Ένας πλανητάρχης που τρομάζει τον πλανήτη

Ένας πλανητάρχης που τρομάζει τον πλανήτη

07:56 | 13 Δεκ. 2017

Παντελής Μπουκάλας

Ενώ τα 14 από τα 15 μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ συμφώνησαν πως η απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ για αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ κάθε άλλο παρά ευνοεί την προοπτική ειρήνευσης στην περιοχή, η εκπρόσωπος των ΗΠΑ επέμεινε στον ισχυρισμό πως «οι αμερικανικές ενέργειες αποσκοπούν στην προώθηση του στόχου της ειρήνευσης».

Αυτό είχε εντολή να πει, αυτό είπε. Ελάχιστες φορές, πάντως, πρέπει να έχει βρεθεί στη θέση της άλλος Αμερικανός πολιτικός· τόσο απομονωμένος, δίχως την υποστήριξη –ή έστω τη σιωπή– ακόμη και των σταθερότερων συμμάχων των ΗΠΑ, της Βρετανίας για παράδειγμα.

Ο διχασμός αυτός, ή μάλλον η αιφνιδίως απέραντη αμερικανική μοναξιά, δεν είναι «αποτέλεσμα των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων», όπως θα διατείνονταν όσοι αποστήθισαν τρία-τέσσερα κλισέ για να «ερμηνεύουν» άκοπα τα πάντα, ακόμα και τα πιο αντιφατικά, απλουστεύοντας έτσι υπέρμετρα μεν την πραγματικότητα, βολικότατα δε τη ζωή τους.

Η προεδρία Τραμπ, πριν καν ολοκληρωθεί το πρώτο έτος της, πρόλαβε «να ξανακάνει μεγάλη», μεγαλύτερη παρά ποτέ, την απομόνωση των ΗΠΑ, με τις αποφάσεις της περί αποσύρσεως από συμφωνίες οικουμενικού χαρακτήρα, από τη Συνθήκη του Παρισιού για το Κλίμα συγκεκριμένα και από το Παγκόσμιο Σύμφωνο του ΟΗΕ για τη διαχείριση του μεταναστευτικού και του προσφυγικού.

Πρόλαβε, επίσης, να φοβίσει όσους είναι πεπεισμένοι ότι η διεθνής πολιτική είναι απείρως συνθετότερη από τη σύνταξη ενός τουίτερ, σε όποιο στρατόπεδο κι αν βρίσκονται στον μοιρασμένο κόσμο μας. Και ότι δεν προάγει, βεβαίως, την ειρήνευση μια απόφαση που ανατρέπει άρδην όσα μικρά έχουν κατακτηθεί με μόχθο και αίμα.

Και η οποία δίνει επιχειρήματα όχι μόνο στους Παλαιστινίους, που διαπιστώνουν ότι ο «ουδέτερος μεσολαβητής» μεροληπτεί αφόρητα εις βάρος τους, αλλά και σε όσους υποκρίνονται ιδιοτελώς τους σθεναρούς προστάτες τους: από την ερντογανική Τουρκία και το Ιράν έως τις ποικιλώνυμες φονταμενταλιστικές ή και τζιχαντιστικές οργανώσεις, για τις οποίες το Παλαιστινιακό είναι απλώς πρόσχημα.

Δεν είναι απίθανο τα διάφορα -gate που ήδη απειλούν τον Ντόναλντ Τραμπ, με κυριότερο μέχρι στιγμής το Russiangate, να ανοίξουν διάπλατα την πόρτα της εξόδου του αρκετά πριν τελειώσει τη θητεία του. Δεν είναι αυτό το πρόβλημα, η Ιστορία θα το ξεπεράσει ταχύτατα. Το πρόβλημα είναι πόσο θα φλέγεται ο πλανήτης, πολεμικά και κλιματικά, όταν θα αποσύρεται η ηγεμονική μετριότητα που ρυθμίζει τώρα τη μοίρα του.

Πηγή: Καθημερινή

Advertisements

Γιατί έπεσαν έξω οι προβλέψεις για τον ρυθμό ανάπτυξης

Γιατί έπεσαν έξω οι προβλέψεις για τον ρυθμό ανάπτυξης

Δημοσιεύθηκε 13 Δεκεμβρίου 2017 –

Κώστας Μελάς

Οι προβλέψεις της Κομισιόν, του ΔΝΤ και κατά συνέπεια και της ελληνικής κυβέρνησης το φθινόπωρο του 2016 για το ρυθμό μεγέθυνσης του ΑΕΠ ήταν στο 2,7% ή και λίγο μεγαλύτερο. Από τότε έχουμε προβλέψεις που συνεχώς μειώνουν το ρυθμό μεγέθυνσης του ελληνικού ΑΕΠ το 2017.

Οι φθινοπωρινές προβλέψεις για την εξέλιξη των βασικών μακροοικονομικών μεγεθών της ΕΕ που είδαν πρόσφατα (8-11-2017) το φως της δημοσιότητας δείχνουν μια περισσότερο συγκρατημένη εικόνα για τα μεγέθη το έτος 2017 σε σχέση με τις αντίστοιχες εαρινές προβλέψεις της ΕΕ, αλλά και με τον προϋπολογισμό του 2017.

Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Κομισιόν ο ρυθμός μεγέθυνσης για το 2017 θα είναι 1,6%. Αυτό το απέδιδε  στο ότι –με βάση τα στοιχεία του πρώτου εξαμήνου που είχε στη διάθεσή της– διαπίστωνε  μικρότερη επέκταση της ιδιωτικής κατανάλωσης. Επίσης, μια καθυστέρηση, ειδικά το δεύτερο τρίμηνο, των επενδύσεων. Τελικά αυτό το ρυθμό μεγέθυνσης  ενέγραψε και η ελληνική κυβέρνηση στον Προϋπολογισμό του 2018.

Η πρόβλεψη του Μεσοπρόθεσμου

Η προηγούμενη πρόβλεψή της, τον Μάρτιο του 2017, ήταν 2,1%. Αν κρίνουμε τις εξελίξεις με το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα που κατέθεσε η κυβέρνηση έως το 2020 είναι πιο κοντά οι προβλέψεις του. Το Μεσοπρόθεσμο προβλέπει 1,8% το 2017, μεγέθυνση της ιδιωτικής κατανάλωσης 1,3% και αύξηση των επενδύσεων κατά 5,9%.

Και είμαστε πολύ πιο μακριά από την πρόβλεψη του Προϋπολογισμού για το 2017, που είχε καταθέσει η κυβέρνηση πριν έναν χρόνο. Εκεί, προβλεπόταν ρυθμός μεγέθυνσης 2,7% για το 2017, αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης κατά 1,8% και αύξηση των επενδύσεων κατά 9,1%.

Τα προσωρινά στοιχεία (το υπογραμμίζω) της ΕΛΣΤΑΤ, για το τρίτο τρίμηνο του 2017, δείχνουν ρυθμό μεγέθυνσης 1,3% σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2016. Καθιστούν, δηλαδή, δύσκολο να επιτευχθεί ο στόχος του 1,6%. Η λογική υπαγορεύει πως για να πιαστεί ο στόχος για ρυθμό ανάπτυξης 1,6% φέτος θα πρέπει η οικονομική δραστηριότητα της περιόδου Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2017 να αναθεωρηθεί σημαντικά προς τα πάνω.

Μόνο  έτσι θα γίνει εφικτή η επίτευξη του στόχου με ένα λογικό ρυθμό μεγέθυνσης της οικονομίας το τελευταίο τρίμηνο του 2017. Δηλαδή, θα πρέπει να γίνει κάτι το αντίστοιχο με αυτό που συνέβη το 2ο τρίμηνο φέτος, όπου ο αρχικός ετήσιος ρυθμός ανάπτυξης διπλασιάσθηκε στο 1,6% από 0,8%.

Η καταναλωτική δαπάνη

Συγκεκριμένα: Από τα επιμέρους στοιχεία του ΑΕΠ του 3ου τριμήνου προκύπτει ότι η τελική καταναλωτική δαπάνη ήταν μειωμένη σε σύγκριση με το ίδιο τρίμηνο το 2016 (-1% ) και σε σύγκριση με το 2ο τρίμηνο του 2017 (-0,1%). Αυτό οφείλεται στη στασιμότητα της ιδιωτικής κατανάλωσης (0%) και στη μείωση της δημόσιας (-2,2%) το 3ο τρίμηνο του 2017 σε σχέση με το αντίστοιχο του 2016. Επίσης, σε σχέση με το 2ο τρίμηνο του 2017 η ιδιωτική κατανάλωση παρουσιάζει μείωση (-0,3%), ενώ αντίστοιχα η δημόσια κατανάλωση παρουσιάζει αύξηση (0,9%).

Η μείωση της ιδιωτικής κατανάλωσης χρειάζεται μεγαλύτερη διερεύνηση διότι:

• Πρώτον, δεν ακολουθεί την ανοδική τάση του 1ου και του 2ου τριμήνου το 2017 σε ετήσια βάση (δηλαδή σε σχέση με τα αντίστοιχα τρίμηνα του 2016). Σύμφωνα με τα στοιχεία, η καταναλωτική δαπάνη των νοικοκυριών αυξήθηκε κατά 0,9% και 1% σε ετήσια βάση, σε κάθε ένα από τα δυο προηγούμενα τρίμηνα του 2017. Το αποτέλεσμα  ήταν η τελική καταναλωτική δαπάνη να αυξηθεί κατά 0,4% και 0,5%, παρότι η δημόσια δαπάνη κατέγραψε μείωση (-3,5%) το 3ο τρίμηνο και (-2,1%) το 2ο τρίμηνο του 2017.

• Δεύτερον, η ιδιωτική κατανάλωση δεν επωφελείται το 3ο τρίμηνο από το ισχυρό τουριστικό ρεύμα που φέτος συνοδεύεται από ανάλογη αύξηση της τουριστικής δαπάνης. Πιο συγκεκριμένα, οι ταξιδιωτικές εισπράξεις αυξήθηκαν σωρευτικά κατά 970 εκατ. ευρώ περίπου το 3ο τρίμηνο, σύμφωνα με τα στοιχεία της Τράπεζας Ελλάδος. Είναι δύσκολο να δεχθούμε ότι μέρος των συγκεκριμένων πόρων δεν οδηγήθηκαν στην κατανάλωση, ακόμη κι αν λάβουμε υπόψη τους αυξημένους φόρους, και τις γενικότερες υποχρεώσεις των πολιτών.

Ζητείται εξήγηση

Αν  δεν προκύψει αναθεώρηση προς τα πάνω της ιδιωτικής και συνολικής καταναλωτικής δαπάνης το 3ο τρίμηνο που θα αποτυπωθεί στο ΑΕΠ, τότε τα πράγματα θα είναι πάρα πολύ δύσκολα για την ελληνική οικονομία. Με δεδομένο, βεβαίως, το μίγμα της οικονομικής πολιτικής που ακολουθεί μέσα στο στενό πλαίσιο του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής. Αναφέρομαι προφανώς στα υπέρμετρα πρωτογενή πλεονάσματα πέρα και πάνω από τους στόχους του προγράμματος δημοσιονομικής πολιτικής.

Τώρα σε σχέση με τον Ακαθάριστο Σχηματισμό Παγίου Κεφαλαίου παρατηρούμε ότι τα στοιχεία του 3ου τριμήνου 2017 σε ετήσια βάση δείχνουν μείωση 8,1%. Τα δύο πρώτα τρίμηνα, πάντα σε ετήσια βάση, ο Ακαθάριστος Σχηματισμός Παγίου Κεφαλαίου είχε παρουσιάσει αύξηση 17% στο 1ο τρίμηνο και 1% στο 2ο τρίμηνο. Η πρόβλεψη για ρυθμό ανάπτυξης 1,6% για το 2017 προϋποθέτει ρυθμό αύξησης των επενδύσεων 5,1%, σύμφωνα με τον Προϋπολογισμό του 2018.

Θα πρέπει, όμως να περιμένουμε την περαιτέρω συγκεκριμενοποίηση των στοιχείων για ασφαλή συμπεράσματα. Ένα, όμως, είναι σχεδόν σίγουρο: η μεγέθυνση του ΑΕΠ δεν θα είναι 2,7% αλλά γύρω στο 1,5%. Το υπουργείο Οικονομικών θα έπρεπε να δώσει κάποια  εξήγηση για τους λόγους που παρατηρήθηκε αυτή η μείωση. Λόγους όχι περιγραφικούς αλλά αξιολογικούς.

Τι δεν πήγε καλά; Υπάρχει λάθος στο μίγμα της οικονομικής πολιτικής ή όχι; Η δική του συμμετοχή αξιολογείται ως σωστή; Η “ταξική”(!) πολιτική που ακολουθεί μήπως έχει επιπτώσεις στη μεγέθυνση του ΑΕΠ; Τέλος πάντων κάτι πρέπει να μας πει για να εξηγήσει την απτή πραγματικότητα

Από τη νεοοθωμανική Σκύλα στην κεμαλική Χάρυβδη

Από τη νεοοθωμανική Σκύλα στην κεμαλική Χάρυβδη

Δημοσιεύθηκε 12 Δεκεμβρίου 2017 –

της Νεφέλης Λυγερού  – 

Τα τελευταία εικοσιτετράωρα ο Ερντογάν μοιάζει αποφασισμένος να διαψεύσει όλους εκείνους που υποστηρίζουν ότι η πρόσφατη επίσκεψή του στην Ελλάδα λειτούργησε, έστω και προσωρινά, κατευναστικά όσον αφορά την τουρκική επιθετικότητα. Με επίδειξη ισχύος επιχειρεί να πείσει ότι οι επεκτατικές διεκδικήσεις της Άγκυρας παραμένουν ακέραιες στο τραπέζι. Επιβεβαιώνει έτσι ότι πρόκειται για αναξιόπιστο συνομιλητή.

Στις κοινές δηλώσεις στο Μέγαρο Μαξίμου, ο Αλέξης Τσίπρας είχε επισημάνει στον Τούρκο πρόεδρο ότι τελούνται προσευχές στην Αγιά Σοφία, παρά το γεγονός ότι έχει ανακηρυχθεί μουσείο εδώ και πολλές δεκαετίες και προστατεύεται από την Ουνέσκο ως μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς. Λίγα εικοσιτετράωρα μετά, Τούρκοι εθνικιστές, μέλη της ακροδεξιάς παραφυάδας Alperen των Γκρίζων Λύκων, εισέβαλαν στην ιστορική εκκλησία για να προσευχηθούν.

Πρόσχημα της εισβολής στάθηκε η διαμαρτυρία για την αναγνώριση της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ! Οι εισβολείς φώναζαν Αλλάχ ου Άκμπαρ και χωρίς να βρουν ιδιαίτερα εμπόδια συγκεντρώθηκαν, έβγαλαν τα παπούτσια τους και προσευχήθηκαν κανονικά μέσα στην εκκλησία-μουσείο, υπό την ανοχή των αστυνομικών. Το κύριο μέλημα της αστυνομίας, μάλιστα, φάνηκε να είναι η αποτροπή του πλήθους από το να τραβήξει βίντεο ή να βγάλει φωτογραφίες.

Στο βίντεο που κυκλοφόρησε ακούγεται μια φωνή, η οποία ανήκει σ’ έναν από τους αστυνομικούς, ο οποίος τα έχει βάλει με έναν φωτογράφο που καταγράφει τη σκηνή της εισβολής. Ο ίδιος φύλακας ακούγεται να φωνάζει στον φωτογράφο «απαγορεύεται απαγορεύεται». Δεν είπε, βέβαια, το ίδιο όταν είδε τους Γκρίζους Λύκους να εισβάλουν.

Η τουρκική αστυνομία προσήγαγε τους εισβολείς, οι οποίοι μετά την κατάθεσή τους στο αστυνομικό τμήμα αφέθηκαν ελεύθεροι. Ενδεικτικό του κλίματος είναι ότι βουλευτής του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης πρότεινε τη μόνιμη μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί σε αντίποινα για την απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ να αναγνωρίσει την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του Ισραήλ. «Αν λέτε έτσι, ας ανοίξουμε κι εμείς την Αγία Σοφία για προσευχές. Να αρχίσουμε προσευχές τις Παρασκευές στην Αγία Σοφία. Και άστους να παίζουν μετά την τρουμπέτα», έγραψε χαρακτηριστικά στο λογαριασμό του στο twitter ο Σαμίλ Ταγιάρ.

Οι παραβιάσεις και τα 18 νησιά

Θα μπορούσε να υποθέσεις κάποιος ότι πρόκειται για πρωτοβουλίες που δεν αντανακλούν την πολιτική βούληση της τουρκικής κυβέρνησης. Μετά τις αναφορές του Αλέξη Τσίπρα για τις παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, επανεμφανίστηκαν στο Αιγαίο δύο οπλισμένα τουρκικά F-16 σε σχηματισμό μαζί με ένα κατασκοπευτικό CN-235. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι αναχαιτίσεις οπλισμένων F-16 εγκυμονούν κινδύνους για τους Έλληνες πιλότους, δοκιμάζοντας τις αντοχές τους και αυξάνοντας τις πιθανότητες για μία ενδεχόμενη τραγωδία.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν φαίνεται, λοιπόν, να εμμένει στην τακτική των προκλήσεων. Εξάλλου, και τα όσα είπε στην Αθήνα και τα όσα είπε και έπραξε στη Θράκη επιβεβαιώνουν πως παραμένει πιστός στη γραμμή του παραδοσιακού τουρκικού επεκτατισμού.

Ο Έλληνας πρωθυπουργός, πάντως, ενημέρωσε αναλυτικά τον πρόεδρο Αναστασιάδη για τις συνομιλίες που είχε με τον Τούρκο πρόεδρο. Από την πλευρά του, ο Νίκος Κοτζιάς θα ενημερώσει το απόγευμα της προσεχούς Πέμπτης την Επιτροπή Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων για την επίσκεψη Ερντογάν.

Εν μέσω αυτού του κλίματος, ανησυχία προκαλεί ένα δημοσίευμά της βρετανικής εφημερίδας Express. Σ’ αυτό, ο γνωστός εξόριστος Τούρκος δημοσιογράφος Αμπντουλάχ Μποζκούρτ ισχυρίζεται ότι η Τουρκία προσπαθεί να αποκτήσει πυρηνική βόμβα στο πλαίσιο ενός «μυστικού εξοπλιστικού σχεδίου».

Ο ίδιος προσθέτει ότι σύμβουλοι του προέδρου με ιδιαίτερη επιρροή σ’ αυτόν, μαζί με μια ομάδα αξιωματούχων στον κλειστό πυρήνα της κυβέρνησης, συζήτησαν τις δυνατότητες απόκτησης  πυρηνικής βόμβας. Περιγράφει, επίσης, τις πρόσφατες συναντήσεις με τη ρωσική και ιαπωνική ηγεσία, οι οποίες, κατά τον δημοσιογράφο, σηματοδοτούν κινήσεις απομάκρυνσης της Τουρκίας από το ΝΑΤΟ.

Ενδεικτικό του εθνικιστικού πυρετού που επικρατεί στην Τουρκία είναι ότι ο αρχηγός της κεμαλικής αξιωματικής αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιντσάρογλου κατηγόρησε ευθέως τον Ερντογάν, επειδή δεν έκανε καμία αναφορά στα «18 τουρκικά νησιά» του Αιγαίου που «κατέχει η Ελλάδα»! Άντε μετά να βγάλεις άκρη με έναν τέτοιο γείτονα…

Τι ζητά ο τραμπ με την Ιερουσαλήμ

Μια σωστή προσέγγιση , που όμως αγνοεί τόσο τα συμφέροντα του στρατιωτικο βιομηχανικού συμπλέγματος για νέους εξοπλισμούς , όσο και το καιροσκοπισμό του Τράμπ , σχετικά με τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις στις ΗΠΑ και τις προσωπικές του πολιτικές επιδιώξεις , όπως:

Πρώτο: Να αλλάξει την ατζέντα από τη καταδίωξη που δέχεται από το βαθύ κράτος των ΗΠΑ (CIA , FBI , λόμπυ στη Γερουσία , μερίδες τις αμερικάνικης ολιγαρχίας που ελέγχουν τα αμερικάνικα ΜΜΕ , σχετίζονται δε και με τμήματα του πολιτικού νεποτισμού όπως οικογένειες Κλίντον, Μπούς κλπ ) .Ενώνει δε όλα τα εν λόγω δίκτυα η καρικατούρα ενός νέου μακαρθισμού κατά της ρωσικής πολιτικής ηγεσίας .Είναι δε καρικατούρα γιατί ο πραγματικός σκοπός είναι η φθορά και η απαξίωση του Τράμπ,

Δεύτερο: Να ικανοποιήσει ορισμένους χρηματοδότες του , δηλαδή τα σκληρά χρηματοπιστωτικά ολιχαρχικά εβροαμερικανικά δίκτυα που χρηματοδοτούν υποψήφιους προέδρους και αγοράζουν γερουσιαστές και βουλευτές με συνοπτικές διαδικασίες .(Ο Κουσνέρ – εβραικής καταγωγής γαμπρός του Τράμπ, που οργάνωνε επαφές με ρώσους παράγοντες αποτελεί μια από τις συνδέσεις του εβραικού λόμπυ με την ομάδα Τράμπ , με τράπεζες του Μανχάταν , με χρηματιστές της wall street, αλλά και με επιχειρήσεις εκτός των ΗΠΑ με έδρα το Παρίσι, το Λονδίνο κ.οκ., όπως και ο υπουργός Εμπορίου Ρος κλπ) .Χρηματοδότες είχε ο Τράμπ και από τους χρηματιστές πρίγκηπες του θεοκρατικού και δεσποτικού κράτους των Σαούντ .Και δεν πήγε τυχαία αμέσως στο Ριάντ ο Τράμπ , με επίσημη εκδοχή τη συγκρότηση του πολεμικού δίδυμου (Ισραήλ- Σαουδικής Αραβίας κατά του Ιραν ). Η καμπάνια της Χίλαρυ Κλίντον όταν ήταν υποψήφια γερουσιαστής στη Νέα Υόρκη το 2000 ήταν η επιτομή της κατάπτωσης .Πριν το ζεύγος αποχωρήσει από το Λευκό οίκο είχε μια εξαιρετική συνάντηση με το Γιασερ Αραφάτ , για την οποία όλα τα εβραικά λόμπυ είχαν προβεί σε πρωτοφανείς αντιδράσεις ..Το εβραικό λόμπυ της Νέας Υόρκης επιδίωξε την απομόνωση της υποψηφιότητας της Χίλαρυ .Η <<συνεπής>> κ.Κλίντον αποκήρυξε τη Παλαιστίνη σε χρόνο dt.Η απομόνωση μετετράπη σε ανοικτή υποστήριξη. ΗΧίλαρυ εξελέγη Γερουσιαστής .Το ίδρυμα Κλίντον χρηματοδοτείται αδιαλείπτως , για να ενισχύει -μεταξύ των άλλων – και τη σχολή πολιτικών επιστημών του Χάρβαρντ , εκεί που καλούν τους πολιτικούς του διεθνούς λόμπυ για να τους ξεπλένουν

Τρίτο και σημαντικό : Η οικονομική παρακμή των ΗΠΑ , η πτώση της ανταγωνιστικότητας των προιόντων της , οδηγεί ήδη εδώ και καιρό να πάρουν το πάνω χέρι οι στυλοβάτες του ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥ – ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΟΥ συμπλέγματος που είχε πέσει σε αναδουλειές μετά τη πτώση του τείχους του Βερολίνου .Και ο Τράμπ, , οι υπουργοί του , οι πρέσβεις , οι εμπορικοί ακόλουθοι, οι έμποροι όπλων <<άρχισαν τις μπίζνες>>. Η κρίση εμποδίζει – προς το παρόν -τη γιγάντωση , αλλά εκεί που υπάρχει συσσώρευση όπως ιδιοκτήτες -κράτη ή εταιρίες – καθώς και έμποροι ενεργειακών πόρων αλλά και χρηματοπιστωτικά κεφάλαια από τη μη παραγωγή πραγματικού πλούτου κλπ , έχουν αρχίσει τις παραγγελίες .Και αυτά αποτελούν ανησυχητικά σημάδια για την ειρήνη. Το κράμα του πολιτικού τυχοδιωκτισμού, του εθνικισμού και των ολιγαρχών που ελέγχουν , ενεργειακούς κολοσσούς και τη κλεπτοκρατία στο χρηματοπιστωτικό σύστημα ήδη προκαλεί .Σ.Τ

>>Για να κατανοήσουμε καλύτερα τις αντιδράσεις του αραβικού κόσμου αρκεί να σκεφτούμε τι θα σήμαινε για τον ελληνισμό η μεταφορά της αμερικανικής πρεσβείας στην κατεχόμενη Κύπρο.Η απόφασή του για την Ιερουσαλήμ θα αποτελέσει μία κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου. Ο Αμερικανός πρόεδρος θα πετάξει στον κάλαθο των αχρήστων τις σχετικές αποφάσεις του ΟΗΕ.

>>Για την διεθνή κοινότητα η Ιερουσαλήμ δεν είναι «η αδιαίρετη πρωτεύουσα του κράτους του Ισραήλ», όπως υποστηρίζει η ισραηλινή κυβέρνηση. Είναι μία πόλη που κατέχει στρατιωτικά και έχει προσαρτήσει παράνομα το Ισραήλ μετά τον πόλεμο του 1967. Τμήμα της πόλης θα αποτελέσει την πρωτεύουσα του μελλοντικού παλαιστινιακού κράτους. Η Ιερουσαλήμ έχει πολλούς ιερούς τόπους λατρείας για τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες, τον μουσουλμανισμό, τον χριστιανισμό και τον εβραϊσμό.

>>Η φιλοδοξία των πρωθυπουργών της ισραηλινής Δεξιάς ήταν το «Μεγάλο Ισραήλ». Ο Μέναχεμ Μπεγκίν, ο Αριέλ Σαρόν και σήμερα ο Νετανιάχου έχουν ως όραμα το Ισραήλ της βιβλικής εποχής. Αυτό προϋποθέτει την προσάρτηση της Ιερουσαλήμ, τον μαζικό εβραϊκό εποικισμό της και την απέλαση των Αράβων κατοίκων της. Αυτό σημαίνει ότι το Ισραήλ θα μετατραπεί μακροπρόθεσμα σε κράτος απαρχάϊντ, όπως ήταν παλαιότερα η Νότια Αφρική. Φυσικά δεν θα υπάρξει ποτέ ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος. Η μοίρα των Παλαιστινίων είναι να περιοριστούν σε εδαφικά οριοθετημένες ζώνες στα κατεχόμενα εδάφη, θυμίζοντας τα αλήστου μνήμης «μπαντουστάν» του ρατσιστικού καθεστώτος της Πρετόρια.

Χρεοκόπησε o διαπλεκόμενος Τόντοριτς με μεγάλες μεταποιητικές και εμπορικές εταιρίες στα Βαλκάνια και με έδρα τη Κροατία

Χρεοκόπησε o διαπλεκόμενος Τόντοριτς με μεγάλες μεταποιητικές και εμπορικές εταιρίες στα Βαλκάνια και με έδρα τη Κροατία και 500 χιλιάδες εργαζόμενοι σε τέσσερις χώρες είναι μπροστά στο κίνδυνο μαζικών απολύσεων . .Ήδη βρίσκεται με βραχιολάκι στο Λονδίνο υπό την επιτήρηση των βρετανικών αρχών . Όμοιοί του στην Ελλάδα , αλλά και σε άλλες χώρες της ΕΕ , κυριαρχούν , ελέγχουν κανάλια , εφημερίδες , τράπεζες και έχουν αγορασμένες τις ηγεσίες τύπου Ν.Δ και του πρώην ΠΑΣΟΚ, οργανώνουν δε όχι μόνο την εξαγωγή κεφαλαίων , όχι μόνο τη κλεπτοκρατία , αλλά και τη πολιτική Ατζέντα .Και οι κυβερνήσεις όταν δεν είναι στη συναλλαγή , άλλοτε τους ανέχονται και άλλοτε απλά τους καταγγέλλουν! Σ.Τ.

>>Πού βρήκε τα χρήματα; Το 2007, η δημοσιογράφος Αντρέα Αρέζινα αποκάλυψε πως ο Τόντοριτς πήρε «ύποπτα» δάνεια, όπως ένα ενυπόθηκο 7.610.000 γερμανικών μάρκων από την τράπεζα Zagrebacka, με επιτόκιο τρεις φορές μικρότερο από το συνηθισμένο.

>>Τότε είχε διεξαχθεί έρευνα, αλλά η τράπεζα δεν διαπίστωσε καμία «ανωμαλία» και ο Τόντοριτς συνέχισε ανενόχλητος τα «ψώνια του». Λεπτομέρεια: το διάστημα 1993-1995 πρωθυπουργός της Κροατίας ήταν ο παιδικός φίλος του Τόντοριτς, Νικίκα Βάλεντιτς…

>>Διοικώντας τον όμιλό του με την κόρη του, Ιβα, και τους δυο γιους του, Αντε και Ιβάν, και διατηρώντας οικογενειακώς τον απόλυτο έλεγχο με το 90% του μετοχικού κεφαλαίου του ομίλου του, ο Τόντοριτς εξακολούθησε να επεκτείνεται επιθετικά, αγοράζοντας… τα πάντα –και εκτός των κροατικών συνόρων: άνοιξε καταστήματα στη Βοσνία –όπου η αλυσίδα Konzum έγινε η μεγαλύτερη επιχείρηση λιανικής–, στη Σερβία –όπου η Agrokor αγόρασε, μεταξύ άλλων, τις επιχειρήσεις εμφιάλωσης Mivela, την αλυσίδα Idea, κτηνοτροφικές μονάδες, εργοστάσια επεξεργασίας λαδιού κ.λπ.– ενώ είχε βάλει πόδι σε Μαυροβούνιο, Κόσοβο, ΠΓΔΜ και Ουγγαρία. Οταν επιχείρησε όμως να γίνει βασιλιάς της λιανικής και στη Σλοβενία, η αδηφάγος, επεκτατική στρατηγική του πυροδότησε την κατάρρευσή του

>>Οι έλεγχοι των ορκωτών ελεγκτών που δημοσιοποιήθηκαν τον Οκτώβριο έδειξαν σημαντική κακοδιαχείριση και παραποιήσεις των οικονομικών στοιχείων, που «διέφευγαν», όπως φαίνεται, επί σειρά ετών την προσοχή των φορολογικών αρχών της Κροατίας.

>>Οχι τυχαία. Ως ο μεγαλύτερος παρασκευαστής και έμπορος τροφίμων στη χώρα, η Agrokor με το μονοπωλιακό καθεστώς της είχε γίνει ο ορισμός της διαπλοκής: χρηματοδοτούσε κόμματα και προεδρικές προεκλογικές εκστρατείες, κυριαρχούσε στη διαφήμιση στα ΜΜΕ και στη διανομή των εφημερίδων και ήταν επί σειρά ετών η καλολαδωμένη «περιστρεφόμενη πόρτα» στις συναλλαγές του ομίλου με την εξουσία, προσφέροντας επιτελικές θέσεις και θέσεις «συμβούλων» με παχυλούς μισθούς σε πρώην κΧρεοκόπησε o διαπλεκόμενος Τόντοριτς με μεγάλες μεταποιητικές και εμπορικές εταιρίες στα Βαλκάνια και με έδρα τη Κροατία και 500 χιλιάδες εργαζόμενοι σε τέσσερις χώρες είναι μπροστά στο κίνδυνο μαζικών απολύσεων . .Ήδη βρίσκεται με βραχιολάκι στο Λονδίνο υπό την επιτήρηση των βρετανικών αρχών . Όμοιοί του στην Ελλάδα , αλλά και σε άλλες χώρες της ΕΕ , κυριαρχούν , ελέγχουν κανάλια , εφημερίδες , τράπεζες και έχουν αγορασμένες τις ηγεσίες τύπου Ν.Δ και του πρώην ΠΑΣΟΚ, οργανώνουν δε όχι μόνο την εξαγωγή κεφαλαίων , όχι μόνο τη κλεπτοκρατία , αλλά και τη πολιτική Ατζέντα .Και οι κυβερνήσεις όταν δεν είναι στη συναλλαγή , άλλοτε τους ανέχονται και άλλοτε απλά τους καταγγέλλουν! Σ.Τ.

>>Πού βρήκε τα χρήματα; Το 2007, η δημοσιογράφος Αντρέα Αρέζινα αποκάλυψε πως ο Τόντοριτς πήρε «ύποπτα» δάνεια, όπως ένα ενυπόθηκο 7.610.000 γερμανικών μάρκων από την τράπεζα Zagrebacka, με επιτόκιο τρεις φορές μικρότερο από το συνηθισμένο.

>>Τότε είχε διεξαχθεί έρευνα, αλλά η τράπεζα δεν διαπίστωσε καμία «ανωμαλία» και ο Τόντοριτς συνέχισε ανενόχλητος τα «ψώνια του». Λεπτομέρεια: το διάστημα 1993-1995 πρωθυπουργός της Κροατίας ήταν ο παιδικός φίλος του Τόντοριτς, Νικίκα Βάλεντιτς…

>>Διοικώντας τον όμιλό του με την κόρη του, Ιβα, και τους δυο γιους του, Αντε και Ιβάν, και διατηρώντας οικογενειακώς τον απόλυτο έλεγχο με το 90% του μετοχικού κεφαλαίου του ομίλου του, ο Τόντοριτς εξακολούθησε να επεκτείνεται επιθετικά, αγοράζοντας… τα πάντα –και εκτός των κροατικών συνόρων: άνοιξε καταστήματα στη Βοσνία –όπου η αλυσίδα Konzum έγινε η μεγαλύτερη επιχείρηση λιανικής–, στη Σερβία –όπου η Agrokor αγόρασε, μεταξύ άλλων, τις επιχειρήσεις εμφιάλωσης Mivela, την αλυσίδα Idea, κτηνοτροφικές μονάδες, εργοστάσια επεξεργασίας λαδιού κ.λπ.– ενώ είχε βάλει πόδι σε Μαυροβούνιο, Κόσοβο, ΠΓΔΜ και Ουγγαρία. Οταν επιχείρησε όμως να γίνει βασιλιάς της λιανικής και στη Σλοβενία, η αδηφάγος, επεκτατική στρατηγική του πυροδότησε την κατάρρευσή του

>>Οι έλεγχοι των ορκωτών ελεγκτών που δημοσιοποιήθηκαν τον Οκτώβριο έδειξαν σημαντική κακοδιαχείριση και παραποιήσεις των οικονομικών στοιχείων, που «διέφευγαν», όπως φαίνεται, επί σειρά ετών την προσοχή των φορολογικών αρχών της Κροατίας.

>>Οχι τυχαία. Ως ο μεγαλύτερος παρασκευαστής και έμπορος τροφίμων στη χώρα, η Agrokor με το μονοπωλιακό καθεστώς της είχε γίνει ο ορισμός της διαπλοκής: χρηματοδοτούσε κόμματα και προεδρικές προεκλογικές εκστρατείες, κυριαρχούσε στη διαφήμιση στα ΜΜΕ και στη διανομή των εφημερίδων και ήταν επί σειρά ετών η καλολαδωμένη «περιστρεφόμενη πόρτα» στις συναλλαγές του ομίλου με την εξουσία, προσφέροντας επιτελικές θέσεις και θέσεις «συμβούλων» με παχυλούς μισθούς σε πρώην και… επόμενους πολιτικούς πελάτες.

>>Μεταξύ άλλων, σε έναν πρώην υπουργό Οικονομικών της χώρας και μετέπειτα υπουργό Τουρισμού και Εμπορίου και δήμαρχο του Ζάγκρεμπ, έναν πρώην πρεσβευτή στη Γαλλία και τον γιο του, τον γιο του γενικού εισαγγελέα, τον πρώην επικεφαλής της αστυνομίας, τον σύζυγο της πρώην επικεφαλής της Αρχής Προστασίας Ανταγωνισμού, τον πρώην, επί 12 έτη, κεντρικό τραπεζίτη της Κροατίας Ζέλικο Ροχατίνσκι, αλλά και έναν δικαστή του Συνταγματικού Δικαστηρίου που είχε χρηματίσει υπουργός Δημόσιας Διοίκησης, πρεσβευτής και βουλευτής..

>>. Κατόπιν όλων αυτών ο Τόντοριτς άφησε τα πλούτη του και έφυγε από τη χώρα για το Λονδίνο, ενώ εκδόθηκε εναντίον του ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης. Κροάτες δημοσιογράφοι τον εντόπισαν, με αποτέλεσμα να δημοσιευτούν τραγελαφικά βίντεο με τον πρώην κροίσο να τρέχει στους δρόμους της βρετανικής πρωτεύουσας για να ξεφύγει από τις κάμερες.

>>Στις 7 Νοεμβρίου η βρετανική αστυνομία ανακοίνωσε ότι ο 66χρονος Τόντοριτς παραδόθηκε και αφέθηκε ελεύθερος υπό όρους: παρέδωσε το διαβατήριό του, φόρεσε ηλεκτρονικό βραχιολάκι και κατέθεσε 100.000 λίρες ως εγγύηση.

>>Μεταξύ των χρηματοδοτών, οι τράπεζες Goldman Sachs, JP Morgan και η Merrill Lynch, αλλά ο βασικός επενδυτής και μεγαλύτερος κάτοχος ομολόγων της Agrokor είναι το κεφάλαιο υψηλού ρίσκου Knighthead Capital με έδρα τη Νέα Υόρκη και επικεφαλής τον Τόμας Βάγκνερ, πρώην τραπεζίτη της Goldman Sachs.

>>Ενα άλλο, λιγότερο φανερό κίνητρο- των αμερικανών -ίσως κρύβεται στην πληροφορία που αναφέρεται πιο κάτω στο ίδιο ρεπορτάζ, η οποία αποδίδεται σε κροατικά ΜΜΕ: ενώ, λοιπόν, στις αρχές Οκτωβρίου ο Κροάτης πρόεδρος συνομιλούσε στη Μόσχα με τον Ρώσο ομόλογό του, Πούτιν, και τον διευθύνοντα σύμβουλο της Sberbank, κυκλοφόρησαν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ότι η ρωσική τράπεζα μπορεί να έχει δανείσει στον Τόντοριτς όχι 1,1 δισ. ευρώ που φαίνεται στα χαρτιά, αλλά 5 δισ., σκοπεύοντας να «ξεπλύνει» τουλάχιστον τα 3 δισ. από αυτά, μέσω του τραπεζικού συστήματος της Κροατίας…

https://www.efsyn.gr/arthro/hthes-kroisos-simera-fygas

αι… επόμενους πολιτικούς πελάτες.

>>Μεταξύ άλλων, σε έναν πρώην υπουργό Οικονομικών της χώρας και μετέπειτα υπουργό Τουρισμού και Εμπορίου και δήμαρχο του Ζάγκρεμπ, έναν πρώην πρεσβευτή στη Γαλλία και τον γιο του, τον γιο του γενικού εισαγγελέα, τον πρώην επικεφαλής της αστυνομίας, τον σύζυγο της πρώην επικεφαλής της Αρχής Προστασίας Ανταγωνισμού, τον πρώην, επί 12 έτη, κεντρικό τραπεζίτη της Κροατίας Ζέλικο Ροχατίνσκι, αλλά και έναν δικαστή του Συνταγματικού Δικαστηρίου που είχε χρηματίσει υπουργός Δημόσιας Διοίκησης, πρεσβευτής και βουλευτής..

>>. Κατόπιν όλων αυτών ο Τόντοριτς άφησε τα πλούτη του και έφυγε από τη χώρα για το Λονδίνο, ενώ εκδόθηκε εναντίον του ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης. Κροάτες δημοσιογράφοι τον εντόπισαν, με αποτέλεσμα να δημοσιευτούν τραγελαφικά βίντεο με τον πρώην κροίσο να τρέχει στους δρόμους της βρετανικής πρωτεύουσας για να ξεφύγει από τις κάμερες.

>>Στις 7 Νοεμβρίου η βρετανική αστυνομία ανακοίνωσε ότι ο 66χρονος Τόντοριτς παραδόθηκε και αφέθηκε ελεύθερος υπό όρους: παρέδωσε το διαβατήριό του, φόρεσε ηλεκτρονικό βραχιολάκι και κατέθεσε 100.000 λίρες ως εγγύηση.

>>Μεταξύ των χρηματοδοτών, οι τράπεζες Goldman Sachs, JP Morgan και η Merrill Lynch, αλλά ο βασικός επενδυτής και μεγαλύτερος κάτοχος ομολόγων της Agrokor είναι το κεφάλαιο υψηλού ρίσκου Knighthead Capital με έδρα τη Νέα Υόρκη και επικεφαλής τον Τόμας Βάγκνερ, πρώην τραπεζίτη της Goldman Sachs.

>>Ενα άλλο, λιγότερο φανερό κίνητρο- των αμερικανών -ίσως κρύβεται στην πληροφορία που αναφέρεται πιο κάτω στο ίδιο ρεπορτάζ, η οποία αποδίδεται σε κροατικά ΜΜΕ: ενώ, λοιπόν, στις αρχές Οκτωβρίου ο Κροάτης πρόεδρος συνομιλούσε στη Μόσχα με τον Ρώσο ομόλογό του, Πούτιν, και τον διευθύνοντα σύμβουλο της Sberbank, κυκλοφόρησαν ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ότι η ρωσική τράπεζα μπορεί να έχει δανείσει στον Τόντοριτς όχι 1,1 δισ. ευρώ που φαίνεται στα χαρτιά, αλλά 5 δισ., σκοπεύοντας να «ξεπλύνει» τουλάχιστον τα 3 δισ. από αυτά, μέσω του τραπεζικού συστήματος της Κροατίας…

https://www.efsyn.gr/arthro/hthes-kroisos-simera-fygas

O νέος εκδοτικός πόλεμος

O νέος εκδοτικός πόλεμος

19:11 | 11 Δεκ. 2017

Πρόκειται πλέον για ανοιχτό εκδοτικό – και όχι μόνον – πόλεμο, με… διευθύνσεις και ονόματα. Ο λόγος, για την μετωπική σύγκρουση κυβέρνησης και επιχειρηματικών συμφερόντων στα οποία κεντρική θέση έχει ο μιντιακός όμιλος Μαρινάκη – μια σύγκρουση, η οποία κορυφώνεται σε μια εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία για την μεταμνημονιακή πορεία της χώρας και τις πολιτικές εξελίξεις που θα την συνοδεύσουν.

Στο κυβερνητικό επιτελείο θεωρείται ότι τα μέσα ενημέρωσης του Βαγγέλη Μαρινάκη, σε συνεργασία με τον όμιλο Αλαφούζου και σε συντονισμό – εάν όχι και πλήρη ταύτιση – με τη Νέα Δημοκρατία, εκτελούν συντονισμένη εκστρατεία παραπληροφόρησης και αποδόμησης με στόχο την πολιτική αποσταθεροποίηση. Στην εκστρατεία αυτή εντάσσουν τόσο την στοχοποίηση Καμμένου στην υπόθεση με τα βλήματα της Σαουδικής Αραβίας, όσο και το κρεσέντο των επιθέσεων από τα δύο μιντιακά συγκροτήματα για το θέμα των πλειστηριασμών. Οι ίδιες πηγές, δε, εκτιμούν ότι τελικός στόχος αυτού του άτυπου μετώπου είναι η υπονόμευση της κυβέρνησης πριν η χώρα μπει στην τελική ευθεία της εξόδου από το Μνημόνιο, γεγονός που μπορεί να ανατρέψει τα δημοσκοπικά δεδομένα και να αλλάξει τους πολιτικούς όρους με τους οποίους θα γίνουν οι επόμενες εκλογές σε βάρος της Νέας Δημοκρατίας.

Από αυτή την αφετηρία ξεκινούν και οι αιχμηρές κυβερνητικές καταγγελίες περί «υπόδικου επιχειρηματία» – καταγγελίες, οι οποίες φωτογραφίζουν ευθέως τον Βαγγέλη Μαρινάκη και κορυφώθηκαν από το ίδιο το Γραφείο Τύπου του πρωθυπουργού με αφορμή τα πρωτοσέλιδα των «Νέων» περί δήθεν πλειστηριασμών λαϊκών πρώτων κατοικιών.

Αντεπίθεση μέσω «Βήματος»

Η πλευρά Μαρινάκη, όμως, επιλέγει κλιμάκωση του πολέμου και χθες επιχείρησε αντεπίθεση, μέσω του «Βήματος» χρεώνοντας στην κυβέρνηση διαπλοκή «με ολιγάρχες νέας κοπής». Με άρθρο το οποίο υπογράφει «ειδικός συνεργάτης», το «Βήμα» του ομίλου Μαρινάκη αναφέρεται μάλιστα ονομαστικά στους επιχειρηματίες Ιβάν Σαββίδη και Λαυρέντη Λαυρεντιάδη και κάνει λόγο για «στρατό προπαγάνδας» στον οποίο εντάσσει σύσσωμες τις συμπολιτευόμενες εφημερίδες και μέσα ενημέρωσης.

«Ο «στρατός της προπαγάνδας» του Πρωθυπουργού», αναφέρεται μεταξύ άλλων στο άρθρο, «υποστηρίζεται από ολιγάρχες νέας κοπής, από πρόσωπα αμφιλεγόμενα, από οικονομικούς παράγοντες με σκοτεινό παρελθόν και γκρίζο παρόν. Οι συνομιλητές και οι συνδεδεμένοι με τα μέσα ενημέρωσης συνδαιτυμόνες του κ. Παππά δεν είναι οι καλύτεροι. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι οι υπέρμαχοι της «νέας φωνής της αλήθειας» συντονίζονται με τους Ιβάν Σαββίδη και Λαυρέντη Λαυρεντιάδη. Ο υπουργός Άμυνας συνόδεψε τον ρώσο επιχειρηματία στην τελετή ανάληψης του «Έψιλον» και ο υπουργός Επικρατείας συναντάται συχνά-πυκνά με τον κ. Λαυρεντιάδη, συνομιλεί και σχεδιάζει το επικοινωνιακό τοπίο του μέλλοντος μαζί του».

Σχόλιο από κυβερνητικής πλευράς για το εν λόγω άρθρο δεν υπήρξε, καίτοι από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ σημειώνεται ότι «η διαπλοκή θέλει δημόσιο χρήμα και πρόθυμους πολιτικούς για να λειτουργήσει. Και τέτοιες σχέσεις ούτε υπήρξαν, ούτε θα υπάρξουν ποτέ στην σημερινή κυβέρνηση».

Οι ίδιες πηγές υποδεικνύουν επίσης δύο καίρια σημεία στον κλιμακούμενο πόλεμο από τα συγκεκριμένα μιντιακά συγκροτήματα. Το πρώτο είναι οι δικαστικές εκκρεμότητες που έχει ο νέος ιδιοκτήτες του ΔΟΛ και έναντι των οποίων προσπαθεί, όπως λένε, χαρακτηριστικά «να θωρακιστεί επιτιθέμενος».

«Σπρώχνουν» την Φώφη στον Κυριάκο

Το δεύτερο είναι το γεγονός ότι τόσο τα μίντια Μαρινάκη όσο και εκείνα του Γιάννη Αλαφούζου επιχειρούν να «υιοθετήσουν» το νέο φορέα της κεντροαριστεράς, το «Κίνημα Αλλαγής», σπρώχνοντας την Φώφη Γεννηματά σε συγκλίσεις, και ενδεχομένως και σε μια μελλοντική συγκυβέρνηση, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Κατά τις ίδιες εκτιμήσεις, πρόκειται για το νέο σχέδιο στήριξης της ΝΔ και μιας «φιλικής» προς τους συγκεκριμένους επιχειρηματίες κυβέρνησης, από τη στιγμή που οι δημοσκοπήσεις δείχνουν όχι μόνον ότι δεν υπάρχει ρεύμα αυτοδυναμίας για τον Κυριάκο Μητσοτάκη αλλά και πως η διαφορά με τον ΣΥΡΙΖΑ σταθερά μειώνεται.

Σ’ αυτό το σχέδιο, δε, εντάσσουν και τις «υπηρεσίες προθύμων» από την πλευρά και του ΠΑΣΟΚ, προβλέποντας κλιμάκωση της σύγκρουσης όσο πλησιάζει και η στιγμή της προκήρυξης του νέου διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες.

Η αποκαθήλωση της κοινωνικής Ευρώπης

Η αποκαθήλωση της κοινωνικής Ευρώπης

Δημοσιεύθηκε 12 Δεκεμβρίου 2017 –  138

των Σάββα Ρομπόλη & Βασίλη Μπέτση  –  

Έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία ισχυρίζεται, σε σχέση με τη σύνοδο κορυφής του Γκέτεμποργκ (Σουηδία) στις 17/11/2017 ότι η υιοθέτηση του «Ευρωπαϊκού Πυλώνα Κοινωνικών Δικαιωμάτων» συμβάλλει στον περιορισμό του ανησυχητικού πλέον για την προοπτική της ΕΕ διευρυμένου κοινωνικού ελλείμματος του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.

Πράγματι, η ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και οι συμμετέχοντες στη σύνοδος θεωρούν ότι με ένα κατάλογο είκοσι αρχών και στόχων (μη δεσμευτικού χαρακτήρα) για τη πρόσβαση στην αγορά εργασίας, τα επιδόματα ανεργίας, τις αποδοχές και τις ασφαλιστικές εισφορές των διασυνοριακών εργαζομένων, ενισχύουν την κοινωνική διάσταση της ΕΕ.

Η προαναφερόμενη ουτοπική θεώρηση βασίζεται στην επιμελημένη παραγνώριση της ευρωπαϊκής γραφειοκρατίας ότι οι ασκούμενες οικονομικές και κοινωνικές πολιτικές λιτότητας στην ΕΕ, από το 1970 μέχρι σήμερα, έχουν προκαλέσει, όπως αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος, συνθήκες υπαρξιακής κρίσης. Αυτό συνέβη με την εγκαθίδρυση του «μοντέλου του οικονομικού και κοινωνικού δυϊσμού», καθώς και του «δυϊσμού των ευρωπαϊκών και περιφερειακών ανισοτήτων», με τη σταδιακή εγκαθίδρυση της Ευρώπης των πολλαπλών ταχυτήτων.

Οι δυσμενείς αυτές εξελίξεις εδραίωσαν το κοινωνικό dumping και τον αθέμιτο ανταγωνισμό. Ανέτρεψαν την πορεία του ευρωπαϊκού εγχειρήματος από αθροιστικό (κράτη-μέλη) σε ακέραιο (ΕΕ), με την εν δυνάμει αντιστροφή και μετατροπή του ακέραιου σε αθροιστικό και την ανάδειξη του υπαρξιακού ερωτήματος της μελλοντικής συνεκτικότητας της ΕΕ.

Απο-ευρωπαϊκοποίηση

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι χώρες που σέρνουν το χορό της σταδιακής απο-ευρωπαϊκοποίησης είναι, κατά βάση, τα  κράτη-μέλη της «παλαιάς Ευρώπης», όπως η Γαλλία, η Γερμανία, το Βέλγιο και η Ολλανδία. Τα κράτη αυτά προσπαθούν, στη συγκεκριμένη περίπτωση, να περιορίσουν τη θεσμική δυνατότητα απόσπασης των εργαζομένων εντός της ΕΕ, εισάγοντας στη διακήρυξη του Γκέτεμποργκ διατάξεις «προστατευτισμού». Οι συγκεκριμένες διατάξεις, παρά το γεγονός ότι δεν ευνοούν τους αποσπασμένους εργαζόμενους των χωρών της Μεσογειακής και Ανατολικής Ευρώπης, εντούτοις απέσπασαν την εύθραυστη συναίνεση τους.

Αυτό συνέβη, γιατί τα κράτη-μέλη της «παλαιάς Ευρώπης» θεωρούν ότι οι αποσπασμένοι εργαζόμενοι στις χώρες τους, που προέρχονται κατά βάση από κράτη-μέλη της Μεσογειακής και Ανατολικής Ευρώπης, για χρονικό διάστημα μέχρι 24 μήνες, καταλαμβάνουν θέσεις εργασίας χαμηλότερου επιπέδου αμοιβών από αυτό των εργαζομένων των χωρών υποδοχής. Και αυτό συμβαίνει γιατί δεν καλύπτονται από τις ισχύουσες συλλογικές συμβάσεις εργασίας, οι οποίες προβλέπουν υψηλότερο επίπεδο αμοιβών από το αντίστοιχο των χωρών προέλευσης.

Παράλληλα, οι καταβαλλόμενες ασφαλιστικές εισφορές αποδίδονται στο κοινωνικό-ασφαλιστικό σύστημα της χώρας προέλευσης. Ο επιβαλλόμενος από τα παλαιά κράτη-μέλη συμβιβασμός στη σύνοδο του Γκέτεμποργκ επιτεύχθηκε με τη συμφωνία ότι το νέο θεσμικό πλαίσιο θα εφαρμοστεί μετά την πάροδο τεσσάρων ετών, δηλαδή από 1/1/2021.

Τάσεις απόκλισης

Ταυτόχρονα, επιτεύχθηκε με τη συμφωνία μείωσης της χρονικής διάρκειας των 24 μηνών σε 12 μήνες, με την απόδοση των καταβαλλόμενων εισφορών στο κοινωνικο-ασφαλιστικό σύστημα της χώρας προέλευσης του εργαζόμενου. Μετά τους 12 μήνες, ο εργαζόμενος εντάσσεται πλήρως στο συλλογικό θεσμικό πλαίσιο αμοιβών και παροχών της χώρας υποδοχής, με την εξαίρεση του τομέα των οδικών μεταφορών και των οδηγών που πραγματοποιούν διασυνοριακά δρομολόγια.

Στις συνθήκες αυτές και ιδιαίτερα στο πλαίσιο της στρατηγικής επιλογής των πολλαπλών ταχυτήτων στην ΕΕ, περιορίζεται σταδιακά η πορεία ευρωπαϊκοποίησης της κοινωνικής πολιτικής. Ενισχύεται, όμως, η στρατηγική του ευρωπαϊκού συντονισμού των εθνικών κοινωνικών πολιτικών.

Το συγκεκριμένο γεγονός προδιαγράφει την τελευταία φάση στην πορεία αποκαθήλωσης της κοινωνικής Ευρώπης. Στην πορεία αυτή, οι παρατηρούμενες σήμερα κοινωνικές και περιφερειακές ανισότητες στην ΕΕ θα διευρυνθούν ακόμη περισσότερο, ενδυναμώνοντας σταδιακά τις τάσεις απόκλισης παρά σύγκλισης των κρατών-μελών της Ένωσης.