Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 ολοκληρώθηκε με τον θρίαμβο της Γαλλίας εντός γηπέδων και – όπως φαίνεται – του προέδρου της Ρωσίας, Βλάντιμιρ Πούτιν, εκτός γηπέδων.

06:59 | 17 Ιουλ. 2018

Facebook

Twitter

Τόνια Γκόρου

Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 ολοκληρώθηκε με τον θρίαμβο της Γαλλίας εντός γηπέδων και – όπως φαίνεται – του προέδρου της Ρωσίας, Βλάντιμιρ Πούτιν, εκτός γηπέδων.

Για ένα μήνα, η Ρωσία ήταν το κέντρο του κόσμου. Χιλιάδες οπαδοί επισκέφτηκαν τις έντεκα πόλεις και τα δώδεκα στάδια που φιλοξένησαν τους κορυφαίους ποδοσφαιριστές του πλανήτη. Κατά γενική ομολογία, ήταν μια από τις αρτιότερες διοργανώσεις στην ιστορία των Παγκοσμίων Κυπέλλων.  Φωτογραφίες των οπαδών μπροστά στα αξιοθέατα της Ρωσίας, κάνουν τον γύρο του κόσμου μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Η θέα ενός χαμογελαστού Πούτιν να ανταλλάσσει χειραψίες με τους κορυφαίους αθλητές, Λούκα Μόντριτς και Αντουάν Γκριεζμάν, έδωσαν στον κόσμο μια διαφορετική εικόνα από αυτήν του αυταρχικού προέδρου.

Ο Πούτιν από την αρχή επιδίωκε να αξιοποιήσει το Μουντιάλ για να αλλάξει την εικόνα της Ρωσίας αλλά και του ίδιο και φαίνεται πως σε ένα βαθμό το πέτυχε. Ήδη μετρά πολιτικά κέρδη από το Μουντιάλ καθώς περιορίστηκαν σημαντικά οι μαζικές διαμαρτυρίες κατά της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος στη Ρωσία, η οποία έχει προκαλέσει πλήγμα στην εικόνα του, λίγο καιρό μετά την επανεκλογή του για την τέταρτή του θητεία στο ανώτατο αξίωμα.

Το Κρεμλίνο επιχείρησε να υποβαθμίσει τη μεγάλη πτώση της δημοτικότητας του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν, τη μεγαλύτερη από το 2014, την οποία κατέγραψαν πρόσφατες δημοσκοπήσεις. Αλλά και ως προς την πρόθεση ψήφου, ο Πούτιν έπεσε σε επίπεδα χαμηλότερα από αυτά που είχαν καταγραφεί πριν την προσάρτηση της Κριμαίας. Δηλαδή αν γίνονταν εκλογές σήμερα θα ψήφιζε τον Πούτιν το 54%, ενώ τον Μάρτιο του 2018 θα τον ψήφιζε το 66%. Οι ρώσοι αναλυτές αποδίδουν την έξαρση της δυσαρέσκειας αυτής στην αύξηση των συνταξιοδοτικών ορίων, στην αύξηση της τιμής της βενζίνης και στην αύξηση του ΦΠΑ, αλλά και στην απόφαση που πήρε πρόσφατα η κυβέρνηση να αυξήσει σταδιακά τα συνταξιοδοτικά όρια, από τα 60 στα 65 για τους άνδρες και από τα 55 στα 63 για τις γυναίκες

Από την άλλη η έκθεση της Human Rights Watch για την κακομεταχείριση των εργατών στα έργα του Μουντιάλ ή για την καταπίεση της LGBT κοινότητας στη Ρωσία μάλλον άφησε αδιάφορους τους χιλιάδες ξένους επισκέπτες που συνέρρευσαν στη χώρα του Πούτιν. Παρά το τεράστιο κόστος της διοργάνωσης του τουρνουά, τo υπουργείο Τουρισμού της Ρωσίας προβάλει τις εκτιμήσεις για αύξηση των επισκεπτών έως και 25% μέχρι και το 2019. Αυτό το ποσοστό, σύμφωνα με τον αναπληρωτή υπουργό Σεργκέι Κορνεέφ, θα συμβάλει στην ενίσχυση του ΑΕΠ της χώρας κατά 0,2%.

Πόσο μπορεί όμως ένα επιτυχημένο Παγκόσμιο Κύπελλο να διαγράψει την εικόνα για όσα λαμβάνουν χώρα στη Ρωσία: τα τελευταία χρόνια η δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και η ελευθερία του λόγου έχουν υποστεί επίθεση. «Είτε μας αρέσει είτε όχι, η Ρωσία επέστρεψε» δήλωσε ο νέος υπουργός Εξωτερικών της Ισπανίας Τζοσέπ Μπορέλ, στην εφημερίδα El Pais νωρίτερα την Κυριακή. «Ο Πούτιν έχει τεράστια δημοτικότητα επειδή αντιπροσωπεύει την επιστροφή στη διεθνή σκηνή μιας χώρας που ήταν ταπεινωμένη». Τώρα όμως που τα φώτα σβήσανε στα γήπεδα της Ρωσίας, η πρόκληση για το Κρεμλίνο θα είναι να μετατρέψει αυτή τη βραχυπρόθεσμη επιτυχία στις δημόσιες σχέσεις σε μακροπρόθεσμα διπλωματικά οφέλη.

Advertisements

συνάντηση Τραμπ – Πούτιν στο Ελσίνκι,

06:58 | 17 Ιουλ. 2018

Facebook

Twitter

Το κατ’ αρχήν συμπέρασμα που προέκυψε από την πολυαναμενόμενη συνάντηση Τραμπ – Πούτιν στο Ελσίνκι, μετά από δύο γύρους συνομιλιών και πάνω από τέσσερις ώρες συζήτησης, είναι η δυναμική της προσέγγισης ΗΠΑ – Ρωσίας. Η φράση του (χαλαρού) Πούτιν προς τον Τραμπ την ώρα που στο τέλος της κοινής συνέντευξης Τύπου του έδινε μία μπάλα ποδοσφαίρου από το Μουντιάλ -«Η μπάλα είναι στο δικό σας γήπεδο»- είναι ενδεικτική. Επί της ουσίας όμως, οι δύο μεγάλοι παίκτες φάνηκε πως βρίσκονται στην ίδια πλευρά του γηπέδου.

Ο Αμερικανός πρόεδρος «κόβει» τις γέφυρες με τους παραδοσιακούς συμμάχους των ΗΠΑ, όπως είναι η ΕΕ και ο Καναδάς, αμφισβητεί το λόγω ύπαρξης του ΝΑΤΟ και ακυρώνει διεθνείς εμπορικές συμφωνίες αλλάζοντας τις ισορροπίες που είχαν διαμορφωθεί μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Αντίθετα φαίνεται να προσεγγίζει όλο και περισσότερο τη Ρωσία του Πούτιν, προκαλώντας οργισμένες αντιδράσεις στις ΗΠΑ. Η φράση που επέλεξε το Politico για να συμπυκνώσει τη στάση του Ντόναλντ Τραμπ στην πρόσφατη σύνοδο της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας στις Βρυξέλλες, τα λέει όλα: «He came, he saw, he vandalized» (ήρθε, είδε, βανδάλισε). Η δυτική συμμαχία έχει πρόβλημα και σύμφωνα με τον Economist, αυτό προκαλεί ανησυχία στην Ευρώπη, στις ΗΠΑ, σε ολόκληρο τον κόσμο.

Χθες, κατά τη διάρκεια της κοινής συνέντευξης Τύπου, ο Αμερικανός πρόεδρος παρακολουθούσε τον Ρώσο πρόεδρο να αρνείται κάθε ανάμειξη στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016 και να χαρακτηρίζει ανοησίες τους ισχυρισμούς των αμερικανικών υπηρεσιών, υπογραμμίζοντας δε ότι, ο ειδικός εισαγγελέας Ρόμπερτ Μιούλερ, που διερευνά την υπόθεση, θα έπρεπε να στείλει επίσημο αίτημα ζητώντας τη συνδρομή της Μόσχας. Ο Τραμπ από την πλευρά του δήλωσε ότι, οι σχέσεις των δύο υπερδυνάμεων έχουν αλλάξει πλέον προς το καλύτερο και έσπευσε και αυτός να κατηγόρησει τις αρχές της ίδιας του της χώρας. Όπως σημείωσε η έρευνα των αμερικανικών αρχών για τη φερόμενη ρωσική ανάμιξη στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016 είναι μια καταστροφή, τονίζοντας ότι δεν υπήρχε καμία συμπαιγνία, «δεν γνωρίζω τον πρόεδρο για να συνεργήσω μαζί του» σημείωσε -δήλωση που, εκτός των άλλων «άδειασε» τις αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, που επιμένουν ότι υπήρξε ρωσικός «δάκτυλος» στις εκλογές. Είναι γνωστό πως οι σχέσεις του αμερικανού Προέδρου με τις αμερικανικές υπηρεσίες δεν είναι καλές, όμως η επίθεση, ακόμη και για προάσπιση του εαυτού, μπροστά στον Βλαντιμίρ Πούτιν είναι μια στάση ανυπόφορη για την πλειονότητα των Αμερικανών.

Σύμφωνα με το Politico, ο Πούτιν είχε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να δώσει μία «βιρτουόζικη παράσταση πολιτικού θεάτρου» στην οποία παρουσίασε τη Ρωσία ως το γεωπολιτικό ισοδύναμο των ΗΠΑ, αναφέρθηκε σε μία νέα, από κοινού προσπάθεια για τον τερματισμό του πολέμου στη Συρία, αλλά και μία επίσης, νέα εταιρική σχέση όσον αφορά την ενέργεια. Με άλλα λόγια, ο Τραμπ φάνηκε «να επιτρέπει» στον Πούτιν την επαναδιατύπωση μιας νέας παγκόσμιας συνθήκης και ο Ρώσος πρόεδρος άρπαξε την ευκαιρία να παίξει με τον λιγότερο έμπειρο ομόλογο του. Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις των αναλυτών, καθ’ όλη τη διάρκεια της συνέντευξης Τύπου ο Τραμπ έδειχνε να αγνοεί κατ’ επανάληψη τις «πόρτες» που άνοιγε στον Πούτιν -άλλοι Αμερικανοί πρόεδροι, όπως ο Μπαράκ Ομπάμα και ο Τζορτζ Μπους θα είχαν απαντήσει με θυμό, ακόμη και οργή σε πολλά σημεία, σχολιάζουν. «Ο Βλαντιμίρ Πούτιν κυριάρχησε στη συνάντηση του Ελσίνκι απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ» ήταν το σχόλιο της Γαλλικής Le Monde

Το Κρεμλίνο και ο Λευκός Οίκος συμφώνησαν να επιτρέψουν δύο ερωτήσεις στους Ρώσους και τους Αμερικανούς δημοσιογράφους. Ακόμη και εκεί οι Ρώσοι βρέθηκαν ένα βήμα μπροστά, σημειώνουν οι αναλυτές. Η πρώτη ερώτηση της Ρωσίας πήγε στο πρακτορείο ειδήσεων Interfax και η δεύτερη στο RT, το διεθνές τηλεοπτικό δίκτυο που ελέγχει το Κρεμλίνο. Ο Τραμπ που κατηγορεί συνεχώς τους Αμερικανούς δημοσιογράφους  για «fake news» δεν έκανε κανένα σχόλιο για το RT και απλά, απάντησε στην ερώτηση.

Επίθεση από τους Ρεπουμπλικανούς

Οι δηλώσεις Τραμπ προκάλεσαν αντιδράσεις στις ΗΠΑ και δη, εκτός των άλλων και μέσα στους κόλπους των Ρεπουμπλικανών. Ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκρέιαμ, από τα πλέον υψηλόβαθμα στελέχη του κόμματος και μέλος της Επιτροπής Ενόπλων Δυνάμεων της Γερουσίας, υποστήριξε ότι η «απόδοση» του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στην κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Ρώσο ομόλογό του θα στείλει στη Μόσχα ένα μήνυμα «αδυναμίας». Ο Γκράχαμ σχολίασε με σαρκασμό την κίνηση του Ρώσου προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν, να χαρίσει τη μπάλα του Μουντιάλ στον Τραμπ. «Αν ήμουν εγώ, θα έλεγχα την μπάλα για συσκευές ακρόασης και δεν θα την έβαζα στο Λευκό Οίκο» ανέφερε καυστικά στο λογαριασμό του στο Twitter o Ρεπουμπλικανός- γερουσιαστής θέλοντας να δείξει την απογοήτευσή του για την εμφάνιση του Αμερικανού Προέδρου. Επίσης ο Γκράχαμ επεσήμανε πως «είναι επιτακτικό το Κογκρέσο να πραγματοποιήσει ακροάσεις σχετικά με την έκταση και το εύρος οποιασδήποτε συνεργασίας με τη Ρωσία στη Συρία σχετικά με την παρουσία του Ιράν».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ: Έξαλλοι οι Αμερικάνοι με τον Τραμπ για την συνάντηση με Πούτιν – Μιλούν ακόμη και για εσχάτη προδοσία

«Επαίσχυντες» χαρακτήρισε τις δηλώσεις που έκανε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στο Ελσίνκι ο Ρεπουμπλικανός γερουσιαστής Τζεφ Φλέικ. «Ποτέ δεν πίστευα ότι κάποια μέρα θα έβλεπα τον Αμερικανό πρόεδρό μας να στέκει στο ίδιο βάθρο με τον Ρώσο πρόεδρο και να επιρρίπτει ευθύνες στις Ηνωμένες Πολιτείες για τη ρωσική επιθετικότητα. Αυτό είναι αισχρό» έγραψε ο Φλέικ στο Twitter.

Η «δυτική συμμαχία» έχει πρόβλημα

Παρά το γεγονός ότι, κάθε συμμαχία έχει τις εντάσεις της, η στάση του Ντόναλντ Τραμπ, οι διαφορετικές προτεραιότητες, οι αποκλίνουσες απόψεις και οι συγκρούσεις σε επίπεδο πολιτικής κουλτούρας έχουν μεταβάλλει τις ισορροπίες. Τα μέτωπα που έχουν ανοίξει είναι πολλά και δεν αφορούν μόνο την αδυναμία -ή, άρνηση- πολλών μελών του ΝΑΤΟ να αυξήσουν τις αμυντικές δαπάνες τους στο 2% του ΑΕΠ έως το 2024, όπως ζητάει ο Αμερικανός Πρόεδρος. Αφορούν επίσης, τη συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν και την απόφαση του Τραμπ να αποσύρει τις ΗΠΑ, γεγονός που έφερε νέες εντάσεις στις σχέσεις του με την Ευρώπη.  Άλλωστε, ο Τραμπ κατηγορεί συστηματικά την ΕΕ ότι «έχει συσταθεί για να επωφεληθεί από τις Ηνωμένες Πολιτείες» και την τιμωρεί με την επιβολή δασμών για αθέμιτες εμπορικές πρακτικές.

Αυτή τη στιγμή, η ΕΕ έχει περισσότερα κοινά με τον Καναδά, την Ιαπωνία, την Αυστραλία, τη Νέα Ζηλανδία και τη Νότια Κορέα, σε μια σειρά ζητημάτων από το εμπόριο έως την κλιματική αλλαγή, όπως και με τις μεγάλες αναδυόμενες αγορές της Κίνας, της Ινδίας, της Βραζιλίας, της Τουρκίας και του Μεξικού, παρά με τις ΗΠΑ του Τραμπ. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες  δεν μπορούν πλέον να αναμένουν ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα επανέλθουν εν ευθέτω χρόνω στο «φυσιολογικό», καθώς ο Τραμπ δεν θέλει να επιβαρύνεται από συμμάχους, να δεσμεύεται από εμπορικούς κανόνες και διπλωματικές αβρότητες. Η απειλή του Αμερικανού προέδρου να αποσύρει τις ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ ίσως πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψιν. Οι φιλοευρωπαίοι Αμερικανοί στο Κογκρέσο και στο Πεντάγωνο δείχνουν πλέον αδύναμοι να συγκρατήσουν, πόσω μάλλον να σταματήσουν τον Ντόναλντ Τραμπ ο οποίος είναι ένα βήμα πριν από την καταστροφή των παραδοσιακών συμμαχιών των ΗΠΑ. Πώς θα αντιδράσει η Ευρώπη στον Τραμπ; Σύμφωνα με το Politico, η ΕΕ θα πρέπει να δημιουργήσει ένα δίκτυο συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου με ομοειδείς χώρες και περιφερειακές ενώσεις, να συνεργαστεί με την Κίνα για να ανοίξει επενδύσεις μέσω διαπραγματεύσεων και όχι δασμών.

Η Ένωση θα πρέπει επίσης να είναι πιο αποτελεσματική στη δική της γειτονιά, ξεκινώντας από τα Βαλκάνια, όπου ο στόχος της ένταξης στην ΕΕ δίνει μεγαλύτερη δύναμη στις Βρυξέλλες, αλλά και να επενδύσει σοβαρά στην κοινή άμυνα. Κατά το δημοσίευμα, για να γίνουν όλα τα παραπάνω, η Ε.Ε. οφείλει να ξεπεράσει τα θέματα που προκαλούν διχασμό στους κόλπους της, από το προσφυγικό, μέχρι τις διαφορές Βορρά – Νότου.

Ο Ζάεφ και η εμπλοκή Σαββίδη

06:56 | 17 Ιουλ. 2018

Μου αρέσει!2

Κοινοποίηση

Tweet

O Ψυχρός Πόλεμος μπορεί να έχει τελειώσει όπως διακήρυξε ο Βλαντιμίορ Πούτιν μετά την χθεσινή του συνάντηση με τον Ντόναλντ Τραμπ, εκείνος ωστόσο που δεν δείχνει να τελειώνει είναι ο ακήρυχτος «πόλεμος των κατασκόπων» στα Βαλκάνια για την διαμόρφωση των νέων ζωνών γεωπολιτικής και ενεργειακής επιρροής.

Είναι ο «πόλεμος» που αποκαλύφθηκε πίσω από τις απελάσεις των ρώσων διπλωματών από την Ελλάδα, κατέρριψε τις μάσκες του «άδολου πατριωτισμού» πίσω από τις αντιδράσεις των «μακεδονομάχων» κατά της συμφωνίας των Πρεσπών, και μετά τις χθεσινές καταγγελίες Ζάεφ αποκτά νέα διάσταση και ως προς την δράση φιλορωσικών συμφερόντων τόσο στην βόρεια Ελλάδα όσο και στα Σκόπια.

Ο Ζάεφ και η εμπλοκή Σαββίδη

Ο πρωθυπουργός της πΓΔΜ στην συνέντευξή του στο BuzzFeed News δήλωσε ότι η κυβέρνησή του έχει στοιχεία σύμφωνα με τα οποία «Έλληνες επιχειρηματίες που διάκεινται ευνοϊκά προς τις ρωσικές θέσεις» κατέβαλαν σε πολίτες της ΠΓΔΜ ποσά από 13.000 δολάρια έως 21.000 δολάρια για να «διαπράξουν βίαιες ενέργειες» ενόψει του κρίσιμου δημοψηφίσματος για την ένταξη της χώρας του στο ΝΑΤΟ – ήτοι, για να σαμποτάρουν και να προκαλέσουν προβοκάτσιες που θα απέτρεπαν την εφαρμογή της συμφωνίας για τη λύση του μακεδονικού.

Το BuzzFeed, παρ’ ότι ο Ζάεφ δεν κατονόμασε τους έλληνες επιχειρηματίες, «έδειξε» τον Ιβάν Σαββίδη ως τον άνθρωπο που βρίσκεται πίσω από την υπονόμευση του δημοψηφίσματος και επικαλούμενο μάλιστα στοιχεία έρευνας του OCCRP (Organized Crime and Corruption Reporting Project) έγραψε πως ο ελληνορώσος επιχειρηματίας έχει δώσει περισσότερα από 350.000 δολάρια για να “εκτροχιάσει” το κρίσιμο δημοψήφισμα. Ο ίδιος ο Ιβάν Σαββίδης διαψεύδει κατηγορηματικά το δημοσίευμα και προανήγγειλε μηνύσεις, ωστόσο υπόνοιες για τον ρόλο του επιχειρηματία είχαν διατυπωθεί και από ελληνικές κυβερνητικές πηγές όταν οι αποχωρήσεις βουλευτών των ΑΝΕΛ μετά την συμφωνία των Πρεσπών οδήγησαν το Μαξίμου να καταγγείλει σχέδιο αποστασίας. «Συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα στον Πειραιά και στη Θεσσαλονίκη, λειτουργώντας για λογαριασμό Μητσοτάκη, απεργάζονται εδώ και καιρό σχέδιο νέας αποστασίας», τόνιζαν  τότε πηγές του Μαξίμου «φωτογραφίζοντας» τον Βαγγέλη Μαρινάκη και τον Ιβάν Σαββίδη».

Σε κάθε περίπτωση, οι καταγγελίες του Ζόραν Ζάεφ ανοίγουν σε νέο επίπεδο το σκοτεινό πόκερ κατασκοπίας που παίζεται στην περιοχή, με διπλωματικούς κύκλους στην Αθήνα να βλέπουν πιθανές διασυνδέσεις και «συγκοινωνούντα δοχεία» των φιλορωσικών δικτύων που δρούσαν στην Ελλάδα υπονομεύοντας την συμφωνία για το μακεδονικό με εκείνα που καταγγέλλονται για στήσιμο προβοκάτσιας και στην πΓΔΜ.

Η ρωσική αντικατασκοπεία στα Βαλκάνια

Οι ίδιες πηγές επιβεβαιώνουν πως στην Ελλάδα κεντρικό ρόλο στις επιχειρήσεις χρηματισμού τοπικών, κρατικών και θρησκευτικών παραγόντων προς υπονόμευση της συμφωνίας για το μακεδονικό είχε ο πρώην γενικός πρόξενος του ρωσικού προξενείου στη Θεσσαλονίκη Αλεξέι Ποπόφ, ο οποίος διατηρούσε στενή σχέση και με τον πρώην επικεφαλής της ρωσικής αντικατασκοπείας (FSK) Σεργκέι Στεπάσιν.

Η FSK έχει, κατά καιρούς, κατηγορηθεί για υποκίνηση κινημάτων και ενεργειών αποσταθεροποίησης στα δυτικά Βαλκάνια, με χώρες βασικής εστίασης την Βοσνία, το Μαυροβούνιο και την πΓΔΜ και με βασικούς στόχους να κρατηθούν οι χώρες της περιοχής έξω από την επιρροή του ΝΑΤΟ και της ΕΕ και να διασφαλιστεί η πλήρης ενεργειακή τους εξάρτηση από την Ρωσία. Η ένταξη του Μαυροβουνίου στο ΝΑΤΟ και το άνοιγμα της ενταξιακής προοπτικής και της πΓΔΜ ανατρέπει ντε φάκτο αυτήν την στόχευση και φαίνεται πως οδηγεί σε πιο «επιθετικές» κινήσεις τα φιλορωσικά δίκτυα που δρούσαν εδώ και χρόνια στην περιοχή.

Οι πράκτορες της Μόσχας και το αποτυχημένο πραξικόπημα

Μόλις πριν από έναν χρόνο, άλλωστε, ο Guardian είχε αποκαλύψει πως ρώσοι πράκτορες «συμμετείχαν σε μια σχεδόν δεκαετή επιχείρησης προπαγάνδας και πρόκλησης εθνικιστικών διχασμών στην πΓΔΜ» στηρίζοντας «μαφιόζικου τύπου πολιτικές» και «ενθαρρύνοντας την βία», ενώ τον Οκτώβριο του 2016 δύο ρώσοι πράκτορες είχαν κατηγορηθεί ότι βρίσκονταν πίσω από σχέδιο πραξικοπήματος και πιθανής δολοφονίας του τότε πρωθυπουργού του Μαυροβουνίου Μίλο Ντζουκάνοβιτς. Ο στόχος τότε φέρετο να είναι η ανάληψη της εξουσίας από την  φιλορωσική, εθνικιστική αντιπολίτευση που θα εμπόδιζε την ένταξη του Μαυροβουνίου στο ΝΑΤΟ και σύμφωνα με τον ειδικό εισαγγελέα του Μαυροβουνίου ο «εγκέφαλος» πίσω από το αποτυχημένο πραξικόπημα ήταν ο πρώην αναπληρωτής στρατιωτικός ακόλουθος της Ρωσίας στην Πολωνία Εντουάρντ Σισμακόφ.

Επίσης, πριν από περίπου έναν χρόνο, τον Νοέμβριο του 2017, και πάλι ο Ζόραν Ζάεφ είχε δηλώσει σε τηλεοπτική του συνέντευξη ότι αναμένει «έντονη αντίδραση της Ρωσίας» για την ένταξη της χώρας του στο ΝΑΤΟ, ενώ ο πρέσβης της πΓΔΜ στο ΝΑΤΟ Νάνο Ρουζίν προειδοποιούσε ότι «θα δημιουργηθεί ε΄να επεισόδιο που θα λήξει μέσα σε λίγους μήνες».

Το έγγραφο Ατανασόφσκι

Σ’ αυτό το σκηνικό, ιδιαίτερο ενδιαφέρον αποκτά και έγγραφο του 2017, με την υπογραφή του διευθυντή της υπηρεσίας Εθνικής Ασφαλείας και Αντικατασκοπίας (UBK) της ΠΓΔΜ Βλαντίμιρ Ατανασόφσκι, που δημοσιοποίησε την περασμένη εβδομάδα το protagon.gr, επικαλούμενο επίσης την έρευνα του OCCRP .  Το έγγραφο αναφέρει ότι ρώσοι πράκτορες αποπειράθηκαν να στρατολογήσουν πρώην και νυν μέλη των ενόπλων δυνάμεων και του υπουργείου Εσωτερικών της ΠΓΔΜ προκειμένου να δημιουργήσουν μια «κρίσιμη μάζα εκπαιδευμένων σε στρατιωτικά ζητήματα οι οποίοι σε συγκεκριμένη πολιτική στιγμή ή κατάσταση θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν για τα ρωσικά συμφέροντα». Ως στόχος της επιχείρησης περιγράφεται «η απομόνωση της πΓΔΜ από την επιρροή της Δύσης».

Ανακαίνιση Μπάνιου

Άριστο Ποιοτικό & Αισθητικό Αποτέλεσμα. Έμπειρο

Προσωπικό. Ζητήστε μας Προσφορά σήμερα.

Περισσότερα

ΑΝΙΜΑ Τεχνική

Heaven of Brands E-shop

Βρες Εδώ Αυθεντικά Μοντέλα, στη Μεγαλύτερη

Ποικιλία και στις Καλύτερες Τιμές

Περισσότερα

Heaven of Brands

Της Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου* Σαράντα τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την τουρκική εισβολή και κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου

Της Μαριλίζας Ξενογιαννακοπούλου*

Σαράντα τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από την τουρκική εισβολή και κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου. Το μαύρο νήμα της εκτροπής, της προδοσίας και της εθνικής τραγωδίας, από την Αποστασία στη δικτατορία και στο χουντικό πραξικόπημα στη Λευκωσία, που άνοιξε την κερκόπορτα στον «Αττίλα».

Η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση ήταν η πρώτη εθνική επιτυχία μετά την τραγωδία του 1974 σε τρεις κρίσιμους σταθμούς.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, με τη στρατηγική σκέψη που τον διέκρινε, γνώριζε ότι, προκειμένου να ανοίξει μια νέα προοπτική για την Κύπρο, έπρεπε να αξιοποιήσει το διαφαινόμενο άνοιγμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης προς την Ανατολική Ευρώπη. Ηταν μια σημαντική στρατηγική, καθώς η σύνδεση της Κύπρου στην ευρύτερη προοπτική της μεγάλης διεύρυνσης της ΕΕ ενίσχυε τη διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας. Η ιστορική απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στην Κέρκυρα το 1994 δρομολόγησε την ενταξιακή πορεία της Κύπρου.

Το 1999, στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο στο Ελσίνκι αποφασίστηκε η συμπερίληψη της Κύπρου με τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης στη διεύρυνση της ΕΕ, χωρίς προϋπόθεση την προηγούμενη επίλυση του Κυπριακού. Ετσι, αποκλείστηκε η δυνατότητα τουρκικού εκβιασμού, ενώ άνοιξε η μακρά ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας κάτω από αυστηρό πλαίσιο προϋποθέσεων και ελέγχου συμμόρφωσης στο διεθνές δίκαιο και στον εκδημοκρατισμό της. Το 2003, κατά την Ελληνική Προεδρία, πραγματοποιήθηκε η πλήρης ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ.

Στην αρχή της διακυβέρνησης Ερντογάν υπήρξε μια προσπάθεια ευρωπαϊκής προσαρμογής της Τουρκίας και σχετικής μείωσης της έντασης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Η Τουρκία άλλαξε πολιτική το 2011 με τον πόλεμο στη Συρία. Η στρατηγική της επεδίωκε πλέον την ανάπτυξη ηγεμονικής «νεοοθωμανικής» παρουσίας στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία, καθώς και επιρροής στις ισλαμικές δυνάμεις. Ατόνησε την προσπάθεια προσαρμογής της προς την ΕΕ, ενώ κλιμάκωσε την ένταση προς την Ελλάδα και την Κύπρο, εκδηλώνοντας αναθεωρητική ρητορική για τη Συνθήκη της Λωζάννης και επιχειρώντας την αναβάθμιση των διεκδικήσεών της στο Αιγαίο με την κλιμάκωση επιθετικών δηλώσεων και κινήσεων. Η απόσταση της Τουρκίας από την ΕΕ διευρύνθηκε δραματικά μετά την απόπειρα πραξικοπήματος το 2016, με την άσκηση αυταρχισμού στο εσωτερικό της και το συνεχιζόμενο πογκρόμ φυλακίσεων και απολύσεων.

Αντίθετα, η Κύπρος στα χρόνια που μεσολάβησαν εδραίωσε την ευρωπαϊκή της θέση, ξεπέρασε την οικονομική κρίση και ενίσχυσε τον διεθνή ρόλο της, αξιοποιώντας τις γεωπολιτικές και οικονομικές συμμαχίες για την εκμετάλλευση του ενεργειακού της πλούτου.

Η εικόνα μετά την επικράτηση του Ερντογάν στις πρόσφατες προεδρικές εκλογές είναι σύνθετη. Ο Ερντογάν είναι ενισχυμένος πολιτικά και με αυξημένες πλέον εξουσίες. Η συμμαχία με τους εθνικιστές προμηνύει συνέχεια της επιθετικής έντασης προς την Ελλάδα και την Κύπρο, καθώς και του αυταρχισμού στο εσωτερικό. Φαίνεται να καλλιεργεί έναν ιδιότυπο συνδυασμό εθνικισμού και ισλαμισμού.

Το ανατολικό μέτωπο όμως παραμένει εστία αστάθειας για την Τουρκία και ανησυχίας για τις γεωπολιτικές επιπτώσεις από ενδεχόμενες εξελίξεις στο Κουρδικό ζήτημα. Η τουρκική κοινωνία είναι βαθιά διχασμένη από την κυβερνητική καταστολή και τις ανισότητες, τις οποίες εντείνει η οικονομική κρίση.

Αυτή η σύνθετη πραγματικότητα επηρεάζει τη στάση της Τουρκίας προς την Ευρώπη. Θα συνεχίσει να εκμεταλλεύεται το προσφυγικό ζήτημα για να διεκδικεί ευρωπαϊκή χρηματοδότηση και να ασκεί έμπρακτο εκβιασμό στην Ελλάδα. Η επιδείνωση όμως της οικονομικής κρίσης υποχρεώνει τον Ερντογάν να υπολογίζει περισσότερο στις σχέσεις με την ΕΕ και δυσκολεύει τις στρατηγικές του επιδιώξεις.

Στο περιβάλλον που διαμορφώνεται η Ελλάδα πρέπει να συνεχίσει τη σταθερή πολιτική της ως δύναμη ειρήνης, συνεργασίας και δημοκρατίας στην περιοχή μας, την ανάπτυξη των ελληνοτουρκικών σχέσεων στο πλαίσιο του διεθνούς δίκαιου και του ευρωπαϊκού κεκτημένου, την κατοχύρωση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, αξιοποιώντας τα νέα γεωπολιτικά δεδομένα, την επιφυλακή για τη διασφάλιση της αμυντικής θωράκισης της χώρας μας, την αξιοποίηση της σημασίας των συνόρων μας ως ευρωπαϊκών συνόρων και την από κοινού με την Κύπρο ανάπτυξη των ενεργειακών συμμαχιών και προοπτικών.

* Πρώην υπουργός

Δημοσιεύτηκε στο ένθετο «Ιδεογράμματα» στο φύλλο 58 της «Νέας Σελίδας» που κυκλοφόρησε την Κυριακή 15 Ιουλίου 2018.

Για το ΜΟΥΝΤΙΑΛ από τον Andreas M

Για το ΜΟΥΝΤΙΑΛ από τον Andreas Mp

Andreas Mp

Το Μουντιάλ αυτό θα μείνει στην Ιστορία σαν η διοργάνωση που επιβεβαίωσε εμφατικά πως η πορεία προς μία νέα τάξη πραγμάτων στο ποδόσφαιρο έχει βρει ήδη την στερέωση της:

Οι ακαδημίες των μεγάλων ποδοσφαιρικών επιχειρήσεων της Ευρώπης ρυθμίζουν πλέον απόλυτα την κίνηση των ποδοσφαιρικών ταλέντων από όλες τις άκρες της γης. Είτε μιλάμε για τον φτωχό Βραζιλιάνο που ονειρεύεται να τον δοκιμάσει η οποιαδήποτε ευρωπαϊκή ομάδα για να πιάσει την καλή, είτε για τον πρόσφυγα, τον μετανάστη δεύτερης γενιάς που στελεχώνει την Εθνική Γαλλίας ή του Βελγίου.

Ουσιαστικά το Μουντιάλ μετατρέπεται σε ένα συμπυκνωμένο Champions League δεύτερης κατηγορίας. Οι ίδιοι παίχτες απλά διαμοιράζονται ανά περιπτώσεις σε διαφορετικές εθνικές ομάδες. Οι πιο δεμένες είναι εκείνες που δεν απέχουν χωροχρονικά από το πεδίο όπου κρίνεται το ύφος και το περιεχόμενο του σύγχρονου ποδοσφαίρου.

Και οι 4 ομάδες των φιναλιστ ήταν ευρωπαϊκές. Οι 6 από τις 8 στα προημιτελικά. Οι 10 από τις 16 στην φάση των 16. Μόνο μία ομάδα-η Βραζιλία-κατέκτησε το τρόπαιο την τελευταία 20ετία. Μόνο τρεις φορές λατινοαμερικάνικη ομάδα σήκωσε το τρόπαιο την τελευταία 30 ετία. Ίσως μόνο από κεκτημένη ταχύτητα συμπεριλαμβάνουμε στα φαβορί τις ομάδες αυτές.

Το VAR αποτελεί την πιο σημαντική τομή που συνέβη σε τεχνικό επίπεδο στο ποδόσφαιρο. Είναι η επιτομή της επιβολής του θετικισμού επάνω στην διαλεκτική της αμεσότητας. Το ποδόσφαιρο, όμως, είναι η ρέουσα πραγματικότητα με τις αντιφάσεις, τα λάθη και τις υπερβάσεις αμφοτέρων.

Εξάλλου στο σύγχρονο ποδόσφαιρο τα ζάρια είναι από πολύ πριν φτιαγμένα. Και τούτο κανένα σύστημα VAR δεν μπορεί να το εντοπίσει και να το επαληθεύσει. Αυτό μένει σε μας να το ανακαλύψουμε. Το ίδιο ισχύει με κάθε καταστατικό φορμαλισμό διαχωρισμού σε ορθό ή στρεβλό.

Από εκεί και πέρα. Μιλώντας για το ειδικό. Η Γαλλία μαζί με το Βέλγιο είναι αναμφίβολα οι καλύτερες ομάδες. Με μία ελαφρά προτίμηση στο Βέλγιο και το φανταστικό του παιχνίδι, που αρκετά ξέφευγε από τις νόρμες του τακτικισμού. Η Γαλλία δικαιούται πανάξια το τρόπαιο: Απέκλεισε όλες τις αμέσως μετά από αυτήν καλύτερες ομάδες μέχρι να φτάσει στον τελικό. Με έναν κυνικό πλεονασμό ταλέντου και αυτοπεποίθησης.

Ο τελικός, όμως, είχε πολύ μεγάλα σημαινόμενα. Μπορεί να πει κανείς ότι αντιστοιχούσε το ζευγάρι του τελικού στις βασικές αντιθετικές εκφράσεις του κόσμου μας: Μία κατεξοχήν κοσμοπολίτικη χώρα, κεντρική δύναμη της παγκοσμιοποιητικής κίνησης της ανθρωπότητας (έστω υπό την νεοφιλελεύθερη ηγεμονία της) κόντρα σε μία εθνοκρατική οντότητα, απομεινάρι, επιπλέον των πιο ανόητων και επίμονων εθνικιστικών καταβολών του μεσοπολέμου.

Ίσως αποτελεί μία αξιοσημείωτη επιτυχία αυτής της Κροατίας: Μία μικρή χώρα που γράφει ιστορία, η πρώτη βαλκανική χώρα που φτάνει στον τελικό του Μουντιάλ. Αλλά όλοι οι παίχτες της Κροατίας-αλίμονο-ανδρώθηκαν μέσα στα ευρωπαϊκά κλαμπ της Αγγλίας, της Ιταλίας, της Ισπανίας. Επομένως μένει ο παράγοντας του αίματος για να τροφοδοτήσει τον απελπιστικό κροατικό εθνικισμό.

Προηγήθηκαν οι ναζιστικοί χαιρετισμοί, οι φασιστικές αναφορές σε δηλώσεις, οι σβάστικες στην εξέδρα, ακόμα και η εμφάνιση της ομάδας που παραπέμπει στις στολές και τα σύμβολα των ναζιστικών παραστρατιωτικών κροατικών οργανώσεων.

Τηρουμένων των αναλογιών η αναρρίχηση της Κροατίας στον ποδοσφαιρικό Έβερεστ θα αποτελούσε κορυφαία παρακίνηση ώστε να γίνει της μόδας η εθνικοκεντρική τάση της εξελισσόμενης παγκόσμιας αντίθεσης-η οποία μπορεί να ενταθεί, ασφαλώς, μόνο με ακροδεξιούς όρους παντού στον κόσμο.

Ο πρώην προπονητής της Κροατίας που αναρωτήθηκε σήμερα αν, άραγε, ξέρει κανείς ποιους αντιμετώπιζε σήμερα χώρα του, παρέθεσε έναν πίνακα που έδειχνε ότι απέναντι στην καθαρόαιμη Κροατία παρατάσσεται μια μικτή μαύρων- 13 ποδοσφαιριστές της Εθνικής Γαλλίας που κατάγονται από χώρες της Αφρικής.

Η Γαλλία σήμερα πέρασε σαν τρένο πάνω από την Κροατία. Και οι μαύροι, ο Πογκμπά και ο Μπαπέ, καρφώσαν με δύο γκολάρες την απάντηση σε κάθε ενδιαφερόμενο φασίστα: Αυτοι είναι που παίξατε μαζί τους και σας διέλυσαν, αυτή είναι και η υπεροχή της συνεργασίας των ανθρώπινων φυλών πάνω σε κάθε εθνικοκεντρική γραφικότητα.

Ήταν Δευτέρα, 15 Ιουλίου 1974. Νωρίς το πρωί ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπος Μακάριος επιστρέφει από τη θερινή του κατοικία στο όρος Τρόοδος στο προεδρικό μέγαρο

Ήταν Δευτέρα, 15 Ιουλίου 1974. Νωρίς το πρωί ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπος Μακάριος επιστρέφει από τη θερινή του κατοικία στο όρος Τρόοδος στο προεδρικό μέγαρο. Λίγη ώρα νωρίτερα έχουν αποσυρθεί από τις κεντρικές οδικές αρτηρίες οι ένοπλοι εθελοντές της σοσιαλιστικής ΕΔΕΚ και του κομμουνιστικού ΑΚΕΛ που εκτελούσαν κάθε νύχτα περιπολίες με αυτόματα καλάσνικοφ για να αποτρέψουν πραξικόπημα της ελλαδικής χούντας που εκτελεί εντολές των ΗΠΑ.

Στις 8.30 το πρωί ο Μακάριος βρίσκεται στην αίθουσα υποδοχής του προεδρικού μεγάρου για να καλωσορίσει μια ομάδα παιδιών της Ελληνορθόδοξης Νεολαίας του Καΐρου, τα οποία φιλοξενεί η κυπριακή αρχιεπισκοπή. Πριν προλάβει να τα χαιρετήσει, ακούγονται οι πρώτοι πυροβολισμοί που ρίχνουν οι προδότες πραξικοπηματίες. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα αρχίζουν να πέφτουν ρουκέτες και όλμοι. Το προεδρικό μέγαρο φλέγεται. Μεγάλο μέρος του μετατρέπεται σε σωρό ερειπίων.

Ο ραδιοφωνικός σταθμός της Λευκωσίας μεταδίδει την πρώτη ανακοίνωση της χούντας: «Σήμερον την πρωίαν η Εθνική Φρουρά επενέβη διά να σταματήση τον αδελφοκτόνον εμφύλιον πόλεμον. Η Εθνική Φρουρά είναι την στιγμήν αυτήν κυρία της καταστάσεως. Ο Μακάριος είναι νεκρός!». Το άκουσμα της δολοφονίας του Μακαρίου παγώνει τους Κύπριους και τον κόσμο ολόκληρο.

Ούτε οι ΗΠΑ ούτε η Βρετανία, παρόλο που η τελευταία έχει κυβέρνηση των Εργατικών, καταδικάζουν το πραξικόπημα της χούντας της Αθήνας στην Κύπρο. Δύο μέρες αργότερα οι «Τάιμς της Νέας Υόρκης» αποκαλύπτουν ότι ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Χένρι Κίσινγκερ απορρίπτει κατηγορηματικά κάθε εισήγηση, έστω και τυπικής καταδίκης του πραξικοπήματος για τα μάτια του κόσμου.

Ο Βρετανός πρωθυπουργός Χάρολντ Ουίλσον φέρεται πιο έξυπνα. Υποδέχεται τον Μακάριο στο Λονδίνο ως νόμιμο εκπρόσωπο της Κυπριακής Δημοκρατίας, αφού προηγουμένως τον φυγαδεύει από την Πάφο μέσω της βρετανικής βάσης προς τη Μάλτα και από εκεί προς την Αγγλία.

Δεκάδες χιλιάδες Ελληνοκύπριοι αποθεώνουν τον Μακάριο μόλις αυτός φθάνει στη βρετανική πρωτεύουσα. Το σχέδιο των Αμερικανών όμως που εκτελούν οι προδότες αξιωματικοί της χούντας των Αθηνών έχει πετύχει. Απονομιμοποιώντας την κυβέρνηση της Λευκωσίας μέσω του πραξικοπήματος, τα πάντα είναι πλέον έτοιμα για να αναλάβει δράση η Τουρκία.

Να εισβάλει δηλαδή στην Κύπρο και να κατακτήσει το 40% του νησιού όχι ως εισβολέας και κατακτητής, αλλά ως… «φορέας αποκατάστασης της δημοκρατικής ομαλότητας και της συνταγματικής νομιμότητας» που έχουν ανεπανόρθωτα τρωθεί από τους Ελληνες πραξικοπηματίες!!! Σε πέντε μέρες θα αρχίσει η τελική πράξη του δράματος, που συνεχίζεται ως τις μέρες μας, σαράντα χρόνια μετά…

«Δεν μπορούμε πλέον να στηριζόμαστε πλήρως στον Λευκό Οίκο»,  δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Χάικο Μάας

13:43 | 16 Ιουλ. 2018

Μου αρέσει!2

Κοινοποίηση

Μοιραστείτε στο twitter

«Δεν μπορούμε πλέον να στηριζόμαστε πλήρως στον Λευκό Οίκο»,  δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας Χάικο Μάας, σε μια υπογράμμιση των γερμανικών επιφυλάξεων για τη συνάντηση κορυφής ΗΠΑ – Ρωσίας, σήμερα, στο Ελσίνκι

Μιλώντας στις εφημερίδες του ομίλου Funke, ο Μάας ανέφερε, ότι «για να διατηρήσουμε την σύμπραξη με τις ΗΠΑ πρέπει να την αναπροσαρμόσουμε. Η πρώτη ξεκάθαρη συνέπεια δεν μπορεί παρά να είναι να συνδεθούμε μεταξύ μας στην Ευρώπη ακόμη πιο στενά».

«Η Ευρώπη δεν μπορεί να αφεθεί στις διαιρέσεις όσο οξείες και αν είναι οι επιθέσεις και όσο παράλογα και αν είναι τα tweet», προειδοποίησε ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών.

Διαβάστε επίσης:

Στο Ελσίνκι Πούτιν και Τραμπ [Βίντεο]

Γιατί η συνάντηση Τραμπ – Πούτιν ανησυχεί το Βερολίνο

Νωρίτερα, ο Μάας καταλόγισε στον Αμερικανό πρόεδρο ότι του λείπει η απαραίτητη ξεκάθαρη στάση που είναι αναγκαία για το διάλογο με τη Ρωσία. «Επί της αρχής» είναι όμως θετικό που οι δύο υπερδυνάμεις συνομιλούν.

Για τον Γερμανό υπουργό Εξωτερικών, θα αποτελούσε «πρόοδο» αν από την αυριανή συνάντηση δινόταν μια ώθηση στον πυρηνικό αφοπλισμό. Μια τέτοια εξέλιξη θα έκανε τον κόσμο πιο ασφαλή από τα 4% επί του ΑΕΠ για την άμυνα, δηλώνει ο Χάικο Μας, αντικρούοντας σχετικό αίτημα του Αμερικανού προέδρου στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ.