Από το νεοοθωμανικό ρεύμα στο προσωποπαγές καθεστώς Ερντογάν

Από το νεοοθωμανικό ρεύμα στο προσωποπαγές καθεστώς Ερντογάν

Δημοσιεύθηκε 25 Απριλίου 2018 – 

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός  – 

Πριν ένα χρόνο τέτοιες ημέρες, η ίδια συμμαχία του καθεστώτος Ερντογάν με τους Γκρίζους Λύκους είχε αποσπάσει οριακή νίκη στο δημοψήφισμα για την έγκριση του νέου Συντάγματος που μετέτρεψε την Τουρκία σε προεδρική δημοκρατία με υπερεξουσίες στον ανώτατο άρχοντα. Αν ληφθεί υπόψη και το γεγονός ότι είχε πραγματοποιηθεί μαζική νοθεία ειδικά στις κουρδικές περιοχές, είναι σαφές πως η πολιτική φθορά του Τούρκου προέδρου ήταν σημαντική.

Εάν κρίνουμε από τις δημοσκοπήσεις, ο Τούρκος πρόεδρος, έχοντας πάντα την υποστήριξη του Μπαχτσελί, μάλλον θα εκλεγεί. Προφανώς, θα κάνει τα πάντα για να συμβεί αυτό και να αναγορευθεί και τυπικά σε νεοσουλτάνο. Στήνει κάλπες τον Ιούνιο, επειδή η συγκυρία είναι ευνοϊκή γι’ αυτόν. Με την τουρκική οικονομία να κλυδωνίζεται δεν έχει κανένα λόγο να το διακινδυνεύσει. Πολύ περισσότερο που σήμερα ελέγχει σχεδόν απολύτως τους κρατικούς μηχανισμούς και οι εκλογές θα διεξαχθούν σε καθεστώς εκτάκτου ανάγκης.

Αυτό πρακτικά σημαίνει πως ειδικά στις κουρδικές περιοχές πιθανότατα θα επαναληφθεί το φαινόμενο της εκτεταμένης νοθείας. Οι Κούρδοι είναι ο εύκολος στόχος, επειδή τα όσα γίνονται εναντίον τους καλύπτονται από την εθνική σκοπιμότητα, που εμποδίζει την κεμαλική αντιπολίτευση, η οποία παλαιότερα έχει κάνει εκεί τα δικά της όργια, να διαμαρτυρηθεί.

Η ενισχυμένη σήμερα (δημοσκοπικά) επιρροή του Ερντογάν σε σύγκριση με τις ημέρες του δημοψηφίσματος πριν ένα χρόνο οφείλεται αναμφιβόλως στην κατάληψη του Αφρίν. Εισπράττει πολιτικά-εκλογικά την εθνικιστική ευφορία που έχει προκαλέσει στην τουρκική κοινή γνώμη το γεγονός ότι ο τουρκικός στρατός έχει θέσει υπό τον έλεγχό του τη βορειοδυτική Συρία και δεν δείχνει καμία πρόθεση να αποσυρθεί.

Προϋποθέσεις για προσάρτηση

Στην πραγματικότητα, η Άγκυρα δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μελλοντική προσάρτηση, εάν, βεβαίως, της το επιτρέψουν οι συνθήκες. Προς το παρόν, πάντως διορίζει δημάρχους και νομάρχες και δημιουργεί τουρκικές κρατικές δομές στις κατεχόμενες συριακές περιοχές. Θέλει να επαναλάβει το προηγούμενο της δεκαετίας του 1930, όταν είχε προσαρτήσει τη συριακή επαρχία της Αλεξανδρέττας.

Ο Ερντογάν κλείνει το μάτι στον μέσο Τούρκο ψηφοφόρο για να του πει χωρίς λόγια ότι επί των ημερών του η Τουρκία θα κερδίσει εδάφη. Και μάλιστα κόντρα στη Δύση, η οποία –σύμφωνα με την προπαγάνδα του καθεστώτος– μεθοδεύει την αποσταθεροποίηση και τελικώς τον ακρωτηριασμό της Τουρκίας, με όπλο το κουρδικό χαρτί.

Ο Ερντογάν παραμένει πιστός στο σχέδιό του το 2023 η Τουρκία να έχει εδραιωθεί ως μεγάλη δύναμη. Για να αναδειχθεί, μάλιστα ο ίδιος σε εθνικό ηγέτη δεν αρκούν η εκτεταμένη καταστολή και οι μαζικές εκκαθαρίσεις των κρατικών μηχανισμών από το κίνημα Γκιουλέν, επί της ουσίας από τα δυτικά δίκτυα επιρροής. Χρειάζεται και ένα ιδεολογικό όχημα.

Για να συσπειρώσει γύρω του την κρατική γραφειοκρατία και κυρίως τους στρατιωτικούς, οι οποίοι έχουν δεχθεί ισχυρό πλήγμα, ο Τούρκος πρόεδρος παίζει δυνατά το χαρτί του εθνικισμού-επεκτατισμού. Αυτό, άλλωστε, είναι ο πυρήνας της τουρκικής κρατικής ιδεολογίας και ως εκ τούτου ο κοινός παρονομαστής του τουρκικού πολιτικού συστήματος.

Αντιδυτικό πρόσημο

Στο σημείο αυτό είναι κρίσιμο να σημειωθεί ότι στη δεκαετία 2002-12 η σύγκρουση ήταν ανάμεσα στο νεοοθωμανικό ρεύμα (έλεγχε την κυβέρνηση και υποστηριζόταν εκλογικά από την πλειοψηφία) και στο κεμαλικό “βαθύ κράτος”. Όταν η σύγκρουση αυτή έληξε με την επικράτηση των νεοοθωμανών, ο Ερντογάν εκδήλωσε τάσεις αυτονόμησης από τη Δύση. Η Ουάσιγκτον, μέσω των δικτύων επιρροής που διέθετε στην Τουρκία αντέδρασε, δρομολογώντας έρευνες για διαφθορά.

Ο Τούρκος ηγέτης αντέδρασε με τη σειρά του, στρεφόμενος δυναμικά εναντίον του μέχρι τότε συμμάχου του Γκιουλέν, γεγονός που οδήγησε στην εκδήλωση εμφυλίου πολέμου εντός του νεοοθωμανικού ρεύματος. Όσα στελέχη του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης δεν είχαν αναφορά προσωπικά σ’ αυτόν περιθωριοποιήθηκαν ή και διώχθηκαν. Ιστορικά και κορυφαία στελέχη του νεοοθωμανικού ρεύματος, όπως ο Γκιούλ, ο Αρίντς, ο Σενέρ και ο πρώην πρωθυπουργός Νταβούτογλου, είναι εκτός γηπέδου. Στην πραγματικότητα έχουμε μία μετάλλαξη του νεοοθωμανικού Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης σε πρωσοποπαγές καθεστώς Ερντογάν.

Ενώ το νεοοθωμανικό ρεύμα ως τέτοιο είχε οικοδομήσει ειδική σχέση με τη Δύση, από ένα χρονικό σημείο και πέρα, λόγω των προσωπικών επιλογών του Ερντογάν και της τάσης του να αυτονομηθεί, η σχέση αυτή τραυματίσθηκε. Ειδικά μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016 διερράγη, με αποτέλεσμα να επιταχυνθεί και να ολοκληρωθεί η μετάλλαξη του νεοοθωμανικού ρεύματος σε προσωποπαγές καθεστώς και μάλιστα με αντιδυτικό πρόσημο.

Το αντιδυτικό πρόσημο δεν προκύπτει τόσο από ιδεολογικούς-πολιτικούς λόγους όσο από την ανάγκη προσωπικής πολιτικής επιβίωσης του νεοσουλτάνου, ο οποίος είναι πεπεισμένος πως οι Αμερικανοί επιδιώκουν την ανατροπή του. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο αρχηγός της κεμαλικής αξιωματικής αντιπολίτευσης Κιλιντσάρογλου διαβουλεύεται με την αρχηγό του ακροδεξιού υπερεθνικιστικού “Καλού Κόμματος” (απόσχιση από τους Γκρίζους Λύκους) Ακσενέρ με σκοπό η αντιπολίτευση να κατεβάσει ως κοινό υποψήφιο τον Γκιούλ, ο οποίος διαθέτει κύρος στο νεοοθωμανικό χώρο και επιπροσθέτως θα ήταν λύση σωτηρίας για τη Δύση, με την οποία συνεχίζει να διατηρεί πολύ καλές σχέσεις.

Ο εμφύλιος και η μετάλλαξη

Η ανάγκη του Ερντογάν να επιβιώσει τον έχει οδηγήσει σε άλλους δρόμους. Στο εξωτερικό επέλεξε τον γεωπολιτικό εναγκαλισμό με τον Πούτιν για να εξισορροπήσει την αμερικανική κεκαλυμμένη εχθρότητα και κατ’ επέκταση την προσέγγιση με το Ιράν. Στο δε εσωτερικό συμμάχησε με τους Γκρίζους Λύκους του Μπαχτσελί και προσέλκυσε πρώην κεμαλικούς εθνικιστές.

Συνοψίζοντας, από το 2002, όταν σχηματίσθηκε η πρώτη κυβέρνηση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, μέχρι περίπου το 2012, διεξήχθη ο ακήρυχτος εσωτερικός πόλεμος ανάμεσα στο μετακεμαλικό καθεστώς, που ήλεγχε το “βαθύ κράτος” και στο νεοοθωμανικό ρεύμα, το οποίο βρισκόταν στην κυβέρνηση και υποστηριζόταν εκλογικά από την πλειονότητα του λαού και από τη Δύση.

Όταν οι νεοοθωμανοί κέρδισαν τον πόλεμο και αποδόμησαν το μετακεμαλικό καθεστώς, εκδηλώθηκε ο εμφύλιος πόλεμος στους κόλπους τους. Ως αρχηγός της εκτελεστικής εξουσίας, ο Ερντογάν κέρδισε κι αυτόν τον πόλεμο, με αποτέλεσμα η πολιτική ηγεμονία του νεοοθωμανικού ρεύματος να μεταλλαχθεί-εκφυλισθεί σε προσωποπαγές καθεστώς.

Advertisements

Έρχονται μέτρα ανάσα σε φορολογία και ασφαλιστικό

Έρχονται μέτρα ανάσα σε φορολογία και ασφαλιστικό

10:32 | 24 Απρ. 2018

Μέτρα «ανάσα» που θα ανακουφίσουν εργαζόμενους, ανέργους, συνταξιούχους, νοικοκυριά και επιχειρήσεις βρίσκονται στη φαρέτρα του οικονομικού επιτελείου.

Το υπερπλεόνασμα-μαμούθ που οριστικοποιήθηκε χθες στο 4,2% του ΑΕΠ διευρύνει σημαντικά το περιθώριο κινήσεων προς την κατεύθυνση ανακούφισης των στρωμάτων που επλήγησαν από την κρίση.

Τα υπουργεία Οικονομικών και Εργασίας σχεδιάζουν μειώσεις φόρων εισοδήματος, κατανάλωσης και ακινήτων, διορθωτικές παρεμβάσεις στο Ασφαλιστικό, ρυθμίσεις με ισχυρό κοινωνικό αποτύπωμα, μέτρα ανακούφισης για τους συνταξιούχους, τους ανέργους και τους εργαζόμενους.

Ορισμένα έχουν ήδη συμφωνηθεί με τους θεσμούς στο πλαίσιο της δεύτερης αξιολόγησης και προβλέπεται να τεθούν σταδιακά σε εφαρμογή το 2019 και το 2020.

Άλλα περιλαμβάνονται στο ελληνικό αναπτυξιακό σχέδιο της μεταμνημονιακής εποχής ενώ ορισμένα θα οριστικοποιηθούν στους τελευταίους γύρους των διαπραγματεύσεων το ερχόμενο καλοκαίρι.

Ειδικότερα το υπουργείο Οικονομικών έχει βάλει στο τραπέζι:

Κατάργηση εισφοράς αλληλεγγύης για όσους έχουν ετήσιο εισόδημα έως 30.000 ευρώ και μείωσή της για όσους έχουν ετήσιο εισόδημα από 30.000 έως 65.000 ευρώ.

Μείωση του συντελεστή φορολόγησης στο πρώτο κλιμάκιο της κλίμακας υπολογισμού του φόρου εισοδήματος των φυσικών προσώπων. Ο συγκεκριμένος συντελεστής είναι σήμερα 22% και προβλέπεται να μειωθεί στο 20%.

Μείωση του ΕΝΦΙΑ κατά 10% για όσους έχουν ετήσιο λογαριασμό από τον φόρο έως 700 ευρώ με μέγιστο όφελος τα 70 ευρώ.

Μείωση του εταιρικού φορολογικού συντελεστή από το 29% στο 26%.

Μείωση του κανονικού συντελεστή ΦΠΑ από το 24% στο 23%.

Μετάταξη της εστίασης από τον συντελεστή ΦΠΑ 24% στο 23%.

Αύξηση του κατώτατου μισθού με βάση το πορτογαλικό μοντέλο μέσω του μηχανισμού που ψηφίστηκε το 2012. Στόχος είναι να εφαρμοστεί μετά την έξοδο του καλοκαιριού η πρώτη από μια σειρά διαδοχικών μικρών αυξήσεων.

Πηγή: Έθνος

Novartis: Πορίσματα, καθυστερήσεις και «χαρτοπόλεμος»

Novartis: Πορίσματα, καθυστερήσεις και «χαρτοπόλεμος»

Δημοσιεύθηκε 25 Απριλίου 2018 – 

Ο «πόλεμος» κυβέρνησης-αντιπολίτευσης γύρω από το σκάνδαλο της Novartis καλά κρατεί, καθώς οι αντιπαραθέσεις συνεχίζονται με νέα επεισόδια  και διαρροές. Η Ειδική Κοινοβουλευτική Επιτροπή Προκαταρκτικής Εξέτασης έχει ολοκληρώσει την έρευνά της και σήμερα ήταν προγραμματισμένο να καταθέσει το πόρισμά της. Όμως ο πρόεδρος της Επιτροπής, Θοδωρής Δρίτσας, ενημέρωσε τα κόμματα ότι θα απαιτηθεί μια προθεσμία 48 ωρών για να προετοιμαστεί το πόρισμα, γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, κυρίως από την αξιωματική αντιπολίτευση.

Σύμφωνα με πληροφορίες από την ενημέρωση του κ. Δρίτσα προς τα κόμματα προκύπτει ότι ο βασικός κορμός, το πολιτικό σκεπτικό και το νομικό μέρος σχετικά με την αναρμοδιότητα της Βουλής έχουν ολοκληρωθεί. Ωστόσο κρίθηκε απαραίτητη μια μικρή προθεσμία, προκειμένου να γίνει η τεχνική επεξεργασία του τελικού κειμένου.

Με αφορμή αυτήν την εξέλιξη ο Τομεάρχης Εσωτερικών της ΝΔ και μέλος της Ειδικής Επιτροπής Προκαταρκτικής Εξέτασης για τη Novartis, Μάκης Βορίδης, έκανε λόγο για «θλιβερές μεθοδεύεις», οι οποίες, όπως είπε συνεχίζονται. Παραλλήλως επανέλαβε την διατυπωμένη θέση της ΝΔ ότι μέσω αυτής της υπόθεσης η κυβέρνηση επιχειρεί την σπίλωση πολιτικών αντιπάλων της και χαρακτήρισε «αστείο και κωμικό» το αίτημα της πλειοψηφίας για 48ωρη παράταση. Ο ίδιος υποστήριξε ότι η κυβερνητική πλειοψηφία, αν και έθεσε η ίδια τις προθεσμίες, δεν κατάθεσε το πόρισμα της και υπέβαλε αίτημα για παράταση, «αφού είχε δει τα πορίσματα των άλλων κομμάτων, προφανώς αμήχανη και για να απαντήσει».

Το πόρισμα του ΣΥΡΙΖΑ

Ακολούθησαν διαρροές από την ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το περιεχόμενο του πορίσματος και τελικά δόθηκε στην δημοσιότητα το  πρώτο μέρος του. Πρόκειται για ένα κείμενο 12 σελίδων, το οποίο τιτλοφορείται «Γνώμη βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ» και σε αυτό οι βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος αναφέρουν ότι η Βουλή είναι αναρμόδια για τη δίωξη και εκδίκαση των εγκλημάτων του σκανδάλου NOVARTIS και οφείλει να επιβεβαιώσει την σχετική αρμοδιότητα των τακτικών δικαστηρίων.

Τονίζουν επίσης ότι αυτή η θέση δεν αποτελεί κρίση πολιτικής σκοπιμότητας, αλλά στηρίζεται στην πιστή ερμηνεία και την εφαρμογή του ισχύοντος Συντάγματος και της κείμενης νομοθεσίας και αποτρέπει θεσμικά την επέλευση των συνεπειών εφαρμογής του άρθρου 86 του Συντάγματος, αποτρέπει δηλαδή την εξάλειψη των ποινικών ευθυνών, την ατιμωρησία πιο απλά των ελεγχόμενων προσώπων λόγω παρέλευσης της κατά το άρθρο 86 παρ. 3 Συντ. αποσβεστικής προθεσμίας.

«Το πόρισμά μας ότι η δίωξη και εκδίκαση των πράξεων δωροληψίας και ξεπλύματος παράνομων εσόδων πρέπει να αφεθεί στα τακτικά δικαστήρια αφήνει ανοικτό τον δρόμο για  απονομή δικαιοσύνης, καταπολέμηση διαφθοράς, οριστική απαλλαγή των αθώων από κάθε ποινή, υπόνοια ή στίγμα, και για καταδίκη όσων θα κριθούν ένοχοι για παράνομες πράξεις που συνέβαλαν στην οικονομική κρίση της χώρας μας» επισημαίνουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ.

ΝΔ: Εφάρμοσαν το άρθρο 86 για να συμπεράνουν ότι δεν εφαρμόζεται

Νωρίτερα ο Μάκης Βορίδης είχε αναφέρει ότι η ΝΔ κατέθεσε το πόρισμά της και κατέληξε σε συγκεκριμένα συμπεράσματα από τα οποία «το πρώτο και βασικό είναι ότι υπάρχει απόλυτη ανυπαρξία, έστω και απλών ενδείξεων, τελέσεως οποιουδήποτε αδικήματος».  Σύμφωνα με τον ίδιο η ΝΔ κατέθεσε και την άποψή της «για την μεθόδευση που ακολουθήθηκε, προκειμένου να μην εξεταστεί η υπόθεση, παρά τα επίμονα αιτήματά μας».

Ο Τομεάρχης Εσωτερικών της ΝΔ έκανε λόγο για «εκκωφαντική»  άρνηση της κυβερνητικής πλειοψηφίας «σε πλήρη και ουσιαστική διερεύνηση της υποθέσεως, παρά τη θέση όλων των εμπλεκομένων προσώπων και όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης». «Το αρνήθηκαν γιατί δήθεν ήθελαν να ελέγξουν την αρμοδιότητα. Μια αρμοδιότητα την οποία τους την είχε διαβιβάσει η εισαγγελέας Διαφθοράς, αφού έφερε το φάκελο στη Βουλή, κρατώντας, όμως, από την άλλη μεριά τον έλεγχο για το τυχόν αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα, την οποία είχαν αποδεχθεί. Διότι έκαναν πρόταση με βάση το άρθρο 86, δηλαδή το νόμο περί ευθύνης υπουργών, με τις συνταγματικές προβλέψεις για το νόμο περί ευθύνης υπουργών. Διότι συνέστησαν την επιτροπή με ψηφοφορία, δηλαδή εφάρμοσαν το άρθρο 86. Αλλά κατέληξαν -αφού έχουν εφαρμόσει το άρθρο 86!- ότι το άρθρο 86 του Συντάγματος δεν εφαρμόζεται», δήλωσε ο Μάκης Βορίδης.

Τι απαντά ο ΣΥΡΙΖΑ

«Όσοι ήθελαν να οδηγήσουν την υπόθεση Novartis σε κουκούλωμα και παραγραφή, μιλώντας για σκευωρία, απέτυχαν», απαντά ο ΣΥΡΙΖΑ και προσθέτει ότι είναι οι ίδιοι που τον «κατηγορούν τώρα ότι δήθεν δεν μπορεί να συγκροτήσει Πόρισμα, αγνοώντας υποκριτικά τη σοβαρότητα και την ενδελεχή προσέγγιση όλου του φάσματος των ζητημάτων που γνωρίζουν ότι κάνουν τα μέλη της πλειοψηφίας της Επιτροπής».

Παραλλήλως διαβεβαιώνει ότι η Βουλή θα διαβιβάσει «αρμοδίως» το σύνολο του υλικού και το Πόρισμα στη Δικαιοσύνη, μετά την έγκρισή του, επισημαίνοντας ότι «αυτός είναι ο μοναδικός δρόμος για την πλήρη και ουσιαστική διερεύνηση της υπόθεσης. Και μάλιστα, χωρίς προνομιακούς χρόνους παραγραφής!».

Σημειώνεται ότι, σύμφωνα με την διαδικασία, αμέσως μετά την κατάθεση του πορίσματος της Ειδικής Επιτροπής και την έγκρισή του από την Ολομέλεια της Βουλής, το πόρισμα, στο σύνολό του, θα διαβιβαστεί μαζί με όλο το υλικό (έγγραφα, πρακτικά συνεδριάσεων της επιτροπής κλπ) στην εισαγγελία κατά της διαφθοράς.

Η Επανάσταση των Γαρυφάλλων

Η Επανάσταση των Γαρυφάλλων

07:54 | 25 Απρ. 2018

Υπήρξε το κίνημα που έβαλε οριστικό τέλος στη φασιστική δικτατορία Σαλαζάρ στην Πορτογαλία.

Ένα σχεδόν αναίμακτο κίνημα του πορτογαλικού στρατού που εκδηλώθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της 25ης Απριλίου 1974 τερματίζοντας μια στυγνή δικτατορία που διήρκεσε περίπου μισό αιώνα.

Η κίνηση που «έριξε» τη χούντα της Πορτογαλίας, έμεινε στην ιστορία με το όνομα «Επανάσταση των Γαρυφάλλων», καθώς οι χιλιάδες Πορτογάλοι που ξεχύθηκαν στους δρόμους προέτρεψαν τους κυβερνητικούς στρατιώτες να ενωθούν με τους επαναστάτες και να βάλουν στις κάννες των όπλων τους από ένα κόκκινο γαρίφαλο σε ένδειξη ειρήνης και συμφιλίωσης.

Στις 28 Μαΐου του 1926, πραξικοπηματίες στρατιωτικοί εγκατέστησαν στην Πορτογαλία μια φασιστική δικτατορία με επικεφαλής τον Αντόνιο ντε Ολιβέιρα Σαλαζάρ. Το δικτατορικό καθεστώς ονομάστηκε «Estado Novo» (Νέο Κράτος) και έμεινε στην εξουσία έως το 1974, δηλαδή για 48 χρόνια. Από το 1968 και μετά τον Σαλαζάρ διαδέχθηκε ο Μαρσέλο Καετάνο.

Από το 1961 έως το 1974 το καθεστώς διεξήγαγε πόλεμο για να διατηρήσει τον έλεγχο των αποικιών της στην Αφρική. Είχε αποβεί ιδιαίτερα δαπανηρός και ξεσήκωσε τις αντιδράσεις των φιλοδημοκρατικών και φιλοκομμουνιστικών μελών του Πορτογαλικού στρατού. Συγκροτήθηκε λοιπόν το Κίνημα των Ενόπλων Δυνάμεων που στράφηκε εναντίον της πορτογαλικής Χούντας.

Το ξημέρωμα της 25ης Απριλίου 1974, με αρχηγό τον ταγματάρχη Οτέλο Σαράιβα ντε Καρβάλιο εκδηλώθηκε η εξέγερση.  Στις 12.20 τα ξημερώματα ακούστηκε από το ραδιόφωνο το τραγούδι «Γκράντολα, μελαψή πόλη» («Grandola, Vila Morena») του αντιστασιακού τραγουδιστή Ζέκα Αφόνσο που αποτέλεσε το γενικό πρόσταγμα της επανάστασης.

Τα μέλη του Κινήματος κατέλαβαν στρατηγικά σημεία εξουσίας σε όλη χώρα. Αν και απηύθυναν έκκληση στους κατοίκους της Λισαβόνας να μείνουν στα σπίτια τους, χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους και αναμείχθηκαν με τους στρατιώτες των επαναστατών, βάζοντας γαρίφαλα στις κάννες των όπλων τους. Έξι ώρες μετά η Χούντα είχε καταρρεύσει. Οι πολιτικοί κρατούμενοι απελευθερώνονται από τις φυλακές, οι εργάτες καταλαμβάνουν τα εργοστάσια, ενώ ακτήμονες αγρότες καταλαμβάνουν εκτάσεις γαιοκτημόνων και δημιουργούν αυτοδιοικούμενους συνεταιρισμούς. Επιπλέον αμέσως μετά την Επανάσταση, η Πορτογαλία προχώρησε σε συνομιλίες για την ανεξαρτησία των αποικιών της στην Αφρική.

Στις 28 του Απρίλη επιστρέφει στην Πορτογαλία από το Παρίσι ο ηγέτης του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Μάριο Σοάρες. Δυο μέρες αργότερα επιστρέφει από τη Μόσχα και γίνεται δεκτός από δεκάδες χιλιάδες λαού ο ηγέτης του Κομουνιστικού Κόμματος, Αλβάρο Κουνιάλ. Οι δύο ηγέτες είναι οι ομιλητές στην κεντρική εκδήλωση της Εργατικής Πρωτομαγιάς, που μετατρέπεται σε ογκωδέστατο συλλαλητήριο για τον εορτασμό της Επανάστασης.

Τη διακυβέρνηση της Πορτογαλίας θα αναλάβει για τα επόμενα δύο χρόνια η επταμελής «Χούντα Εθνικής Σωτηρίας», με επικεφαλής τον στρατηγό Αντόνιο Ριμπέιρο ντε Σπίνολα. Την περίοδο αυτή δόθηκε στους κόλπους σκληρή μάχη για την εξουσία μεταξύ αριστερών και δεξιών αξιωματικών. Επικράτησε η λογική της μετριοπάθειας.

Στις 25 Απριλίου του 1975 διοργανώθηκαν στην Πορτογαλία οι πρώτες ελεύθερες εκλογές, για την ψήφιση νέου συντάγματος. Το 1976 έγιναν εκ νέου εκλογές και η πρώτη συνταγματική πλέον κυβέρνηση ανέλαβε καθήκοντα. Στην Προεδρία ανήλθε ο στρατηγός Αντόνιο Ραμάλιο Εάνες και στην πρωθυπουργία ο σοσιαλιστής Μάριο Σοάρες. Η Πορτογαλία είχε μπει οριστικά σε μια δημοκρατική πορεία και το 1986 έγινε μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Μαζί με τη Χούντα τερματίστηκε και η αποικιοκρατική εποχή της Πορτογαλίας. Το 1974 ανεξαρτητοποιήθηκε η Γουϊνέα – Μπισάου και σύντομα ακολούθησαν η Μοζαμβίκη, η Αγκόλα, το Σάο Τομέ ε Πρίνσιπε και τα Νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου.

Όμως το κίνημα δεν περιορίστηκε στα σύνορα της Πορτογαλίας, αλλά αποτέλεσε ένα εφαλτήριο για αντίστοιχα κινήματα σε όλη την Ευρώπη. Η «Επανάσταση των Γαρυφάλλων» ήταν η αρχή του «τρίτου κύματος εκδημοκρατισμού», όπως έμεινε στην ιστορία, το οποίο εξαπλώθηκε στην Ελλάδα, την Ισπανία αλλά και τη Λατινική Αμερική.

Μόνοι ή με παρέα;

25.04.2018

ΤΑΣΟΣ ΠΑΠΠΑΣ

Μόνοι ή με παρέα;

Η αποτυχία που είχε ο ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες αυτοδιοικητικές εκλογές -με λίγες εξαιρέσεις δεν κατάφερε να πετύχει νίκες σε Περιφέρειες και δήμους, αν και στις εθνικές εκλογές τα ποσοστά του ήταν πολύ μεγαλύτερα- απασχολεί την ηγετική ομάδα εν όψει της νέας αναμέτρησης. Οι συζητήσεις στο εσωτερικό του κόμματος δεν έχουν ξεκινήσει, ονόματα δεν κυκλοφορούν, διαθεσιμότητες δεν έχουν κατατεθεί, ωστόσο αναπτύσσονται δύο απόψεις.

Υπάρχουν αυτοί που λένε πώς το κόμμα επιβάλλεται να διεκδικήσει αυτόνομα μεγάλους δήμους και κρίσιμες περιφέρειες και να μην προχωρήσει σε συνεργασίες, γιατί θα δώσει την εντύπωση ότι μπαίνει στην κούρσα με ηττοπαθή νοοτροπία. Το σκεπτικό τους είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα εξουσίας πρέπει να επιδιώξει να καταγράψει την επιρροή του στις τοπικές κοινωνίες και να ενισχύσει την παρουσία του σε ένα πεδίο όπου δεν διαθέτει ισχυρές προσβάσεις. Εκτιμούν ότι τούτη τη φορά τα πράγματα θα είναι καλύτερα, χωρίς ωστόσο να προσκομίζουν κάποια στοιχεία που συνηγορούν υπέρ της πρόβλεψής τους.

Οι δημοτικές παρατάξεις του ΣΥΡΙΖΑ και οι αντιπολιτευτικές ομάδες στις Περιφέρειες δεν παίζουν κάποιο ουσιαστικό ρόλο και λόγω του εκλογικού συστήματος και λόγω των ανταγωνισμών μεταξύ των στελεχών. Κερδίζει πάντως έδαφος η θέση ότι το κόμμα, εκτός από ορισμένες περιπτώσεις που είναι υποχρεωμένο να κατεβεί με δικούς του υποψήφιους (π.χ. Αθήνα, Πειραιά και εκεί που ελέγχει τις δημοτικές αρχές) οφείλει να εξαντλήσει όλες τις πιθανότητες για συνεργασίες είτε με το Κίνημα Αλλαγής είτε με πρόσωπα που έχουν εκλεγεί χωρίς κομματικό χρίσμα και έχουν προοδευτικό πρόσημο (π.χ. Μπουτάρης).

Στη λογική αυτή φαίνεται να κινείται και ο Αλέξης Τσίπρας. Συνεργάτες του αναφέρουν πώς ο πρωθυπουργός θεωρεί τις αυτοδιοικητικές εκλογές ως μια καλή ευκαιρία για να εφαρμοστεί πιλοτικά το μοντέλο της συνεννόησης με την εγχώρια σοσιαλδημοκρατία. Η σχετική υπόθεση (κυβερνήσεις συνεργασίας) παραμένει για την ώρα στο επίπεδο της βολιδοσκόπησης. Έχει πάντως ενταχθεί στη ρητορική υπουργών και κομματικών αξιωματούχων και βρίσκει ανταπόκριση σε παράγοντες της άλλης πλευράς.

Συνομιλητές του πρωθυπουργού επισημαίνουν επίσης πως η Αριστερά στις δημοτικές εκλογές πάντοτε προσπαθούσε να οικοδομήσει συμμαχίες με συγγενείς χώρους και όποτε ακολούθησε γραμμή συμπόρευσης είχε καλά αποτελέσματα.

Η σκέψη είναι να στηριχτούν δήμαρχοι και περιφερειάρχες που προέρχονται από το Κίνημα Αλλαγής σε περιοχές όπου το εκτόπισμα του ΣΥΡΙΖΑ στην Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν είναι μεγάλο, ανεξάρτητα από τη δυναμική που είχε στις εθνικές εκλογές του 2015 και προσδοκά ότι θα έχει και στις επόμενες εθνικές εκλογές.

Κριτήριο θα είναι η συμπεριφορά των τοπικών αρχόντων απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, η εποικοδομητική συνεργασία τους με την κυβέρνηση σε διάφορα ζητήματα, η σαφής αντιδεξιά στάση τους και η θετική αντίληψή τους για το θέμα του προγραμματικού διαλόγου ανάμεσα στις προοδευτικές δυνάμεις.

Τα χαρακτηριστικά αυτά συγκεντρώνουν αρκετοί αιρετοί με προέλευση από το ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι έχουν δώσει δείγματα γραφής κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Βεβαίως πρέπει να πειστούν για την αναγκαιότητα αυτής της επιλογής και οι τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να μην υπάρχουν αντάρτικα που θα πλήξουν τη συνοχή του κόμματος στους δήμους και τις Περιφέρειες.

Ανάγωγα

Τι βομβαρδισμός είναι αυτός κάθε φορά που υπάρχει ένα πολιτικό γεγονός; Εκδίδει ανακοίνωση το ΠΑΣΟΚ, εκδίδει ανακοίνωση το Ποτάμι, εκδίδει ανακοίνωση η ΔΗΜΑΡ, εκδίδει ανακοίνωση το ΚΙΔΗΣΟ (αυτό με ρέγουλα) και κλείνει τον κύκλο των ανακοινώσεων το ΚΙΝ.ΑΛΛ., δηλαδή το μετωπικό σχήμα που περιλαμβάνει όλα τα παραπάνω κόμματα! Έτσι θα την πηγαίνουν τη δουλειά; Και μαζί και χώρια; Ακόμη κι ο ΣΥΡΙΖΑ την εποχή της πολυχρωμίας του λιγότερο χαοτικός ήταν.

Υπόθεση Novartis: τα πορίσματα, η παραγραφή και η …ημερομηνία των εκλογών

Υπόθεση Novartis: τα πορίσματα, η παραγραφή και η …ημερομηνία των εκλογών

24 Απριλίου 2018

Toυ Νίκου Λακόπουλου

Την ώρα που φιλοκυβερνητικές εφημερίδες προαναγγέλουν μπαράζ διώξεων μέσα στο καλοκαίρι τα κόμματα έδωσαν τα πορίσματά τους για την Υπόθεση Novartis: η Δημοκρατική Συμπαράταξη πρώτη έσπευσε να πει ότι «η σπουδή με την οποία – η πλειοψηφία- κατέληξε στη δήθεν αναρμοδιότητα εντείνει την εικόνα της σκευωρίας και των κατασκευασμένων κατηγοριών εναντίον των πολιτικών αντιπάλων της κυβέρνησης».

Η ΔΗΣΥ μάλλον βιάστηκε να βγάλει απόφαση για σκευωρία, προτού γίνει καν η έρευνα τασσόμενη στο πλευρό της Νέας Δημοκρατίας, αν και σκάνδαλο υπήρξε, όπως όλοι δέχονται -με την προτροπή: Όλα στο Φως. H Νέα Δημοκρατία ήδη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν υφίσταται η παραμικρή εμπλοκή των δέκα πολιτικών προσώπων στο σκάνδαλο της Novartis και ότι δεν υπάρχουν καν ενδείξεις για κάτι αξιόποινο και αποδίδει την όλη υπόθεση σε «μεθοδεύσεις» της κυβέρνησης και «συκοφαντίες» των προστατευόμενων μαρτύρων.

Η κυβερνητική πλειοψηφία «επέλεξε συνειδητά, να μην εξετάσει την υπόθεση» και «αποφάσισε να μην εξετάσει μάρτυρες να μην διερευνήσει τα πραγματικά γεγονότα μη επιτρέποντας την αποκάλυψη της αλήθειας. «Η Προανακριτική Επιτροπή κατέστη οργανικό μέρος της εξυφανθείσας από την Κυβέρνηση σκευωρίας για τη σπίλωση των πολιτικών αντιπάλων της κυβέρνησης» λέει η ΝΔ.

Τα δύο κόμματα επέλεξαν να υπερασπισθούν τα στελέχη τους που κατηγορούνται- πριν ολοκληρωθεί ο έλεγχος και την ίδια ώρα ο Ευάγγελος Βενιζέλος όσο και ο Αντώνης Σαμαράς- που μήνυσε μάλιστα τον πρωθυπουργό!- παίρνουν θέσεις για να υπερασπισθούν την αστική δημοκρατία που κινδυνεύει από τον ΣΥΡΙΖΑ και την «σκευωρία του». Μάλιστα κατά τη ΝΔ ο μόνος που εμπλέκεται είναι ο Κουρουμπλής!

Tην ίδια ώρα το πόρισμα του ΣΥΡΙΖΑ -«η δίωξη και εκδίκαση των πράξεων δωροληψίας και ξεπλύματος παράνομων εσόδων πρέπει να αφεθεί στα τακτικά δικαστήρια» – αφήνει ανοικτό τον δρόμο για «απονομή δικαιοσύνης, καταπολέμηση διαφθοράς, οριστική απαλλαγή των αθώων από κάθε ποινή, υπόνοια ή στίγμα, και για καταδίκη όσων θα κριθούν ένοχοι για παράνομες πράξεις που συνέβαλαν στην οικονομική κρίση της χώρας μας».

Το θέμα είναι βέβαια η παραγραφή των αδικημάτων με το νόμο περί ευθύνης υπουργών και το άρθρο 86 του Συντάγματος που κατά τη συζήτηση συνοψίζεται σε ένα και μόνο ερώτημα: μια περίπτωση δωροδοκίας χάριν της μελλοντικής εύνοιας ενός υπουργού σχετίζεται με τα καθήκοντά του ή …όχι; Σύμφωνα με την πρώτη άποψη τα εγκλήματα δωροληψίας που τελούνται από υπουργούς, όπως και όλα τα άλλα εγκλήματα είναι παντελώς άσχετα προς τα υπουργικά καθήκοντα, άρα δεν παραγράφονται.

«Συνεπώς χορηγίες ή χρηματικές ροές ακόμη και προς Υπουργούς, που είτε σχετίζονται με το γενικότερο πολιτικό τους ρόλο και όχι με τα στενά Υπουργικά τους καθήκοντα, είτε έγιναν σε χρόνο μεταγενέστερο της υπουργικής τους θητείας (ξέπλυμα μαύρου χρήματος) δεν υπάγονται στην αρμοδιότητα της Βουλής με βάση του Σύνταγμα και τον Νόμο περί ευθύνης υπουργών αλλά στον τακτικό δικαστή» συμπεραίνουν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. «Η δε επιτροπή της Βουλής δεν νομιμοποιείται να προτείνει την περαιτέρω διερεύνηση από τα δικά της όργανα σχετικά με τις περιπτώσεις αυτές». Το λόγο έχουν τα δικαστήρια.

Οι αναγωγές στο Βρώμικο 89 και το Σκάνδαλο Κοσκωτά είναι αναπόφευκτες μόνο που η υπόθεση αυτή εξελίσσεται με πρωταγωνιστή την κυβέρνηση απέναντι στην αντιπολίτευση -Νέα Δημοκρατία και ΠΑΣΟΚ- που έγινε Κινάλ. Τα ΜΜΕ που χειρίστηκαν την υπόθεση εκείνη δεν υπάρχουν πλέον ή δεν έχουν την δύναμη να επηρεάσουν την κοινή γνώμη- που δεν βλέπει εδώ καμιά συντέλεια, ούτε καν ασχολείται -κουρασμένη από καιρό.

Φαίνεται πώς στη σκευωρία αυτή συμμετείχε και το FBI -που ορισμένα δημοσιεύματα φέρουν να έχει στοιχεία που εμπλέκουν συγγενικά πρόσωπα ακόμη και πρώην πρωθυπουργού με περίεργους λογαριασμούς- ενώ η επιτάχυνση της δικαστικής έρευνας γίνεται προκειμένου να μην υπάρξει παραγραφή των αδικημάτων. Η έρευνα της Εισαγγελίας κατά της Διαφθοράς- λένε τα δημοσιεύματα- έχει ήδη βρει την άκρη με τους επίμαχους λογαριασμούς και προοιωνίζονται εκπλήξεις με νέα πρόσωπα.

«Οι Έλληνες εισαγγελείς, στη συνεπή στάση τους να ακολουθούν την πορεία του χρήματος μετά το άνοιγμα των λογαριασμών των δέκα πολιτικών που εμπλέκονται στο σκάνδαλο Novartis, έχουν βρεθεί μπροστά σε απρόσμενα ευρήματα» γράφει η Νέα Σελίδα. «Τα ευρήματα από τα Panama και τα Paradise Papers, στα οποία εμφανίζονται τα ίδια πρόσωπα που είχαν εντοπιστεί και στη Λίστα Λαγκάρντ να είναι δικαιούχοι πολυπλόκαμων υπεράκτιων εταιρειών με έδρα φορολογικούς παραδείσους (η Μάλτα και οι Βρετανικές Παρθένες Νήσοι πρωταγωνιστούν πάντα), ενώ κοινός λογαριασμός συγγενών που έχει εντοπιστεί και στην Ελλάδα εξετάζεται και γίνεται «φύλλο και φτερό» προκειμένου να εντοπιστεί τυχόν πορεία προς τις δύο λίστες φορολογικών παραδείσων».

Φαίνεται ότι συμπέθεροι, σύζυγοι, πρώην σύμβουλοι αλλά και γραμματείς εμφανίζονται να κατέχουν και να αναπτύσσουν επαφές με διαχειριστές τόσο της Λίστας Λαγκάρντ όσο και των Panama Papers. Τα συμβόλαια ακινήτων σε νησιά και πέραν του Ατλαντικού έχουν προκαλέσει το ενδιαφέρον και των αμερικανικών Αρχών, που ερευνούν το σκάνδαλο της Novartis, «καθώς υπέρογκο χρηματικό ποσό που έφτασε το 2013 σε πρόσωπο που φαίνεται να γνωρίζει τα περί ξεπλύματος χτύπησε «καμπανάκι» στις αμερικανικές Αρχές, με αποτέλεσμα ο συγκεκριμένος να αναγκαστεί να μιλήσει. Η κατάθεσή του δεν έχει φτάσει ακόμα στην Ελλάδα, αλλά έχουν δοθεί τα πρώτα στοιχεία για να προχωρήσουν οι έρευνες στον τομέα ξεπλύματος βρώμικου χρήματος, οι οποίες ξεκίνησαν εδώ και τρεις μήνες».

Η ταύτιση των δυο κομμάτων της αντιπολίτευσης με την θεωρία της σκευωρίας -αφού δεν υπάρχουν στοιχεία- θα φέρει σε δύσκολη θέση τους ηγέτες τους αν υπάρξουν όχι μόνο ενδείξεις, αλλά και βίντεο, καταθέσεις, μαρτυρίες -όπως προαναγγέλεται- που θα προκαλέσουν σεισμό- μέσα στα ίδια τα κόμματα. Αν δεν υπάρξουν προφανώς θα δικαιωθούν όσοι μιλάνε για μπούμεραγκ, ενώ είναι βέβαιο ότι η κυβέρνηση δεν θα κριθεί από αυτό, όσο από το έργο της, από ένα αηδιασμένο, καχύποπτο και απαθές εκλογικό σώμα που η αποχή θα το μικραίνει όλο και πιο πολύ.

Μπορεί η υπόθεση αυτή να ανατρέψει το πολιτικό σκηνικό; Tις πρώτες δηλώσεις υπουργών ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο σκάνδαλο του αιώνα ή ότι είναι μεγαλύτερο από αυτό της Siemens διαδέχτηκαν άλλες όπως αυτή του Τσακαλώτου «να αφήσουμε τη δικαιοσύνη να κρίνει» με προφανή τον φόβο ότι η σκανδαλολογία ευνοεί την θεωρία της σκευωρίας και ακραίες δυνάμεις σε βάρος όλου του πολιτικού συστήματος.

Η κοινή γνώμη δεν φαίνεται να ασχολείται πολύ, αν και θέλει την κάθαρση. Όλες οι πλευρές της υπόθεσης δεν έχουν αναδειχθεί, ούτε πόσο θα επηρεάσει την πολιτική ζωή, δεδομένου ότι είναι ένα σκάνδαλο που δεν απειλεί να ρίξει την κυβέρνηση, αλλά την αντιπολίτευση. Φαίνεται πως κάποιοι εντός και εκτός Ελλάδας συνωμότησαν ακόμα και για ένα πρωθυπουργό σαράντα ημερών, για πρόσωπα δύο κομμάτων, φαντάστηκαν βαλίτσες ή κατασκεύασαν στοιχεία- σε ένα υπαρκτό σκάνδαλο- διακινδυνεύοντας ότι θα βρεθούν οι ίδιοι κατηγορούμενοι από προστατευόμενοι μάρτυρες.

Ή φαίνεται πώς κάποιοι γνωρίζουν πιο πολλά από όσα γνωρίζουμε και κυρίως πως δεν έχουν έρθει «όλα στο φως» -όπως θέλουν η ΔΗΣΥ και η Νέα Δημοκρατία- το Ποτάμι κρατάει αποστάσεις. Κάποιοι θα βρεθούνε στη φυλακή, αλλά δεν ξέρουμε αν είναι αυτοί που κατηγορούνται ή οι «ψευδομάρτυρες, οι κουκουλοφόροι, ίσως και νέα πρόσωπα που θα μας κάνουν να εκπλαγούμε. Αλλιώς θα μείνουν σκιές που θα βαραίνουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κι όσους βιάστηκαν να αποφασίσουν αν είναι μεγάλο σκάνδαλο, όπως βιάστηκαν ΝΔ και ΔΗΣΥ να μιλήσουν για σκευωρία.

Ίσως αυτό να είναι το μυστικό που κρύβει η πρόσφατη δήλωση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή -που συνδέει άμεσα το χρόνο των εκλογών με το Σκάνδαλο Novartis:

“Πάντως μην αγχώνεστε. Διότι οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους, στη καθορισμένη από το Σύνταγμα ημερομηνία τον Σεπτέμβριο του 2019 και μέχρι τότε δεν θα υπάρχει σκανδαλολογία.Θα υπάρχουν συγκεκριμένες αποδείξεις και θα έχει ολοκληρωθεί η έρευνα. Και οι αθώοι θα είναι αθώοι και οι ένοχοι θα πληρώσουν τις ευθύνες τους, κύριε Μητσοτάκη. Υπάρχει πολύς χρόνος ακόμη μπροστά”.

Γιατί πρέπει να συγκλίνουν οι δημοκρατικές δυνάμεις απέναντι στη Δεξιά

Γιατί πρέπει να συγκλίνουν οι δημοκρατικές δυνάμεις απέναντι στη Δεξιά

23 Απριλίου 2018

Του Γ. Λακόπουλου

Η μεγαλύτερη πολιτική κληρονομιά της Μεταπολίτευσης  είναι οι ομαλές πολιτικές εξελίξεις – με την διαδοχή των κομμάτων στην εξουσία, ανάλογα με τη λαϊκή ετυμηγορία. Ανεξάρτητα από τη χρήση της λαϊκής εντολής που έκαναν τα  συγκεκριμένα κόμματα -και απεδείχθη ότι δεν ήταν καλή- ο σεβασμός της λαϊκής βούλησης  είναι ιστορική κατάκτηση – αν ληφθεί υπόψη ο προγενέστερος ταραχώδης  πολιτικός βίος της χώρας.

Αυτό υπήρξε  έργο δυο ανδρών. Του Κωνσταντίνου  Καραμανλή που επέβαλε με το κύρος του το σεβασμό της συνταγματικής νομιμότητας  στον ευρύτερο χώρο της δικής του παράταξης που είχε αίσθηση «ιδιοκτησίας» του έθνους και της εξουσίας. Και του Ανδρέα Παπανδρέου που κατάφερε να συνενώσει  την κατακερματισμένη δημοκρατική παράταξη στο ΠΑΣΟΚ και τη διακυβέρνηση, έχοντας σταθερούς δίαυλους επικοινωνίας  με τα δυο κόμματα της παραδοσιακής Αριστεράς της εποχής.

Δεν έχει αναλυθεί ακόμη πόσο συνέβαλε στην εδραίωση του μεταπολιτευτικού κοινοβουλευτικού συστήματος η συνεργασία του ΠΑΣΟΚ με την υπόλοιπη Αριστερά στο μαζικό χώρο, στα συνδικάτα και στην τοπική αυτοδιοίκηση, άσχετα αν δεν έφτασε ποτέ ως την κυβερνητική συνεργασία. Συνέβαλε γιατί δημιουργούσε έναν ισχυρό παραταξιακό πλέγμα απέναντι στη Δεξιά, που με τη σειρά της παρέμεινε συνασπισμένη στη ΝΔ για να αντιμετωπίσει αυτόν τον πόλο. Με κατακερματισμένες τις δυο παρατάξεις η Μεταπολίτευση θα κατέρρεε.

Η διατύπωση «το ΠΑΣΟΚ και οι άλλες δημοκρατικές δυνάμεις» ανέδειξε  τη διαχωριστική γραμμή που λειτούργησε σαν άξονας επιβίωσης της δημοκρατικής εναλλαγής στην εξουσία. Το πολιτικό σύστημα έχασε την ισορροπία του όταν οι επίγονοι του Ανδρέα Παπανδρέου παραβίασαν αυτή τη γραμμή. Η αντιδεξιά παράταξή την ικανότητα του κυβερνητικού πόλου,  με τη συσπείρωση της  κοινωνικής και πολιτική βάσης της στο μεγαλύτερο κόμμα της-το ΠΑΣΟΚ.

Αυτή η συσπείρωση μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου λειτούργησε και με τον Κ. Σημίτη, αλλά απαξιώθηκε από τον Γ. Παπανδρέου. Αβασάνιστα παραβίασε βασικές αξίες της με την προσφυγή στο ΔΝΤ χωρίς καμία εξουσιοδότηση. Η περίοδος Βενιζέλου απλώς ολοκλήρωσε εξευτελιστικά αυτή τη διολίσθηση με την ανιστόρητη πρόσδεση του ΠΑΣΟΚ στη Δεξιά του Σαμαρά και το κατέστησε δύναμη εχθρική προς την Αριστερά με την οποία βρίσκονται πάντα σε τακτική συμμαχία απέναντι στη Δεξιά.

Η ικανότητα  διακυβέρνησης ανακτήθηκε από την παράταξη με τον ΣΥΡΙΖΑ κυρίως χάρη στον Αλέξη Τσίπρα που κινήθηκε αποτελεσματικά στο περιβάλλον που δημιούργησε το Μνημόνιο.

Η Φώφη Γεννηματά παρέλαβε το ΠΑΣΟΚ απαξιωμένο από  τους Παπανδρέου – Βενιζέλο. Αλλά αντί να το ανασυντάξει και να περιμένει την παλιννόστηση των ψηφοφόρων του από τον ΣΥΡΙΖΑ στον οποίο  κατέφυγαν όταν αισθάνθηκαν ότι οι ηγεσίες του Κινήματος τους προδίδουν το… κατάργησε. Χωρίς ιστορική αντίληψη των πραγμάτων και υπό την πίεση εξωτερικών παραγόντων κατέβασε από τη μαρκίζα το όνομα κατά τα σύμβολα του  Κινήματος. Η αποτυχία του εγχειρήματος  είναι εμφανέστατη.

Σ’ αυτή την αποτυχία ποντάρουν οι δυνάμεις που συνέβαλαν στην εξαφάνιση του ΠΑΣΟΚ για να οδηγήσουν αυτόν το χώρο σε πλήρη εκφυλισμό, μέσω της συνεργασίας της  Γεννηματά με τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Μερικοί την προεξοφλούν κιόλας σα να είναι οι… ιδιοκτήτες του Κινάλ. Ορισμένοι από την  Κοινοβουλευτική ομάδα του μάλιστα ασχημονούν προτάσσοντας αυτή τη συνεργασία ως πράξη κατά της Αριστεράς. Παραβλέπουν ότι το ΠΑΣΟΚ από την ίδρυσή του βρέθηκε πάντα στα ίδια χαρακώματα με τις δυνάμεις της Αριστεράς εναντίον τη Δεξιάς.

Σ’ αυτές τις συνθήκες αναδεικνύεται για τη  Φώφη Γεννηματά – ως επικεφαλής  του κόμματος που έβαλε η ίδια στη θέση του ΠΑΣΟΚ –  ένα δίλημμα: Θα  διαπράξει την ιστορική ατιμία να συμπράξει με τη Δεξιά  και τον νεομητσοτακισμό; Ή θα χαράξει πορεία  ανάκτησης της ιδεολογικής και πολιτικής ταυτότητας του κόμματος και θα συμπράξει  με τον ΣΥΡΙΖΑ που είναι πλέον ο κεντρικός φορέας της Δημοκρατικής Παράταξης;

Με τη ΝΔ το ΠΑΣΟΚ είχε από τη φύση του πραγματικές πολιτικές και ιδεολογικές διαφορές. Με τον ΣΥΡΙΖΑ το συνδέουν κοινές ιστορικές αναφορές και οι διαχρονικοί αγώνες απέναντι στη Δεξιά και τις αντιλαϊκές αντιλήψεις της. Το ίδιο ισχύει και για το κόμμα που διαδέχεται το ΠΑΣΟΚ γιατί απλούστατα αυτή είναι η βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας όσων ανήκουν σ’ αυτόν το χώρο.

Σ’ αυτό το πλαίσιο η προοδευτική παράταξη – με τα νέα δεδομένα που διαμόρφωσαν στο εσωτερικό της οι δημοκρατικοί πολίτες στον ΣΥΡΙΖΑ – μετακινούμενοι από το ΠΑΣΟΚ – οφείλει να διατηρήσει τις κυβερνητικές προοπτικές της. Τι δεν καταλαβαίνουν στη Χαρ. Τρικούπη; Η ανταπόκριση σ’ αυτή τη πρόκληση θα είναι θετική εξέλιξη  για τη χώρα. Το προγραμματικό πλαίσιο  θα διαμορφωθεί με διαβουλεύσεις ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ, το Κινάλ, το Ποτάμι και τη ΔΗΜΑΡ – ενώ για τον Γ. Παπανδρέου  εκκρεμεί το θέμα της αυτοκριτική του και  για το ΔΝΤ και τη διάσπαση του ΠΑΣΟΚ.

Η αντίθετη επιλογή θα είτε αυτοκαταστροφική, κυρίως για τη  Γεννηματά και το κόμμα της. Δεν είναι δυνατόν το ΠΑΣΟΚ να μετατρέπεται σε δύναμη εχθρική προς την Αριστερά και να ταυτίζεται με τη Δεξιά και τον νεομητσοτακισμό. Είναι ανιστόρητο να στοιχίζεται το κόμμα που διαδέχεται το ΠΑΣΟΚ με τις ελεεινολογίες κατά  τα του Αλέξη Τσίπρα. Κεντρικό παράγοντα στον δημοκρατικό χώρο τον ανάδειξε η προτίμηση των δημοκρατικών πολιτών που τον έχει κατ’ ουσία επικεφαλής της νέας Κεντροαριστεράς.

Τίθεται λοιπόν ζήτημα κοινής στόχευσης της ευρύτερης παράταξης με βάση τη διάταξη δυνάμεων που αποφάσισε η βάση της. Η διαμόρφωση όρων σύμπραξης των δυο κομμάτων της Κεντροαριστεράς – ΣΥΡΙΖΑ -Κινάλ- μπορεί να εγγυηθεί προοδευτικές μεταμνημονιακές εξελίξεις από τις οποίες θα ωφεληθούν όλα τα κόμματα του του αντιδεξιού τόξου.

Η δυναμική την νέας Κεντροαριστεράς θα ωθήσει στη δημιουργία της νέας Κεντροδεξιάς και αυτό θα αποδυναμώσει την Ακροδεξιά ενισχύοντας τη ΝΔ ως φορέα της συντηρητικής παράταξης με όρους και ηγεσία που θα αποφασίσουν οι οπαδοί της. Και από αυτό θα ωφεληθεί το πολιτικό σύστημα.

Εν κατακλείδι, η ιστορία δείχνει το δρόμο. Δίνει τις απαντήσεις για τη νέα διάταξη δυνάμεων στη πολιτική σκηνή. Απομένει στις ηγεσίες των κομμάτων της παράταξης- τον Τσίπρα και τη Γεννηματά – να τις διαβάσουν σωστά και να διαμορφώσουν στην Ελλάδα ένα νέο  σκηνικό. Αργά ή γρήγορα το ίδιο σκηνικό θα διαμορφωθεί και στην υπόλοιπη  Ευρώπη με την ανασύνταξη των παραδοσιακών ιδεολογικών ρευμάτων σε νέους σχηματισμούς.