΟΙΟΥΣ ΖΗΜΙΩΝΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΥΣ ΒΟΗΘΑ Η NOVARTIS…

Φελνίκος

18/02/2018@7:05

ΠΟΙΟΥΣ ΖΗΜΙΩΝΕΙ ΚΑΙ ΠΟΙΟΥΣ ΒΟΗΘΑ Η NOVARTIS…

Δεν μας έφθανε το «Μακεδονικό» ήρθε η Novartis κι αμέσως μετά ο τουρκικός τσαμπουκάς στα Ίμια και η χώρα έγινε άνω κάτω. Εκεί που, μετά το γρήγορο κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης, υπήρχε ηρεμία και λέγαμε ότι η χώρα επιστρέφει στην κανονικότητα και ετοιμάζεται να θέσει, τον Αύγουστο, τέρμα στην άτεγκτη μνημονιακή επιτροπεία, το σκηνικό πήρε φωτιά. Πλέον, η πυρκαγιά απλώνεται και απειλεί να κάψει πολιτικούς, κυβέρνηση, κομματικό σύστημα, τράπεζες, αλλά και δικαιοσύνη και στρατό, τους πυλώνες ευστάθειας δηλαδή του κράτους.

Η ως άνω εκτίμηση είναι ανώτερου κυβερνητικού στελέχους, με την οποίαν συμφωνούν αρκετοί, ανεξάρτητα από κομματική ένταξη, πολιτικοί καθώς και σοβαροί οικονομικοί και κοινωνικοί παράγοντες που με τις δραστηριότητες και το λόγο τους διαμορφώνουν σε σημαντικό βαθμό το δημόσιο βίο. Ο προβληματισμός και στο κυβερνητικό στρατόπεδο όσον αφορά τις εξελίξεις είναι έντονος και ειδικότερα για τη δυνατότητα της κυβερνήσεως να αντέξει (και πόσο;) μια παρατεταμένη περίοδο έντασης τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο διπλωματικό-στρατιωτικό πεδίο.

Ο αντιπρόεδρος της κυβερνήσεως Γιάννης Δραγασάκης και ο υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος εμφανίζονται ανήσυχοι για τις επιπτώσεις της αιφνίδιας πολιτικής όξυνσης στα θέματα των τραπεζών, των ξένων επενδύσεων και του προγράμματος δανεισμού από τις αγορές που έχει εκπονηθεί και στο οποίο στηρίζουν πολλές από τις ελπίδες τους για «καθαρή έξοδο» από τα μνημόνια. Ενώ μέχρι πρότινος κοινοτικοί αξιωματούχοι, ξένοι αναλυτές, διεθνής τύπος εκφράζονταν με θετικά σχόλια για την εικόνα οικονομικής και πολιτικής σταθεροποίησης που εμφάνιζε η χώρα μας μετά και το κλείσιμο της τρίτης αξιολόγησης και μικρότερα ή μεγαλύτερα funds διερευνούσαν τις πιθανές επενδυτικές ευκαιρίες, το κλίμα στράβωσε.

Όπως μας λέει θεσμικός παράγων της ΕΕ, που παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς την εξέλιξη του ελληνικού Προγράμματος Διάσωσης, «η εικόνα πολιτικής αστάθειας στην Ελλάδα, λόγω ονόματος Σκοπίων, σκανδάλου Novartis και επίθεσης Τούρκων στα Ίμια, δυστυχώς εντείνει την risk-off διάθεση των επενδυτών στα ελληνικά assets». Το κυβερνητικό αφήγημα της καθαρής εξόδου, της βελτίωσης των οικονομικών μεγεθών και της προσφυγής στις κάλπες στο τέλος της τετραετίας (ή έστω τον Μάιο του 2019 μαζί με τις ευρωεκλογές) αιφνιδίως απέχτησε γκρι χρώμα, όπως αυτό των Ιμίων, πριν οι Τούρκοι τα ανακηρύξουν σε δικά τους νησιά.

Κάτι που άλλωστε παραδέχονται και επίλεκτα μέλη της συμπολιτεύσεως, τα οποία μάλιστα, από τη στιγμή που η δικογραφία (Novartis) για τα πολιτικά πρόσωπα εμφανίζει κενά και χτυπητές αδυναμίες, δεν κρύβουν την ανησυχία τους για το αν μπορεί ν’ αντέξει η χώρα 7-8 μήνες πολιτικής οξύτητας χωρίς να υπονομευθεί η έξοδος από την ασφυκτική μνημονιακή επιτροπεία. «Εκεί που ήμασταν καβάλα στ’ άλογο ήρθαν η Τουλουπάκη, το FBI, οι προστατευόμενοι μάρτυρες, ο Παπαγγελόπουλος και μας έριξαν στο καναβάτσο και μάλιστα να απολογούμαστε αν η Novartis είναι σκάνδαλο ή σκευωρία» μας είπε πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος πάντως δικαιολογεί την οργισμένη αντίδραση των πολιτικών του αντιπάλων: «Το ίδιο θα έκανα και ‘γω αν ήμουν αθώος. Βέβαια», προσθέτει, «θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε μήπως όντως υπάρχουν στοιχεία και αποδείξεις χρηματισμού ή αδικαιολόγητου πλουτισμού».

Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε ότι στα πολιτικά και δημοσιογραφικά γραφεία οργιάζουν οι φήμες και η παραπληροφόρηση σχετικά με τα στοιχεία. Άλλοι, οι κυβερνητικοί, υποστηρίζουν πως «η υπόθεση είναι δεμένη και είναι θέμα χρόνου να αποκαλυφθεί η ενοχή», ενώ κάποιοι εξ αυτών υποστηρίζουν ότι «υπάρχουν κι άλλα έγγραφα» είτε του FBI τα οποία έχει στην κατοχή της η εισαγγελέας είτε κινήσεις λογαριασμών που, όπως λένε, ελέγχονται και δεν έχουν περιληφθεί στην αποσταλείσα στη Βουλή δικογραφία επειδή η έρευνα για το ξέπλυμα βρώμικους χρήματος είναι ανεξάρτητη και συνεχίζεται αφού δεν υπόκειται σε παραγραφή. Από την πλευρά τους οι κατηγορούμενοι πολιτικοί και ιδιαίτερα οι Σαμαράς (κατέθεσε ήδη μήνυση κατά των Τσίπρα, Παπαγγελόπουλου και Τουλουπάκη), Γεωργιάδης, Βενιζέλος, Λοβέρδος, Αβραμόπουλος λένε ότι «δεν υπάρχει κανένα στοιχείο, όλα είναι σκευωρία» και απειλούν θεούς και δαίμονες, ενώ ο Στουρνάρας υποστηρίζει ότι βρίσκεται στο στόχαστρο επειδή η κυβέρνηση θέλει να τον διώξει από διοικητή της ΤτΕ.

Το σίγουρο είναι πως η ερχόμενη εβδομάδα -αρχής γενομένης από το κοινοβούλιο που θα αρχίσει να συζητά την πρόταση για σύσταση προανακριτικής επιτροπής- θα είναι κόλαση. Η αντιπαράθεση δεν θα είναι απλώς σε πολύ υψηλούς τόνους, αλλά βασίμως πιθανολογείται ότι τα όσα θα ακουστούν, ένθεν κακείθεν, θα είναι, όπως μας λέει με γλαφυρό τρόπο παλαιός κοινοβουλευτικός, «μαχαιριές στο στήθος της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας και αδιανόητα για τα πολιτικά ήθη μιας πολιτισμένης χώρας της Δύσεως». Και οπωσδήποτε η συζήτηση στη Βουλή και η σύσταση προανακριτικής επιτροπής ουσιαστικά ανατινάζει κάθε γέφυρα συνεννόησης μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και των δύο κομμάτων της αντιπολίτευσης (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ) τα οποία αναμένεται να πρωταγωνιστήσουν στο παιχνίδι της διακυβέρνησης ιδιαίτερα εάν στις επόμενες εκλογές δεν υπάρξει αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος.

Αυτός είναι και ένας λόγος για τον οποίον αρκετοί βουλευτές θεωρούν ότι δεν έπρεπε να υπάρξουν τόσο υψηλοί τόνοι. «Θα έπρεπε, αντί να λέμε για το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως του ελληνικού κράτους, να πούμε ότι αφ’ ης στιγμής εστάλη στη Βουλή, είμαστε υποχρεωμένοι να το ερευνήσουμε και θα το κάνουμε με αποκλειστικό γνώμονα την εξεύρεση της αληθείας και όχι για να σπιλώσουμε υπολήψεις ή να ρίξουμε στην αρένα ενοχλητικούς μας αντιπάλους. Έτσι δεν θα μπορούσε να μας κατηγορήσει κανένας, ενώ θα κρατούσαμε ανοιχτό το δίαυλο επικοινωνίας που άνοιξε, λόγω Μακεδονικού με το Κίνημα Αλλαγής», μας λέει ένα σημαντικό κοινοβουλευτικό και κομματικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Παρόμοιο προβληματισμό λέγεται ότι έχουν και προβεβλημένα στελέχη όπως οι Νίκος Βούτσης, Πάνος Σκουρλέτης, Νίκος Φίλης κ.α., ενώ σε ορισμένους κάνει εντύπωση το γεγονός της απουσίας του Νίκου Παππά στο εξωτερικό την περίοδο που Μακεδονικό και Novartis εισέβαλαν με ένταση στο πολιτικό προσκήνιο.

Πάντως ακόμη και όσοι συμφωνούν με την στρατηγική της έντασης παραδέχονται πως η προανακριτική για τη Novartis είναι μια κίνηση υψηλού ρίσκου, η οποία εφόσον δεν παράξει τα αναμενόμενα για την κυβερνητική πλειοψηφία αποτελέσματα θα φέρει σε εξαιρετικά δύσκολη θέση τον πρωθυπουργό και την ηγετική ομάδα του Μαξίμου. «Η στρατηγική της έντασης είναι καλή όταν πας για εκλογές. Αν ο σχεδιασμός είναι οι εκλογές να γίνουν, όπως λέει ο Τσίπρας, το 2019 όλα αυτά τα θέματα διαπλοκής και διαφθοράς θα έπρεπε να αφεθούν για αργότερα και πάντως αφού βγάλει τη χώρα, όπως έχει υποσχεθεί, από τα μνημόνια. Τώρα με την οξύτητα και τον διχασμό που θα υπάρξει είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει η κυβέρνηση να φτάσει μέχρι τον Αύγουστο. Το ενδεχόμενο να πάμε σε πρόωρες εκλογές και μάλιστα εσπευσμένα δεν θα πρέπει να το αποκλείσουμε», μας λέει υψηλόβαθμος πολιτικός παράγων που στο παρελθόν κατείχε και σημαντικό πολιτειακό πόστο.

Οι γνωρίζοντες υποστηρίζουν πως η στρατηγική της έντασης όχι μόνον είναι επιλογή του πρωθυπουργού, αλλά αναμένεται να γίνει εναργέστερη τις επόμενες εβδομάδες όταν εκτός από τη Novartis θα υπάρξουν πολιτικο-δικαστικές εξελίξεις και σε υποθέσεις που αφορούν τα δάνεια των τραπεζών σε κόμματα και Μήντια. Προφανώς ο Αλ. Τσίπρας θεωρεί ότι θα βγει κερδισμένος από μια μετωπική αναμέτρηση με τους «βρώμικους» του παλαιού συστήματος, όπως χαρακτηρίζει το σύστημα διακυβέρνησης πριν από αυτόν. Βεβαίως, το «γαία πυρί μιχθήτω», ως τακτική δεν αρμόζει, μας λέει αρχηγός κόμματος της αντιπολιτεύσεως, σε υπεύθυνους πολιτικούς και δη κυβερνήτες αφού η έκφραση δηλώνει πλήρη αδιαφορία για τις όποιες εξελίξεις και κυρίως για τις τρομακτικές συνέπειες που μπορεί να προκύψουν εξαιτίας μιας ενέργειας και εν προκειμένου του πρωθυπουργού «να βάλει φωτιά στα τέλια προκειμένου να συσπειρώσει το κόμμα του και να τύχει της υποστήριξης των ξένων στα θέματα των Σκοπίων και της εξόδου από τα μνημόνια».

Το σενάριο της εξ ανάγκης πρόωρης προσφυγής στις κάλπες κερδίζει συνεχώς οπαδούς παρά την δηλωμένη και πραγματική, όπως λένε όσοι συνομιλούν μαζί του, πρόθεση του Τσίπρα να στήσει κάλπες το νωρίτερο τον Μάιο του 2019. Και ο λόγος είναι ότι στην κυβέρνηση φοβούνται -κατ’ άλλους τους διαμηνύθηκε και από τον Μοσκοβισί που βρέθηκε προσφάτως στη χώρα- πως η καθαρή έξοδος από τα μνημόνια δεν είναι μπορετή. Θα χρειαστούν νέα μέτρα, ενώ δύσκολα η κυβέρνηση μπορεί να αντέξει την ιδιωτικοποίηση (έστω με την παραχώρηση στην αρχή του μάνατζμεντ) των ΕΥΔΑΠ – ΕΥΑΘ, την πώληση μονάδων της ΔΕΗ ή τους πλειστηριασμούς που θα ξεκινήσουν σε φουλ ρυθμό τον Μάιο, ενώ δεν είναι σίγουρο ότι οι εταίροι-δανειστές, σε αντάλλαγμα για τη διευθέτηση του χρέους, δεν θα ζητήσουν να έλθει νωρίτερα η μείωση του αφορολόγητου αλλά και επιπλέον μέτρα αν, λόγω της ενσκήψασας πολιτικής αβεβαιότητας, υπάρξει απόκλιση από τους συμφωνηθέντες στόχους.

Αυτή είναι και η μεγάλη αντίφαση του Τσίπρα και των συνεργατών του. Ενώ θέλουν να παραμείνουν ει δυνατόν μέχρι και το τέλος της τετραετίας στην εξουσία -όχι μόνον εγωιστικά, όπως τους κατηγορούν οι αντίπαλοι τους, αλλά και επειδή η πολιτική που ασκούν και τα μέτρα που παίρνουν χρειάζονται χρόνο για να παράξουν αποτελέσματα- εν τούτοις κάνουν επιλογές που ουσιαστικά υπονομεύει το βασικό τους αφήγημα: την έξοδο από τα μνημόνια. Όταν μάλιστα η πολιτική θύελλα λόγω Novartis -συν το επεισόδιο των Ιμίων- γίνονται παραμονές των στρες τεστ των τραπεζών και της έναρξης των συζητήσεων για την τέταρτη αξιολόγηση είναι επόμενο να υπάρξουν παρενέργειες από την πολιτική αστάθεια και οπωσδήποτε μόνο θετικά δεν προοιωνίζονται για επενδύσεις, ομόλογα, διεθνή εικόνα της χώρας και έξοδο από την ασφυκτική μνημονιακή επιτροπεία χωρίς πιστοληπτική γραμμή στήριξης.

Όπως μας λέει ένας εκ των κορυφαίων επιχειρηματιών της χώρας «η εμπιστοσύνη κερδίζεται πολύ δύσκολα και χάνεται εύκολα», ενώ η γενική απαξίωση της πολιτικής, των πολιτικών και των κομμάτων που προκαλείται από την ανακίνηση δύσοσμων θεμάτων, μπορεί να οδηγήσει σε ανώμαλες καταστάσεις. «Θα ήταν καλοδεχούμενος και εξυγιαντικός ένας πόλεμος με τη σαπίλα και τη διαφθορά αν υπήρχε ένα κίνημα αναγέννησης και ένα νέο εθνικό αφήγημα. Δεν νομίζω ότι αυτό συμβαίνει σήμερα. Αυτό που έχουμε είναι μια μίζερη οικονομία, αναξιοπρεπή πολιτική, αφασικά κόμματα και κοινωνία ισοπεδωμένη. Αν ο Τσίπρας νομίζει ότι είναι Ζορμπάς ή Βενιζέλος θα σπάσει, και μάλιστα πολύ σύντομα, τα μούτρα του» αποφαίνεται ιστορικό στέλεχος της ανανεωτικής αριστεράς που σήμερα κρατά αποστάσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ παρότι είχε καθοριστική συμβολή στην ενδυνάμωση και την ανάληψη της διακυβέρνησης από την «πρώτη φορά αριστερά».

Μια άλλη παρενέργεια από τον αιφνίδια πολιτικό εμφύλιο που ξέσπασε -αρχικά λόγω Μακεδονικού και στη συνέχεια λόγω Novartis και ο οποίος μπορεί να πάρει απρόβλεπτες ακόμη και ανεξέλεγκτες διαστάσεις εάν οι κινήσεις κατευνασμού των Τούρκων από τους Αμερικανούς δεν αποδώσουν τα αναμενόμενα- είναι και η ενίσχυση του ηγετικού προφίλ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Εκεί που ο αρχηγός της ΝΔ είχε βρεθεί να «καθοδηγείται» στο Μακεδονικό πρωτίστως από τον Σαμαρά και δευτερευόντως από τον Καραμανλή τώρα εμφανίζεται ως ο «πατερούλης» της παράταξης που παρέχει την προστασία, την οποίαν είναι λογικό να αποζητούν από το κόμμα τους τα στελέχη που διώκονται.

Επιπροσθέτως, αρκετός κόσμος, ιδίως από τον χώρο της Κεντροαριστεράς, που στην υπόθεση του Μακεδονικού συμπαρατάχθηκε με τον Τσίπρα τώρα εμφανίζεται να παίρνει εκ νέου αποστάσεις από τον ΣΥΡΙΖΑ καθώς η δικογραφία για την παραπομπή των δέκα πολιτικών στο σκάνδαλο Novartis δεν είναι, όπως τουλάχιστον έχει παρουσιαστεί μέχρι τώρα, πειστική, έχει κενά, προκαλεί απορίες ενώ, λόγω και των ισχυρών πολιτικών αντανακλαστικών που επέδειξαν οι έξι από τους δέκα κατηγορούμενους, υπάρχει, ακόμη και σε στελέχη και ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, η αίσθηση της ύπαρξης σοβαρών κενών που δεν δικαιολογούν την δίωξη προσώπων που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της πολιτικής επετηρίδας. Επίσης, όπως παραδέχεται και σημαντικό στέλεχος της Κουμουνδούρου «είναι εμφανέστατη η απουσία συντονιστικού πολιτικού κέντρου στην κυβέρνηση που θα αναλύει, θα σχεδιάζει, θα οικοδομεί συμμαχίες, θα βάζει προτεραιότητες, θα έχει καθαρή την πορεία για υλοποίηση του στόχου. Όλα, δυστυχώς, γίνονται με βάση την επικοινωνιακή τακτική ή το ένστικτο του Αλέξη». Το σίγουρο είναι πως ενώ με το μακεδονικό άλλαξε την ατζέντα και με την συμπαράταξη του ΚΙΝΑΛ και του ΚΚΕ στην εθνική γραμμή έσπασε την πολιτική απομόνωση στην οποίαν είχε περιέλθει ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη Novartis το μόνο που καταφέρνει είναι να συσπειρώσει ένα σημαντικό τμήμα των οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ που όμως δεν είναι αρκετό, αν γίνουν εκλογές, να του δώσουν τη νίκη ή ποσοστό που να μπορέσει να είναι πρωταγωνιστής στο παιχνίδι της επόμενης μέρας και κυρίως να επιβάλλει την απλή αναλογική. Κινδυνεύει μάλιστα, αν η ένταση στο Αιγαίο δεν αποκλιμακωθεί σύντομα και με όρους σύμφωνους με τα εθνικά συμφέροντα να μπλέξει σε μια περιπέτεια που η κατάληξή της είναι άγνωστη, όχι μόνο για την κυβέρνηση και τη χώρα, αλλά και τον ίδιον…

Der Spiegel: Κυνήγι για το θησαυρό της Μεσογείου

Der Spiegel: Κυνήγι για το θησαυρό της Μεσογείου

18 Φεβ. 2018, 19:24

Το γερμανικό περιοδικό der Spiegel στην ηλεκτρονική του έκδοση δημοσιεύει άρθρο για τα κοιτάσματα φυσικού αερίου με τίτλο «Κυνήγι για το θησαυρό της Μεσογείου» και υπότιτλο «Γεωστρατηγικό powerplay».

Όπως αναφέρει το γερμανικό περιοδικό «στη Μεσόγειο υπάρχουν τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου και πολλοί θέλουν να εξορύξουν την πρώτη ύλη. Τώρα κλιμακώνεται η διένεξη ανάμεσα στο Ισραήλ και το Λίβανο, αλλά κι ανάμεσα στην Τουρκία και την Κύπρο».

«Ο πόλεμος στη Συρία, η πυρηνική απειλή από τη Βόρεια Κορέα, η διένεξη Ιράν και Ισραήλ, η διαμάχη για τα νησιά της νότιας κινεζικής θάλασσας – όλες οι παγκόσμιες εστίες κρίσης συζητούνται στη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου. Είναι πολύ πιθανό όμως ότι το ενδιαφέρον εστιάζεται και στη Μεσόγειο. Κι ο λόγος είναι, το φυσικό αέριο.»

» Πολλά παραμεσόγεια κράτη τσακώνονται αυτόν τον καιρό για το ποιος επιτρέπεται και πού να αναζητήσει και να εξορύξει την πρώτη ύλη. Η Τουρκία με την Κύπρο και την Ελλάδα, το Ισραήλ με το Λίβανο. Από τις αρχές του μήνα η κατάσταση έχει κλιμακωθεί» σημειώνει το Der Spiegel και προσθέτει:

Νότια του κυπριακού λιμανιού της Λάρνακας βρίσκεται ένας θησαυρός αερίου. Σύμφωνα με την κυβέρνηση της Λευκωσίας, τουρκικά πολεμικά πλοία εμποδίζουν από την Παρασκευή της προηγούμενης εβδομάδας τον ιταλικό ενεργειακό όμιλο ΕΝΙ να φτάσει με το πλοίο-γεωτρύπανο «Saipem 12000″ την περιοχή προς εξερεύνηση.

Το υπόβαθρο αυτής της επιχείρησης μπλοκαρίσματος είναι η εδώ και δεκαετίες διαρκούσα διένεξη στο τρίτο μεγαλύτερο νησί της Μεσογείου. Το 1974 ο τουρκικός στρατός κατέλαβε το βόρειο τμήμα, αφού οι Ελληνοκύπριοι είχαν διαπράξει πραξικόπημα για να προσαρτήσουν το νησί στην Ελλάδα. Έκτοτε η χώρα είναι διαιρεμένη.

Η Κυπριακή Δημοκρατία, η κυβέρνηση της οποίας κυβερνά το νότιο τμήμα από τη Λευκωσία, είναι μέλος της ΕΕ από το 2004. Δεν αναγνωρίζεται από την Τουρκία. Τώρα η κυβέρνηση της Άγκυρας έχει τη γνώμη ότι η αναζήτηση πρώτων υλών χωρίς τη σύμφωνη γνώμη των Τουρκοκυπρίων περιφρονεί τα δικαιώματά τους και μαζί τα δικά της.

Η ΕΕ επικρίνει το μπλοκάρισμα του πλοίου και προειδοποιεί ότι η Τουρκία πρέπει να σεβαστεί την εδαφική κυριαρχία της χώρας μέλους της ΕΕ. Στο περιθώριο της συνόδου κορυφής για την καταπολέμηση του ΙΚ στο Κουβέιτ αυτή τη βδομάδα, οι ΥΠΕΞ της Τουρκίας και της Ιταλίας συζήτησαν επίσης για το θέμα αυτό.

Το ιταλικό ΥΠΕΞ – σύμφωνα με το Dpa – δήλωσε μετά τη συνάντηση ότι αναμένει να βρεθεί μια «κοινή λύση, σύμφωνη με το διεθνές δίκαιο και τα συμφέροντα τόσο της ΕΝΙ, των χωρών της περιοχής όσο και των δύο κυπριακών κοινοτήτων». Προς το παρόν όμως δεν διαφαίνεται συμβιβασμός. Το μπλόκο στην ανατολική Μεσόγειο καλά κρατεί.

Έτσι, σε πρώτη φάση, στην οικονομικά πληγείσα από την ευρωκρίση Κυπριακή Δημοκρατία απομένει μόνο η ελπίδα για τα άλλα, αδιαφιλονίκητα κοιτάσματα αερίου, μεταξύ των οποίων και το Block 12, το επονομαζόμενο «Αφροδίτη». Κι αυτό συνορεύει με τις συμφωνημένες πριν μερικά χρόνια θαλάσσιες οικονομικές ζώνες της Αιγύπτου, του Ισραήλ και του Λιβάνου. Στο βυθό της Μεσογείου στένεψαν τα πράγματα.

Και τα δυο εχθρικά κράτη της Μέσης Ανατολής, Ισραήλ και Λίβανος, «τρώγονται» λόγω του φυσικού αερίου. Η κυβέρνηση της Ιερουσαλήμ προωθεί εντατικά την αναζήτηση αερίου.

Εδώ και πέντε χρόνια γίνεται εκμετάλλευση των 282 δισ. κυβικών μέτρων κοιτάσματος «Tamar», το οποίο απέχει περίπου 80 χλμ. περίπου από το λιμάνι της Χάιφα. Του χρόνου αναμένεται να έχει εξερευνηθεί το πολύ μεγαλύτερο κοίτασμα «Λεβιάθαν», 621 δισ. κυβικών μέτρων.

Τώρα έχει ξεσπάσει διαμάχη για μια μεγάλη περιοχή έκτασης 1.742 τ.χλμ., το οποίο διεκδικούν οι δύο χώρες. Ο ισραηλινός ΥΠΕΞ Α Λίμπερμαν προειδοποίησε, στα τέλη Ιανουαρίου, τις διεθνείς εταιρείες να μη συμμετάσχουν στην έρευνα και εκμετάλλευση, γιατί – όπως είπε – θα ήταν «λάθος». Υπονοούσε την ΕΝΙ, τη γαλλική Total και τη ρωσική Novatek.

Η κυβέρνηση του Λιβάνου εμφανίζεται απτόητη. Την περασμένη Παρασκευή ο υπ. Ενέργειας Σεζάρ Αμπί Χαλίλ υπέγραψε συμφωνίες με την κοινοπραξία. Ο αμερικανός ΥΠΕΞ Ρεξ Τίλερσον , σε επίσκεψή του την Πέμπτη στη Βηρυτό, προσπάθησε να διαμεσολαβήσει ανάμεσα στη λιβανέζικη και στην ισραηλινή θέση, αλλά αποχώρησε χωρίς αποτέλεσμα.

Κι έπειτα τίθεται και το ερώτημα πώς η Κύπρος και το Ισραήλ θα μπορέσουν στο μέλλον να εξάγουν εν γένει το φυσικό αέριο. Υπό συζήτηση βρίσκεται ένας αγωγός από το Ισραήλ μέσω Κύπρου και Ελλάδας να το μεταφέρει στην Ιταλία.

Οι υπουργοί Ενέργειας των τεσσάρων χωρών υπέγραψαν στα τέλη του περασμένου χρόνου σχετική δήλωση προθέσεων. Το έργο όμως θεωρείται μάλλον μη ρεαλιστικό, λόγω του υψηλού κόστους, της γεωπολιτικής κατάστασης και των τεχνικών προκλήσεων.

Αντ’ αυτού υπάρχουν σκέψεις να διοχετεύουν το Ισραήλ και η Κύπρος το υγροποιημένο αέριό τους (LNG) στην Αίγυπτο. Η χώρα διαθέτει ήδη εργοστάσια LNG και είναι το μοναδικό παραμεσόγειο κράτος, το οποίο μπορεί να εκμεταλλευθεί τα κοιτάσματα αερίου του χωρίς πολιτικές διενέξεις.

Το 2015 η ΕΝΙ βρήκε έξω από την παραθαλάσσια πόλη Port Said, σε βάθος 1500 μέτρων κοίτασμα φυσικού αερίου έκτασης περίπου 100.000 τ.χλμ. – το «Zohr». Θεωρείται το μεγαλύτερο εύρημα που ανακαλύφτηκε ποτέ στη Μεσόγειο και αναμένεται να καλύπτει τις ανάγκες της Αιγύπτου σε αέριο για τις επόμενες δεκαετίες. Ο Πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι εγκαινίασε πανηγυρικά το κοίτασμα πριν από δύο εβδομάδες.

in.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ