Τι ζητά ο τραμπ με την Ιερουσαλήμ

Μια σωστή προσέγγιση , που όμως αγνοεί τόσο τα συμφέροντα του στρατιωτικο βιομηχανικού συμπλέγματος για νέους εξοπλισμούς , όσο και το καιροσκοπισμό του Τράμπ , σχετικά με τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στις ΗΠΑ και τις προσωπικές του πολιτικές επιδιώξεις , όπως:

Πρώτο: Να αλλάξει την ατζέντα από τη καταδίωξη που δέχεται από το βαθύ κράτος των ΗΠΑ (CIA , FBI , λόμπυ στη Γερουσία , μερίδες τις αμερικάνικης ολιγαρχίας που ελέγχουν τα αμερικάνικα ΜΜΕ , σχετίζονται δε και με τμήματα του πολιτικού νεποτισμού όπως οικογένειες Κλίντον, Μπούς κλπ ) .Ενώνει δε όλα τα εν λόγω δίκτυα η καρικατούρα ενός νέου μακαρθισμού κατά της ρωσικής πολιτικής ηγεσίας .Είναι δε καρικατούρα γιατί ο πραγματικός σκοπός είναι η φθορά και η απαξίωση του Τράμπ,

Δεύτερο: Να ικανοποιήσει ορισμένους χρηματοδότες του , δηλαδή τα σκληρά χρηματοπιστωτικά ολιχαρχικά εβροαμερικανικά δίκτυα που χρηματοδοτούν υποψήφιους προέδρους και αγοράζουν γερουσιαστές και βουλευτές με συνοπτικές διαδικασίες .(Ο Κουσνέρ – εβραικής καταγωγής γαμπρός του Τράμπ, που οργάνωνε επαφές με ρώσους παράγοντες αποτελεί μια από τις συνδέσεις του εβραικού λόμπυ με την ομάδα Τράμπ , με τράπεζες του Μανχάταν , με χρηματιστές της wall street, αλλά και με επιχειρήσεις εκτός των ΗΠΑ με έδρα το Παρίσι, το Λονδίνο κ.οκ., όπως και ο υπουργός Εμπορίου Ρος κλπ) .Χρηματοδότες είχε ο Τράμπ και από τους χρηματιστές πρίγκηπες του θεοκρατικού και δεσποτικού κράτους των Σαούντ .Και δεν πήγε τυχαία αμέσως στο Ριάντ ο Τράμπ , με επίσημη εκδοχή τη συγκρότηση του πολεμικού δίδυμου (Ισραήλ- Σαουδικής Αραβίας κατά του Ιραν ). Η καμπάνια της Χίλαρυ Κλίντον όταν ήταν υποψήφια γερουσιαστής στη Νέα Υόρκη το 2000 ήταν η επιτομή της κατάπτωσης .Πριν το ζεύγος αποχωρήσει από το Λευκό οίκο είχε μια εξαιρετική συνάντηση με το Γιασερ Αραφάτ , για την οποία όλα τα εβραικά λόμπυ είχαν προβεί σε πρωτοφανείς αντιδράσεις ..Το εβραικό λόμπυ της Νέας Υόρκης επιδίωξε την απομόνωση της υποψηφιότητας της Χίλαρυ .Η <<συνεπής>> κ.Κλίντον αποκήρυξε τη Παλαιστίνη σε χρόνο dt.Η απομόνωση μετετράπη σε ανοικτή υποστήριξη. ΗΧίλαρυ εξελέγη Γερουσιαστής .Το ίδρυμα Κλίντον χρηματοδοτείται αδιαλείπτως , για να ενισχύει -μεταξύ των άλλων – και τη σχολή πολιτικών επιστημών του Χάρβαρντ , εκεί που καλούν τους πολιτικούς του διεθνούς λόμπυ για να τους ξεπλένουν

Τρίτο και σημαντικό : Η οικονομική παρακμή των ΗΠΑ , η πτώση της ανταγωνιστικότητας των προιόντων της , οδηγεί ήδη εδώ και καιρό να πάρουν το πάνω χέρι οι στυλοβάτες του ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ – ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟΥ συμπλέγματος που είχε πέσει σε αναδουλειές μετά τη πτώση του τείχους του Βερολίνου .Και ο Τράμπ, , οι υπουργοί του , οι πρέσβεις , οι εμπορικοί ακόλουθοι, οι έμποροι όπλων <<άρχισαν τις μπίζνες>>. Η κρίση εμποδίζει – προς το παρόν -τη γιγάντωση , αλλά εκεί που υπάρχει συσσώρευση όπως ιδιοκτήτες -κράτη ή εταιρίες – καθώς και έμποροι ενεργειακών πόρων αλλά και χρηματοπιστωτικά κεφάλαια από τη μη παραγωγή πραγματικού πλούτου κλπ , έχουν αρχίσει τις παραγγελίες .Και αυτά αποτελούν ανησυχητικά σημάδια για την ειρήνη. Το κράμα του πολιτικού τυχοδιωκτισμού, του εθνικισμού και των ολιγαρχών που ελέγχουν , ενεργειακούς κολοσσούς και τη κλεπτοκρατία στο χρηματοπιστωτικό σύστημα ήδη προκαλεί .Σ.Τ

>>Για να κατανοήσουμε καλύτερα τις αντιδράσεις του αραβικού κόσμου αρκεί να σκεφτούμε τι θα σήμαινε για τον ελληνισμό η μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην κατεχόμενη Κύπρο.Η απόφασή του για την Ιερουσαλήμ θα αποτελέσει μία κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Ο Αμερικανός πρόεδρος θα πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων τις σχετικές αποφάσεις του ΟΗΕ.

>>Για την διεθνή κοινότητα η Ιερουσαλήμ δεν είναι «η αδιαίρετη πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ», όπως υποστηρίζει η ισραηλινή κυβέρνηση. Είναι μία πόλη που κατέχει στρατιωτικά και έχει προσαρτήσει παράνομα το Ισραήλ μετά τον πόλεμο του 1967. Τμήμα της πόλης θα αποτελέσει την πρωτεύουσα του μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους. Η Ιερουσαλήμ έχει πολλούς ιερούς τόπους λατρείας για τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες, τον μουσουλμανισμό, τον χριστιανισμό και τον εβραϊσμό.

>>Η φιλοδοξία των πρωθυπουργών της ισραηλινής Δεξιάς ήταν το «Μεγάλο Ισραήλ». Ο Μέναχεμ Μπεγκίν, ο Αριέλ Σαρόν και σήμερα ο Νετανιάχου έχουν ως όραμα το Ισραήλ της βιβλικής εποχής. Αυτό προϋποθέτει την προσάρτηση της Ιερουσαλήμ, τον μαζικό εβραϊκό εποικισμό της και την απέλαση των Αράβων κατοίκων της. Αυτό σημαίνει ότι το Ισραήλ θα μετατραπεί μακροπρόθεσμα σε κράτος απαρχάϊντ, όπως ήταν παλαιότερα η Νότια Αφρική. Φυσικά δεν θα υπάρξει ποτέ ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος. Η μοίρα των Παλαιστινίων είναι να περιοριστούν σε εδαφικά οριοθετημένες ζώνες στα κατεχόμενα εδάφη, θυμίζοντας τα αλήστου μνήμης «μπαντουστάν» του ρατσιστικού καθεστώτος της Πρετόρια.

Advertisements

Χρεοκόπησε o διαπλεκόμενος Τόντοριτς με μεγάλες μεταποιητικές και εμπορικές εταιρίες στα Βαλκάνια και με έδρα τη Κροατία

Χρεοκόπησε o διαπλεκόμενος Τόντοριτς με μεγάλες μεταποιητικές και εμπορικές εταιρίες στα Βαλκάνια και με έδρα τη Κροατία και 500 χιλιάδες εργαζόμενοι σε τέσσερις χώρες είναι μπροστά στο κίνδυνο μαζικών απολύσεων . .Ήδη βρίσκεται με βραχιολάκι στο Λονδίνο υπό την επιτήρηση των βρετανικών αρχών . Όμοιοί του στην Ελλάδα , αλλά και σε άλλες χώρες της ΕΕ , κυριαρχούν , ελέγχουν κανάλια , εφημερίδες , τράπεζες και έχουν αγορασμένες τις ηγεσίες τύπου Ν.Δ και του πρώην ΠΑΣΟΚ, οργανώνουν δε όχι μόνο την εξαγωγή κεφαλαίων , όχι μόνο τη κλεπτοκρατία , αλλά και τη πολιτική Ατζέντα .Και οι κυβερνήσεις όταν δεν είναι στη συναλλαγή , άλλοτε τους ανέχονται και άλλοτε απλά τους καταγγέλλουν! Σ.Τ.

>>Πού βρήκε τα χρήματα; Το 2007, η δημοσιογράφος Αντρέα Αρέζινα αποκάλυψε πως ο Τόντοριτς πήρε «ύποπτα» δάνεια, όπως ένα ενυπόθηκο 7.610.000 γερμανικών μάρκων από την τράπεζα Zagrebacka, με επιτόκιο τρεις φορές μικρότερο από το συνηθισμένο.

>>Τότε είχε διεξαχθεί έρευνα, αλλά η τράπεζα δεν διαπίστωσε καμία «ανωμαλία» και ο Τόντοριτς συνέχισε ανενόχλητος τα «ψώνια του». Λεπτομέρεια: το διάστημα 1993-1995 πρωθυπουργός της Κροατίας ήταν ο παιδικός φίλος του Τόντοριτς, Νικίκα Βάλεντιτς…

>>Διοικώντας τον όμιλό του με την κόρη του, Ιβα, και τους δυο γιους του, Αντε και Ιβάν, και διατηρώντας οικογενειακώς τον απόλυτο έλεγχο με το 90% του μετοχικού κεφαλαίου του ομίλου του, ο Τόντοριτς εξακολούθησε να επεκτείνεται επιθετικά, αγοράζοντας… τα πάντα –και εκτός των κροατικών συνόρων: άνοιξε καταστήματα στη Βοσνία –όπου η αλυσίδα Konzum έγινε η μεγαλύτερη επιχείρηση λιανικής–, στη Σερβία –όπου η Agrokor αγόρασε, μεταξύ άλλων, τις επιχειρήσεις εμφιάλωσης Mivela, την αλυσίδα Idea, κτηνοτροφικές μονάδες, εργοστάσια επεξεργασίας λαδιού κ.λπ.– ενώ είχε βάλει πόδι σε Μαυροβούνιο, Κόσοβο, ΠΓΔΜ και Ουγγαρία. Οταν επιχείρησε όμως να γίνει βασιλιάς της λιανικής και στη Σλοβενία, η αδηφάγος, επεκτατική στρατηγική του πυροδότησε την κατάρρευσή του

>>Οι έλεγχοι των ορκωτών ελεγκτών που δημοσιοποιήθηκαν τον Οκτώβριο έδειξαν σημαντική κακοδιαχείριση και παραποιήσεις των οικονομικών στοιχείων, που «διέφευγαν», όπως φαίνεται, επί σειρά ετών την προσοχή των φορολογικών αρχών της Κροατίας.

>>Οχι τυχαία. Ως ο μεγαλύτερος παρασκευαστής και έμπορος τροφίμων στη χώρα, η Agrokor με το μονοπωλιακό καθεστώς της είχε γίνει ο ορισμός της διαπλοκής: χρηματοδοτούσε κόμματα και προεδρικές προεκλογικές εκστρατείες, κυριαρχούσε στη διαφήμιση στα ΜΜΕ και στη διανομή των εφημερίδων και ήταν επί σειρά ετών η καλολαδωμένη «περιστρεφόμενη πόρτα» στις συναλλαγές του ομίλου με την εξουσία, προσφέροντας επιτελικές θέσεις και θέσεις «συμβούλων» με παχυλούς μισθούς σε πρώην κΧρεοκόπησε o διαπλεκόμενος Τόντοριτς με μεγάλες μεταποιητικές και εμπορικές εταιρίες στα Βαλκάνια και με έδρα τη Κροατία και 500 χιλιάδες εργαζόμενοι σε τέσσερις χώρες είναι μπροστά στο κίνδυνο μαζικών απολύσεων . .Ήδη βρίσκεται με βραχιολάκι στο Λονδίνο υπό την επιτήρηση των βρετανικών αρχών . Όμοιοί του στην Ελλάδα , αλλά και σε άλλες χώρες της ΕΕ , κυριαρχούν , ελέγχουν κανάλια , εφημερίδες , τράπεζες και έχουν αγορασμένες τις ηγεσίες τύπου Ν.Δ και του πρώην ΠΑΣΟΚ, οργανώνουν δε όχι μόνο την εξαγωγή κεφαλαίων , όχι μόνο τη κλεπτοκρατία , αλλά και τη πολιτική Ατζέντα .Και οι κυβερνήσεις όταν δεν είναι στη συναλλαγή , άλλοτε τους ανέχονται και άλλοτε απλά τους καταγγέλλουν! Σ.Τ.

>>Πού βρήκε τα χρήματα; Το 2007, η δημοσιογράφος Αντρέα Αρέζινα αποκάλυψε πως ο Τόντοριτς πήρε «ύποπτα» δάνεια, όπως ένα ενυπόθηκο 7.610.000 γερμανικών μάρκων από την τράπεζα Zagrebacka, με επιτόκιο τρεις φορές μικρότερο από το συνηθισμένο.

>>Τότε είχε διεξαχθεί έρευνα, αλλά η τράπεζα δεν διαπίστωσε καμία «ανωμαλία» και ο Τόντοριτς συνέχισε ανενόχλητος τα «ψώνια του». Λεπτομέρεια: το διάστημα 1993-1995 πρωθυπουργός της Κροατίας ήταν ο παιδικός φίλος του Τόντοριτς, Νικίκα Βάλεντιτς…

>>Διοικώντας τον όμιλό του με την κόρη του, Ιβα, και τους δυο γιους του, Αντε και Ιβάν, και διατηρώντας οικογενειακώς τον απόλυτο έλεγχο με το 90% του μετοχικού κεφαλαίου του ομίλου του, ο Τόντοριτς εξακολούθησε να επεκτείνεται επιθετικά, αγοράζοντας… τα πάντα –και εκτός των κροατικών συνόρων: άνοιξε καταστήματα στη Βοσνία –όπου η αλυσίδα Konzum έγινε η μεγαλύτερη επιχείρηση λιανικής–, στη Σερβία –όπου η Agrokor αγόρασε, μεταξύ άλλων, τις επιχειρήσεις εμφιάλωσης Mivela, την αλυσίδα Idea, κτηνοτροφικές μονάδες, εργοστάσια επεξεργασίας λαδιού κ.λπ.– ενώ είχε βάλει πόδι σε Μαυροβούνιο, Κόσοβο, ΠΓΔΜ και Ουγγαρία. Οταν επιχείρησε όμως να γίνει βασιλιάς της λιανικής και στη Σλοβενία, η αδηφάγος, επεκτατική στρατηγική του πυροδότησε την κατάρρευσή του

>>Οι έλεγχοι των ορκωτών ελεγκτών που δημοσιοποιήθηκαν τον Οκτώβριο έδειξαν σημαντική κακοδιαχείριση και παραποιήσεις των οικονομικών στοιχείων, που «διέφευγαν», όπως φαίνεται, επί σειρά ετών την προσοχή των φορολογικών αρχών της Κροατίας.

>>Οχι τυχαία. Ως ο μεγαλύτερος παρασκευαστής και έμπορος τροφίμων στη χώρα, η Agrokor με το μονοπωλιακό καθεστώς της είχε γίνει ο ορισμός της διαπλοκής: χρηματοδοτούσε κόμματα και προεδρικές προεκλογικές εκστρατείες, κυριαρχούσε στη διαφήμιση στα ΜΜΕ και στη διανομή των εφημερίδων και ήταν επί σειρά ετών η καλολαδωμένη «περιστρεφόμενη πόρτα» στις συναλλαγές του ομίλου με την εξουσία, προσφέροντας επιτελικές θέσεις και θέσεις «συμβούλων» με παχυλούς μισθούς σε πρώην και… επόμενους πολιτικούς πελάτες.

>>Μεταξύ άλλων, σε έναν πρώην υπουργό Οικονομικών της χώρας και μετέπειτα υπουργό Τουρισμού και Εμπορίου και δήμαρχο του Ζάγκρεμπ, έναν πρώην πρεσβευτή στη Γαλλία και τον γιο του, τον γιο του γενικού εισαγγελέα, τον πρώην επικεφαλής της αστυνομίας, τον σύζυγο της πρώην επικεφαλής της Αρχής Προστασίας Ανταγωνισμού, τον πρώην, επί 12 έτη, κεντρικό τραπεζίτη της Κροατίας Ζέλικο Ροχατίνσκι, αλλά και έναν δικαστή του Συνταγματικού Δικαστηρίου που είχε χρηματίσει υπουργός Δημόσιας Διοίκησης, πρεσβευτής και βουλευτής..

>>. Κατόπιν όλων αυτών ο Τόντοριτς άφησε τα πλούτη του και έφυγε από τη χώρα για το Λονδίνο, ενώ εκδόθηκε εναντίον του ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης. Κροάτες δημοσιογράφοι τον εντόπισαν, με αποτέλεσμα να δημοσιευτούν τραγελαφικά βίντεο με τον πρώην κροίσο να τρέχει στους δρόμους της βρετανικής πρωτεύουσας για να ξεφύγει από τις κάμερες.

>>Στις 7 Νοεμβρίου η βρετανική αστυνομία ανακοίνωσε ότι ο 66χρονος Τόντοριτς παραδόθηκε και αφέθηκε ελεύθερος υπό όρους: παρέδωσε το διαβατήριό του, φόρεσε ηλεκτρονικό βραχιολάκι και κατέθεσε 100.000 λίρες ως εγγύηση.

>>Μεταξύ των χρηματοδοτών, οι τράπεζες Goldman Sachs, JP Morgan και η Merrill Lynch, αλλά ο βασικός επενδυτής και μεγαλύτερος κάτοχος ομολόγων της Agrokor είναι το κεφάλαιο υψηλού ρίσκου Knighthead Capital με έδρα τη Νέα Υόρκη και επικεφαλής τον Τόμας Βάγκνερ, πρώην τραπεζίτη της Goldman Sachs.

>>Ενα άλλο, λιγότερο φανερό κίνητρο- των αμερικανών -ίσως κρύβεται στην πληροφορία που αναφέρεται πιο κάτω στο ίδιο ρεπορτάζ, η οποία αποδίδεται σε κροατικά ΜΜΕ: ενώ, λοιπόν, στις αρχές Οκτωβρίου ο Κροάτης πρόεδρος συνομιλούσε στη Μόσχα με τον Ρώσο ομόλογό του, Πούτιν, και τον διευθύνοντα σύμβουλο της Sberbank, κυκλοφόρησαν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ότι η ρωσική τράπεζα μπορεί να έχει δανείσει στον Τόντοριτς όχι 1,1 δισ. ευρώ που φαίνεται στα χαρτιά, αλλά 5 δισ., σκοπεύοντας να «ξεπλύνει» τουλάχιστον τα 3 δισ. από αυτά, μέσω του τραπεζικού συστήματος της Κροατίας…

https://www.efsyn.gr/arthro/hthes-kroisos-simera-fygas

αι… επόμενους πολιτικούς πελάτες.

>>Μεταξύ άλλων, σε έναν πρώην υπουργό Οικονομικών της χώρας και μετέπειτα υπουργό Τουρισμού και Εμπορίου και δήμαρχο του Ζάγκρεμπ, έναν πρώην πρεσβευτή στη Γαλλία και τον γιο του, τον γιο του γενικού εισαγγελέα, τον πρώην επικεφαλής της αστυνομίας, τον σύζυγο της πρώην επικεφαλής της Αρχής Προστασίας Ανταγωνισμού, τον πρώην, επί 12 έτη, κεντρικό τραπεζίτη της Κροατίας Ζέλικο Ροχατίνσκι, αλλά και έναν δικαστή του Συνταγματικού Δικαστηρίου που είχε χρηματίσει υπουργός Δημόσιας Διοίκησης, πρεσβευτής και βουλευτής..

>>. Κατόπιν όλων αυτών ο Τόντοριτς άφησε τα πλούτη του και έφυγε από τη χώρα για το Λονδίνο, ενώ εκδόθηκε εναντίον του ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης. Κροάτες δημοσιογράφοι τον εντόπισαν, με αποτέλεσμα να δημοσιευτούν τραγελαφικά βίντεο με τον πρώην κροίσο να τρέχει στους δρόμους της βρετανικής πρωτεύουσας για να ξεφύγει από τις κάμερες.

>>Στις 7 Νοεμβρίου η βρετανική αστυνομία ανακοίνωσε ότι ο 66χρονος Τόντοριτς παραδόθηκε και αφέθηκε ελεύθερος υπό όρους: παρέδωσε το διαβατήριό του, φόρεσε ηλεκτρονικό βραχιολάκι και κατέθεσε 100.000 λίρες ως εγγύηση.

>>Μεταξύ των χρηματοδοτών, οι τράπεζες Goldman Sachs, JP Morgan και η Merrill Lynch, αλλά ο βασικός επενδυτής και μεγαλύτερος κάτοχος ομολόγων της Agrokor είναι το κεφάλαιο υψηλού ρίσκου Knighthead Capital με έδρα τη Νέα Υόρκη και επικεφαλής τον Τόμας Βάγκνερ, πρώην τραπεζίτη της Goldman Sachs.

>>Ενα άλλο, λιγότερο φανερό κίνητρο- των αμερικανών -ίσως κρύβεται στην πληροφορία που αναφέρεται πιο κάτω στο ίδιο ρεπορτάζ, η οποία αποδίδεται σε κροατικά ΜΜΕ: ενώ, λοιπόν, στις αρχές Οκτωβρίου ο Κροάτης πρόεδρος συνομιλούσε στη Μόσχα με τον Ρώσο ομόλογό του, Πούτιν, και τον διευθύνοντα σύμβουλο της Sberbank, κυκλοφόρησαν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ότι η ρωσική τράπεζα μπορεί να έχει δανείσει στον Τόντοριτς όχι 1,1 δισ. ευρώ που φαίνεται στα χαρτιά, αλλά 5 δισ., σκοπεύοντας να «ξεπλύνει» τουλάχιστον τα 3 δισ. από αυτά, μέσω του τραπεζικού συστήματος της Κροατίας…

https://www.efsyn.gr/arthro/hthes-kroisos-simera-fygas

O νέος εκδοτικός πόλεμος

O νέος εκδοτικός πόλεμος

19:11 | 11 Δεκ. 2017

Πρόκειται πλέον για ανοιχτό εκδοτικό – και όχι μόνον – πόλεμο, με… διευθύνσεις και ονόματα. Ο λόγος, για την μετωπική σύγκρουση κυβέρνησης και επιχειρηματικών συμφερόντων στα οποία κεντρική θέση έχει ο μιντιακός όμιλος Μαρινάκη – μια σύγκρουση, η οποία κορυφώνεται σε μια εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία για την μεταμνημονιακή πορεία της χώρας και τις πολιτικές εξελίξεις που θα την συνοδεύσουν.

Στο κυβερνητικό επιτελείο θεωρείται ότι τα μέσα ενημέρωσης του Βαγγέλη Μαρινάκη, σε συνεργασία με τον όμιλο Αλαφούζου και σε συντονισμό – εάν όχι και πλήρη ταύτιση – με τη Νέα Δημοκρατία, εκτελούν συντονισμένη εκστρατεία παραπληροφόρησης και αποδόμησης με στόχο την πολιτική αποσταθεροποίηση. Στην εκστρατεία αυτή εντάσσουν τόσο την στοχοποίηση Καμμένου στην υπόθεση με τα βλήματα της Σαουδικής Αραβίας, όσο και το κρεσέντο των επιθέσεων από τα δύο μιντιακά συγκροτήματα για το θέμα των πλειστηριασμών. Οι ίδιες πηγές, δε, εκτιμούν ότι τελικός στόχος αυτού του άτυπου μετώπου είναι η υπονόμευση της κυβέρνησης πριν η χώρα μπει στην τελική ευθεία της εξόδου από το Μνημόνιο, γεγονός που μπορεί να ανατρέψει τα δημοσκοπικά δεδομένα και να αλλάξει τους πολιτικούς όρους με τους οποίους θα γίνουν οι επόμενες εκλογές σε βάρος της Νέας Δημοκρατίας.

Από αυτή την αφετηρία ξεκινούν και οι αιχμηρές κυβερνητικές καταγγελίες περί «υπόδικου επιχειρηματία» – καταγγελίες, οι οποίες φωτογραφίζουν ευθέως τον Βαγγέλη Μαρινάκη και κορυφώθηκαν από το ίδιο το Γραφείο Τύπου του πρωθυπουργού με αφορμή τα πρωτοσέλιδα των «Νέων» περί δήθεν πλειστηριασμών λαϊκών πρώτων κατοικιών.

Αντεπίθεση μέσω «Βήματος»

Η πλευρά Μαρινάκη, όμως, επιλέγει κλιμάκωση του πολέμου και χθες επιχείρησε αντεπίθεση, μέσω του «Βήματος» χρεώνοντας στην κυβέρνηση διαπλοκή «με ολιγάρχες νέας κοπής». Με άρθρο το οποίο υπογράφει «ειδικός συνεργάτης», το «Βήμα» του ομίλου Μαρινάκη αναφέρεται μάλιστα ονομαστικά στους επιχειρηματίες Ιβάν Σαββίδη και Λαυρέντη Λαυρεντιάδη και κάνει λόγο για «στρατό προπαγάνδας» στον οποίο εντάσσει σύσσωμες τις συμπολιτευόμενες εφημερίδες και μέσα ενημέρωσης.

«Ο «στρατός της προπαγάνδας» του Πρωθυπουργού», αναφέρεται μεταξύ άλλων στο άρθρο, «υποστηρίζεται από ολιγάρχες νέας κοπής, από πρόσωπα αμφιλεγόμενα, από οικονομικούς παράγοντες με σκοτεινό παρελθόν και γκρίζο παρόν. Οι συνομιλητές και οι συνδεδεμένοι με τα μέσα ενημέρωσης συνδαιτυμόνες του κ. Παππά δεν είναι οι καλύτεροι. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι οι υπέρμαχοι της «νέας φωνής της αλήθειας» συντονίζονται με τους Ιβάν Σαββίδη και Λαυρέντη Λαυρεντιάδη. Ο υπουργός Άμυνας συνόδεψε τον ρώσο επιχειρηματία στην τελετή ανάληψης του «Έψιλον» και ο υπουργός Επικρατείας συναντάται συχνά-πυκνά με τον κ. Λαυρεντιάδη, συνομιλεί και σχεδιάζει το επικοινωνιακό τοπίο του μέλλοντος μαζί του».

Σχόλιο από κυβερνητικής πλευράς για το εν λόγω άρθρο δεν υπήρξε, καίτοι από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σημειώνεται ότι «η διαπλοκή θέλει δημόσιο χρήμα και πρόθυμους πολιτικούς για να λειτουργήσει. Και τέτοιες σχέσεις ούτε υπήρξαν, ούτε θα υπάρξουν ποτέ στην σημερινή κυβέρνηση».

Οι ίδιες πηγές υποδεικνύουν επίσης δύο καίρια σημεία στον κλιμακούμενο πόλεμο από τα συγκεκριμένα μιντιακά συγκροτήματα. Το πρώτο είναι οι δικαστικές εκκρεμότητες που έχει ο νέος ιδιοκτήτες του ΔΟΛ και έναντι των οποίων προσπαθεί, όπως λένε, χαρακτηριστικά «να θωρακιστεί επιτιθέμενος».

«Σπρώχνουν» την Φώφη στον Κυριάκο

Το δεύτερο είναι το γεγονός ότι τόσο τα μίντια Μαρινάκη όσο και εκείνα του Γιάννη Αλαφούζου επιχειρούν να «υιοθετήσουν» το νέο φορέα της κεντροαριστεράς, το «Κίνημα Αλλαγής», σπρώχνοντας την Φώφη Γεννηματά σε συγκλίσεις, και ενδεχομένως και σε μια μελλοντική συγκυβέρνηση, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Κατά τις ίδιες εκτιμήσεις, πρόκειται για το νέο σχέδιο στήριξης της ΝΔ και μιας «φιλικής» προς τους συγκεκριμένους επιχειρηματίες κυβέρνησης, από τη στιγμή που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν όχι μόνον ότι δεν υπάρχει ρεύμα αυτοδυναμίας για τον Κυριάκο Μητσοτάκη αλλά και πως η διαφορά με τον ΣΥΡΙΖΑ σταθερά μειώνεται.

Σ’ αυτό το σχέδιο, δε, εντάσσουν και τις «υπηρεσίες προθύμων» από την πλευρά και του ΠΑΣΟΚ, προβλέποντας κλιμάκωση της σύγκρουσης όσο πλησιάζει και η στιγμή της προκήρυξης του νέου διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες.

Η αποκαθήλωση της κοινωνικής Ευρώπης

Η αποκαθήλωση της κοινωνικής Ευρώπης

Δημοσιεύθηκε 12 Δεκεμβρίου 2017 –  138

των Σάββα Ρομπόλη & Βασίλη Μπέτση  –  

Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία ισχυρίζεται, σε σχέση με τη σύνοδο κορυφής του Γκέτεμποργκ (Σουηδία) στις 17/11/2017 ότι η υιοθέτηση του «Ευρωπαϊκού Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων» συμβάλλει στον περιορισμό του ανησυχητικού πλέον για την προοπτική της ΕΕ διευρυμένου κοινωνικού ελλείμματος του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Πράγματι, η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και οι συμμετέχοντες στη σύνοδος θεωρούν ότι με ένα κατάλογο είκοσι αρχών και στόχων (μη δεσμευτικού χαρακτήρα) για τη πρόσβαση στην αγορά εργασίας, τα επιδόματα ανεργίας, τις αποδοχές και τις ασφαλιστικές εισφορές των διασυνοριακών εργαζομένων, ενισχύουν την κοινωνική διάσταση της ΕΕ.

Η προαναφερόμενη ουτοπική θεώρηση βασίζεται στην επιμελημένη παραγνώριση της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας ότι οι ασκούμενες οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές λιτότητας στην ΕΕ, από το 1970 μέχρι σήμερα, έχουν προκαλέσει, όπως αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος, συνθήκες υπαρξιακής κρίσης. Αυτό συνέβη με την εγκαθίδρυση του «μοντέλου του οικονομικού και κοινωνικού δυϊσμού», καθώς και του «δυϊσμού των ευρωπαϊκών και περιφερειακών ανισοτήτων», με τη σταδιακή εγκαθίδρυση της Ευρώπης των πολλαπλών ταχυτήτων.

Οι δυσμενείς αυτές εξελίξεις εδραίωσαν το κοινωνικό dumping και τον αθέμιτο ανταγωνισμό. Ανέτρεψαν την πορεία του ευρωπαϊκού εγχειρήματος από αθροιστικό (κράτη-μέλη) σε ακέραιο (ΕΕ), με την εν δυνάμει αντιστροφή και μετατροπή του ακέραιου σε αθροιστικό και την ανάδειξη του υπαρξιακού ερωτήματος της μελλοντικής συνεκτικότητας της ΕΕ.

Απο-ευρωπαϊκοποίηση

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι χώρες που σέρνουν το χορό της σταδιακής απο-ευρωπαϊκοποίησης είναι, κατά βάση, τα  κράτη-μέλη της «παλαιάς Ευρώπης», όπως η Γαλλία, η Γερμανία, το Βέλγιο και η Ολλανδία. Τα κράτη αυτά προσπαθούν, στη συγκεκριμένη περίπτωση, να περιορίσουν τη θεσμική δυνατότητα απόσπασης των εργαζομένων εντός της ΕΕ, εισάγοντας στη διακήρυξη του Γκέτεμποργκ διατάξεις «προστατευτισμού». Οι συγκεκριμένες διατάξεις, παρά το γεγονός ότι δεν ευνοούν τους αποσπασμένους εργαζόμενους των χωρών της Μεσογειακής και Ανατολικής Ευρώπης, εντούτοις απέσπασαν την εύθραυστη συναίνεση τους.

Αυτό συνέβη, γιατί τα κράτη-μέλη της «παλαιάς Ευρώπης» θεωρούν ότι οι αποσπασμένοι εργαζόμενοι στις χώρες τους, που προέρχονται κατά βάση από κράτη-μέλη της Μεσογειακής και Ανατολικής Ευρώπης, για χρονικό διάστημα μέχρι 24 μήνες, καταλαμβάνουν θέσεις εργασίας χαμηλότερου επιπέδου αμοιβών από αυτό των εργαζομένων των χωρών υποδοχής. Και αυτό συμβαίνει γιατί δεν καλύπτονται από τις ισχύουσες συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι οποίες προβλέπουν υψηλότερο επίπεδο αμοιβών από το αντίστοιχο των χωρών προέλευσης.

Παράλληλα, οι καταβαλλόμενες ασφαλιστικές εισφορές αποδίδονται στο κοινωνικό-ασφαλιστικό σύστημα της χώρας προέλευσης. Ο επιβαλλόμενος από τα παλαιά κράτη-μέλη συμβιβασμός στη σύνοδο του Γκέτεμποργκ επιτεύχθηκε με τη συμφωνία ότι το νέο θεσμικό πλαίσιο θα εφαρμοστεί μετά την πάροδο τεσσάρων ετών, δηλαδή από 1/1/2021.

Τάσεις απόκλισης

Ταυτόχρονα, επιτεύχθηκε με τη συμφωνία μείωσης της χρονικής διάρκειας των 24 μηνών σε 12 μήνες, με την απόδοση των καταβαλλόμενων εισφορών στο κοινωνικο-ασφαλιστικό σύστημα της χώρας προέλευσης του εργαζόμενου. Μετά τους 12 μήνες, ο εργαζόμενος εντάσσεται πλήρως στο συλλογικό θεσμικό πλαίσιο αμοιβών και παροχών της χώρας υποδοχής, με την εξαίρεση του τομέα των οδικών μεταφορών και των οδηγών που πραγματοποιούν διασυνοριακά δρομολόγια.

Στις συνθήκες αυτές και ιδιαίτερα στο πλαίσιο της στρατηγικής επιλογής των πολλαπλών ταχυτήτων στην ΕΕ, περιορίζεται σταδιακά η πορεία ευρωπαϊκοποίησης της κοινωνικής πολιτικής. Ενισχύεται, όμως, η στρατηγική του ευρωπαϊκού συντονισμού των εθνικών κοινωνικών πολιτικών.

Το συγκεκριμένο γεγονός προδιαγράφει την τελευταία φάση στην πορεία αποκαθήλωσης της κοινωνικής Ευρώπης. Στην πορεία αυτή, οι παρατηρούμενες σήμερα κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες στην ΕΕ θα διευρυνθούν ακόμη περισσότερο, ενδυναμώνοντας σταδιακά τις τάσεις απόκλισης παρά σύγκλισης των κρατών-μελών της Ένωσης.

Η δημιουργική ασάφεια (;) της Κεντροαριστεράς

Η δημιουργική ασάφεια (;) της Κεντροαριστεράς

12 Δεκ. 2017

Μιχάλης Σπουρδαλάκης

Η κατά γενική ομολογία σχετικά μικρή δυναμική του εγχειρήματος της Κεντροαριστεράς δεν εμπόδισε το μιντιακό σύστημα να του αφιερώσει δυσανάλογα πολύ χώρο. Οι σκοπιμότητες είναι προφανείς και κατανοητές.

Επί πλέον στις σχετικές αναλύσεις η επιτυχία του εγχειρήματος προεξοφλείται από τον «μεγάλο» (;) αριθμό όσων ψήφισαν για την εκλογή αρχηγού, χωρίς φυσικά να αναρωτιέται κανείς αν αυτό ήταν αποτέλεσμα κινητοποίησης μηχανισμών ή αυθεντικό ενδιαφέρον πολιτών. Πέρα όμως από αυτά, πολύ λίγος χώρος έχει δοθεί στην ανάλυση του ιδεολογικοπολιτικού στίγματος και άρα της προοπτικής του νέου φορέα ή ακόμη στην απλή αποσαφήνιση του περιεχομένου της Κεντροαριστεράς.

Με δεδομένο ότι η Κεντροαριστερά αποτελεί ένα πολιτικό και ιδεολογικό υβρίδιο, το τελευταίο θα έπρεπε να είναι αυτονόητα αναμενόμενο. Η Κεντροαριστερά δεν είναι μια άνευ περιεχομένου κίνηση, όπως ίσως λίγο βιαστικά συμπεραίνουν ορισμένοι.

Η Κεντροαριστερά δεν αποτελεί απλά μια κίνηση τακτικής, έναν ελιγμό είτε της μεταρρυθμιστικής Αριστεράς να διεισδύσει σε γειτονικούς πολιτικούς χώρους και να διευρύνει τη συναίνεσή της, είτε μερίδας παραδοσιακής Αριστεράς που αναζητά να αναβαθμίσει τον ρόλο της στη δυναμική που ανοίγει το παιχνίδι της διακυβέρνησης.

Πολιτικοί όροι, έννοιες, ακόμη και ιδέες προσδιορίζονται, αποκτούν περιεχόμενο και παράγουν πρακτικές / ιστορικές συνέπειες και εν τέλει διεκδικούν την προοπτική τους όχι εν κενώ αλλά πάντα τόσο στο πλαίσιο της ιστορικής τους διαδρομής όσο και από τις συνθήκες της συγκυρίας.

Η Κεντροαριστερά του 1960 και η μετεξέλιξή της τις δύο πρώτες δεκαετίες της Μεταπολίτευσης, για παράδειγμα, αποτελούσε ένα μοναδικό, και ίσως παγκόσμιας πρωτοτυπίας, πολιτικό υβρίδιο.

Είχε προκύψει από την κοινή προσπάθεια του πολιτικά φιλελεύθερου κινήματος του Κέντρου από τη μια και της Αριστεράς από την άλλη για εφαρμογή των κανόνων του κράτους δικαίου στο καθεστωτικό πλαίσιο, που καθορίζονταν τόσο από το ψυχροπολεμικό κλίμα όσο και από το αποτέλεσμα του εμφυλίου πολέμου.

Η Κεντροαριστερά της δεκαετίας του 1960 στόχευε στην εισαγωγή θεσμικών μεταρρυθμίσεων, οι οποίες και την ομαλή «είσοδο των μαζών στην πολιτική» θα εξασφάλιζαν και στον εκδημοκρατισμό της πολιτικής ζωής της χώρας θα συνέβαλλαν. Τα αποτελέσματα αυτού του υβριδικού «κινήματος» ήταν αποκαλυπτικά και διδακτικά.

Αφού και στην αμφισβήτηση του κομματικού συστήματος οδήγησε, και την ανανέωση των μεθόδων πολιτικής κινητοποίησης σε μεγάλο βαθμό επέτυχε και τέλος φυσικά την ομαλή, «ελεγχόμενη» και άνευ «κινδύνων» διατήρηση του δεδομένου συσχετισμού κοινωνικών δυνάμεων εξασφάλισε.

Ωστόσο, η ρητορική του εγχειρήματος της Κεντροαριστεράς της δεκαετίας του 1960 και κυρίως οι πρακτικές της πολιτικής της κινητοποίησης συνέβαλαν στη δημιουργία μιας διακριτής αριστερόστροφης ριζοσπαστικής πολιτικής κουλτούρας, ιδιαίτερα μετά την πτώση της δικτατορίας. Μιας κουλτούρας που τροφοδότησε τη δυναμική αντι-δικτατορική αντίσταση και στη συνέχεια οδήγησε στη συγκρότηση της μεταπολιτευτικής Αριστεράς.

Έτσι, η Κεντροαριστερά της Μεταπολίτευσης ήταν σαφώς προσανατολισμένη προς τα αριστερά. Συνέβαλε στην αναδόμηση του κομματικού συστήματος, τον εκδημοκρατισμό της κοινωνικής και πολιτικής εκπροσώπησης και οδήγησε τις δυνάμεις αυτές στην εξουσία (ΠΑΣΟΚ).

Οι αντινομίες, αντιφάσεις, υπερβολές της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 1980, η είσοδος νέων σημαντικών παικτών στη δυναμική του πολιτικού συστήματος, η σύντομη παρουσία της Νέας Δημοκρατίας και η αποτυχία της να προσαρμόσει με αποτελεσματικό τρόπο τις κρατικές πολιτικές στην κατεύθυνση του επικρατούντος νεοφιλελευθερισμού, επανέφερε στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ μαζί με την εκσυγχρονιστική ρητορική και στρατηγική η οποία και ανανέωσε το κάλεσμα της Κεντροαριστεράς.

Όμως, η Κεντροαριστερά της δεκαετίας του 1990 και των πρώτων ετών του αιώνα μας δεν έχει καμιά σχέση με το περιεχόμενο και την πολιτική του κεντροαριστερού εγχειρήματος των δεκαετιών 1960-1980. Δεν είναι μόνο οι προφανείς τακτικές και στρατηγικές διαφορές ή το εντελώς διαφορετικό διεθνές περιβάλλον ανάμεσα στις δύο εποχές αλλά κυρίως το όλον του αστερισμού ζητημάτων, εννοιών και οργανωτικών πρακτικών. Τέτοιες είναι οι διαφορές ανάμεσα στην Κεντροαριστερά του 1960 και εκείνη του 1990-2000 που δεν θα ήταν υπερβολή αν υποστηρίζαμε ότι μόνο κατ’ όνομα μοιάζουν.

Ο τρόπος που ρητά, σιωπηρά ή συμβολικά κατανοούσε τη θέση της στον πολιτικό ανταγωνισμό, οι κοινωνικές της αναφορές μέσα από τις οποίες στήριξε τη στρατηγική του εκσυγχρονισμού, η αντίληψή της για τις διαιρετικές τομές της περιόδου και τέλος η οργανωτική πρακτική που ακολουθήθηκε είναι μερικά σημαντικά πεδία που επιβεβαιώνουν την παραπάνω παρατήρηση. Η Κεντροαριστερά του εκσυγχρονισμού δεν διέφερε από την Κεντροαριστερά της δεκαετίας του 1960 μόνο πολιτικά και ιδεολογικά. Σηματοδότησε και μια σημαντική μετατόπιση προς τα δεξιά. Έτσι, σε αντίθεση με την τελευταία, λειτούργησε ως παράγοντας και γέφυρα προς την ηγεμονική εμπέδωση του νεοφιλελευθερισμού.

Το επίτευγμα αυτό ήταν το αποτέλεσμα μιας σειράς από συστηματικές ασάφειες στη ρητορική και την πολιτική πρακτική της Κεντροαριστεράς, που υλοποίησε το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα της περιόδου:

α) Μια ιδιάζουσα ασάφειά της είχε να κάνει με την άρνησή της να δείξει ποια από τις δύο μεγάλες παραδόσεις της Αριστεράς αποτελούν την αφετηρία της αριστερής της νομιμοποίησης. Οι πολλαπλών καταβολών θεωρητικοί, που συνωστίζονταν στο ρεύμα αυτής της περιόδου, δεν κουράστηκαν να μας «θυμίζουν» ότι οι διακρίσεις ανάμεσα στις ιστορικές παραδόσεις της Αριστεράς ξεπεράστηκαν αυτόματα μετά το 1989 και την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Μάλιστα, την ίδια περίοδο η οργανική διανόηση της Κεντροαριστεράς, ενώ φαίνεται να εμπνέεται από τεχνοκρατικές αναλύσεις νεοφιλελεύθερης θεμελίωσης, αποφεύγει προκλητικά κάθε φωνή που αναφέρεται στην κριτική παράδοση μαρξιστικής ή άλλης ριζοσπαστικής έμπνευσης.

β) Ασάφεια επικρατεί και με τις κοινωνικές αναφορές της Κεντροαριστεράς. Κοινωνικές αναφορές που κατασκευάζονται πολιτικά ως «μεσαίος χώρος». Ο χώρος δηλ. που αποτελείται από το τμήμα εκείνου των πολιτών που έδειχνε τάσεις αποστασιοποίησης από την πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική κληρονομιά, που διαμόρφωσε το σύστημα κοινωνικής και πολιτικής εκπροσώπησης της Μεταπολίτευσης. Οι στάσεις αυτές, υπογραμμίζονταν πολύ συχνά, «έκοβαν εγκάρσια» όλες τις κομματικές παραδόσεις. Κατά συνέπεια ο «μεσαίος χώρος», αν και ορισμένος αρνητικά και με πολιτικούς όρους, κατασκεύαζε μια κοινωνική αναφορά και οιονεί συμμαχία όπου κανείς μπορεί να «ανήκει» χωρίς όμως και να ταυτίζεται με αυτόν. Η ρητορική που παρακολουθούσε την πολιτική κατασκευή του κοινωνικού μεσαίου χώρου πρόβαλε την άνευ όρων και ορίων επιλογή του «ατομικού». Παράλληλα έδινε έμφαση σε πρωτοβουλίες της «κοινωνίας των πολιτών», οι οποίες σε αντιπαράθεση με τους θεσμούς πολιτικής και κοινωνικής εκπροσώπησης (κόμματα, συνδικάτα, Τοπική Αυτοδιοίκηση) θεωρούνταν ικανές, με τη συνδρομή ειδικών, να επιλύουν τα προβλήματα της «καθημερινότητας» μακριά από κρατικούς θεσμούς. Με δεδομένη την ηγεμονία υποδείγματος και την αντίστοιχη συρρίκνωση της ιδεολογικής παρουσίας της Αριστεράς η μετατόπιση της προς τα δεξιά ήταν σχεδόν υποχρεωτική.

γ) Η παραπάνω ασάφεια συνέβαλε αποφασιστικά στην αυτονόμηση της πολιτικής από κοινωνικούς ανταγωνισμούς και διαιρετικές τομές. Μάλιστα, η πολιτική χωρίς αναφορά σε κοινωνικά υποκείμενα οδήγησε σε ασάφειες και αυθαίρετες πρακτικές και στην οργάνωση του κόμματος. Οι όποιες διαδικασίες λογοδοσίας παραγκωνίστηκαν και οι ουσιαστικές, συμμετοχικές, δημοκρατικές δυνατότητες των πολιτών έγιναν ανεπιθύμητες εξαιρέσεις. Έτσι, πέρα από τους δομικούς περιορισμούς του κράτους και των διεθνών δεσμεύσεων, η Κεντροαριστερά αυτής της περιόδου κατέφυγε σε πολιτικές τεχνοκρατικής έμπνευσης και εφαρμογής, γεγονός που μετέτρεπε τους πολίτες σε παθητικούς τηλεοπτικούς παρατηρητές.

Οι εξελίξεις αυτές οδήγησαν στη λεγόμενη «καρτελοποίηση» του ηγεμονικού φορέα του χώρου (ΠΑΣΟΚ), ο οποίος με τη σειρά του συνέβαλε αποφασιστικά στην περιχαράκωση του πολιτικού ανταγωνισμού εντός του πλαισίου των δεδομένων πολιτικών του κράτους. Καθώς το κομματικό σύστημα αποτελείτο πλέον από «κόμματα του κράτους», κόμματα δηλ. που η νομιμοποιητική τους βάση είναι η ικανότητα εφαρμογής δεδομένων πολιτικών και όχι η ικανότητα αντιπροσώπευσης κοινωνικών αιτημάτων στο πολιτικό επίπεδο, η στρατηγική της Ν.Δ. για «επανίδρυση του κράτους» ήταν απολύτως η λογική της συνέχεια.

Κατά συνέπεια, η τρίτη φάση της Κεντροαριστεράς, η Κεντροαριστερά της κρίσης, είχε να διαχειριστεί ένα πλήρως κρατικοποιημένο και υπό οργανωτική σύγχυση κόμμα. Μια και στο επίπεδο των πολιτικών η πολιτική και ιδεολογική διαφοροποίηση δεν ήταν τόσο εύκολη επιχειρήθηκε μια μόχλευση των διαδικασιών εκδημοκρατισμού και συμμετοχής των πολιτών στις κομματικές διαδικασίες.

Οι πρωτοβουλίες εισαγωγής νέου τρόπου ανάδειξης ηγεσίας, η χρήση του διαδικτύου ως πανάκεια στο οργανωτικό πρόβλημα οδήγησαν στην εισαγωγή νεωτερικών πρακτικών, που ωστόσο πέρα από τον αρχικό εντυπωσιασμό δεν επέφεραν τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Όταν το τσουνάμι της παγκόσμιας κρίσης έφτασε στη χώρα μας και θρυμμάτισε τη βιτρίνα της «ισχυρής Ελλάδας», η Κεντροαριστερά, έχοντας την κυβερνητική ευθύνη, δεν σκέφτηκε καν να προτείνει ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο, κάτι που ιστορικά ανήκει στη σοσιαλδημοκρατική παράδοση.

Έτσι, στράφηκαν στην «ευκολία» των μνημονίων εξακολουθώντας να περιμένουν κοινωνική συναίνεση μέσα από τη μιντιακή αποτελεσματικότητα και τις διαδικασίες ενοχοποίησης του «μαζί τα φάγαμε». Επιλογή που οδήγησε σε πρωτόγνωρες και ανοίκειες κυβερνητικές συμμαχίες. Συμμαχίες που η Κεντροαριστερά των δεκαετιών 1960-1980 δεν θα μπορούσε καν να φανταστεί, ενώ ακόμη και η Κεντροαριστερά των «εκσυγχρονιστών» θα είχε δυσκολίες να πραγματοποιήσει.

Τα τραγικά αποτελέσματα για τον πάλαι ποτέ προοδευτικό και αριστερό χώρο είναι γνωστά: η διαλυτική συρρίκνωση. Διαλυτική συρρίκνωση που δημιούργησε ένα νέο περιγραφικό όρο για την παγκόσμια επιστημονική και δημοσιογραφική κοινότητα: «ΠΑΣΟΚοποίηση».

Μικρές ή μεγαλύτερες διαφοροποιήσεις (Βενιζέλος), διασπάσεις (ΚΙΔΗΣΟ), συνεργασίες (ΔΗΣΥ) ή ακόμη και πρωτοβουλίες νέων κομμάτων, που παρά την αρχική άρνησή τους εντάσσονται έστω και όψιμα στο σημερινό εγχείρημα (Ποτάμι) δεν έχουν καταφέρει, και κατά την άποψή μου μόνο δεν μπορεί, να ανασυγκροτήσουν τον χώρο.

Η κοινωνική και η πολιτικοϊδεολογική μετατόπιση της Κεντροαριστεράς του εκσυγχρονισμού προς τα δεξιά δεν διέρρηξε μόνον τους δεσμούς με τα κοινωνικά εκείνα στρώματα που στήριξαν την πορεία της, αλλά και ακύρωσε τον «αντι-δεξιό» της χαρακτήρα, ο οποίος αποτελεί το γενετικό ιδεολογικό στίγμα της «κεντροαριστερής» παράταξης.

Κατά συνέπεια δεν μπορεί να υπάρχει καμιά αμφιβολία ως προς τον μελλοντικό προσανατολισμό του φορέα που θα προκύψει. Προσανατολισμός που δεν μπορεί παρά να είναι αποκλειστικά στραμμένος προς τη Ν.Δ. Η άρνηση της ψήφισης της απλής αναλογικής, καθώς και η απόρριψη σχεδόν κάθε μεταρρυθμιστικής πρότασης που προέρχονταν από την κυβερνητική πλειοψηφία, ακόμη και όταν αυτό αφορούσε ατομικά δικαιώματα (ταυτότητα του φύλου), η φετιχοποίηση των «μεταρρυθμίσεων» χωρίς ποτέ να απαντάται η κλασική για τη σοσιαλδημοκρατία ερώτηση «ποιος ωφελείται;».

Αλλά και η δήλωση Ανδρουλάκη ότι η πρώτη του ενέργεια στη Σοσιαλιστική Διεθνή θα είναι πρόταση ακύρωσης του status παρατηρητή του πρωθυπουργού δεν νομίζω να αφήνουν κάποια αμφιβολία για τον παραπάνω ισχυρισμό.

Η σύνδεση με τον κόσμο της εργασίας και η στήριξη πολιτικών κοινωνικού κράτους, οι δημοκρατικές θεσμικές τομές και η επέκταση του κράτους δικαίου, το αίτημα της ισότητας καθώς και η έμπρακτη ανοχή και στήριξη ριζοσπαστικών πολιτιστικών πρωτοβουλιών, που αποτέλεσαν τα βασικά στοιχεία ταυτότητας της σοσιαλδημοκρατικής οικογένειας στην οποία διατείνεται ότι ανήκει και η σημερινή Κεντροαριστερά, μόνο ως ανάμνηση μπορεί πλέον να της αποδοθούν.

Θα μπορούσε φυσικά κανείς να θέσει και πιο δύσκολα ερωτήματα τόσο για τις δυνατότητες του εξανθρωπισμού του καπιταλισμού στη σημερινή φάση; Ή τι μπορεί να σημαίνει το σύνθημα του «μένουμε Ευρώπη», όταν διαπιστώνεται κάθε μέρα, όπως εύστοχα έχει λεχθεί, ότι σε κάθε χώρα των 28 υπάρχει ένα ισχυρό «Brexit»; Ή αν είμαστε κριτικοί στην υπάρχουσα κοινωνική οργάνωση ποια κατεύθυνση και περιεχόμενο μπορεί να έχει η «άλλη», οραματική μας επιδίωξη;

Φυσικά, για να είμαστε δίκαιοι, τέτοια ερωτήματα αφορούν και άλλες πολιτικές δυνάμεις με σαφέστερο ριζοσπαστικό, αριστερό στίγμα και πρακτική. Και θα πρέπει να απαντηθούν ώστε ο βολονταρισμός και η γενικολογία της σημερινής Κεντροαριστεράς να μη συμβάλει στον ευτελισμό της πολιτικής αντιπαράθεσης και στη διαμόρφωση ενός συστήματος «μετα-αλήθειας».

Ενός συστήματος όπου αντί επιχειρημάτων και προτάσεων πολιτικών θα κυριαρχείται από συναισθήματα, των οποίων η επιβεβαίωση και η αναπαραγωγή θα γίνεται μέσα από εικονικά, φαντασιακά ή και εν μέρει πραγματικά δίκτυα life style.

*Διδάσκει Πολιτική Κοινωνιολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

11/12/2017@7:11 ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΥΣΤΟΥΜΙ ΠΟΥ ΡΑΒΕΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝ…


Φελνίκος

11/12/2017@7:11

ΤΟ ΝΕΟ ΚΟΥΣΤΟΥΜΙ ΠΟΥ ΡΑΒΕΙ Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΕΡΝΤΟΓΑΝ…

Αν ο Ερντογάν με την επίσκεψή του στη χώρα μας ήθελε, όπως λένε εγχώριοι και διεθνείς αναλυτές, να σπάσει τη διπλωματική απομόνωση στην οποίαν τον έχει θέσει η Δύση τότε η συμπεριφορά του τουλάχιστον στο Προεδρικό Μέγαρο και απέναντι στον ομόλογό του Προκόπη Παυλόπουλο δεν υπόκειται σε λογικές εξηγήσεις. Και οπωσδήποτε δεν είναι ικανοποιητική η διαπίστωση ενίων ότι ο Τούρκος Πρόεδρος θεωρεί εαυτόν σουλτάνο και ως χαρακτήρας είναι απρόβλεπτος και ευερέθιστος. «Αν η Αθήνα συμφώνησε όντως να τον βοηθήσει να σπάσει την απομόνωση των Ευρωπαίων θα έπρεπε να έχει λάβει και κάτι ως αντάλλαγμα», μας λέει έμπειρος διπλωμάτης που στο παρελθόν έχει χειριστεί τον φάκελο των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Και προσθέτει: «Όχι μόνον δεν έλαβε, αλλά είδαμε τον Ερντογάν ν’ ανοίγει ολόκληρη τη βεντάλια των τουρκικών διεκδικήσεων και μάλιστα σε ζωντανή και απ’ ευθείας τηλεοπτική σύνδεση. Αμφισβήτησε τη συνθήκη της Λωζάννης, την ελληνική δικαιοσύνη, τον εναέριο χώρο, τα χωρικά ύδατα, την ταυτότητα των μουσουλμάνων της Θράκης και την αξιοπιστία του Έλληνα πρωθυπουργού για την μη έκδοση των οκτώ Τούρκων στρατιωτικών».

Πάντως, στην κυβέρνηση διατείνονται ότι «ο Τσίπρας ισορρόπησε το παιχνίδι με τα όσα είπε για την Αγιά Σοφιά, την εισβολή στην Κύπρο και την μειονότητα που είναι ελληνικό θέμα και όχι ζήτημα διμερούς διαπραγμάτευσης», ρίχνοντας έτσι τις ευθύνες εμμέσως στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Πάντως, θεωρούν ότι οι εντυπώσεις, τελικά, δεν ήταν σε βάρος της Ελλάδας αφενός επειδή ο Ερντογάν φρόντισε να διορθώσει αρκετά από αυτά που είπε στο Προεδρικό Μέγαρο και στη συνέντευξή του στον Αλέξη Παπαχελά (ΣΚΑΪ) και αφετέρου γιατί υπήρξε αντίδραση της Κομισιόν και του Λευκού Οίκου στα περί αναθεώρησης της συνθήκης της Λωζάννης. Βεβαίως, υπάρχουν και αυτοί που θεωρούν πως υπήρξε ζημία επειδή οι μονομερείς τουρκικές διεκδικήσεις διατυπώθηκαν επισήμως και εν είδει τηλεοπτικού σώου ενώπιον του Προέδρου της Δημοκρατίας. Ο οποίος, όπως λένε κυβερνητικοί παράγοντες, «δεν θα έπρεπε να απαντήσει σε τόσο υψηλούς τόνους στην πράγματι συνέντευξη-πρόκληση του Ερντογάν, αλλά να αφήσει τον Τσίπρα να το κάνει».

Δεν αρνούνται πάντως ότι υπήρξε συνεννόηση με τον Πρ. Παυλόπουλο για να υπάρξει μια κατ’ αρχήν απάντηση στη συνέντευξη του Ερντογάν, αλλά «όχι και να είναι αυτή ανάλογη με του Κωστή Στεφανόπουλου στον Κλίντον για τις ευθύνες των Αμερικανών στην επιβολή της δικτατορίας το 1967 στη χώρα μας». Δεν ξέρουμε αν ο Πρ. Παυλόπουλος εζήλωσε τη δόξα του Στεφανόπουλου ή απλώς εξέφρασε τη (δικαιολογημένη) δυσαρέσκεια της χώρας για τα λεγόμενα του Ερντογάν, πάντως πρώην υπουργός Εξωτερικών μάς λέει ότι «το μεγαλύτερο λάθος ήταν η θέση ότι η συνθήκη της Λωζάννης δεν επιδέχεται μεν αναθεώρησης ή επικαιροποίησης, αλλά είναι δεκτική ερμηνείας. Μια σταθερά δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μεταβλητή και μάλιστα από έναν καθηγητή της νομικής σχολής». Επιπροσθέτως, συνεργάτες του πρωθυπουργού υποστηρίζουν πως «το λάθος Παυλόπουλου τελικά έκανε καλό στον Τσίπρα, αφού ο πρωθυπουργός με τις επιθετικές, κατά της Τουρκίας, δηλώσεις του εξέφρασε την υπερηφάνεια και το πατριωτικό φρόνημα των πολιτών».

Στο σημείο αυτό να προσθέσουμε πως ο πρωθυπουργός φαίνεται να επιθυμεί να αντιγράψει και στο επίπεδο της διπλωματίας τον Ανδρέα Παπανδρέου. Όπως ο αείμνηστος Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ μεσολαβούσε ανάμεσα στον Μιττεράν και τον Καντάφι ή στις διενέξεις της Δύσης με τον Σαντάμ Χουσεΐν και αναλάμβανε την υπεράσπιση του Αραφάτ και των Παλαιστινίων έτσι και ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί να αναλάβει ρόλο ενδιάμεσου στις σχέσεις του Ερντογάν με τη Δύση, μετέχει στις τριμερείς με Αίγυπτο και Ισραήλ, έχοντας ως παρτενέρ και την Κύπρο, ενώ προωθεί και τη δημιουργία διακρατικών σχημάτων όπως η επταμελής του Νότου της Ευρώπης (Ελλάδα, Γαλλία, Ισπανία, Ιταλία, Κύπρος, Μάλτα, Πορτογαλία) και η βαλκανική τετραμερής (Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία, Σερβία), η οποία συνεδρίασε το Σάββατο στο Βελιγράδι. Το κουστούμι του διεθνούς μεσολαβητή που ταιριάζει πάντως καλύτερα στον Τσίπρα -όπως παραδέχονται και στενοί του συνεργάτες και το οποίο εφεξής θα προσπαθήσει να το φοράει ολοένα και πιο συχνά- είναι εκείνο ανάμεσα στην αριστερά και τη σοσιαλδημοκρατία στην Ευρώπη.

Στο Μαξίμου όμως δεν τρέφουν αυταπάτες πως τα πάντα θα παιχτούν στο στοίχημα της εξόδου από τη δανειακή σύμβαση τον Αύγουστο και την οικονομική ανάκαμψη. Η προσέλκυση επενδύσεων, η σταθεροποίηση της ανάπτυξης, η μείωση της ανεργίας και η σταδιακή αποκλιμάκωση της υπερφορολόγησης είναι το τετράπτυχο στο οποίο, όπως μάς λένε, θα επικεντρωθεί -σύμφωνα με το πλάνο που έχει εκπονήσει το γραφείο του πρωθυπουργού σε συνεργασία με το οικονομικούς υπουργούς και τον αντιπρόεδρο Γιάννη Δραγασάκη- τη νέα χρονιά η (ανασχηματισμένη από τον Ιανουάριο) κυβέρνηση. Στη βελτίωση του κλίματος ο πρωθυπουργός και οι επιτελείς του θεωρούν πως θα παίξει ρόλο η διανομή, από τη Δευτέρα, του κοινωνικού μερίσματος και η συζήτηση και ψήφιση του προϋπολογισμού από τη Βουλή στις 19 Δεκεμβρίου.

Τέλος, δεν θεωρούν πως θα υπάρξουν προβλήματα στην ψήφιση των προαπαιτουμένων της τρίτης αξιολόγησης. Μάλιστα, το Μαξίμου θέλει να έχουν ολοκληρωθεί τα πάντα τουλάχιστον μια εβδομάδα νωρίτερα από το Γιούρογκρουπ της 22ας Ιανουαρίου ώστε να αποφευχθούν οι παλαιότερες εικόνες της ψήφισης των πολυνομοσχεδίων (με τα προαπαιτούμενα) κυριολεκτικά στο παρά πέντε και μάλιστα με δραματικό τρόπο. «Η κυβέρνηση και η χώρα έχουν γυρίσει σελίδα κι αυτό εφεξής θα φροντίζουμε να φαίνεται με κάθε τρόπο» μας λέει υπουργός, ο οποίος θεωρείται, και είναι, εξ απορρήτων του πρωθυπουργού…

Είναι διαπλεκόμενος ο Τσίπρας;

Είναι διαπλεκόμενος ο Τσίπρας;

08:06 | 11 Δεκ. 2017

Γιώργος Λακόπουλος

Στο σύστημα του νεομητσοτακισμού- μια μεγάλη παρέα, ίματζ μέηκερς, δημοσιογράφων, αναλυτών, δημοσκόπων, επικοινωνιολόγων και επικοινωνιολογούντων- υπάρχουν και κάποιοι εξυπνούληδες. Αυτοί έχουν απεργαστεί μια ειδική πλευρά της νεοδημοκρατικής  προπαγάνδας: τη θεωρία «ο Τσίπρας είναι διαπλεκόμενος».

Στην ουσία αυτό που θέλουν να πουν είναι ότι είναι και ο Τσίπρας διαπλεκόμενος. Συνεπώς όλοι ίδιοι είμαστε και η κριτική της κυβέρνησης στη ΝΔ επί του θέματος είναι άσφαιρη. Ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει εντάξει στο λόγο του τέτοιες αναφορές- έργο των λογογράφων του προφανώς. Στην καλύτερη περίπτωση  επιδιώκει συμψηφισμό διαπλοκής.

Για ενίσχυση της θεωρίας σε διάφορα κείμενα με υπογραφή, ή ανυπόγραφα, αναφέρονται «πληροφορίες» για επιλεκτικές σχέσεις του κυβερνητικού επιτελείου με επιχειρηματίες που χρηματοδοτούν «συριζαίικα» ΜΜΕ. Η αοριστία των αναφορών τις απομακρύνει από την περιοχή της ακρίβειας και της αλήθειας. Αλλά εκ των πραγμάτων τίθεται ένα ερώτημα: είναι ο Τσίπρας διαπλεκόμενος;

Τι είναι η διαπλοκή;

Για να απαντήσει κανείς στο ερώτημα πρέπει να ορίσει τι είναι διαπλοκή και γιατί συνιστά πρόβλημα για το δημόσιο βίο. Εδώ τα πράγματα είναι καθαρά:

Πρώτο, διαπλοκή είναι η παρέμβαση οικονομικών παραγόντων στο δημόσιο βίο ώστε με τη χειραγώγηση πολιτικών κομμάτων και κυβερνήσεων –ή με την άσκηση πιέσεων- δια της ισχύος του χρήματος και των ΜΜΕ που κατέχουν συγκεκριμένοι επιχειρηματίες, να εξασφαλίζεται πρόσβαση αυτών των παραγόντων στο δημόσιο χρήμα, στον τραπεζικό δανεισμό και στα κοινοτικά κονδύλια.

Συνεπώς το πρόβλημα με τη διαπλοκή είναι ότι διαφθείρει το πολιτικό σύστημα για να απομυζήσει του  δημόσιους πόρους -άρα να τους στερήσει από την κοινωνία. Κάποιοι δηλαδή παίρνουν  δημόσια έργα και άλλες  κρατικές προμήθειες, βρίσκουν δανεικά -κι αγύριστα συνήθως- από το τραπεζικό σύστημα και  απορροφούν τις κοινοτικές ενισχύσεις. Ταυτόχρονα για να εξασφαλίζουν ακαταδίωκτο τόσο από τη διοίκηση όσο και από τη Δικαιοσύνη, με την αλληλοϋποστήριξη των ΜΜΕ που κατέχουν.

Είναι γνωστό ότι οι διαπλεκόμενοι έχουν  διασυνδέσεις, όχι μόνο με πολιτικούς και κόμματα, αλλά και με  δικαστικούς, με κρατικά στελέχη και με δημοσιογράφους. Αυτά δεν είναι θεωρία και υποθέσεις. Συμβαίνουν τις τελευταίες δεκαετίες μπροστά στα μάτια  μας. Και είναι ανεξάρτητα από το αν μια κυβέρνηση είναι καλή ή όχι και από τη γνώμη που  μπορεί να έχει ο καθένας για τους πολιτικούς. Άλλωστε αυτό το σύστημα δεν κάνει διακρίσεις: βάλλει εναντίον όποιου αμφισβητεί τη  …συγκυβέρνηση που έχει επιβάλει.

Ενίοτε αυτό το σύστημα οδηγεί και σε πολιτικές εκτροπές. Εκτός από την προδικτατορική εμπλοκή εκδοτών στην Αποστασία του 1965, ξέρουμε τι ακριβώς έγινε στο «βρόμικο 89» και με ποιους πρωταγωνιστές. Όπως ξέρουμε τι έγινε από το ίδιο σύστημα για να ηττηθεί  Κ. Καραμανλής που επιχείρησε την εξυγίανση με τον «βασικό μέτοχο».

Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα με τον Αλέξη Τσίπρα που βάζει την εξυγίανση ψηλά στην ατζέντα της πολιτικής του -με αποτέλεσμα  η Δικαιοσύνη και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί να έχουν τυλίξει ήδη σε μια κόλλα χαρτί πολλούς διαπλεκόμενους και να ερευνούν ακόμη περισσοτέρους.

Όπως ξέρουμε και αυτό που είπε ο πατέρας του σημερινού προέδρου της ΝΔ: τον έριξε τα διαπλεκόμενα συμφέροντα με μοχλό τον Αντώνη Σαμαρά. Ότι ο ίδιος είχε προηγουμένως σχέση και με τον Σαμαρά και με τα συμφέροντα και ότι ο γιος του την έχει …επικαιροποιήσει είναι άλλη υπόθεση.

Με βάση αυτόν τον ορισμό μπορούμε πλέον να βγούμε στην αγορά και να μετράμε διαπλεκόμενους και μη. Π.χ. όποιος μπαίνει στα ΜΜΕ με σκοπό να τα χρησιμοποιήσει για να κάνει δουλειές με το κράτος – επ’ ωφελεία του και σε βάρος του κράτους, άρα και της κοινωνίας – είναι διαπλεκόμενος. Όποιος αποκτά ΜΜΕ χωρίς να έχει ούτε να σχεδιάζει,  μπίζνες με το δημόσιο χρήμα δεν είναι διαπλεκόμενος.

Εφόσον ένας επιχειρηματίας εμπλέκεται επισήμως, ή ενισχύει απλώς ένα μέσο ενημέρωσης, με σκοπό να καταστεί πρόσωπο επιρροής να υποστηρίξει  μια πολιτική παράταξη, ή να υλοποιήσει άλλες φιλοδοξίες του -χωρίς να παραβιάζει το νόμο- απλώς ασκεί  δικαίωμά του. Το θέμα είναι να μένει μακριά από το δημόσιο χρήμα.

Αν απλώς πετάει τα -νόμιμα- λεφτά του είναι δικό του θέμα. Στους υπολοίπους δεν πέφτει λόγος, αν δεν επιδιώκει να πάρει λεφτά από το κράτος με οποιανδήποτε τρόπο. Η διαπλοκή είναι πολιτικά  καταδικαστέα και ποινικά ύποπτη στην περίπτωση που οδηγεί στη διασπάθιση δημοσίων πόρων. Αν απλώς κάποιος διαθέτει ΜΜΕ και έχει επαφές με κόμματα χωρίς αυτό να  αποβαίνει σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος  δεν αφορά κανέναν. Υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει νομιμότητα και διαφάνεια.

Πολιτικοί με σπόνσορες

Αν τα πάρουμε όλα αυτά και κάνουμε τις αντιστοιχίες ανάμεσα σε επιχειρηματίες, κόμματος και ΜΜΕ θα δούμε καθαρά ποιοι είναι διαπλεκόμενοι και ποιοι όχι. Θα δούμε ποιοι έγιναν επιχειρηματίες με το δημόσιο χρήμα. Ποιοι απέκτησαν ΜΜΕ για να συνεχίσουν να το αρμέγουν. Ποια κόμματα τους προσέφεραν εξυπηρετήσεις και ποιοι πολιτικοί κατασκευάσθηκαν με την υποστήριξη και το χρήμα της διαπλοκής.

Ξέρει κανένας βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ που να έχουν σπόνσορες επιχειρηματίες και μιντιάρχες -ή να συχνάζουν στις αυλές τους. Ας πούμε ότι είναι οι χειρότεροι πολιτικοί. Διεφθαρμένοι, πάντως, δεν είναι. Για πόσους από το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ μπορεί να πει κανείς το ίδιο;

Είναι μήπως οι επιτελείς των ΜΜΕ που στηρίζουν την κυβέρνηση τμήμα της ολιγαρχίας που επιδεικνύει τον πλούτο που απέκτησε   δια της χειραγώγησης του πολιτικού συστήματος;  Κυνηγούν μήπως κανέναν εκδότη φιλοκυβερνητικού ΜΜΕ οι εισαγγελείς; Είναι τα στελέχη και οι αναλυτές των «φιλοσυριζαίικων» μίντια, γελωτοποιοί των βασιλέων του πλούτου, ή απεχθή πρόσωπα; Για πόσους από τους υποστηρικτές της αντιπολίτευσης δεν ισχύει το αντίθετο;

Έγινε μήπως ο Τσίπρας Πρωθυπουργός με την υποστήριξη της ορατής διαπλοκής, όπως ο Κ. Σημίτης π.χ. παλαιότερα, ή όπως προσπαθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης σήμερα; Όποιος ξέρει κάτι να βγει στο ξάστερο και να το καταθέσει…

Ούτε ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κ. Καραμανλής είχαν γίνει πρωθυπουργοί με τις πλάτες οικονομικών παραγόντων. Αντίθετα τους είχαν απέναντι. Αρνήθηκαν να υποκύψουν στις αξιώσεις τους και «τιμωρήθηκαν». Όπως σήμερα ο Τσίπρας. Μπορεί να το πει αυτό κανείς για πολιτικούς σαν τους  Μητσοτάκηδες, τον Σημίτη, τον Γ. Παπανδρέου ή τον Σαμαρά;  Ποιος πήγαινε μπροστά τους για να πάρουν την εξουσία;

Ποιος είναι και ποιος δεν είναι διαπλεκόμενος είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού. Αν κάποιοι θέλουν να εξομοιώσουν την Τσίπρας με δακτυλοδεικτούμενους διαπλεκόμενους πολιτικούς, απλώς  εκτελούν διατεταγμένη  υπηρεσία. Μπορεί να προσάψει όσα πολιτικά λάθη θέλει κανείς στον σημερινό Πρωθυπουργό, αλλά κανείς δεν μπορεί να  ισχυρισθεί ότι συνεταιρίσθηκε με την οικονομική και μιντιακή εξουσία.  Ας ρωτήσουν και τη γάτα Ιμαλάϊων.

Υ.Γ1: Η -δια φημολογίας και χαζοδημοσιευμάτων- ενοχοποίηση ΜΜΕ για σχέσεις με τη σημερινή κυβέρνηση- χωρίς να υπάρχει στο παραμικρό βλάβη του κράτους-, γίνεται ακριβώς για να καλυφθούν οι ενοχές όσων είχαν σχέσεις με τις προηγούμενες  κυβερνήσεις κατά τρόπο που διοχέτευε τα λεφτά του κρατικού ταμείου σε τσέπες και από εκεί στο εξωτερικό.  Ονόματα και διεύθυνση ένα σωρό.   Όπως ονόματα και διευθύνσεις υπάρχουν για δημοσιογράφους που κάνουν τους κήνσορές, αλλά όλοι ξέρουν ότι δεν πλούτισαν με το μισθό τους, αλλά με την -υπόγεια -υπαλληλοποίησή τους σε επιχειρηματίες, τραπεζίτες και  ενδιάμεσους  -και στην παραγωγή μαύρου χρήματος.

ΥΓ2: Κανείς δεν ξεχνάει τις κραυγές των φίλων του Μητσοτάκη στα ΜΜΕ  για «άλωση του Τύπου» όταν επιχείρησε να αγοράσει τον ΔΟΛ – προτού καταρρεύσει- συγκεκριμένος επιχειρηματίας με δικά του κεφάλαια, που θα πλήρωνε το προσωπικό πριν από όλα. Αλλά δεν ήταν «άλωση» όταν η ίδια επιχείρηση -και άλλα εκδοτικά και τηλεοπτικά μαγαζιά- συντηρούνταν και συντηρούσαν  ευνοούμενους υψηλόμισθους με πηγές τα έσοδα που έφερνε το «νταβατζιλίκι», από τα λεφτά των πολιτών δια της κρατικής διαφήμισης και από τις καταθέσεις τους στις τράπεζες που χάθηκαν και θα πληρώσουν πάλι οι πολίτες.  Έτσι υπηρετείται η «ανεξαρτησία δημοσιογραφία» σήμερα.

Πηγή: Ανοιχτό Παράθυρο