Ο Φρόιντ να βάλει το χέρι του

Ο Φρόιντ να βάλει το χέρι του

 

13:06 | 10 Αυγ. 2017

Θανάσης Καρτερός

Κάθισα που λέτε, όπως κι άλλοι από σας φαντάζομαι, και είδα χτες το βίντεο με τη συνέντευξη του Βούτση στην ΕΡΤ. Γούστα είναι αυτά. M’ αρέσει ο ήπιος τρόπος με τον οποίο ο πρόεδρος της Βουλής μπορεί να αναδεικνύει τις πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές. Και να «τα χώνει» κατά το κοινώς λεγόμενο, χωρίς επίθετα και φραστικούς τραμπουκισμούς. Όπως επίσης και το γεγονός, που δεν είναι συνηθισμένο στον ΣΥΡΙΖΑ, να πηγαίνει κάπως βαθύτερα στην ουσία των πραγμάτων. Κάτι κερδίζεις ακούγοντας ανθρώπους σαν τον Βούτση, εν ολίγοις, ακόμα και αν δεν συμφωνείς πάντα μαζί τους.

Και δεν εντυπωσιάστηκα, για να σας πω την αλήθεια, όταν είδα την έξαλλη ανακοίνωση της ΝΔ, στην οποία τον κατηγορεί ότι αμφισβήτησε ακόμα και τη θρησκεία του ελληνικού λαού. Μη σας πω ότι το περίμενα. Υπό την προστασία τους την έχουν εργολαβικά την Ορθοδοξία, ως γνωστόν. Ούτε βρήκα κάτι καινούργιο στην επιστροφή τους στα του Ρουβίκωνα, ή στην αποστροφή τους για «δραματική» υποβάθμιση της Βουλής. Προστάτες του νόμου και της τάξης είναι εδώ και δεκαετίες, τη δουλειά τους κάνουν. Αλλά παραλήρημα ιδεοληψίας; Για τον συνετό πρόεδρο της Βουλής; Από τον Κυριάκο;

Αυτό, μην το περνάτε έτσι. Διότι κάτι τέτοια, καθημερινά, αφρίζοντα, και εμπρηστικά, δείχνουν ότι αυτός ο άνθρωπος αυτός, και οι άνθρωποι αυτού, βρίσκονται σε αμόκ. Και δεν εννοώ μόνο πολιτικά. Άμα παίρνεις μια ήπια συνέντευξη – δείτε το βίντεο, αν δεν το είδατε – και σκυλοβρίζεις τον πρόεδρο της Βουλής, τότε την έχεις κουνήσει την αχλαδιά. Το έχεις στείλει το γράμμα. Και στην ουράνια πτήση σου, θεωρείς λογικό και πολιτικό να μην αφήνεις λίθον επί λίθου. Και τον πρόεδρο της Δημοκρατίας να καταχερίζεις, και τον πρόεδρο της Βουλής. Μη σας πω και τον πρόεδρο του ΠΑΟΚ. Αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις.

 

Όποιον λογικό άνθρωπο κι αν ρωτήσεις, θα σου πει ότι η ΝΔ δεν κερδίζει έτσι ούτε τους νοικοκυραίους, ούτε τον μεσαίο χώρο, ούτε όσους αναζητούν λίγο οξυγόνο ομαλότητας. Στο βασίλειο του Μητσοτάκη όμως – που κάποτε θα το ανταλλάσσει με ένα άλογο, να μου το θυμηθείτε – η λογική βούλιαξε σε σκοτεινές θάλασσες. Ρεβάνς; Σύμπλεγμα κατωτερότητας; Μανία καταδίωξης; Ποιος Φρίντμαν να μας φωτίσει. Ο Φρόιντ να βάλει το χέρι του…

 

 

Εξελίξεις στο Mega: Ο Ιβάν Σαββίδης προτείνει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου και προσφέρει 25 εκατ. ε

Εξελίξεις στο Mega: Ο Ιβάν Σαββίδης προτείνει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου και προσφέρει 25 εκατ. ευρώ

17|08|2017 – 13:04

 

Το νέο πενταμελές Διοικητικό Συμβούλιο της εταιρείας Τηλέτυπος εξέλεξε η έκτακτη γενική συνέλευση που συνήλθε με απαρτία 71,95%.

Πρόκειται για τους: Παναγιώτη Παπανελόπουλο, Γιώργο Λύτραινα, Γιώργο Δημάκη, Μάρκο Σίτα και Παντελή Ντίλη.

Εκπρόσωπος της εταιρείας Dimera (Ιβάν Σαββίδης) σημείωσε ότι πρέπει να υλοποιηθεί αύξηση μετοχικού κεφαλαίου στην Τηλέτυπος και η Dimera είναι διατεθειμένη να καταβάλει 25 εκατ. ευρώ.

Στις προτεραιότητες πρέπει να είναι η το δυνατόν ολική εξόφληση των εργαζομένων.

Η εκλογή Διοικητικού Συμβουλίου αποτελεί το πρώτο βήμα από αυτά που πρέπει να γίνουν για τη διάσωση της εταιρείας, καθώς εδώ και μήνες η εταιρεία ήταν ουσιαστικά ακέφαλη.

Η μετοχική σύνθεση της Τηλέτυπος μετά τις τελευταίες αλλαγές είναι η εξής: Η οικογένεια Βαρδινογιάννη διατηρεί ποσοστό 35% περίπου, το 22,11% του ΔΟΛ έχει περάσει στον κ.  Βαγγέλη Μαρινάκη και το 19,66% από το συνολικό 33,1% που κατέχει ο «Πήγασος» στον κ. Ιβάν Σαββίδη.

ΠΗΓΗ: euro2day.gr

 

Αναθεωρητισμός: Γιατί ξαναγράφουν την ιστορία

17 Αυγούστου 2017

Αναθεωρητισμός: Γιατί ξαναγράφουν την ιστορία

«Στα 1984, δεν υπήρχε ακόμα κανείς που να χρησιμοποιεί τη Νέα Ομιλία σαν μοναδικό μέσο επικοινωνίας είτε στον προφορικό είτε στον γραπτό λόγο. Τα κύρια άρθρα των “Τάιμς” γράφονταν σ’ αυτή, αλλά τούτο ήταν κατόρθωμα που δεν μπορούσαν να πραγματοποιήσουν παρά μόνο οι ειδικοί… Η πρόθεση που υπήρχε ήταν, όταν η Νέα Ομιλία υιοθετηθεί διά παντός και η Παλαιά Ομιλία ξεχαστεί, να καταστεί αδύνατη η αιρετική σκέψη». Ετσι περιγράφει ο Τζορτζ Οργουελ στο διάσημο και προφητικό βιβλίο του «1984» τη νέα γλώσσα που χρησιμοποιεί η φανταστική κυβέρνηση του κύριου χαρακτήρα του έργου (Ωκεανία), που καθοδηγείται από τον Μεγάλο Αδελφό για να αναθεωρήσει την ιστορία ώστε να προσαρμόζεται στην τρέχουσα πολιτική κατάσταση.

Γράφει ο Δημήτρης Στεμπίλης / dstebilis@neaselida.news

Τις τελευταίες δεκαετίες έχει ανοίξει παγκοσμίως μια μεγάλη συζήτηση για τον αναθεωρητισμό στην ιστορία. Βασικές αφορμές υπήρξαν ιστοριογραφικά έργα που αμφισβητούσαν το Ολοκαύτωμα των Εβραίων στα στρατόπεδα εξόντωσης και το ξαναγράψιμο της ιστορίας για τις χώρες του υπαρκτού σοσιαλισμού μετά το 1989, που σε πολλές περιπτώσεις έχει φτάσει στην εξίσωση του ναζισμού με τον κομμουνισμό, με έμφαση, μάλιστα, στην «κόκκινη βία».

Στη χώρα μας η αναθεωρητική προσέγγιση της ιστορίας ήρθε στο προσκήνιο τη δεκαετία του 2000, όταν άνοιξε δημόσια -μέσω συνεδρίων, αρθρογραφίας και βιβλιογραφικής παραγωγής- η συζήτηση για τη δεκαετία 1940-1950. Από τη στιγμή που ο Εμφύλιος ήταν έτσι κι αλλιώς ένας πόλεμος, το πεδίο πάνω στο οποίο κυρίως εξελίχθηκε η αντιπαράθεση ήταν η περίοδος της Κατοχής και της Αντίστασης. Οι λέξεις και οι χαρακτηρισμοί -αυτή η Νέα, κατά Οργουελ, Ομιλία- που χρησιμοποιούνται έρχονται από τη μια να φτιασιδώσουν πολιτικές πρακτικές του παρελθόντος που έχουν καταδικαστεί στο συλλογικό υποσυνείδητο κι από την άλλη να προτείνουν μια νέα ανάγνωση που μοναδικό σκοπό έχει την αντιπαράθεση με τον ιδεολογικό αντίπαλο. Ως επιχείρημα χρησιμοποιείται η κατά την αναθεωρητική επιχειρηματολογία «αριστερή ηγεμονία» στην ιστοριογραφία, ξεχνώντας τη σταθερά ότι η ιστορία γράφεται από τους νικητές.

Στις 18 Ιουνίου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Η Καθημερινή» ένα άρθρο του πολιτικού επιστήμονα και καθηγητή στο Yale Στάθη Καλύβα -από τους κύριους εκπροσώπους αυτού που ονομάζεται «αναθεωρητική σχολή»-, που αναφερόταν στη χούντα των συνταγματαρχών και προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις. Οι υποστηρικτές αυτής της ιδιότυπης και α-ιστορικής θέασης, όπως και ο ίδιος ο κ. Καλύβας, μιλούν για πλουραλισμό και διαφορετικές προσεγγίσεις στο πλαίσιο ενός ευρύτερου διαλόγου. Αναρωτιέται, ωστόσο, κανείς αν τέτοιου είδους απόπειρες επιβεβαιώνουν την άποψη ότι «η ιστορική αναθεώρηση γίνεται κυρίως με πολιτικά κίνητρα και σπανιότερα με επιστημονικά»…

Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στο ένθετο ΙΔΕΟΓΡΑΜΜΑΤΑ που κυκλοφορεί με την εφημερίδα «Νέα Σελίδα», 23/07/2017

 

Βουβός ο πόνος στις Αρχάνες,

Βουβός ο πόνος στις Αρχάνες, καθώς το χωριό αποχαιρετά αυτήν την ώρα, την Κατερίνα Καναβάκη, την 37χρονη μάνα που μολονότι δεν γνώριζε μπάνιο, δεν δίστασε να βουτήξει με αυταπάρνηση στη θάλασσα για να σώσει τον γιο της και την κόρη του συντρόφου της Βενιζέλου Στρατάκη, στην παραλία του Γεροποτάμου στο Ρέθυμνο.

Τα έντονα συναισθήματα που προκάλεσε η ανείπωτη τραγωδία, οι λεπτομέρειες της οποίας συγκλόνισαν την Κρήτη αλλά και την Ελλάδα ολόκληρη, κορυφώνονται αυτήν την ώρα με συγγενείς, φίλους και γνωστούς να αποχαιρετούν την αδικοχαμένη Κατερίνα, στις Αρχάνες, τον τόπο της καταγωγής και της μόνιμης κατοικίας της.

Πριν από λίγο στον κατάμεστο ναό της Παναγίας, όπου ψάλλεται η εξόδιος ακολουθία, ο ηλικιωμένος πατέρας της άτυχης κοπέλας, δεν άντεξε την οδύνη της ξαφνικής και αναίτιας απώλειας του παιδιού του και κατέρρευσε.

Τραγική φιγούρα και η επίσης ηλικιωμένη μητέρα της εκλιπούσας, που «ανεβαίνει τον δικό της Γολγοθά» πάσχοντας από νευροεκφυλιστική νόσο.

Το απόγευμα της Τετάρτης στη Ροδιά, σύσσωμο το χωριό, όπως επίσης φίλοι και γνωστοί αποχαιρέτισαν τον 35χρονο Βενιζέλο Στρατάκη, τον σύντροφο της Κατερίνας, που επίσης δεν δίστασε ούτε μια στιγμή να πέσει στη θάλασσα, όταν είδε την κόρη του και τον γιο της φίλης του να παρασύρονται από τα ρεύματα. Το νεαρό ζευγάρι, είχε αποφασίσει να κατασκηνώσει στην παραλία του Γεροποτάμου για τον Δεκαπενταύγουστο, μαζί με τα τέσσερα παιδιά δικά του και της συντρόφου του από προηγούμενους γάμους, ηλικίας από 7 έως και 14 ετών.

Οι ηλικιωμένοι γονείς του Βενιζέλου Στρατάκη, Γρηγόρης και Μαρίκα, και οι τρεις αδελφές του, δεν ήταν η πρώτη φορά που αποχαιρέτισαν παιδί τους για το ταξίδι χωρίς γυρισμό. Πριν από λίγα χρόνια, είχαν χάσει τον γιο τους Κώστα σε τροχαίο δυστύχημα.

Πηγή: Θρήνος στην κηδεία της μητέρας που πνίγηκε προσπαθώντας να σώσει τα παιδιά της, στην Κρήτη [εικόνες] | iefimerida.gr

του 2017 Έφυγε από τη ζωή ο Μιχάλης Ζιάγκας πιστός συνεργάτης και εξ απορρήτων του Ανδρέα Παπανδρέου

ΠΗΓΗ: ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ

16 Αυγούστου 2017

Έφυγε από τη ζωή ο Μιχάλης Ζιάγκας πιστός συνεργάτης και εξ απορρήτων του Ανδρέα Παπανδρέου

Σε ηλικία 81 ετών έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της Τρίτης ο Μιχάλης Ζιάγκας, ένας από τους πιο πιστούς συνεργάτες του Ανδρέα Παπανδρέου και εξ απορρήτων άνθρωπος του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ.

Ο Μιχάλης Ζιάγκας αντιμετώπιζε χρόνια προβλήματα υγείας.

Γεννήθηκε στα Τρίκαλα το 1936. Έζησε αρχικά στην Αυστρία και έπειτα στη Σουηδία.Την περίοδο της δικτατορίας και κατά την δράση του ΠΑΚ υπήρξε σωματοφύλακάς του ενώ όταν έγινε πρωθυπουργός ο Ανδρέας ήταν Ειδικός Γραμματέας στο Ιδιαίτερο Γραφείο του.Αρκετές φορές λειτουργούσε ως σύνδεσμος του πρωθυπουργού με υπουργούς και στελέχη του κρατικού μηχανισμού.

 

 

 

Ο Ανδρέας Παπανδρέου αποτρέπει από τον τάφο του τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ- σαν τον Ελ Σιντ

 

Ο Ανδρέας Παπανδρέου αποτρέπει από τον τάφο του τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ- σαν τον Ελ Σιντ

16 Αυγούστου 2017

Του Γ. Λακόπουλου

Η πρωτοβουλία του Κ. Λαλιώτη να αναδείξει τον Ανδρέα Παπανδρέου ως ανυπέρβλητο ιστορικό μέγεθος -από την  Αλλαγή του 1981 μέχρι  την τελευταία φάση της διακυβέρνησης του-  και ως ιδρυτή ριζοσπαστικού κόμματος με σταθερό αντιδεξιό προσανατολισμό, άρχισε να δημιουργεί αντικατοπτρισμούς στην έρημο των θεωριών για τη διάλυση του  ΠΑΣΟΚ.

Όσοι θέλουν να βάλουν “νέο κόμμα” στη θέση του ΠΑΣΟΚ, καταργώντας το όνομά του και τα σύμβολά του, δεν θα  σταματήσουν εκεί. Από τους σχεδιασμούς και την προϊστορία τους προκύπτει ότι θα κάνουν ό,τι μπορούν για να αποδoμήσουν το όνομα του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. Να σπιλώσουν τη διαδρομή του και τελικά να μείνει μόνο ένα όνομα άξιο μνείας στην μεταπολιτευτική  ιστορία της κυβερνώσας Δημοκρατικής Παράταξης: ο Κ. Σημίτης.

Αυτός άλλωστε είναι ο ένας στόχος. Ο άλλος είναι να απαλλαγεί η Δεξιά, -και ειδικά η σημερινή ΝΔ που έχει ως επικεφαλής τον γιο του ανθρώπου που έβλαψε όσο κανείς άλλος τη Δημοκρατική Παράταξη και τη χώρα με την Αποστασία του 1965 -από το φόβο  και την αντιπαράθεση με το ανδρεοπαπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ και τις ιδέες του.

Πρακτικά ό,τι θέλει ο Σημίτης για τον εαυτό του στη μια πλευρά πολιτικού φάσματος, ήθελε και θέλουν και οι κληρονόμοι του και ο Κώστας Μητσοτάκης. Ότι οι ίδιοι μηχανισμοί προπαγάνδας που ανέδειξαν τον Σημίτη, και αποφεύγουν την παραμικρή κριτική στο πρόσωπό του,  επιχείρησαν να αγιοποιήσουν, αμέσως μετά τον θάνατό του και τον Μητσοτάκη, μόνο τυχαίο δεν είναι.

Στο τρίγωνο που διαμορφώνουν οι χειραγωγοί του δημοσίου βίου, ο Σημίτης και οι Μητσοτάκηδες- ένας είναι ο εχθρός: ο ιστορικός, δηλαδή ανεξάρτητα από τα λάθη και ό,τι τον βαρύνει για τις κυβερνητικές περιόδους του, Ανδρέας Παπανδρέου και το κόμμα του.  Ότι βρίσκουν πρόθυμους να συμπράξουν στην αποκαθήλωσή του κενόδοξους γόνους που βρέθηκαν στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ και έναν τρίτο που ανακάλυψε το ΠΑΣΟΚ 15χρόνια μετά την ίδρυσή του, επίσης δεν είναι τυχαίο.

Ο Ανδρέας είναι εδώ

Ωστόσο αν μιλήσει κανείς με πολίτες που συνδέονται διαχρονικά με το ΠΑΣΟΚ προκύπτει ότι όσοι στο ΠΑΣΟΚ θέλουν να εξαφανίσουν το κόμμα που ίδρυσε ο Παπανδρέου, αλλά και οι  επιτελείς της ΝΔ θα αρχίσουν να αισθάνονται την απειλή της παρουσίας του- αν δεν τους συμβαίνει ήδη.

Μπορεί να ακουστεί μεταφυσικό- ή έστω πολύ κινηματογραφικό- αλλά ένα φάντασμα πλανάται πάνω από το πολιτικό σύστημα, καθώς πλησιάζει η 43η επέτειος από την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ και 36 από την εκλογική επικράτηση της δημοκρατικής παράταξης δια του ΠΑΣΟΚ 1981: το  φάντασμα του Ανδρέα Παπανδρέου. Το άρθρο Λαλιώτη ανέδειξε μόνο ένα από τα πρόσωπά του…

Μπορεί αυτό το φάντασμα  να αποτρέψει τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ και στη συνέχεια να χαλάσει τα σχέδια της ΝΔ για επιστροφή στην κυβέρνηση με έναν Μητσοτάκη επικεφαλής; Με άλλα λόγια μπορεί ο  ιδρυτής ου ΠΑΣΟΚ να γίνει ο σύγχρονος Ελ Σιντ του πολιτικού συστήματος και να κατατροπώσει τους αντίπαλους του;

Να  απομονώσει ιδίως όσους θέλουν να οδηγήσουν το τμήμα της δημοκρατικής παράταξης που θα επηρεάζουν εκεί που δεν θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί ο ίδιος. Παρότι δεν ήταν και ανυποψίαστος, αν ληφθεί υπόψη πόσο συχνά στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 κατήγγειλε τα «κεντροδεξιά σενάρια»

Για να υπάρχει απαντήσει πρέπει να αξιολογηθούν τα εξής στοιχεία που συνθέτουν τους ιδρυτικούς μύθους, το ιστορικό φορτίο, τις ιδεολογικές αρχές του ΠΑΣΟΚ, σε σχέση με την κυβερνητική πολιτική που άσκησε επί Ανδρέα Παπανδρέου.

Πρώτο. Ο Ανδρέας Παπανδρέου υπήρξε ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης τη δημοκρατικής παράταξης, όχι μόνο γιατί τη συνένωση- το είχε κάνει και ο Γέρος- αλλά γιατί την ώθησε στο μέλλον με την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ. Αντί να ανασυστήσει την Ένωση Κέντρου, την εφοδίασε με προοδευτικό πρόσημο, με αντιδεξιά, σοσιαλιστικά και ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά και άσκησε  διακυβέρνηση με κριτήριο την αλλαγή των μετεμφυλιακών δεδομένων όχι μόνο στο θεσμικό σύστημα, αλλά στην διοίκηση, την κοινωνία και την πολιτική ζωή.

Δεύτερο. Ως Δημοκρατική Παράταξη ο Ανδρέας Παπανδρέου όρισε το χώρο που εκτείνεται από το Κέντρο ως την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά. Το ΠΑΣΟΚ ήταν ο κορμός αυτού του χώρου, τηρώντας αποστάσεις από το ΚΚΕ που ήταν η άλλη υπολογίσιμη  δύναμη, αλλά και το  ΚΚΕ Εσωτ. και τις μεταμορφώσεις του. Το ΠΑΣΟΚ έχασε την  ηγεμονία του, όταν οι επίγονοι του Ανδρέα του εγκατέλειψαν το ιδεολογικό πλαίσιο της «3ης Σεπτέμβρη» και όταν ο  γιος του πήγε τη χώρα στο ΔΝΤ. Αλλιώς το ΠΑΣΟΚ έχει ρίζες και θα άντεχε. Οι πολίτες το εγκατέλειψαν με ιδεολογικά  κίνητρα, όταν έχασαν την ελπίδα να ξαναβρεί το ΠΑΣΟΚ τον εαυτό του και αναζήτησαν το περιεχόμενο αυτού του πλαισίου στον  ΣΥΡΙΖΑ και όχι στη ΝΔ βεβαίως -εκεί πήγε ο Βενιζέλος.

Η διαρκής αναμέτρηση με τη Δεξιά

Τρίτο: Σε κάθε φάση των πολιτικών εξελίξεων ο Ανδρέας Παπανδρέου διατηρούσε ανοικτό το αντιδεξιό μέτωπο, χωρίς ωστόσο να φτάνει στα άκρα όταν επρόκειτο για τα εθνικά θέματα, ή όταν το επέβαλαν οι προτεραιότητες της χώρας- με βάση τις οποίες άλλωστε άλλαζε ή τροποποιούσε την πολιτική του.

Η σύγκρουση με τη Δεξιά ήταν μονίμως ενεργή, όχι για εσωτερικούς πολιτικούς λόγους, ή γιατί το επέβαλε η αναμέτρηση για την εξουσία, αλλά γιατί διέκρινε τις βαθιές διαφορές που χωρίζουνε τις δυο παρατάξεις, στα πεδία της ιστορίας, της πολιτικής, της ιδεολογίας, των βιωμάτων, της ταξικής εκπροσώπησης, του διεθνούς προσανατολισμού- αλλά και του πολιτισμού και της αισθητικής.

Η διαχωριστική γραμμή πρόοδος-συντήρηση όριζε ότι δεν μπορούν να συμπέσουν πολιτικά η Δημοκρατική Παράταξη με τη Δεξιά. Αυτό δεν είναι  συγκυριακό στοιχείο, αλλά διαρκής και  μόνιμη διαφορά θεωρητικών προσεγγίσεων, αξιών και ιστορικού προορισμού ,- από την εποχή της Γαλλικής Επανάστασης τουλάχιστον.

Τέταρτο.  Ο Ανδρέας Παπανδρέου προσέθετε και την παράμετρο του πατριωτισμού  στην ανάδειξη των διαφορετικών προελεύσεων και διαφορετικών προοπτικών ανάμεσα στη  Δημοκρατική παράταξη και στη δεξιά. Όχι γιατί αμφισβητούσε τον πατριωτισμό  των συντηρητικών πολιτών, αλλά γιατί ανέλυε με ποιοτικά κριτήρια τις διαχρονικές επιλογές των πολιτικών φορέων που  εκπροσωπούσαν τις  δυο παρατάξεις. Γι’ αυτό στο ιδρυτικό τετράπτυχο του 1974 έθεσε πρώτη την Εθνική Ανεξαρτησία.

Στις αναλύσεις του και τα θεωρητικά κείμενά του στο ΠΑΣΟΚ αποδέχονταν τις πατριωτικές προθέσεις της ΝΔ, αλλά  τις συνδύαζε με τις λανθασμένες αντιλήψεις της για τον παγκόσμιο διπολισμό, όσο υπήρχε, την παρουσία του αμερικανικού παράγοντα στην περιοχή και τις επεμβάσεις του στα εσωτερικά της χώρας, την αξιολόγηση του τουρκικού κίνδυνου και την σύλληψη των διεθνών εξελίξεων που οδηγούσαν τελικά τα κόμματα και τις κυβερνήσεις της Δεξιάς σε υποχωρητικότητα.

Σε  αντίθεσή με την σταθερή επιδίωξη του Παπανδρέου για ισοτιμία σχέσεων και διαμόρφωση ισορροπιών με διαπραγματεύσεις κι όχι εκχωρήσεις σε αξιώσεις ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα. Γι’ αυτό άλλωστε δεν θα έφτανε ποτέ στην υποτέλεια του Μνημονίου και θα έλυνε το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας και την ανάγκη για μεταρρυθμίσεις με εσωτερικές επιλογές.

Το έκανε άλλωστε και με το 1895 και το 1994, ή όταν έθεσε την ΟΝΕ ως στρατηγικό στόχο. Κατά την αντίληψή του η Ελλάδα είναι επαρκής οικονομικός χώρος και μπορεί να αυτορρυθμίσει τη λειτουργία της αν υπάρχει πολιτική βούληση..

Η νέα αρχιτεκτονική της Παράταξης

Από την τροπή που θα πάρουν τα πράγματα σ’ αυτά τα τέσσερα μέτωπα θα κριθεί αν το ΠΑΣΟΚ θα εγκαταλειφθεί στις δολιότητες και τους τυχοδιωκτισμούς όσων θέλουν το τέλος του, ή με αφορμή το συνέδριό του θα κάνει νέα αρχή με εσωτερικές αλλαγές, χωρίς να εκχωρεί το όνομα, τα σύμβολα και την ιδεολογία του.

Αυτές οι επισημάνσεις είναι τα «τέσσερα πόδια του τραπεζιού» -το οποίο επαναφέρει ο Λαλιώτης- και στο οποίο θα κριθεί η επιχείρηση διάλυσης του ΠΑΣΟΚ και η τεχνητή  αντικατάσταση του με ένα ακαθόριστης ιδεολογίας και πολιτικής σχήμα που θα προέλθει από τη συγκόλληση παραγόντων.

Θα κριθεί επίσης και η  σχέση του με την ελληνική Κεντροαριστερά και την Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία -που δεν ταυτίζονται απαραιτήτως- αλλά πρωτίστως σε σχέση με την Δεξιά και την παραδοσιακή Αριστερά.

Από αυτή την άποψη δεν είναι δύσκολο να διακριθεί κάτι που δεν είπε ο Λαλιώτης- αλλά έσπευσαν με δέος- να του καταλογίσουν οι υποστηρικτές της ΝΔ και του νεφελώματος που σχεδιάζεται  ως υποκατάστατο του ΠΑΣΟΚ. Είναι κάτι που έχει αναδείξει με την αρθρογραφία του ο  καθηγητής και πρώην υπουργός Γιάννης Πανούσης:

Τον παλαιό κυρίαρχο ρόλο του  ΠΑΣΟΚ  στον ευρύτερο χώρο της Δημοκρατικής Παράταξης καταλαμβάνει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ. Συνεπώς ο κεντρικός συνομιλητής όσων πιστεύουν ότι είναι προς το εθνικό συμφέρον η ικανότητα αυτού του χώρου να διεκδικεί και να ασκεί τη διακυβέρνηση είναι ο Αλέξης Τσίπρας. Και πάντως δεν μπορεί να είναι ο νεομητσοτακισμός.

Καθώς  βρίσκεται υπό διαμόρφωση η νέα αρχιτεκτονική της Δημοκρατικής Παράταξης, με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ σε νέο συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ τους, ο Πανούσης προκρίνει ότι είναι προς το συμφέρον της χώρας και της Παράταξης να μετεξελιχθεί πλήρως ο ΣΥΡΙΖΑ σε σύγχρονο ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα και να ξαναβρεί το ριζοσπαστικό εαυτό του  ΠΑΣΟΚ με νέα ηγετική ομάδα.

Αν τα συνοψίσουμε όλα αυτά και τα μεταφέρουμε στα μέτωπα που κρίνονται οι πραγματικές πολιτικές εξελίξεις αυτή την περίοδο και κυρίως αν τα συνδυάσουμε από την περίεργη έως ενοχλητική θεωρία ότι πλέον δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή Αριστερά-Δεξιά, τότε προκύπτει ότι το πνεύμα του Παπανδρέου έκανε ήδη την πρώτη επίσκεψη του μετά από πολλά χρονιά μέσα από τις γραμμές του άρθρου Λαλιώτη. Ο Ροδρίγο  Ντίαθ δε Βιβάρ , γνωστός  και ως …Ελ Σιντ είναι εδώ και στρατολογεί δυνάμεις για την μεταθανάτια νίκη του…

 

Σκιαμαχίες ….είναι το σχόλιο νας

ΓιαννηΣ   ΠανουσηΣ

Για ένα νέο αριστερό ΠΑΣΟΚ

Αριστερό ΠΑΣΟΚ – Κεντροαριστερές συνεργαζόμενες δυνάμεις – Σύμπραξη με ΣΥΡΙΖΑ.

08 Αυγ. 17 (11:57) |

[Αφιερωμένο στον Κώστα Λαλιώτη]

Το ποίημα που δε γράφεται στην ώρα του

θυμίζει λεηλατημένο τοπίο

Μην αναβάλεις την κατάθεσή του στο χαρτί

αργά ή γρήγορα θα σε πυροβολήσει

Γιάννης Κορίδης, Στην ώρα του…

Οι κεντροδεξιές εκδοχές/παραλλαγές της Κεντροαριστερής ΔΗ.ΣΥ είναι πολλές. Αναζητείται μια αριστερή εκδοχή που θα συσπειρώσει τους φορείς της αριστερής συνείδησης του ΠΑΣΟΚ [στο οποίο θα επανενταχθούν οι κεντροαριστερές δυνάμεις των συνεργαζομένων] και θα προετοιμάσει τη σύμπραξη με την ευρύτερη Αριστερά, όπως εκφράζεται πολιτικά στη χώρα μας και ειδικότερα με τον συνεχώς εξελισσόμενο ΣΥΡΙΖΑ.

Ούτε το μιντιακό προφίλ [πραγματικό ή κατασκευασμένο] των (αλά Μακρόν;) πρωταγωνιστών, δευτεραγωνιστών και υποκρυπτόμενων υποβολέων, ούτε τα καλά ή κακά λόγια/άρθρα της αμήχανης ή αγιοποιούσας δημοσιογραφίας αρκούν για να συνεγείρουν έναν κόσμο ΠΑΣΟΚ διαψευσμένο, προδομένο, καθισμένο στο εδώλιο του κατηγορούμενου για τη συνολική καταστροφή της χώρας.

Χρειάζεται ένας κοινωνικός αριστερός πολιτικός [όχι αναγκαστικά μέλος αριστερού κόμματος], με καθαρή σκέψη και καθαρά χέρια, για να στρίψει το τιμόνι του ΠΑΣΟΚ και της Κεντροαριστεράς προς τ’ αριστερά. Με γνώση, σύνεση, αίσθηση συγκυρίας αλλά και ιστορικότητας, όραμα  που συμμερίζεται και στηρίζει όλος ο προοδευτικός λαός [κι όχι κάποιοι διανοούμενοι του Κολωνακίου].

Με το νέο ΠΑΣΟΚΓια τη νέα ΑΡΙΣΤΕΡΑ στην Ελλάδα.

ΥΓ. Πιστεύει κανείς ότι πρόεδρος της ΔΗ.ΣΥ μπορεί να εκλεγεί μη-ΠΑΣΟΚ ή αντι-

ΠΑΣΟΚ υποψήφιος;