Φελνίκος 16/10/2017@7:09 ΤΙ ΦΟΒΑΤΑΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ, ΣΕ ΤΙ ΕΛΠΙΖΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ…


Φελνίκος

16/10/2017@7:09

ΤΙ ΦΟΒΑΤΑΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ, ΣΕ ΤΙ ΕΛΠΙΖΕΙ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ…

Μέχρι τώρα, στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα υπήρχαν δύο τακτικές για την κατάληψη της εξουσίας. Η μία του Λένιν: «από το κέντρο στην περιφέρεια και η άλλη του Μάο: «από την περιφέρεια στο κέντρο». Τώρα προστίθεται και μία τρίτη, του νεοκομμουνιστή Αλέξη Τσίπρα: «από πάνω κι απ’ έξω προς τα κάτω και προς τα μέσα». Τακτική η οποία αναφέρεται στη διατήρηση της εξουσίας και συνίσταται στο εξής: Στηριζόμαστε στους επιχειρηματίες, τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς προκειμένου να πείσουμε τους εν Ελλάδι προλεταρίους (φτωχούς, συνταξιούχους, μικρομεσαίους, ανέργους) και άλλους εξαντλημένους από την οικονομική κρίση, τις πολιτικές λιτότητας και την ακραία φορολόγηση πολίτες (μεταξύ των οποίων και οι περισσότεροι από τη μεσοανώτερη τάξη) ότι η ελπίδα, (συνεχίζει να) είναι στον ΣΥΡΙΖΑ και όχι στη ΝΔ και τον Μητσοτάκη.

Είναι όντως μια πρωτότυπη τακτική τουλάχιστον για κόμμα της Αριστεράς. Και οπωσδήποτε αποτελεί αντιγραφή του καραμανλικού: «έξω πάμε καλά». Σε κάθε πάντως περίπτωση είναι το πεδίο στο οποίο, μετά το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, ο πρωθυπουργός και οι συνεργάτες του έχουν αποφασίσει να εξασκηθούν πολιτικά προκειμένου να ανατρέψουν το δυσμενές για την κυβέρνηση κλίμα στην κοινωνία. Και είναι αλήθεια ότι η στήριξη που παρέχουν στην κυβέρνηση Τσίπρα ο Μακρόν, η Μέρκελ, ο Ντάϊσελμπλουμ, εν γένει οι δανειστές της χώρας είναι απλόχερη. Όπως γενναιόδωρη αναμένει το Μαξίμου να είναι και η εκείθεν του Ατλαντικού βοήθεια τόσο από την Κριστίν Λαγκάρντ με την οποίαν ο Έλληνας πρωθυπουργός θα συναντηθεί αύριο στην Ουάσινγκτον όσο και, κυρίως, από τον Ντόναλντ Τραμπ, με τον οποίον θα συνομιλήσει την Τρίτη στον Λευκό Οίκο.

Οι συνεργάτες του πρωθυπουργού και πρωτίστως ο υπουργός ΨΗΠΤΕ Νίκος Παππάς από κοινού με τον αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα Τζέφρι Πάϊατ, αλλά και ο υπουργός Άμυνας Πάνος Καμμένος με τη βοήθεια και των κρατικών υπηρεσιών έχουν, λένε, προετοιμάσει και φροντίσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όλες τις λεπτομέρειες ώστε η «απόβαση» της ελληνικής αποστολής, περιλαμβανομένων και των επιχειρηματιών, να αποβεί τελεσφόρα αφενός πολιτικό-διπλωματικά και αφετέρου οικονομικά. Κυβερνητικές πηγές καθ’ όλα αξιόπιστες εμφανίζονται υπέρ το δέον αισιόδοξες υποστηρίζοντας ότι «ο Τσίπρας θα επιστρέψει τροπαιοφόρος από την Αμερική». Θεωρούν πως, δεδομένης της έξαρσης της αντιπαράθεσης ανάμεσα στον Ερντογάν και τον Τραμπ, η στιγμή της επίσκεψης μόνο καλά προοιωνίζεται για τα ελληνικά συμφέροντα. Ταυτοχρόνως, διατείνονται πως και το ΔΝΤ, υπό την πίεση και του αμερικανικού παράγοντα, όχι μόνον δεν πρόκειται να προβάλλει πρόσθετα εμπόδια στην ελληνική κυβέρνηση, αλλά αντίθετα θα τη διευκολύνει, τασσόμενο αλληλέγγυο στο αίτημά της να υπάρξει ρύθμιση του χρέους την Άνοιξη και πάντως πριν την προγραμματισμένη για τον Αύγουστο έξοδο από τα μνημόνια.

Βεβαίως, όλοι από τον Τραμπ και την Λαγκάρντ, τον Ντάϊσελμπλουμ και τον Μακρόν, τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και τη γερμανική κυβέρνηση θέτουν ως απαράβατο όρο η κυβέρνηση να εφαρμόσει αυτά στα οποία έχει δεσμευτεί, να υλοποιήσει τη συμφωνία που υπέγραψε για να κλείσει η δεύτερη αξιολόγηση και το κυριότερο να κλείσει τάχιστα -το άριστο θα ήταν, σύμφωνα με κοινοτικές πηγές, πριν τα Χριστούγεννα- την τρίτη, οι διαπραγματεύσεις για την οποίαν θα ξεκινήσουν στις 23 Οκτωβρίου με την άφιξη της τρόϊκας στην Αθήνα. Να σημειώσουμε εδώ πως βούληση του πρωθυπουργού, σύμφωνα τουλάχιστον με όσα λένε στενοί του συνεργάτες, είναι η τρίτη αξιολόγηση να έχει ολοκληρωθεί ει δυνατόν πριν τον σχηματισμό της νέας κυβέρνησης στη Γερμανία. Μάλιστα, υπέρ του να κλείσει το επόμενο δίμηνο η τρίτη αξιολόγηση είναι οι λεγόμενοι μετριοπαθείς του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και ο επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας, υπουργός Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος. Κάποιοι, όπως ο ευρωβουλευτής Παπαδημούλης, έχουν, λένε οι πληροφορίες, τη γνώμη ότι «και κάτι παραπάνω να ζητήσουν οι ξένοι, η κυβέρνηση θα πρέπει να τους το δώσει. Αν η τρίτη αξιολόγηση καθυστερήσει και εξελιχθεί όπως η δεύτερη και αντί για τα Χριστούγεννα κλείσει το Πάσχα τότε οι παραχωρήσεις που θα αναγκαστεί να κάνει θα είναι μεγαλύτερες και πλέον επώδυνες».

Με την άποψη αυτή συντάσσονται και οι περισσότεροι υπουργοί και βουλευτές, λένε όσοι γνωρίζουν καλά τα τεκταινόμενα στα κυβερνητικά παρασκήνια. Αυτή τη συμβουλή, της όσο το δυνατόν ταχύτερης ολοκλήρωσης των διαπραγματεύσεων για την τρίτη αξιολόγηση, έδωσε, σύμφωνα με καλά πληροφορημένες πηγές, και ο Ντάϊσελμπλουμ στον Τσίπρα όταν προσφάτως τον επεσκέφθη στο Μέγαρο Μαξίμου. «Αξιοποίησε το θετικό μομέντουμ που, από τον Ιούλιο, υπάρχει για σένα και την κυβέρνησή σου στα ευρωπαϊκά όργανα και τις αγορές, κλείσε την τρίτη αξιολόγηση χωρίς καμμία καθυστέρηση. Εάν το κάνεις, το κλίμα σταθερότητας και εμπιστοσύνης θα βελτιωθεί έτι περαιτέρω και το κυριότερο θα έλθουν οι επενδυτές που η Ελλάδα τους χρειάζεται επειγόντως για να γυρίσει σελίδα και να επιστρέψει στην κανονικότητα», ήταν το περιεχόμενο των λεγομένων του προέδρου του Γιούρογκρουπ. Βεβαίως, στην Κουμουνδούρου υπάρχουν αντιστάσεις. Κι όχι μόνον στην Κουμουνδούρου, αλλά και από εκείνους στην κοινοβουλευτική, οι οποίοι θεωρούν πως, παρά τα όσα λέγονται, η «τρύπα» που θα υπάρξει φέτος στα φορολογικά έσοδα θα έχει ως αποτέλεσμα η τρόϊκα, πρωτοστατούντος του ΔΝΤ, να ζητήσει και νέα μέτρα για το 2018 απαιτώντας μεταξύ άλλων να έλθουν νωρίτερα οι περικοπές στις συντάξεις και η μείωση του αφορολόγητου. Και επειδή, όπως λένε, η κυβέρνηση δεν μπορεί είτε να βάλει νέους φόρους είτε να κόψει από κοινωνικές δαπάνες χωρίς να κινδυνεύσει με πτώση ίσως είναι καλύτερα να καθυστερήσει η τρίτη αξιολόγηση προκειμένου να εξεταστεί ακόμη και το ενδεχόμενο προσφυγής στις κάλπες.

Το σενάριο αυτό ο Τσίπρας και οι στενοί του συνεργάτες το απορρίπτουν καθώς θεωρούν πως η επιστροφή στην αβεβαιότητα θα διαλύσει κυριολεκτικά την κυβέρνηση και η δημοσκοπική ανάσα, που φαίνεται να παίρνει μετά το θέρος ο ΣΥΡΙΖΑ, θα ξαναγίνει βρόχος. Μάλιστα, επειδή θέλουν το αμέσως προσεχές διάστημα να ξαναβγούν δοκιμαστικά για δανεισμό στις αγορές και τον Μάρτιο – Απρίλιο η ανεργία να έχει πέσει, έστω και οριακά, κάτω από το 20% ο πρωθυπουργός εμφανίζεται αποφασισμένος, σύμφωνα τουλάχιστον με αυτά που εκμυστηρεύεται σε συνομιλητές του, να κλείσει την αξιολόγηση, να κάνει ανασχηματισμό, να λήξει όλες τις εκκρεμότητες που υπάρχουν σε σχέση με μεγάλα επενδυτικά πρότζεκτ και να βάλει μπρος τη συνταγματική αναθεώρηση για το τομές και μεταρρυθμίσεις στο πολιτικό σύστημα. Αυτό δεν θεωρεί μόνον ότι «αποτελεί και το ισχυρότερο μήνυμα ότι η Ελλάδα, επί των ημερών του, γυρίζει οριστικά σελίδα», αλλά και σχεδιάζει να είναι το βασικό επιχείρημα, έναντι των αντιπάλων του και πρωτίστως του Κυριάκου Μητσοτάκη, προκειμένου να κλείσει η ψαλίδα της διαφοράς του ΣΥΡΙΖΑ από τη ΝΔ, αλλά και να κρατήσει σε χαμηλά ποσοστά τη ΔΗΣΥ, η οποία με την προσπάθεια εκλογής αρχηγού και ανασυγκρότησής της μπορεί να εξελιχθεί σε ισχυρό πονοκέφαλο για τον Αλέξη Τσίπρα.

Στο σημείο αυτό να σημειώσουμε πως το επικοινωνιακό επιτελείο του Μαξίμου επειδή, ως μνημονιακή πλέον δύναμη ο ΣΥΡΙΖΑ, του είναι δύσκολο να καταγράψει διαφορετική οικονομική πολιτική από την αξιωματική αντιπολίτευση θα συνεχίσει να θέτει στην επικαιρότητα και στη Βουλή θέματα ατομικών και (εφόσον δεν συνεπάγεται δαπάνες για τις οποίες απαιτείται έγκριση της τρόϊκας) κοινωνικών δικαιωμάτων προκειμένου «αφενός να καταδεικνύεται η διαφορετικότητα του ΣΥΡΙΖΑ από τη συντηρητική ΝΔ και αφετέρου να καλλιεργείται το έδαφος για όσμωση των προοδευτικών δυνάμεων στην περίπτωση που οι επόμενες εκλογές δεν αναδείξουν αυτοδύναμη κυβέρνηση». Μάλιστα, επειδή επ’ εσχάτων κάποιοι σοβαροί δημοσκόποι και αναλυτές υποστηρίζουν πως το κλείσιμο της αξιολόγησης επανέφερε τη χώρα στην κανονικότητα και εξαιτίας αυτού ο μεν ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει έδαφος η δε ΝΔ δύσκολα θα μπορέσει να «πετάξει» σε ποσοστά αυτοδυναμίας ο πρωθυπουργός προκειμένου να διεισδύσει στον νουνεχή και πολιτικά μετριοπαθή κόσμο της εργασίας θα επιδιώξει, όπως έδειξαν και οι δύο τελευταίες ομιλίες του σε Θεσσαλονίκη και Λάρισα, να κερδίσει την στήριξη τμήματος έστω του επιχειρηματικού κόσμου, ο οποίος στη συντριπτική του πλειοψηφία -επειδή έχει γονατίσει αλλά και απηυδήσει με τις πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ- προσβλέπει σε έλευση της φιλικής προς την επιχειρηματικότητα ΝΔ.

Ο επιπλέον λόγος που ο πρωθυπουργός θα προσπαθήσει να μεταφέρει τη μάχη στο Κέντρο είναι γιατί η επιστροφή στην κανονικότητα συμπιέζει τις αντισυστημικές φωνές και τις ακραίες αντιδράσεις, οπότε δεν κινδυνεύει, όπως πολλοί προέβλεπαν, με σημαντική αιμορραγία από αριστερά του (ΚΚΕ, Λαφαζάνης, Ζωή, ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.α.). Εξάλλου, οι επικοινωνιακοί του σύμβουλοι, εγχώριοι και διεθνείς, θεωρούν πως θα πρέπει να ρίξει όλες του τις δυνάμεις στον «πόλεμο του Κέντρου» επειδή πρώτον, εκεί θα στραφεί και η ΝΔ καθώς η εκ δεξιών απειλή της Χρυσής Αυγής, με την επιστροφή στην κανονικότητα, αρχίζει και εξασθενεί, σύμφωνα τουλάχιστον με τις μετρήσεις της κοινής γνώμης. Και δεύτερον, γιατί η επιχείρηση αναδιοργάνωση της Κεντροαριστεράς ενδέχεται να ευδοκιμήσει, λαμβάνοντας ίσως και διψήφιο ποσοστό στις εκλογές, ειδικά στην περίπτωση που η κυβέρνηση δεν καταφέρει να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τα προβλήματα και χρειαστεί να λάβει επιπλέον επαχθή, για την πλειοψηφία των πολιτών, μέτρα…

Advertisements

Υποψήφιος στη Γερμανία για τις ευρωεκλογές o Βαρουφάκης

Υποψήφιος στη Γερμανία για τις ευρωεκλογές o Βαρουφάκης

17:08 | 16 Οκτ. 2017

Υποψήφιος στη Γερμανία για τις ευρωεκλογές του 2019, θα είναι ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Γιάννης Βαρουφάκης, σύμφωνα με δημοσίευμα του ευρωπαϊκού ιστότοπου Euractiv.com, ο οποίος φιλοξενεί σήμερα συνέντευξή του.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, στόχος του Γ. Βαρουφάκη με την εν λόγω υποψηφιότητα, είναι «να δείξει ότι το ομοσπονδιακό μοντέλο είναι εφικτό, καθώς και ότι η πολιτική που ακολουθεί σήμερα η Γερμανία είναι επιβλαβής και για τους Γερμανούς».

Στη συνέντευξη που δημοσιεύει σήμερα το Euractiv, ο Γ. Βαρουφάκης στηρίζει τις προτάσεις του Γάλλου Προέδρου για ομοσπονδιακής κατεύθυνσης βήματα στη ζώνη του ευρώ, ωστόσο, εκφράζει τη θέση ότι μόνο μία πραγματική απειλή θα μπορούσε να μεταπείσει τη Γερμανία στο πλαίσιο των προτάσεων αυτών.

Ειδικότερα, ο Μακρόν θα πρέπει, κατά τη γνώμη του, να ακολουθήσει το παράδειγμα του Ντε Γκολ, ο οποίος είχε αποσύρει όλους τους υπουργούς του από το Συμβούλιο της ΕΕ, ασκώντας εκ των πραγμάτων βέτο σε όλες τις αποφάσεις. Η διαφορά θα είναι, κατά την εισήγηση Βαρουφάκη, ότι ο νυν Πρόεδρος θα υιοθετήσει την τακτική της «κενής έδρας», μία πολιτική «εποικοδομητικής ανυπακοής», για να προωθήσει το ομοσπονδιακό μοντέλο και όχι για να προασπίσει τα εθνικά κράτη, όπως ο πρώτος διδάξας.

«Ο Μακρόν έχει κάποιες καλές ιδέες, αλλά έχει ήδη χάσει, έχει υποτιμηθεί από τη Γερμανία» υποστηρίζει ο πρώην υπουργός, ενώ παραμένοντας στο θέμα της Γερμανίας ισχυρίζεται ότι η άνοδος του ακροδεξιού AfD στις πρόσφατες γερμανικές εκλογές προσφέρει στη Γερμανία την τέλεια δικαιολογία για να οπισθοχωρήσει στο επίμαχο ζήτημα.

Κοινωνικό μέρισμα 1.000 ευρώ για 1 εκατ. ανθρώπους που έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση

Κοινωνικό μέρισμα 1.000 ευρώ για 1 εκατ. ανθρώπους που έχουν πληγεί περισσότερο από την κρίση

17|10|2017 – 07:33

Κοινωνικό μέρισμα που θα φτάσει το 1. δισ. ευρώ σχεδιάζει να διανείμει φέτος η κυβέρνηση. Σημειώνεται ότι πέρσι τα χρήματα μοιράστηκαν στους συνταξιούχους.

Για τη φετινή χρονιά η κυβέρνηση σχεδιάζει να δώσει 1.000 ευρώ σε 1 εκατ. ανθρώπους σε μεγαλύτερο εύρος κοινωνικών ομάδων που έχουν πληγεί από την κρίση σε σχέση με πέρσι.

«Περίπου 1.000 ευρώ σε 1 εκατομμύριο ανθρώπους» κοινωνικό μέρισμα θα δοθεί φέτος, τόνισε ο υπουργός Επικρατείας για τον συντονισμό του κυβερνητικού έργου Χριστόφορος Βερναρδάκης.

Οι αποφάσεις για το πού ακριβώς και με ποιον τρόπο θα διανεμηθεί, θα παρθούν προς το τέλος Νοεμβρίου με αρχές Δεκεμβρίου, διευκρίνισε ο κ. Βερναρδάκης, μιλώντας στο ραδιοφωνικό σταθμό στο Κόκκινο, εκτιμώντας ότι οι θεσμοί θα είναι σύμφωνοι.

«Τη θεωρώ δεδομένη… πέρυσι, η αντίρρησή τους ήταν ότι θα μπορούσε να είναι πιο στοχευμένοι οι πληθυσμοί στους οποίους κατευθύνεται. Επί της ουσίας δεν υπήρχε αντίρρηση, αλλά στο πώς και σε ποιους», ανέφερε.

«Φέτος θα είναι αρκετά πιο στοχευμένο… σε πληθυσμούς που έχουν συμπιεστεί πάρα πολύ από την κρίση, όχι μόνο στους συνταξιούχους. Έχουμε και άλλα, ευρύτερα στρώματα που έχουν πληγεί, πρέπει να δούμε πώς θα εντάξουμε κατηγορίες του υπόλοιπου πληθυσμού», συνέχισε ο ίδιος.

Στο προσχέδιο του προϋπολογισμού προβλέπεται ότι το ύψος του πρωτογενούς πλεονάσματος φέτος θα ανέλθει στο 2,21% του ΑΕΠ έναντι 1,75% που ήταν ο αρχικός στόχος. Όπως διευκρίνισε ο κ. Κουτεντάκης το μέρισμα θα καταβληθεί για δράσεις κοινωνικής προστασίας και οικονομικής ανάπτυξης και είναι αυξημένο κατά 27% σε συγκριτικά με το ποσό των 630 εκατομμυρίων ευρώ που είχε διατεθεί πέρυσι προς τους χαμηλοσυνταξιούχους και το οποίο είχε προέλθει επίσης από την υπέρβαση του στόχου του προϋπολογισμού για το πρωτογενές πλεόνασμα.

Η συζήτηση στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης για το πώς ακριβώς θα διανεμηθεί το ποσό αυτό βρίσκεται σε εξέλιξη αλλά σε κάθε περίπτωση όπως σημειώνουν αρμόδιες πηγές θα καταβληθεί στους δικαιούχους έως το τέλος του έτους. Πληροφορίες αναφέρουν ότι σχεδιάζεται ένα μέρος του ποσού αυτού να απονεμηθεί σε δικαιούχους του Εισοδήματος Κοινωνικής Αλληλεγγύης και επίσης προς αναπτυξιακές δράσεις μεταξύ των οποίων ενδεχομένως να είναι και η εξόφλησης ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου προς τους ιδιώτες.

Ικανοποίηση στην κυβέρνηση για τη συνάντηση Τσίπρα – Λαγκάρντ – Τα είπαν για 20 λεπτά κατ’ ιδίαν – Που οφείλεται η θετική στάση του Ταμείου

Ικανοποίηση στην κυβέρνηση για τη συνάντηση Τσίπρα – Λαγκάρντ – Τα είπαν για 20 λεπτά κατ’ ιδίαν – Που οφείλεται η θετική στάση του Ταμείου

17|10|2017 – 09:31

Ικανοποιημένη εμφανίζεται η ελληνική κυβέρνηση μετά τη συνάντηση του πρωθυπουργού με την επικεφαλής του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ και λίγες ώρες πριν συναντηθεί με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ (σήμερα στις 19:00 ώρα Ελλάδας). Με βάση τα όσα διαρρέουν πηγές του Μαξίμου, αλλά και τις δημόσιες δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα και της Κριστίν Λαγκάρντ, η κυβέρνηση φαίνεται ότι εξασφάλισε όσα επεδίωκε από το Ταμείο παρά τις περί του αντιθέτου φωνές της αντιπολίτευσης. Δηλ. δέσμευση για γρήγορη αξιολόγηση, όχι νέα μέτρα, στήριξη στο θέμα του χρέους, ρητορική ότι το ελληνικό πρόγραμμα, όχι απλά βρίσκεται εντός τροχιάς, αλλά υπεραποδίδει.

Του Φοίβου Κλαυδιανού

Όπως εξηγούν ανώτατα στελέχη της ομάδας διαπραγμάτευσης, η θετική στάση του Ταμείου το τελευταίο διάστημα οφείλεται κυρίως στο ότι αντιλαμβάνεται ότι η ευρωπαϊκή πλευρά εμφανίζεται αποφασισμένη να κλείσει το ελληνικό πρόγραμμα, αλλά και το ελληνικό ζήτημα. Με αυτό το δεδομένο, το ΔΝΤ αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο να βρεθεί εκτός προγράμματος, αν δεν προσαρμοστεί σε αυτή την προοπτική και μάλιστα σε μια περίοδο που το πρόγραμμα θα παρουσιάζεται ότι έφερε την Ελλάδα στην επόμενη μέρα. Προφανώς, κάτι τέτοιο θα είχε πολύ άσχημες συνέπειες για την αξιοπιστία του Ταμείου, το οποίο είχε στα χέρια του το τιμόνι των αξιολογήσεων επί σειρά ετών, όταν το πρόγραμμα έπεφτε έξω, ενώ είχε προβλέψει και λανθασμένα τον εκτροχιασμό του προγράμματος κατά τα έτη 2015-2017, όταν αυτό υπεραπέδιδε. Δεν φαίνεται, εξάλλου, να είναι τυχαία η προειδοποίηση του υπουργού Οικονομικών Ευκλείδη Τσακαλώτου κατά τη δική του συνάντηση με τη διευθύντρια του Ταμείου το Σάββατο, ότι η Ελλάδα μπορεί να ζήσει και με το ΔΝΤ στο πρόγραμμα και χωρίς αυτό, αλλά δεν μπορεί να δεχθεί μια μεσοβέζικη λύση. Μάλιστα, αυτή η διαρροή λάμβανε χώρα την ίδια στιγμή που πηγές του Έλληνα υπουργού Οικονομικών επισήμαιναν ότι η συνάντηση πήγε καλύτερα από ότι προβλέπονταν

Τι συζητήθηκε και τι ειπώθηκε στις κάμερες

Για να επιστρέψουμε στη χθεσινοβραδινή συνάντηση, σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, επισημάνθηκε ότι το ΔΝΤ δεν ζητά νέα μέτρα και καταγράφηκε συμφωνία ότι δεν πρέπει να υπάρξουν καθυστερήσεις στην ολοκλήρωση της αξιολόγησης καθώς η Ελλάδα βρίσκεται  σε τροχιά ανάκαμψης. Συζητήθηκε, επίσης, η ανάγκη για τα μέτρα ρύθμισης του ελληνικού χρέους, όπως άλλωστε έχει συμφωνηθεί από τη σχετική απόφαση του Eurogroup.

Αυτές οι θέσεις, όπως και αναφορές για τις σημαντικές επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας και ιδιαίτερα για τη δημοσιονομική υπεραπόδοση, επισημάνθηκαν με έμφαση από την Κριστίν Λαγκάρντ και κατά τη διάρκεια της κοινής συνέντευξης Τύπου που ακολούθησε και η οποία έλαβε χώρα σε ιδιαίτερα καλό κλίμα. Η κυρία Λαγκάρντ έκανε λόγο για εξαιρετική και εποικοδομητική συζήτηση, δίνοντας μάλιστα και ψήφο εμπιστοσύνης στην δυνατότητα εξόδου της χώρας από την κρίση υπό την αίρεση ότι θα πραγματοποιηθούν όσα συμφωνήθηκαν τον περασμένο Ιούνιο και θα διευθετηθεί το χρέος.

Από την πλευρά του, ο Αλέξης Τσίπρας, επισήμανε πως “συμφωνήθηκε ότι είναι προς το συμφέρον όλων των πλευρών να ολοκληρωθεί έγκαιρα η τρίτη αξιολόγηση, όσο το δυνατόν συντομότερα”, προσθέτοντας: “Όλοι γνωρίζουν ότι στο παρελθόν είχαμε καθυστερήσεις και όλοι γνωρίζουν ότι οφείλονταν σε διαφωνίες μεταξύ των θεσμών. Τώρα είμαι ευτυχής διότι πιστεύω ότι ξεπεράσαμε τις διαφωνίες και όλοι επιθυμούν να είναι όσο το δυνατόν πιο γρήγορη η ολοκλήρωση της τρίτης αξιολόγησης. Η ολοκλήρωση της αξιολόγησης θα επιτρέψει στην ελληνική οικονομία να διατηρήσει το θετικό momentum και θα προσφέρει μια περίοδο καθαρού αέρα κατά τη διάρκεια της οποίας όλα τα μέρη μπορούν να εστιάσουν στην καίρια συζήτηση σχετικά με τις παραμέτρους ελάφρυνσης τους χρέους και να θέσουν τους όρους για μια επιτυχή και βιώσιμη πρόσβαση στις αγορές”.

Συνάντηση αντιπροσωπειών για τα προαπαιτούμενα (;)

Να σημειωθεί ότι η εικοσάλεπτη κατ ιδίαν συνομιλία Τσίπρα – Λαγκάρντ, ακολούθησε ωριαίας διευρυμένης συνάντησης αντιπροσωπειών ελληνικής κυβέρνησης και ΔΝΤ, στην οποία συμμετείχαν ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γιώργος Χουλιαράκης (ο οποίος ήταν παρών και στην πρόσφατη συνάντηση που είχε με την Κριστίν Λαγκάρντ ο Ευκλείδης Τσακαλώτος), ο επικεφαλής του Γραφείου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Σχέσεων του πρωθυπουργού Τάκης Παυλόπουλος και ο εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ Μιχάλης Ψαλιδόπουλος. Από πλευράς ΔΝΤ, συμμετείχαν ο διευθυντής του ευρωπαϊκού τμήματος, Πολ Τόμσεν, ο αναπληρωτής διευθυντής του Τμήματος Στρατηγικής Χιου Μπρέντεκαμπ και ο πρώτος αναπληρωτής γενικό διευθυντής του Ταμείου Ντέιβιντ Λίπτον.Είναι πολύ πιθανό ότι σε μια τέτοια συνάντηση (με τη συμμετοχή πολιτικών στελεχών των δύο πλευρών, τα οποία έχουν ταυτόχρονα και πλήρη γνώση και εμπλοκή στις τεχνικές διαπραγματεύσεις) να συζητήθηκαν και λεπτομέρειες ή σημεία τριβής για την επικείμενη τρίτη αξιολόγηση.

Σήμερα το κυρίως «μενού» 

Ο πρωθυπουργός θα αφιχθεί σήμερα στον Λευκό Οίκο στις 19.00 (ώρα Ελλάδος), όπου θα ακολουθήσει συνάντηση με τον Ντόναλντ Τραμπ και στη συνέχεια γεύμα εργασίας σε διευρυμένη σύνθεση, ενώ κοινές δηλώσεις των δύο ηγετών θα πρέπει να αναμένονται κατά τις 20:30.Αργότερα, ο Αλέξης Τσίπρας θα συναντηθεί με γερουσιαστές των ΗΠΑ και στη συνέχεια με αμερικάνους επιχειρηματίες.

Αύριο, θα συναντηθεί με τον αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Μάικ Πενς, θα έχει γεύμα εργασίας με επιχειρηματίες (που διοργανώνεται από το Business Council for International Understanding) και θα παραθέσει ομιλία στο ινστιτούτο Brookings.

Η Μέθοδος των Τριών, η λύση της οικουμενικής και ο νέος- υπό τον …Τσίπρα- φορέας

Η Μέθοδος των Τριών, η λύση της οικουμενικής και ο νέος- υπό τον …Τσίπρα- φορέας

13 Οκτωβρίου 2017

Του Νίκου Γαλάτη

Η τελευταία δημοσκόπηση της Palmos Analysis για το Τvxs.gr.  δεν μας έφερε καινούργια νέα από άλλες που έγιναν αυτό το καιρό. Δείχνει την ψαλίδα να κλείνει- με την Νέα Δημοκρατία στο 22,5 % και τον ΣΥΡΙΖΑ στο 12,3%.

Αυτό που είναι ενδιαφέρον όμως είναι πως το 39% θα ήθελε οικουμενική κυβέρνηση.  Η απροσδιόριστη ψήφος προέρχεται σε μεγάλο ποσοστό από ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Το 32% όσων δεν επιλέγουν σήμερα κάποιο κόμμα τον Σεπτέμβρη του 2015 είχαν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ. Το ποσοστό αυτό για τη ΝΔ είναι στο 8%.

Αν δεχθούμε την δημοσκόπηση θα πρέπει να παρατηρήσουμε πώς ο Νέος Φορέας όχι μόνο είναι τρίτο κόμμα, αλλά βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η απόσταση αυτή όμως όταν γίνεται η αναγωγή των ποσοστών σε πιθανά αποτελέσματα μεγαλώνει αφού με βάση τη σφυγμομέτρηση η ΝΔ προσεγγίζει το 30%, ο ΣΥΡΙΖΑ πατάει στο 22% και η ΔΗΣΥ με το Ποτάμι μαζί πλησιάζουν το 11%- ποσοστό πάνω από το άθροισμα των ψήφων που πήραν στις τελευταίες εκλογές.

Όλα αυτά δεν ακούγονται παράξενα και δεν απέχουν πολύ από όσα θα πρέπει να περιμένουμε στις επόμενες εκλογές όποτε κι αν γίνουν: άνοιξη ή φθινόπωρο του 2018, άνοιξη ή φθινόπωρο του 2019. Μια πιθανή πόλωση θα δώσει μεγαλύτερα ποσοστά στα δυο μεγαλύτερα κόμματα, αλλά σχεδόν όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως δεν θα πρέπει να περιμένουμε συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ- που έχει να λαμβάνει- και επικράτηση της Νέας Δημοκρατίας με ποσοστό που να ξεπερνά το 37%.

Η δημοσκόπηση έχει ένα εντυπωσιακό εύρημα σε ό,τι αφορά την δημοφιλία των πολιτικών αρχηγών. Ο Μητσοτάκης είναι πιο δημοφιλής με 34% από τον Αλέξη Τσίπρα -με 26%- αλλά τους κερδίζει με 39% ο Κανένας.

Το εύρημα της δημοσκόπησης είναι πως ο Αλέξης Τσίπρας είναι δημοφιλής μόνο στο 49% όσων ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό σημαίνει πως σε μια αντιδεξιά συσπείρωση- όπως θα επιχειρήσει ο ΣΥΡΙΖΑ με αναβίωση της θεωρίας της χαμένης ψήφου -με θύματα το νέο φορέα και τα μικρότερα κόμματα- θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ ακόμα και όσοι έχουν απογοητευθεί προσωπικά από τον Αλέξη Τσίπρα.

Αν προσέξουμε τα ανοίγματα του πρωθυπουργού προς το ΠΑΣΟΚ και τις δηλώσεις του πως ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει πλέον θα ήταν μια έκπληξη μεγατόνων να μην κατέβει ο ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές- με τις γνωστές συνιστώσες που δεν υπάρχουν πια στο εσωτερικό του- αλλά με …νέο φορέα που πλην του ΣΥΡΙΖΑ και ….»άλλων δημοκρατικών δυνάμεων»-που μετέχουν στην κυβέρνηση, αλλά δεν είναι μέλη του κόμματος. Θα περιλαμβάνουν και τον Πάνο Καμμένο και τους Ανεξάρτητους Έλληνες -που μάλλον με ποσοστά όπως  0,9%- 2% θα βρεθούν- αλλιώς εκτός Βουλής.

Θα είναι ο «Αριστερός Συναγερμός» (!) -που ταιριάζει στο προφίλ του εθνικού ηγέτη -με πρόγραμμα την ανάπτυξη και την έξοδο από τα μνημόνια- που λανσάρει πλέον ο οπαδός του Ανδρέα Παπανδρέου- προ του 1985, αλλά και του Καραμανλή -με άριστες με την Εκκλησία, τις ΗΠΑ και τους δανειστές- Αλέξης Τσίπρας- που επίσης δεν …υπάρχει πλέον. Είναι κοινό μυστικό ότι οι κομματικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ έχουν απομειωθεί από καιρό και πολλές φωνές από το χώρο της δημοκρατικής παράταξης βλέπουν αναγκαία μια σύμπραξη με τον Αλέξη Τσίπρα -ως τη μόνη και αντιδεξιά λύση.

Η πλατφόρμα αυτή -στην οποία παραπέμπουν πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και του ΠΑΣΟΚ ή πρόσωπα στον πάγκο όπως ο Φώτης Κουβέλης- θα είναι μια πολιτική πρόταση «λαϊκού» δημοκρατικού μετώπου απέναντι στο χάος, το αδιέξοδο και την σκληρή δεξιά του Μητσοτάκη- τον νεοφιλελευθερισμό- που όπως είπε με κάθε ειλικρίνεια στην Θεσσαλονίκη ο πρωθυπουργός μπορεί να συμμετέχουν και δυνάμεις της …δημοκρατικής Δεξιάς.

«Δεν είναι πρωτοφανές αυτό. Και σε άλλες χώρες της Ευρώπης υπάρχουν αντίστοιχες συνεργασίες» είχε πει ο Αλέξης Τσίπρας, ενώ στο άρθρο του για τον Ανδρέα Παπανδρέου περιέγραψε το νέο φορέα. «Στο ραντεβού αυτό η ιδρυτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, με επικεφαλής τον Ανδρέα, ήταν παρούσα με τον δικό της εμφατικό τρόπο. Δεν βολεύτηκαν στο πατρικό κόμμα της Ένωσης Κέντρου, αλλά επέλεξαν τον δύσκολο – και για πολλούς από τους παραδοσιακούς ακατανόητο – δρόμο της δημιουργίας νέου κόμματος, απαλλαγμένου από τις αμαρτίες του παλιού πολιτικού συστήματος, ανοιχτού σε νέα ρεύματα και αντιλήψεις.

Αυτό που όμως είναι περισσότερο εντυπωσιακό είναι η ταχύτητα και ο ενθουσιασμός με τα οποία η προοδευτική λαϊκή πλειοψηφία αγκάλιασε το εγχείρημα. Η ανάδειξη της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων στρωμάτων, της φτωχής και μεσαίας αγροτιάς και της νεολαίας σε προνομιακά κοινωνικά στηρίγματα του ΠΑΣΟΚ του έδωσε τον δυναμισμό και την προωθητική δύναμη να φτάσει από το 13% του 1974 στο 48% του 1981. Εκατομμύρια καταπιεσμένοι επί δεκαετίες «ΕΑΜογενείς», θύματα του φακελώματος και του μετεμφυλιακού εμπορίου εθνικοφροσύνης, είδαν στο ΠΑΣΟΚ την δυνατότητα να λάβουν τα όνειρα εκδίκηση.

Τολμώ να πω ότι πολλοί, ίσως οι περισσότεροι από αυτούς, είχαν δεσμούς αίματος με την αποκαλούμενη παραδοσιακή Αριστερά. Στο ΠΑΣΟΚ όμως είδαν την ευκαιρία να γίνουν πράξη κάποια από αυτά που πίστευαν. Το ίδιο ισχύει και για τις γενιές του 1-1-4 και του Πολυτεχνείου. Και το αποτέλεσμα ήταν, αγκαλιάζοντας τον μεγάλο «αντιδεξιό» κόσμο, το ΠΑΣΟΚ να γίνει πανίσχυρο».

Για  να επιστρέψουμε στην τελευταία δημοσκόπηση σε σχέση με την άνοιξη η ΝΔ δείχνει κάμψη της τάξης του 1,3% ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζει μια αύξηση της τάξης του 1,7%.  Αυτό είναι ένα εντυπωσιακό εύρημα- να πέφτει η αντιπολίτευση, πριν ακόμα αρχίσει ο προεκλογικός αγώνας.

Στην ερώτηση ποια κυβέρνηση μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα -όπως εισόδημα, παιδεία κ.λπ- είναι εμφανής η απογοήτευση από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά η Νέα Δημοκρατία αν και προηγείται  δεν  μπορεί να αντιμετωπίσει τον …Κανένα, αφού το μεγάλο μέρος των ερωτηθέντων απαντάει κανένας από τους δυο.

Προφανώς οι επόμενες εκλογές δεν θάναι περίπατος για κανένα και  η αυτοδυναμία του πρώτου κόμματος απομακρύνεται  όσο πιο μικρά κόμματα διεκδικούν την είσοδό τους στη Βουλή, ο ΣΥΡΙΖΑ συσπειρώνει δυνάμει από την δεξαμενή -που δεν έχει η Νέα Δημοκρατία- και ο Νέος Φορέας «κόβει» ψήφους και από τους δυο.

Τα δυο μεγαλύτερα κόμματα θα μοιραστούν -όπως φαίνεται ένα ποσοστό πολύ κάτω από το 60%. Η αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας δεν μπορεί να επιτευχθεί αν ο ΣΥΡΙΖΑ ξεπεράσει το 25% -ανάλογα και με πόσα κόμματα θα μπουν ή δεν θα μπουν στην Βουλή. Και το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ- αλλά και της Νέας Δημοκρατίας εξαρτάται ευθέως από το ποσοστό του Νέου Φορέα που φαίνεται να έχει ένα 11% στην τσέπη.

Αν το ποσοστό του νέου φορέα φτάσει -όπως θέλουν οι επίδοξοι ηγέτες του-το 15% και η Νέα Δημοκρατία είναι πρώτο κόμμα χωρίς αυτοδυναμία λύση της οικουμενικής ή μια κυβέρνηση τέτοιου τύπου με ή χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως είναι το πιο πιθανό,  κι όπως θέλει το 39% των εκλογέων μάλλον θα είναι επιβεβλημένη.

Η λύση των απανωτών εκλογών μπροστά σε ένα πιθανό αδιέξοδο θα περιπλέξει τα πράγματα αφού θα γίνουν με απλή αναλογική. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο ο εκλογικός νόμος ευνοεί το …δεύτερο κόμμα. Η οικουμενική κυβέρνηση θα γίνει, αλλά σ΄αυτή την περίπτωση μπορεί να γίνει χωρίς τη Νέα Δημοκρατία.

Ακόμα κι αν υπάρξει μια «δεξιά παρένθεση» -ως τις προεδρικές εκλογές ο Αλέξης Τσίπρας θα είναι εδώ και θα περιμένει. Όχι με τον ΣΥΡΙΖΑ- που δεν υπάρχει πλέον. Αλλά με ένα νέο ραντεβού με την Ιστορία σαν κι αυτό του Ανδρέα που «δεν βολεύτηκαν στο πατρικό κόμμα της Ένωσης Κέντρου, αλλά επέλεξαν τον δύσκολο – και για πολλούς από τους παραδοσιακούς ακατανόητο – δρόμο της δημιουργίας νέου κόμματος, απαλλαγμένου από τις αμαρτίες του παλιού πολιτικού συστήματος, ανοιχτού σε νέα ρεύματα και αντιλήψεις».

Αφότου εμφανίσθηκε με μια πικέτα ο Αλέξης Τσίπρας ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων έχει αποδείξει πόσο τολμηρός είναι όταν επιχείρησε να διαλύσει τον Συνασπισμό για ένα ενιαίο φορέα- που με την Αριστερή Πλατφόρμα αποδείχτηκε πως ήταν …δύο ενιαίοι φορείς. Ο ΣΥΡΙΖΑ όπως τον ξέραμε δεν υπάρχει πλέον. Και πιθανόν ήδη ο ρηξικέλευθος Αλέξης Τσίπρας προκειμένου να αποφύγει μια νέα διάσπαση να έχει περιγράψει τον νέο πολιτικό φορέα -που θα ανταποκρίνεται στον …νέο, χαμηλών τόνων, ήπιο, σύμμαχο των σοσιαλδημοκρατών Αλέξη Τσίπρα!

Ο παλιός Τσίπρας, που δεν υπάρχει πλέον δεν είναι δημοφιλής. Ο νέος όμως απευθύνεται σε ένα άλλο ακροατήριο με νέα πλάνα, νέα σχέδια και νέες ιδέες. Κι όπως έχει πει ο ίδιος η σχέση του με τον λαό δεν είναι πια τόσο ερωτική. Που θα πει πως μπορεί από τον αρραβώνα -με το 36%- βασικά με το κοινό της Κεντροαριστεράς, να αιφνιδιάσει με μια πιο σοβαρή …πρόταση γάμου.

Πέντε αλήθειες για μια συνεργασία

ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑΤΑ

Πέντε αλήθειες για μια συνεργασία

11|10|2017 – 16:23

Tου Αντώνη Ρουπακιώτη*

Ι. Στην αναζήτηση πολιτικής ουσίας από τα κόμματα και τις προσωπικότητες που συμμετέχουν στον σχηματισμό ενιαίου χώρου της Κεντροαριστεράς, με την επισήμανση της ανάγκης εγκατάλειψης εγωιστικών προβολών ακόμη και σε διαδικαστικά ζητήματα, που απορροφούν πολιτική ουσία και δημιουργούν δυσπιστία στους πολίτες, δεν πρέπει να λησμονούνται:

1. Η λαμπρή περίοδος 1945-1975 των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων με βιωμένη τη συγκρότηση κοινωνικού κράτους και τη διεύρυνση των κοινωνικών δικαιωμάτων.

Στην Ελλάδα η εξέλιξη αυτή έφτασε ως τα μέσα της δεκαετίας του 1980 – με τις σημαντικές θεσμοθετήσεις του ΠΑΣΟΚ σε ευρεία σειρά θεμάτων.

2. Οτι στις νέες οικονομικές συνθήκες επέλασης του νεοφιλελευθερισμού, που διαμορφώθηκαν εκ των υστέρων, η Σοσιαλδημοκρατία γονάτισε (Μπλερ, Σρέντερ και περιδίνηση σε τρίτους δρόμους και ανεξερεύνητες ατραπούς), με άσκηση πολιτικής σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων.

Η συνέχεια ήταν να κατισχύσουν στην Ευρώπη συντηρητικές κυβερνήσεις, μονοκομματικές ή σε συνεργασία με σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, τα εκλογικά αποτελέσματα, ωστόσο, των τελευταίων ετών δηλώνουν πολλά.

ΙΙ. Στα καθ’ ημάς, και μετά την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του 2015, το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι και άλλες δυνάμεις του κεντρώου χώρου επέλεξαν σκληρή -πολλές φορές και αντιφατική- αντιπολίτευση, με πιο χαρακτηριστική τη στάση των κομμάτων του χώρου αυτού το καλοκαίρι του 2015, που, ενώ προέπεμπαν τον πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα, να προχωρήσει σε συμφωνία με τους δανειστές και αποδέχθηκαν συγκεκριμένο πλαίσιο ενεργειών, κατά την εξειδίκευση για την εφαρμογή των μέτρων αυτών επέλεξαν καταγγελτική πολιτική.

Δικαίωση της πολιτικής αυτής δεν αποτελούν οι ισχυρισμοί, όπως ο βάσιμος ότι ο ΣΥΡΙΖΑ άσκησε αυστηρή έως σκληρή αντιπολίτευση στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ ή σε πολυκομματικές κυβερνήσεις, η οποία, βέβαια, κάθε άλλο παρά υπεύθυνη και δημιουργική ήταν. Ή ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έκλεψε τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ, ως αυτές να είναι αλυσοδεμένες σε αφέντη, όπως έλεγαν και τα κόμματα της Αριστεράς παλαιότερα για το ΠΑΣΟΚ.

ΙΙΙ. Σε άλλη κλίμακα, καταγράφεται η αρνητική στάση του ΠΑΣΟΚ -διαφοροποιήθηκαν η ΔΗΜΑΡ και το Ποτάμι- στην πρόσφατη ψηφοφορία για την υποχρέωση της ελληνικής πολιτείας προς το Συμβούλιο της Ευρώπης να ψηφίσει διάταξη νόμου που να προβλέπει την εφαρμογή των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ).

Εξάλλου, αμφίσημη ήταν η στάση του ΠΑΣΟΚ και για τη νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου. Η προσχηματική δικαιολογία του ΠΑΣΟΚ, ότι την πρώτη πρόταση δεν ψήφισαν οι ΑΝΕΛ, κάθε άλλο παρά υπεύθυνη πολιτική αναδεικνύει. Την ίδια περίπου στάση τήρησε το ΠΑΣΟΚ και το 2013 (ψήφισε «παρών»), όταν ένας άλλος υπουργός Δικαιοσύνης κατέθεσε όμοια πρόταση στη Βουλή, την οποία ψήφισαν μόνο η ΔΗΜΑΡ και ο ΣΥΡΙΖΑ.

ΙV. Ωστόσο, για κάθε πολίτη που υπερασπίζεται την προώθηση αριστερών ή προοδευτικών εν γένει ιδεών, αλλά και ενδιαφέρεται για την ποιότητα λειτουργίας του πολιτικού συστήματός μας, θα πρέπει να γίνει αντιληπτή η ανάγκη δημιουργίας πολιτικού φορέα μιας εν τοις πράγμασι Κεντροαριστεράς, η οποία, σε σύμπραξη ή συνεργασία ή σύγκλιση, έστω, με τον ΣΥΡΙΖΑ και άλλες πολιτικές δυνάμεις της ιστορικής Αριστεράς, να προωθήσει προοδευτικές πολιτικές στην Ελλάδα και ουσιαστικές παρεμβάσεις για να αλλάξει πορεία η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τα παραδείγματα από την κινητικότητα αριστερών ή κεντροαριστερών σχηματισμών στην Ευρώπη προς την κατεύθυνση αυτή, μετά και τα πρόσφατα αποτελέσματα των γερμανικών εκλογών ή την επιτυχημένη ευρεία κυβερνητική συνεργασία σοσιαλιστικών και αριστερών δυνάμεων στην Πορτογαλία, ας αποτελέσουν ένα από τα σημεία αναφοράς του νέου φορέα.

V. Πολιτική συνεργασία ή αναγκαίες συγκλίσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς να θέτουν όμως προϋποθέσεις ο μεν ΣΥΡΙΖΑ την εκ των προτέρων δήλωση ότι ο νέος φορέας δεν θα συνεργαστεί με τη ΝΔ ούτε, βέβαια, και η ΔΗΣΥ να αλλάξει ηγέτη ο ΣΥΡΙΖΑ (!) ή να εμπεδωθεί η πίστη του στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό του, ως προς την οποία απαίτηση μάλλον το ΠΑΣΟΚ έχει χρέος μετά τις τελευταίες επιλογές του να απαντήσει.

* Πρώην υπουργός

Το παρόν κείμενο δημοσιεύθηκε στο FORUM του ενθέτου ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑΤΑ που κυκλοφορεί με την εφημερίδα «Νέα Σελίδα»,  08/10/2017

Oι συγχύσεις του νεαρού Σεμπάστιαν Κουρτς

Oι συγχύσεις του νεαρού Σεμπάστιαν Κουρτς

16 Οκτ. 2017

Θεόδωρος Γεωργίου

Την Κυριακή, διεξάχθηκαν στην Αυστρία οι κοινοβουλευτικές εκλογές. Όπως στην περίπτωση της Γερμανίας οι πολιτικοί αναλυτές και οι δημοσκοπήσεις προεξοφλούσαν τη νίκη της Μέρκελ, έτσι και στην περίπτωση της Αυστρίας, η επικράτηση του συντηρητικού κόμματος (ÖVP) με επικεφαλής τον νεαρό (είναι μόλις 30 ετών) Σεμπάστιαν Κουρτς θεωρείται δεδομένη.

Από τη σκοπιά της πολιτικής φιλοσοφίας μάς ενδιαφέρει να εξετάσουμε δύο ζητήματα.

Το πρώτο είναι καθολικό και γενικό και ως ερώτημα μπορεί να διατυπωθεί με τον ακόλουθο τρόπο: Μπορούν οι επικείμενες εκλογές στην Αυστρία να λειτουργήσουν ως πραγματολογική συνθήκη, η οποία θα προσδιορίσει σε νέες βάσεις την πολιτική ταυτότητα της αυστριακής κοινωνίας, όπως συνέβη με τη Γαλλία και τη Γερμανία;

Το δεύτερο ζήτημα είναι εξειδικευμένο, μπορεί να θεωρηθεί πτυχή εφαρμοσμένης πολιτικής θεωρίας και διατυπώνεται ως ερώτημα με τον εξής τρόπο: Ποιες από τις ακολουθούμενες πολιτικές σε όλα τα πεδία, σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής (π.χ. στην οικονομία, στην αγορά εργασίας, στη θεσμική οργάνωση της κοινωνίας κ.α.) θα ενισχυθούν ή θα τροποποιηθούν ή μπορεί και να καταργηθούν;

Όσον αφορά το πρώτο ζήτημα, δηλαδή για τη σχέση των κοινοβουλευτικών εκλογών με την πολιτική δομή και την ταυτότητα μιας πολιτικής κοινωνίας, μπορούμε να τονίσουμε τα εξής: στην περίπτωση της Γερμανίας συνετελέσθη πράγματι μια ριζική τομή μετά τις πρόσφατες εκλογές (το ζήτημα αναλύθηκε σε κείμενό μας: βλ. «Εφημερίδα των Συντακτών», 28.9.2017).

Η τομή αυτή δεν έχει να κάνει μόνον με μια νέα κομματική γεωγραφία, αλλά με μια ριζική ανακατασκευή της πολιτικής συνείδησης των Γερμανών πολιτών.

Τέτοιου τύπου τομή δεν διαφαίνεται στον ορίζοντα στην περίπτωση της Αυστρίας.

Η αυστριακή κοινωνία, κατά την ιστορική φάση η οποία εκτείνεται από το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου μέχρι τις μέρες μας, δεν προώθησε κοινωνικές διεργασίες και μαθησιακές διαδικασίες στο επίπεδο της συνείδησης και του πνευματικού αυτοπροσδιορισμού, αλλά περιορίστηκε στο επίπεδο ορθολογικής οργάνωσης του κοινωνικού βιόκοσμου.

Επεξεργάστηκε μεθόδους και τεχνικές στο πλαίσιο της λογικής του κοινοβουλευτισμού, οι οποίες διαμόρφωσαν την ορθολογική δομή της ίδιας της κοινωνίας.

Με τις επικείμενες εκλογές διαβλέπω ότι παγιώνεται η στροφή της αυστριακής κοινωνίας προς τον συντηρητισμό. Οπότε καλούμαστε να διερευνήσουμε το δεύτερο ζήτημα των επιμέρους πολιτικών.

Η ιστορική φάση της πολιτικής στροφής της Αυστρίας προς το πνεύμα και τις πρακτικές του συντηρητισμού συνδέεται με το όνομα του Σεμπάστιαν Κουρτς, ο οποίος για πολλούς λόγους έχει καταστεί το ίνδαλμα του δεξιού πολιτικού πολιτισμού.

Από σημειολογική άποψη ακροβατεί μεταξύ ενός σταρ της ποπ μουσικής και ενός τεχνοκράτη, για τον οποίο η πολιτική ορίζεται ως μέθοδος προσωπικής αυτοπροβολής.

Όσοι σπεύδουν να κάνουν συγκρίσεις με τον Εμανουέλ Μακρόν (Γαλλία) και τον Τζάστιν Τριντό (Καναδάς) αναφέρονται στην πολιτική ως θέαμα και γι’ αυτό οι συγκρίσεις τους είναι και άστοχες και παραπλανητικές.

Γίνεται αποδεκτό στη θεωρία ότι κάθε κοινωνία, κάθε πολιτική μορφή ζωής ορίζει μέσω των κοινοβουλευτικών διαδικασιών (στις δημοκρατίες εννοείται) τον ηγέτη, ο οποίος υποστασιοποιεί το πνεύμα της.

Ο Σεμπάστιαν Κουρτς λοιπόν ως ο επόμενος καγκελάριος της Αυστρίας εκφράζει το πνεύμα της αυστριακής κοινωνίας. Δείγματα γραφής όμως ήδη έχει δώσει ως υπουργός Εξωτερικών.

Οι ιδεολογικές παράμετροι του πολιτικού έργου του συνοψίζονται στα εξής δύο σημεία: πρώτον, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες δεν εντάσσονται σε κανένα πρόγραμμα υποδοχής και ενσωμάτωσης και, δεύτερον, η ίδια Ευρώπη ως «τόπος» (κατά τον Αριστοτέλη) ή ως «συνείδηση της οικουμένης» (κατά τον Χούσερλ) δεν υφίσταται, οπότε ο ίδιος ως συντηρητικός πολιτικός μπορεί να καταφύγει στο υποκατάστατο της πολιτικής, το οποίο δεν είναι άλλο από την τεχνοκρατία.

Ο μεγάλος Αυστριακός συγγραφέας Ρόμπερτ Μούζιλ (1880-1942) δημοσίευσε το 1906 το μυθιστόρημα «Οι συγχύσεις του νεαρού Τέρλες», στο οποίο αναλύει την πορεία της ατομικής ανθρώπινης ύπαρξης στην καθολική πανανθρώπινη οντότητα.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια μαθησιακή διαδικασία την οποία οφείλουν να ακολουθήσουν όλοι οι πολιτικοί ηγέτες της οικουμένης.

Ο Κουρτς φαίνεται πως δεν έχει μελετήσει το μυθιστόρημα του συμπατριώτη του, Μούζιλ. Γιατί πώς μπορεί κανείς διαφορετικά να ερμηνεύσει την ιδεολογική και πολιτική εμμονή του για μια αμυντική στάση απέναντι στον ξένο, απέναντι στο άτομο που έχει χάσει τις ταυτότητές του και έχει αναγκαστεί να εγκαταλείψει τις συνθήκες μέσω των οποίων αυτοπροσδιορίζεται;

Στο καθεστώς της πολιτικής σύγχυσης στο οποίο ζει ο Σεμπάστιαν Κουρτς, επιχειρεί την ανατροπή της ίδιας της πολιτικής.

Εάν δεχτούμε ότι πολιτική είναι η διαμεσολάβηση της θεωρίας (της φιλοσοφίας) με την πράξη, τότε ο νέος καγκελάριος της Αυστρίας δεν επιχειρεί μια κάποια τεχνοκρατική εφαρμογή των πολιτικών ιδεών (π.χ. της πολιτικής αλληλεγγύης στην υπόθεση των προσφύγων), όπως κάνει η Μέρκελ, αλλά αντιθέτως «υψώνει τείχη», όπως κάνει ο Βίκτορ Ορμπαν, ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας.

Για να γίνει περισσότερο κατανοητή η στροφή της αυστριακής κοινωνίας προς τον συντηρητισμό, ας εξετάσουμε ένα ακόμη ενδεικτικό φαινόμενο της δημόσιας σφαίρας: οι οπαδοί του Kουρτς τον επευφημούν και τον ονομάζουν «κάιζερ», ανατρέχοντας στη μακραίωνη ιστορική πολιτική παράδοση της Αυστροουγγαρίας.

Ως πολιτικός φιλόσοφος υποστηρίζω ότι οι σύγχρονες πολιτικές κοινωνίες του εικοστού πρώτου αιώνα έχουν διανύσει μακρύ ιστορικό δρόμο εξορθολογισμού και εκκοσμίκευσης και κατά συνέπεια η ίδια η αυστριακή κοινωνία δεν θα πρέπει να επιτρέψει στον εαυτό της να αποφασίσει για το μέλλον της με βάση τις αυτοκρατορικές παραδόσεις, χωρίς στοιχειώδη διαφωτιστική επεξεργασία.

Ως σύνοψη, ας τονιστούν τα εξής σημείαΣτην Αυστρία, μετά από μια ιστορική πορεία που ξεκίνησε με το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, με τις επικείμενες εκλογές παγιώνεται η πολιτική στροφή προς τον συντηρητισμό.

Βραχυπρόθεσμα αλλά και μακροπρόθεσμα, οι επιπτώσεις της πολιτικής αυτής στροφής θα φανούν και στον σχεδιασμό της Ευρώπης, αλλά προ πάντων στην πνευματική και τη συνειδησιακή γειτνίαση με τα κράτη και τις χώρες του Βίζεγκραντ, που, ως γνωστόν, δεν έχουν ενσωματωθεί στο ευρωπαϊκό πνεύμα.

* Ο Θεόδωρος Γεωργίου είναι Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης