DW: Πόσο… Σόιμπλε είναι ο Σολτς;

DW: Πόσο… Σόιμπλε είναι ο Σολτς;

Πόσο πρόκειται να αλλάξει την οικονομική πολιτική του Βερολίνου η αλλαγή ηγεσίας στο γερμανικό υπουργείο Οικονομικών;

news247

Φεβρουαρίου 19 2018 11:07

Ενόψει μεγάλου συνασπισμού η CDU ανησυχεί για χαλάρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας με σοσιαλδημοκράτη υπουργό Οικονομικών. Αλλά πόσο πιθανή είναι μία γερμανική στροφή στην οικονομική πολιτική;

Υπάρχουν συνθήματα που έχουν καθιερωθεί στο οπλοστάσιο των πολιτικών κομμάτων πριν από τις εκλογές- και όχι μόνο. Ένας από τους αγαπημένους αφορισμούς των χριστιανοδημοκρατών (CDU) ήταν πάντοτε ότι «οι σοσιαλδημοκράτες δεν μπορούν να διαχειριστούν χρήματα». Σε αντίθεση, εξυπακούεται, με το κόμμα της Άνγκελα Μέρκελ που κάνει συνετή διαχείριση, τιθασεύει τα ελλείμματα και ξοδεύει μόνο πλεονάσματα και όχι δανεικά. Αν έτσι έχουν τα πράγματα, η CDU έχει κάθε λόγο να ανησυχεί με την προοπτική να αναλάβει το υπουργείο Οικονομικών ο σημερινός κυβερνήτης του Αμβούργου Όλαφ Σολτς. Προ ημερών μάλιστα η Άνγκελα Μέρκελ δεν έχασε την ευκαιρία να παρατηρήσει δημοσίως ότι «όταν αναλάβει το υπουργείο σοσιαλδημοκράτης, οι δικοί μας ειδήμονες επί της οικονομίας θα πρέπει να επαγρυπνούν ακόμη περισσότερο για να μην επιβαρύνουμε τις επόμενες γενιές με τα χρέη μας».

Ένας από αυτούς τους ειδήμονες, ο Έκχαρντ Ρέμπεργκ, αισθάνεται την ανάγκη να προειδοποιήσει από τώρα τον Σολτς ότι «οι χριστιανοδημοκράτες προσδοκούν να τηρηθεί το συνταγματικά κατοχυρωμένο φρένο χρέους και να διατηρηθεί ισοσκελισμένος ο κρατικός προϋπολογισμός».  Τι λέει όμως ο ίδιος ο Σολτς; Ο σοσιαλδημοκράτης πολιτικός θεωρείται γνώστης της οικονομίας και έχει ήδη δεσμευθεί ότι «οι σοσιαλδημοκράτες αποτελούν εγγύηση για σοβαρότητα και σύνεση στα δημόσια οικονομικά». Αφήνει ωστόσο να εννοηθεί ότι δεν αποκλείεται κάποια διόρθωση στην οικονομική πολιτική που ακολουθείται στην ευρωζώνη.

Αλλαγή πορείας στην ευρωζώνη;  

«Δεν θα υποδείξουμε εμείς σε άλλες χώρες με ποιον τρόπο πρέπει να αναπτύσσονται» δηλώνει χαρακτηριστικά ο Σολτς στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, επισημαίνοντας μάλιστα ότι «στο παρελθόν σίγουρα είχαν γίνει λάθη σε αυτό το ζήτημα». Ως γνωστόν, στο παρελθόν η γερμανική πολιτική για την ευρωζώνη έφερε την υπογραφή του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, οι οπαδοί του οποίου έβλεπαν το υπουργείο Οικονομικών ως ανάχωμα στους ευσεβείς πόθους των υπερχρεωμένων χωρών της ευρωζώνης για μεγαλύτερη δημοσιονομική χαλάρωση. Από την πλευρά τους οι σοσιαλδημοκράτες θεωρούν ως βασικό στοιχείο του επερχόμενου μεγάλου συνασπισμού αυτό που περιγράφουν ως «το τέλος μίας υπαγορευμένης από τη Γερμανία λιτότητας». Πρόκειται για σαφέστατη αιχμή κατά του Σόιμπλε, ο οποίος άλλωστε, ιδιαίτερα στη νότια Ευρώπη, είχε δεχθεί έντονη κριτική για την πολιτική λιτότητας που πρεσβεύει και τις περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες που αυτή συνεπάγεται. Ο ίδιος δεν έδινε σημασία και κάποτε μάλιστα εκφραζόταν με σκωπτική διάθεση για τις υπερχρεωμένες χώρες της ευρωζώνης.

Τι θέλει ή μπορεί να αλλάξει ο Σολτς; Για την Ελλάδα ή την Πορτογαλία οι σκληρές περικοπές και οι δομικές μεταρρυθμίσεις αποτελούν προϋπόθεση για να δοθούν δάνεια δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ, τα οποία απαιτούν την έγκριση της Βουλής. Και το σίγουρο είναι ότι στην επόμενη κοινοβουλευτική περίοδο η έγκριση ενός προγράμματος διάσωσης δεν θα είναι πιο εύκολη, με δεδομένη την ηχηρή και κάποτε ευρωσκεπτικιστική παρουσία των Φιλελευθέρων (FDP) και της «Εναλλακτικής για τη Γερμανία»(AfD). Σε μία πρώτη ένδειξη καλής θέλησης προς την Ευρώπη πάντως, τα δύο μεγάλα κόμματα που φιλοδοξούν να συγκροτήσουν τον επόμενο μεγάλο συνασπισμό συμφώνησαν να αυξηθεί η γερμανική συνεισφορά στον κοινοτικό προϋπολογισμό μετά το 2020, ώστε να καλυφθεί μέρος του σοβαρού χρηματοδοτικού κενού που αφήνει το Brexit.

Διαπραγματευτικοί ελιγμοί με Μακρόν

Στη συμφωνία περί μεγάλου συνασπισμού δεν υπάρχει καμία αναφορά για το αξίωμα του υπουργού Οικονομικών της ευρωζώνης που προτείνει ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν. Ωστόσο γίνεται λόγος για «οικονομική σταθεροποίηση, κοινωνική σύγκλιση και στήριξη διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων στην ευρωζώνη, στοιχεία που μπορούν να αποτελέσουν αφετηρία για έναν μελλοντικό κοινό προϋπολογισμό». Σε κάθε περίπτωση το «σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης» στην ευρωζώνη παραμένει εν ισχύ, κάτι που δεν πρόκειται να αμφισβητήσει ούτε ο Όλαφ Σολτς. Εντός Γερμανίας ο νέος υπουργός Οικονομικών ούτως ή άλλως δεν θα έχει δυσκολίες να τηρήσει τις δεσμεύσεις περί ισοσκελισμένου προϋπολογισμού, καθώς, όπως επισημαίνει ο Μαρσέλ Φράτσερ, επικεφαλής του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (DIW), «τα πλεονάσματα στα κρατικά ταμεία μάλλον θα είναι υψηλότερα απ΄ό,τι έδειχναν οι μέχρι στιγμής εκτιμήσεις».

Εκτός συνόρων πάντως, υποστηρίζει ο Κλέμενς Φυστ, επικεφαλής του Οικονομικού Ινστιτούτου Ifo στο Μόναχο, ο νέος υπουργός Οικονομικών δεν πρέπει να ξυπνά υπερβολικές προσδοκίες. «Μπαίνει σε επικίνδυνα χωράφια ο Σολτς αφήνοντας να εννοηθεί ότι δεν θα επιμείνει στον ίδιο βαθμό στη δημοσιονομική πειθαρχία όσον αφορά τις άλλες χώρες της ευρωζώνης», επισημαίνει. Σύμφωνα με τον γερμανό οικονομολόγο, ο νέος υπουργός θα χρειαστεί κάποιον χρόνο μέχρι να εγκλιματιστεί και να οριστικοποιήσει την πολιτική του. Αλλά στη συνέχεια θα πρέπει να δώσει το στίγμα του και «αν πράγματι έχει σκοπό να αναγνωρίσει μεγαλύτερα περιθώρια χρέους και κρατικών δαπανών στις υπερχρεωμένες χώρες της ευρωζώνης, τότε θα πρέπει να εξηγήσει στους γερμανούς φορολογούμενους τι ακριβώς θα κάνει ώστε να μην πληρώσουν εκείνοι τον λογαριασμό» υποστηρίζει ο Κλέμενς Φυστ.

Πηγή: Deutsche Welle

Advertisements

Απλά μαθήματα διαιώνισης στερεοτύπων

Απλά μαθήματα διαιώνισης στερεοτύπων

08:13 | 20 Φεβ. 2018

Παντελής Μπουκάλας

Μ ε είκοσι μέρες περίπου, και με αφορμή την Ημέρα της Γυναίκας, που περνάει κι αυτή, όπως όλες οι αφιερωματικές Ημέρες, με πύρινες καταγγελίες και με ανέξοδες εξαγγελίες, θ’ ακουστούν πολλά δεοντολογικά και θα γίνουν ελάχιστα. Δεν είναι δύσκολο να προβλέψουμε πως η συζήτηση, όση υπάρξει, θα έχει στο κέντρο της τα σκάνδαλα του Χόλυγουντ, που ήρθαν στο φως με την υπόθεση Χάρβεϊ Ουάινσταϊν. Θα επικεντρωθεί δηλαδή στη συστηματική (και τόσο «αυτονόητη» μέσα στο πολιτισμικό πλαίσιο που δεσπόζει) σεξουαλική παρενόχληση ηθοποιών από φημισμένους συναδέλφους τους ή παραγωγούς, που επιχειρούσαν αμοραλιστικά (αλλά και τόσο πατροπαράδοτα) να μετατρέψουν την ισχύ τους σε αυτοεπιβεβαιωτική ή και σαδιστική απόλαυση.

Θα ειπωθούν βεβαίως πολλά για το κίνημα «Me too», πιθανόν και για τη μερική εκμετάλλευσή του από τις πάντα καιροσκοπικές δυνάμεις της αγοράς, που έσπευσαν να ετοιμάσουν και να προωθήσουν ποικίλα γκατζετάκια. Και ίσως ακουστούν και κάποια λόγια για την παρέμβαση της Κατρίν Ντενέβ και άλλων 99 Γαλλίδων, η οποία, και μόνο επειδή υποχρέωσε σε δεύτερες σκέψεις (είτε επαινετικές είτε επιτιμητικές) δεν μπορεί να κριθεί απολύτως άστοχη. Ο φόβος ότι η παρενόχληση, πραγματική ή φανταστική, ενδέχεται να εκβιομηχανιστεί, με στόχο τα πέντε ή δέκα λεπτά δημοσιότητας, πιθανόν και την εκδίκηση, ή ότι ο νεοπουριτανισμός επιχειρεί να επιβάλει τον ασφυκτικό «ερωτικώς ορθό» κώδικά του, δεν είναι παράλογος.

Εν τω μεταξύ, εδώ, μακριά από τις μητροπόλεις, μια ισχυρή κατηγορία των «διδασκάλων του γένους», οι διαφημιστές, επιμένουν να αναπαράγουν στιλβωμένα τα δικά μας πατροπαράδοτα και να τα βιδώνουν σε μυαλά και μυαλουδάκια – γιατί τις διαφημίσεις τις βλέπουν βέβαια και παιδιά, αγοράκια και κοριτσάκια, που μαθητεύουν στο ολοήμερο Ανοιχτό Σχολειό της τηλεόρασης και πληροφορούνται τι το κανονικό και τι το πρέπον. Και επειδή το πληροφορούνται με τρόπο παιχνιδιάρικο ή σκανταλιάρικο, με λίγο χιούμορ, όσο χοντροκομμένο, το απομνημονεύουν πιο εύκολα και από την προπαίδειά τους. Κι όταν μεστώσουν, θα φερθούν «όπως πρέπει», σαν έτοιμα από καιρό.

Υπερβολές; Ίσως. Βλέποντας ωστόσο και ξαναβλέποντας κάποια από τα φυλετικώς (από το φύλο, όχι από τη φυλή) βεβαρημένα διαφημιστικά σποτάκια, βλέποντας δηλαδή τη δική τους χυδαία υπερβολή στην αναπαράσταση της γυναίκας, σκέφτομαι ότι δεν περιττεύει μια «συντηρητική» ή «φοβική» υπερβολή. Καλώς ή κακώς, οι διαφημίσεις γράφουν. Εντυπώνονται. Χαράζονται. Τις πιο πετυχημένες τις κουβεντιάζουμε με δικούς και φίλους, όπως κουβεντιάζουμε για ωραίες ταινίες, δυνατές γελοιογραφίες ή καλά βιβλία. Έστω κι αν από κάποια στιγμή κι έπειτα έχουμε λησμονήσει ποιο προϊόν προμοτάρουν. Ή, πολύ πολύ χειρότερα, έστω κι αν, παγιδευμένοι από το χιούμορ τους, παραγνωρίζουμε τον βαθύτερο αντιδραστικό χαρακτήρα τους, όπως είχε συμβεί παλιότερα με το «Πουτ δε κοτ ντάουν» που έλεγε ο γλωσσομαθής Έλλην αστυφύλαξ – συνοριοφύλαξ σε κλεφτοκοτά, Αλβανό, τι άλλο.

Είναι λοιπόν ένα διαφημιστικό μικροσίριαλ, με τρία μέχρι τώρα επεισόδια, που προπαγανδίζει έναν πενταψήφιο αριθμό τηλεφώνου, από αυτούς τους θαυματουργούς που μας βγάζουν από τον μπελά να ψάχνουμε μόνοι και να χάνουμε χρόνο. Έντονος ο μεταξύ τους ανταγωνισμός, έχει υποχρεώσει τους ιδιοκτήτες τους σε μια συνεχή καμπάνια, στόχος της οποίας είναι να προκληθεί κάποιου είδους δακτυλικός αυτοματισμός του καταναλωτή: να πατάς τους πέντε αριθμούς σαν αυτόματο ή μαριονέτα, χωρίς συνειδησιακό έλεγχο.

Στα τρία σποτάκια πρωταγωνιστεί ένα ζευγάρι: Η γυναίκα, εξωφρενικά ανόητη, έτσι όπως δεν την παρουσιάζουν ούτε καν στις πιο κακόγουστες οιονεί επιθεωρήσεις, ξεκινάει την καριέρα της θέλοντας κατιτίς το εντυπωσιακό για να βάλει τα λαμπιόνια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο της και να κόψει τη βασιλόπιτά της (δεν κρίνεται λοιπόν ικανή ούτε γι’ αυτό). Και καταλήγει –αναπόφευκτα, δηλαδή σχεδιασμένα, σκηνοθετημένα– να ζητάει βοήθεια γιατί δεν ξέρει ούτε πώς μπορεί να πετύχει το έγκαιρο πρωινό της ξύπνημα: να το παραγγείλει στις αφυπνίσεις του μαγικού πενταψήφιου αριθμού. Σε όλες τις περιπτώσεις τη σώζει από την απόγνωση το πολύξερο αρσενικό, με κοψιά, ρούχα, γυαλιά και λεκτικό κινηματογραφικά «λαϊκού εραστή» της δεκαετίας του 1970.

Στο τρίτο μάλιστα επεισόδιο του μικροσίριαλ, ο μάγκας μας, που έχει πάρει πια τον αέρα της ψευτοχαριτωμένης ανοητούλας, την έχει κατακτήσει με τη γοητεία του και την έχει σκλαβώσει, δύσκολα συγκρατεί την ειρωνεία του· την ειρωνεία δηλαδή με την οποία κάθε «κανονικός» τηλεθεατής θα πυροβολήσει την ανεκδιήγητη χαζοβιόλα.

Κι όταν την προσφωνεί «τσικάκι», ελληνοαγγλιστί, το ύφος του μάς οδηγεί να καταλάβουμε ότι τη χαρακτηρίζει κάτι ανάμεσα σε σκλαβάκι, γκομενίτσα, ανοητούλα. «Για τους φρέσκους της παρέας,  τα “τσικάκια” είναι οι θηλυκές θαυμάστριες που κονταροχτυπιούνται με τα αδυσώπητα αρσενικά ονόματι “μάγκες”» διαβάζω διαδικτυακά σε μια συνέντευξη του ηθοποιού-μάγκα, που είναι λέει ήδη μια από τις πιο καλτ φιγούρες του αθηναϊκού θεάματος.

Καλαμπούρι; Αθώο και ακίνδυνο καλαμπούρι; Μα ναι. Μήπως καλαμπούρι δεν έχουμε κι όταν λιγουροσεξιστές τηλεδιασκεδαστές παρουσιάζουν την εκπομπή τους έχοντας εκ δεξιών και εξ αριστερών ημίγυμνες «γλάστρες»; Και μήπως αυτή η ύπουλα ανάλαφρη και παιχνιδιάρικη αναπαραγωγή των στερεοτύπων δεν είναι η αποτελεσματικότερη μέθοδος για να κολακεύσουμε την κυρίαρχη νοοτροπία και να νομιμοποιήσουμε τη διαιώνισή της;

«Οι γυναίκες είναι όλες ίδιες, χαζές». Ιδού το δόγμα. Κι όχι μόνο χαζές, αλλά και πονηρές και άπληστες και τυχοδιώκτριες. Αυτό το μάθημα το παραδίδει στο πανελλήνιο μια άλλη τηλεοπτική διαφήμιση: Ο σύζυγος έχει ποντάρει σε κάποιο τυχερό παιχνίδι, κερδίζει ένα εκατομμύριο και λιποθυμάει. Η γυναίκα του τον νομίζει νεκρό, μοιρολογεί για μισό δευτερόλεπτο, «τι να το κάνω τώρα εγώ το εκατομμύριο», αμέσως έπειτα όμως αρχίζει να αναρωτιέται, «ν’ αλλάξω το φωτιστικό;», κι απ’ το παράπονο και τη θλίψη περνάει στη βουλιμία, στη λαχτάρα για τον απρόσμενο πλούτο, ο οποίος στο μυαλό και την ψυχή της (έτσι όπως τα στενεύουν σκηνοθέτες και σεναριογράφοι) είναι ικανός να ισοφαρίσει την απώλεια του άντρα της. Και πάνω που αποφασίζει ότι δεν θ’ αλλάξει απλώς σπίτι αλλά θ’ αγοράσει καινούργιο, καταδικό της, να γίνει επιτέλους ιδιοκτήτρια, συνέρχεται ο σύζυγός της και λιποθυμάει αυτή, τη στιγμή ακριβώς που απολάμβανε και διακήρυσσε το δόγμα «ο θάνατός σου, τα πλούτη μου κι η αρχοντιά μου».

Δεν χωράει συζήτηση, κι ας ενίσταται ο δικός μου συντηρητισμός. Κι εδώ για ένα αστείο πρόκειται. Ανάλαφρο. Και τόσο βαριά φορτωμένο με στερεότυπα και προκαταλήψεις για το τι ο άντρας, τι η γυναίκα και τι τα αναμεταξύ τους.

Πηγή: Καθημερινή

Γιατί το σκάνδαλο Novartis μπορεί να οδηγήσει την πολιτική ζωή σε εξυγίανση

Γιατί το σκάνδαλο Novartis μπορεί να οδηγήσει την πολιτική ζωή σε εξυγίανση

19 Φεβρουαρίου 2018

Toυ Γ. Λακόπουλου

Τα σκάνδαλα συνήθως είναι το σκηνικό του τέλους για τις κυβερνήσεις- είτε αποδεικνύονται, είτε όχι. Η αντιπολίτευση και μερίδα των ΜΜΕ  φέρνει στο κέντρο της πολιτικής ζωής γκρίζες υποθέσεις ηθικής κάμψης μελών της κυβέρνησης, την υποχρεώνει να απολογείται και συνήθως πείθεται η κοινή γνώμη να της γυρίσει την πλάτη.

Είτε υπήρξε σκάνδαλο, είτε όχι. Το τελευταίο ελληνικό παράδειγμα είναι η εκλογική συντριβή του Κ. Καραμανλή με σκάνδαλο που δεν υπήρξε ποτέ.  Το 2009 υπήρξε η επιμονή του να μην συνδιοικεί τη χώρα με τους «νταβατζήδες» – όπως συνήθισε ο προκάτοχός του.

Προσπάθησε να τους αποδυναμώσει με  το νόμο για τον βασικό μέτοχο που αφαιρούσε από τους προμηθευτές του δημοσίου το όπλο  της τηλεόρασης  δια του οποίου χειραγωγούσαν κόμματα και πολιτικούς. Ήταν μια σκληρή αναμέτρηση  στην οποία ηττήθηκε και ας ήταν ο νόμος σύμφωνος με το κοινοτικό δίκαιο- παρότι έπεσε επειδή τάχα δεν ήταν. Και  ας μην υπήρξε στο Βατοπέδι σκάνδαλο των υπουργών του.

Σήμερα είναι αλλιώς. Για πρώτη φορά που ένα σκάνδαλο απειλεί να ρίξει όχι  την κυβέρνηση αλλά την αντιπολίτευση. Δεν κατηγορούνται πρόσωπα της κυβερνητικής πλευράς αλλά πρώην αξιωματούχοι των σημερινών κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Ο σημερινός Πρωθυπουργός μπορεί να κατηγορηθεί για πολλά που αφορούν την πολιτική του. Αλλά κανείς δεν μπόρεσε να συνδέσει την κυβέρνησή του  και ειδικά το κόμμα του με οικονομικά σκάνδαλα. Στα ανακριτικά γραφεία δεν  μπαινοβγαίνουν Συριζαίοι, όπως συνέβαινε παλιά με εν ενέργεια  κυβερνητικούς αξιωματούχους.

Είτε θα αποδειχθούν οι κατηγορίες, είτε οι εμπλεκόμενοι θα αποδοθούν αθώοι στην κοινωνία. Και στις δυο περιπτώσεις όμως χαμένη θα βγει η σημερινή αντιπολίτευση, επειδή αντί να συνταχθεί με την έρευνα  ανακαλύπτει «σκευωρία» και «επιστροφή στο 1989».

Αυτό είναι ένα πλεονέκτημα του Τσίπρα που δεν είχε ο Καραμανλής. Πρακτικά ο Καραμανλής  είχε τον ίδιο στόχο που έχει σήμερα ο Τσίπρας:  να εξυγιάνει το πολιτικό σκηνικό. Ο Καραμανλής απέτυχε για δυο λόγους:

Ο πρώτος ήταν ότι οι εισαγγελείς άρχισαν να τσιμπάνε κάτι δικούς του που θεώρησαν ότι απλώς άλλαξε διοργανωτή το πάρτι. Όσο και αν τίποτε ποτέ δεν άγγιζε τον ίδιο, η αντιπολίτευση είχε αντικείμενο κριτικής. Κι ας έλεγε ο Λευτέρη Ζαγορίτης: «Τις είδατε τις χειροπέδες;».  Στον Τσίπρα δεν κουνάει το δάκτυλο κανένας Παυλίδης.

Ο δεύτερος λόγος ήταν οι ο Καραμανλής  δεν είχε τα νώτα του καλυμμένα. Στο κόμμα του, όπως και στο ΠΑΣΟΚ, οι «νταβατζήδες» είχαν προκεχωρημένα φυλάκια. Είχαν τις δικές τους οριζόντιες «κοινοβουλευτικές ομάδες». Όλοι το ήξεραν. «Αυτός ο βουλευτής είναι του τάδε οικονομικού παράγοντα». Όχι του κόμματός του. Ο Καραμανλής έπεσε από μέσα.

Ο Τσίπρας ευτύχησε  να μην έχει τέτοιες σκοτούρες. Η κοινοβουλευτική του ομάδα είναι αδιαπέραστη, προς το παρόν τουλάχιστον. Και  οι υπουργοί δεν   τρέχουν στους  εισαγγελείς καταταγγελόμενοι  για σκάνδαλα. Το μάξιμουμ που αντιμετώπισε ήταν το …προσεχώς σκάνδαλο , που κατήγγειλε η αντιπολίτευση  με την πώληση – που δεν έγινε- βλημάτων  στη Σαουδική Αραβία από τον Καμμένο.

Σήμερα, λοιπόν, έχουμε στον τοίχο την αντιπολίτευση  και όχι την κυβέρνηση για ένα σκάνδαλο την ύπαρξη του οποίου κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει. Απλώς ο καθένας – από τους προηγούμενους όχι από τους σημερινούς, – προσπαθεί να βγάλει την ουρά του απέξω, καθώς υπάρχουν  πιθανότητες οι εισαγγελείς και οι ανακριτές  να «δέσουν» τις ευθύνες. Έχουμε  στην κυβέρνηση ένα κόμμα του οποίου τα πολιτικά όργανα, δεν έχουν διαβρωθεί- -φανερά τουλάχιστον- από τη  δύναμη του χρήματος. Δεν έχουν προσβάσεις  οι χρυσοκάνθαροι που διασπάθισαν το δημόσιο χρήμα πρωτίστως σε τρεις τομείς:  εξοπλισμοί, δημόσια έργα, φάρμακα-υπηρεσίες υγείας.

Η δικαστική έρευνα ήλθε στο προσκήνιο προτού ολοκληρωθεί, λόγω της  πρακτικής των «τακτοποιήσεων» που επιβάλει η τριτοκοσμική συνταγματική διάταξη  για της ποινική ευθύνη των πολιτικών. Αλλά συνερίζεται και ενδεχομένως δεν είδαμε και δεν ακούσαμε τίποτε ακόμη.

Στο τέλος  δύο ενδεχόμενα υπάρχουν: Είτε θα αποδειχθούν οι κατηγορίες είτε οι εμπλεκόμενοι θα αποδοθούν αθώοι στην κοινωνία. Και στις δυο περιπτώσεις όμως χαμένη θα βγει η σημερινή αντιπολίτευση, επειδή αντί να συνταχθεί με την έρευνα  ανακαλύπτει «σκευωρία» και «επιστροφή στο 1989». Εμπλοκή κυβερνητικών στο σκάνδαλο δεν θα προκύψει. Η  έρευνα θα τους αφήσει ανέγγιχτους για το σκάνδαλο- ακόμη και αν κάποιοι  συνεχίσουν να μιλούν για «σκευωρία».  Γιατί όσο και αν  υπάρχει υπερκατανάλωση λωτών στη χώρα όλοι γνωρίζουν και αντιλαμβάνονται  τι συνέβαινε  σ’ αυτό το χώρο επί  δεκαετίες.  Πριν υπάρξει ο Τσίπρας.

Αυτό είναι πλεονέκτημα στις έρευνες. Ότι το κυβερνών κόμμα δεν έχει λόγο να φοβάται από ενδεχόμενες αποκαλύψεις. Το ότι στα πολιτικά του όργανα δεν βρίσκονται νησίδες  στις οποίες θα μπορούσαν να στηθούν μηχανισμοί συγκάλυψης του σκανδάλου ή ανατροπής της κυβέρνησης και πρόκλησης πολιτικής ανωμαλίας αφήνει ανοιχτό το δρόμο για την αλήθεια.

Εάν η Δικαιοσύνη φτάσει ως εκεί, με ονοματεπώνυμα και διευθύνσεις, τότε οι σημερινές ηγεσίες των κομμάτων του παλιού πολιτικού συστήματος θα καταρρεύσουν με πάταγο

Θα σταματήσει ο Ερντογάν και την αμερικανική ExxonMobil;

Θα σταματήσει ο Ερντογάν και την αμερικανική ExxonMobil;

Δημοσιεύθηκε 20 Φεβρουαρίου 2018 – 

του Σταύρου Λυγερού  – 

Παλαιότερα, η Άγκυρα είχε χρησιμοποιήσει απειλές άσκησης στρατιωτικής βίας για να αποτρέψει γεωτρήσεις και να “γκριζάρει” την κυπριακή ΑΟΖ. Η τακτική της εκείνη, ωστόσο, είχε αποτύχει. Γι’ αυτό και τώρα ο Ερντογάν κλιμάκωσε, παρά τα μηνύματα που του έχουν στείλει και η Ουάσιγκτον και η Ευρώπη. Πέρασε από τις ρητορικές απειλές σε πρακτική κίνηση. Τώρα, το μπαλάκι είναι στην άλλη πλευρά.

Όχι μόνο στην Κυπριακή Δημοκρατία και στην Ιταλία, αλλά και στην ΕΕ και στις ΗΠΑ, δεδομένου ότι διακυβεύεται η διεθνής έννομη τάξη σχετικά με την έρευνα και την εκμετάλλευση ενεργειακών κοιτασμάτων διεθνώς. Η Λευκωσία άφησε την πρωτοβουλία των χειρισμών στη Ρώμη, ελπίζοντας πως αυτή θα λύσει το πρόβλημα με την Άγκυρα. Προφανώς, όταν αποφάσισε να προβεί σ’ αυτή την κίνηση, ο Ερντογάν είχε σκεφθεί και τις αντιδράσεις. Γι’ αυτό και δεν πρόκειται να κάνει πίσω, χωρίς αντάλλαγμα.

Η Ιταλία, άλλωστε, δεν είναι ΗΠΑ, ούτε καν Γαλλία. Μπορεί να έστειλε στην περιοχή μία φρεγάτα, αλλά με εντολή να μην έρθει κοντά στα τουρκικά πολεμικά πλοία. Με άλλα λόγια, πρόκειται για συμβολική κίνηση, χωρίς πρακτική σημασία. Είναι προφανές, επίσης, πως η Κυπριακή Δημοκρατία δεν μπορεί να υπερασπίσει με στρατιωτικά μέσα την ΑΟΖ της. Οι αντιδράσεις της, λοιπόν, κινούνται αποκλειστικά στο διπλωματικό επίπεδο.

Είναι αξιοσημείωτο, πάντως, πως βορείως και νοτίως της περιοχής που παρανόμως έχει δεσμεύσει η Τουρκία για ασκήσεις με πραγματικά πυρά (νοτιοανατολικά της Μεγαλονήσου), δεσμεύθηκαν περιοχές από την Κυπριακή Δημοκρατία για την πραγματοποίηση αφενός κοινής κυπρορωσικής άσκησης με πραγματικά πυρά, αφετέρου άσκησης της Ναυτικής Δύναμης του ΟΗΕ για την επιτήρηση του Λιβάνου. Με άλλα λόγια, βρίσκεται σε εξέλιξη μία συσσώρευση ναυτικών μονάδων, οι οποίες κάνουν επίδειξη ισχύος.

Προφανώς, ο Ερντογάν δεν πρόκειται να πτοηθεί ούτε από λόγια, ούτε από τέτοιες συμβολικές δράσεις. Και βεβαίως εάν τελικώς καταφέρει manu militari να εμποδίσει την πραγματοποίηση της γεώτρησης θα έχει δημιουργήσει προηγούμενο. Δεν θα έχει λύσει, ωστόσο, το πρόβλημα.

Και τον σκύλο χορτάτο

Θα τολμήσει να εμποδίσει τις προγραμματισμένες μέσα στο 2018 γεωτρήσεις της γαλλικής TOTAL και της αμερικανικής EXXON-MOBIL; Εάν τις εμποδίσει πώς άραγε θα αντιδράσει το Παρίσι και η Ουάσιγκτον; Είναι δυνατόν να “καταπιούν” τον τουρκικό “τσαμπουκά”, όταν μάλιστα όλα δείχνουν πως στην κυπριακή ΑΟΖ υπάρχουν πολύ μεγάλα κοιτάσματα;

Στην πραγματικότητα, η Δύση δεν έχει ακόμα καταλήξει πως θα αντιμετωπίσει την ανεξέλεγκτη Τουρκία του Ερντογάν. Δεν θέλει να χάσει το γεωπολιτικά πολύτιμο τουρκικό «οικόπεδο». Από την άλλη πλευρά, όμως, πόσο θα ανέχεται τα αλλεπάλληλα «οθωμανικά χαστούκια». Δεν υπάρχει προηγούμενο όχι μόνο ηγέτης χώρας-μέλους του ΝΑΤΟ, αλλά και τρίτης χώρας να απευθύνεται στην Ουάσιγκτον με τέτοια επιθετική ρητορική και μάλιστα επανειλημμένως. Επιπροσθέτως, το άνοιγμα προς τη Ρωσία έχει μετατραπεί σχεδόν σε γεωπολιτικό εναγκαλισμό. Όλα δείχνουν, λοιπόν, πως ο κόμπος φθάνει στο χτένι.

Η επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών Τίλλερσον στην Άγκυρα είναι ίσως η ύστατη προσπάθεια της Ουάσιγκτον να γεφυρώσει το χάσμα και να διασώσει τις αμερικανοτουρκικές σχέσεις. Τα περιθώρια, πάντως, είναι περιορισμένα, ειδικά μετά την απόφαση των Αμερικανών να διαθέσουν 500 εκατ. δολάρια ουσιαστικά για την ενίσχυση των “Δημοκρατικών Δυνάμεων Συρίας” που έχουν κορμό τους Κούρδους. Ο χρόνος θα δείξει εάν οι Ουάσιγκτον και Άγκυρα θα βρουν ένα συμβιβασμό ή όχι. Για την ακρίβεια, εάν οι Αμερικανοί θα αποδεχθούν την τουρκική πρόταση οι Κούρδοι να εγκαταλείψουν το Μανμπίτζ και να αποσυρθούν ανατολικά του Ευφράτη.

Εάν η προσπάθεια για γεφύρωση του χάσματος ναυαγήσει, η αμερικανική ανοχή στον Ερντογάν θα αποκτήσει εκ των πραγμάτων ημερομηνία λήξεως.

• Πρώτον, επειδή, όπως απέδειξαν τα γεγονότα, αποχαλινώνει τον Ερντογάν. Το γεγονός ότι τόλμησε και –προς το παρόν τουλάχιστον– του περνάει τροφοδοτεί όχι μόνο την αξιοπιστία, αλλά και τον τυχοδιωκτισμό του.

• Δεύτερον, επειδή διαβρώνει το διεθνές κύρος και την αξιοπιστία των ΗΠΑ. Η ανοχή τους ερμηνεύεται διεθνώς σαν γεωπολιτική αδυναμία και δημιουργεί πολιτικό προηγούμενο, το οποίο αργά ή γρήγορα θα βρει μιμητές. Ο λόγος των ΗΠΑ δεν θα είναι εφεξής ικανός να υποχρεώνει άλλα κράτη σε άμεση προσαρμογή.

Ο κόμπος στο χτένι

Είναι σαφές ότι οι εξελίξεις και στο ελλαδοτουρκικό και στο κυπριακό μέτωπο θα επικαθορισθούν από το εάν θα γεφυρωθεί ή όχι το αμερικανοτουρκικό ρήγμα και κατ’ επέκτασιν από το πώς θα διαμορφωθεί τελικώς η στάση της Δύσης έναντι της Τουρκίας. Όσο η Ουάσιγκτον προσπαθεί να επαναφέρει την Τουρκία στο “μαντρί” θα υιοθετεί την ποντιοπιλάτικη στάση που πάντα τηρούσε στα ελληνοτουρκικά και που τήρησε και στην περίπτωση της απόπειρας εμβολισμού.

Εάν, όμως, το ρήγμα οριστικοποιηθεί, οι Αμερικανοί θα δουν με άλλο μάτι όχι μόνο την Τουρκία, αλλά και την Ελλάδα. Η Ελλάδα από χώρα δεύτερης γραμμής de facto θα μετατραπεί σε χώρα πρώτης γραμμής. Με άλλα λόγια, η εθνική μας ασφάλεια θα καταστεί σε σημαντικό βαθμό και υπόθεση του δυτικού συστήματος ασφαλείας.

Δεν είμαστε σ’ αυτό το σημείο και είναι αβέβαιο εάν θα φθάσουν τα πράγματα εκεί. Ο χρόνος θα δείξει εάν οι ΗΠΑ θα υποχρεωθούν να προβούν σε μία στρατηγικού χαρακτήρα αναθεώρηση του τρόπου που βλέπουν την περιοχή μας, άρα και τον τουρκικό επεκτατισμό στο Αιγαίο και το Κυπριακό.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η Ελλάδα έχει κάθε λόγο να αποφύγει προς το παρόν κινήσεις που μπορεί να την εμπλέξουν σε θερμό επεισόδιο. Έχει κάθε λόγο να περιμένει “η μπίλια να κάτσει”, ώστε να είναι σαφές το περιβάλλον, μέσα στο οποίο θα είναι υποχρεωμένη να ανασχέσει την έμπρακτη τουρκική επεκτατική πίεση. Σ’ αυτή τη γραμμή κινείται και το Μαξίμου και το υπουργείο Εξωτερικών. Το ίδιο ισχύει και για τη Λευκωσία, αν και στην περίπτωση της κυπριακής ΑΟΖ –όπως ήδη αναφέραμε– υπάρχει χρονοδιάγραμμα που φέρνει τον κόμπο στο χτένι.

Ισορροπία εσωτερικού τρόμου

Ισορροπία εσωτερικού τρόμου

18 Φεβρουαρίου 2018

Του Γιάννη Πανούση

Μην πεις, Μην τολμήσεις πως δεν ήξερες

Χρόνια τώρα, τόσα χρόνια πυροβολούν

Σοφία Μπαρδάνη-Σημαντήρη, Απαγορεύσεις

Τα όρια ανάμεσα στην πολιτική/κομματική εκκαθάριση ανοικτών λογαριασμών και τη δικαστική κάθαρση των σκανδάλων είναι δυσδιάκριτη, ιδίως σε περιόδους κρίσης ή γενικευμένης καχυποψίας.

Πέραν όμως από τις θεσμικές αποκλίσεις [κυρίως λόγω ανόητων δηλώσεων κι εκδικητικών κινήσεων εντυπωσιασμού από ορισμένα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι μοιάζει να μην κόπτονται για τη διάκριση των εξουσιών] υπάρχει κάποιος έλληνας, ανεξαρτήτως πολιτικών φρονημάτων, που δεν επιθυμεί να εξυγιανθεί ο δημόσιος βίος;

Δεν θάπρεπε τα [εμμέσως] βαλλόμενα κόμματα, που κυβερνούσαν επί 40 χρόνια ,να είχαν ήδη προβεί σε αυτο-κάθαρση; Ποιοί εσωτερικοί συσχετισμοί ή συνενοχικές συμπαιγνίες απέτρεψαν αυτή τη διαδικασία, ώστε να μπορούν οι σημερινοί αρχηγοί να μιλάνε με όρους ‘καθαρότητας’;

Πολύ κακό για τη Δημοκρατία και για το σύνολο του πολιτικού συστήματος η λάσπη στον ανεμιστήρα [και γι’ αυτό πρέπει ν’ απολογηθούν οι ‘χρήσιμοι ηλίθιοι’ του κυβερνώντος στρατοπέδου], αλλά εξίσου κακό συνιστά  η συγκάλυψη με το αζημίωτο των επί χρόνια διεφθαρμένων πολιτικών προσώπων [εάν κι εφόσον η δικαιοσύνη αποκτήσει αναμφισβήτητες αποδείξεις].

Από την άλλη πόσες αρένες και πόσους μελλοθάνατους αντέχει αυτό το Πολίτευμα, ιδίως μέσα στη συγκυρία της γεωπολιτικής αστάθειας;

Ποιος δεν αντιλαμβάνεται ότι η διάχυτη χυδαιότητα καταλήγει σε μία ‘δημοκρατική ματαιότητα’, που θα ευνοήσει τις ακραίες φωνές;

Ποιος όμως άρχισε αυτό το παιχνίδι με τις μίζες και την ατιμώρητη ανομία; Πόσοι επωφελήθηκαν; Ποιοι οφείλουν να λογοδοτήσουν;

Δεν αναγνωρίζεται ούτε εκδημοκρατισμένη διαφθορά, ούτε λαϊκός εθισμός στην παρανομία. Βρισκόμαστε μπροστά στο τέλος της Μεταπολίτευσης ως ‘χρυσής κότας’ και γι’ αυτό δεν βοηθάει η τυφλωμένη πόλωση ,ούτε ο ανήθικος συμψηφισμός.

Δεν υπάρχει 1ος,2ος,3ος,4ος δρόμος προς την κάθαρση από την Ύβριν.

Εδώ και Τώρα πρέπει όλοι οι πολίτες και όλοι οι μη – αναμιχθέντες πολιτικοί [και τα κόμματά τους] να στηρίξουν τη Δικαιοσύνη στο έργο της, κρατώντας ως σημαία το τεκμήριο αθωότητας αλλά και ως ευαγγέλιο το οριστικό κλείσιμο των ‘δια – δρόμων πολιτικής διαφθοράς’.

ΥΓ. ’’Μη σε τρομοκρατούν τα ύψη, Ο κύβος ερρίφθη δεν πάει παραπέρα

Το ξέρουμε, Υπάρχει κουρνιαχτός παντού’’

[Π. Καραβασίλης, Κουρνιαχτός]

Και μετά την έξοδο τι;

Και μετά την έξοδο τι;

Δημοσιεύθηκε 20 Φεβρουαρίου 2018 – 

Η υλοποίηση του ελληνικού προγράμματος είναι το πρώτο θέμα στο σημερινό Eurogroup, το οποίο σύμφωνα και με την επίσημη ατζέντα «θα αποτιμήσει εν συντομία την περαιτέρω πρόοδο στην εφαρμογή των προαπαιτούμενων της τρίτης αξιολόγησης».

Στην προηγούμενη συνεδρίασή του, το Eurogroup είχε εκφράσει την ικανοποίησή του για την εφαρμογή σχεδόν όλων των συμφωνηθέντων και είχε δώσει στο Euro Working Group την εντολή να επαληθεύσει «την πλήρη εφαρμογή» των εκκρεμών δράσεων, προκειμένου ο ESM να εγκρίνει την εκταμίευση της δόσης.

Πλέον, μετά και την υποβολή των δεσμευτικών προσφορών για τον ΔΕΣΦΑ, την περασμένη Παρασκευή απομένουν μόνο δύο «τεχνικής φύσεως» ανοιχτά ζητήματα: το «Ελληνικό» για το οποίο αναμένεται η απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, και η πορεία των ηλεκτρονικών πλειστηριασμών. Επειδή όμως το θέμα των πλειστηριασμών συνδέεται με την υποδόση του 1 δισ. ευρώ, η πορεία τους θα εξετασθεί τον Απρίλιο, οπότε, αναμένεται και η εκταμίευση του συγκεκριμένου ποσού.

Γαλλική αισιοδοξία για το χρέος

Τα δεδομένα αυτά δικαιολογούν την αισιοδοξία της γαλλικής οικονομικής εφημερίδας Les Echos, η οποία σημειώνει ότι η Ελλάδα βλέπει σήμερα στις Βρυξέλλες «το τέλος του τούνελ». Η εφημερίδα εκτιμά ότι οι υπουργοί Οικονομικών της Ευρωζώνης αναμένεται να κλείσουν και επίσημα σήμερα την τρίτη αξιολόγηση και επικαλείται ευρωπαϊκή πηγή, σύμφωνα με την οποία μπορούμε «να προσεγγίζουμε στο μέλλον την Ελλάδα με εμπιστοσύνη».

Σημειώνεται ότι από την δόση των 6,7 δισ. ευρώ που θα λάβει η Ελλάδα από τον ESM, λόγω της ολοκλήρωσης της τρίτης αξιολόγησης, θα εκταμιευθούν αρχικά 5,7 δισ. ευρώ. Από αυτά τα 3,3 δισ. ευρώ θα χρησιμοποιηθούν για την κάλυψη των δανειακών αναγκών της χώρας, κατά την περίοδο Φεβρουαρίου- Ιουνίου 2018, το 1,9 δισ. ευρώ για τη δημιουργία ταμειακού αποθέματος (cash buffer) και το 0,5 δισ. ευρώ για την αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων οφειλών σε ιδιώτες.

Το ποσό του 1 δισ. ευρώ που απομένει αφορά επίσης αποπληρωμή ληξιπρόθεσμων υποχρεώσεων του Δημοσίου προς ιδιώτες. Για την εκταμίευσή του ωστόσο θα πρέπει το ελληνικό Δημόσιο να έχει εκκαθαρίσει οφειλές συνολικού ύψους 1 δισ. ευρώ και να διαπιστωθεί ότι λειτουργούν απρόσκοπτα οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί.

Στο πλαίσιο των επαφών με τους δανειστές αναμένονται την Τρίτη στην Αθήνα τα τεχνικά κλιμάκια των θεσμών και στις 26 Φεβρουαρίου οι επικεφαλής τους, δίνοντας ουσιαστικά το σήμα έναρξης της τέταρτης αξιολόγησης. Η παραμονή των επικεφαλής των θεσμών αναμένεται να είναι ολιγοήμερη, καθώς θα αφορά την ατζέντα και το χρονοδιάγραμμα των επόμενων επαφών.

Οι επικεφαλής των κλιμακίων της Κομισιόν, της ΕΚΤ, του ESM και του ΔΝΤ, βάση του προγράμματος, θα επανέλθουν μετά το Πάσχα για την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων. Σ’ αυτές θα περιλαμβάνονται και οι λεπτομέρειες για το ελληνικό πρόγραμμα που θα εφαρμοστεί μετά το μνημόνιο. Στο πακέτο αυτό θα περιλαμβάνονται, επίσης, οι ρυθμίσεις για το χρέος, αλλά και το είδος της εποπτείας, μετά την –χωρίς προληπτική πιστωτική γραμμή– έξοδο από τα προγράμματα.

Αυτό το «μετά» είναι τώρα το επίκεντρο των συζητήσεων, σημειώνει και η Les Echos, υπογραμμίζοντας ότι ξεκίνησε η τεχνική συζήτηση της γαλλικής πρότασης για την απομείωση του ελληνικού χρέους. Μάλιστα, σύμφωνα με την γαλλική εφημερίδα, αν και η συζήτηση για το χρέος σε επίπεδο υπουργών θα γίνει τον Μάρτιο, οι τεχνικές ομάδες εργάζονται ήδη πάνω σε αυτό που οι Βρυξέλλες αποκαλούν «γαλλικό μηχανισμό».

Τις εργασίες αυτές επιβεβαιώνει και η υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Γαλλίας Ναταλί Λουαζό, αναφέροντας ότι η γαλλική θέση για μια «φιλόδοξη αντιμετώπιση» της υπερχρέωσης της Ελλάδας «συζητείται όλο και περισσότερο στη ζώνη του ευρώ».

Οι ελληνικές θέσεις

Το ίδιο κλίμα μετέφερε στην διεθνή κοινή γνώμη και ο Ευκλείδης Τσακαλώτος. Μιλώντας στους Financial Times επέμεινε στην ελληνική θέση για μια όσο το δυνατόν καθαρή έξοδο και σημείωσε: «θα πάρουμε εμείς την ιδιοκτησία ενός τέτοιου προγράμματος». Δεσμεύτηκε επίσης ότι η ελληνική κυβέρνηση θα παρουσιάσει «ένα νέο στρατηγικό πλάνο, φιλικό στην ανάπτυξη και κοινωνικά ευαίσθητο ως τον Απρίλιο».

Σε άλλη συνέντευξή του, στην Les Echos, ο υπουργός Οικονομικών αναφέρθηκε στις θετικές εξελίξεις για την ελληνική οικονομία, τονίζοντας ότι  η χώρα προσδοκά την εφαρμογή της γαλλικής πρότασης «για την σύνδεση του χρονοδιαγράμματος αποπληρωμής του χρέους με το ρυθμό ανάπτυξης». Εκτίμησε τέλος ότι «συνολικά, θα περάσουμε από την κατάσταση μίας ‘υπερβολικά’ υπερχρεωμένης ευρωπαϊκής χώρας σε εκείνη μίας χώρας που είναι ‘κανονικά’ υπερχρεωμένη. Θα μοιάζουμε περισσότερο με την Ιταλία, την Πορτογαλία ή την Ισπανία».

Με την ολοκλήρωση των προαπαιτούμενων η δόση

Το απόγευμα της Δευτέρας, πηγές του υπουργείου Οικονομικών επιβεβαίωσαν τις πληροφορίες του Bloomberg, σύμφωνα με τις οποίες το Eurogroup δεν θα δώσει σήμερα το «πράσινο φως» για εκταμίευση της δόσης της τρίτης αξιολόγησης, καθώς εκκρεμούν δύο προαπαιτούμενα.

«Κυβέρνηση και Θεσμοί αναμένουν την ολοκλήρωση» των προαπαιτούμενων και «τυπικά μέσα στο προσεχές διάστημα. Η εκταμίευση της δόσης ακολουθεί αμέσως μετά», σημείωσαν πηγές του υπουργείου.

Οι ίδιες πηγές ανέφεραν ότι «στο σημερινό Eurogroup θα συζητηθεί η ολοκλήρωση της τέταρτης αξιολόγησης, η οποία θα ξεκινήσει με την έλευση των επικεφαλής των θεσμών στην Αθήνα στις 26 Φεβρουαρίου 2018». Τόνισαν επίσης ότι «θα γίνει ενημέρωση για την πρόοδο που έχει σημειωθεί στη συζήτηση για την ελάφρυνση του χρέους».

Πέθανε σε ηλικία 65 ετών. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Δράμας με το ΠΑΣΟΚ το 1981 και εκλεγόταν ανελλιπώς έως το 1996

Πέθανε σε ηλικία 65 ετών. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Δράμας με το ΠΑΣΟΚ το 1981 και εκλεγόταν ανελλιπώς έως το 1996

news247

Φεβρουαρίου 19 2018 19:49

Την τελευταία του πνοή σε ηλικία 65 ετών άφησε ο πρώην υφυπουργός και βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Φλώρος (Μάκης) Κωνσταντίνου.

Σε δήλωσή του, ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ, Παύλος Χρηστίδης, εξέφρασε τη βαθιά θλίψη και τα συλλυπητήρια του κόμματος για την απώλεια «του μαχητικού συντρόφου, που δεν σταμάτησε να δίνει αγώνες για τη Δημοκρατία, πάντα με συνέπεια στις ιδέες και τις αρχές του». «Ήταν κοντά μας, σε όλες τις μεγάλες μάχες, με καθαρή σκέψη και σθένος», πρόσθεσε ο κ. Χρηστίδης.

Ο Φλώρος Κωνσταντίνου γεννήθηκε το 1952 στο Καλαμπάκι Δράμας. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο (1972-1976), απέκτησε διδακτορικό δίπλωμα στην αγροτική οικονομία από την Aκαδημία Oικονομικών Σπουδών Βουκουρεστίου και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Ινστιτούτο Ευρωπαϊκών Σπουδών του ULB στις Βρυξέλλες (1980-1981).

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής Δράμας με το ΠΑΣΟΚ το 1981 και εκλεγόταν ανελλιπώς έως το 1996. Από τον Οκτώβριο του 1993 έως το Σεπτέμβριο του 1995 διετέλεσε υφυπουργός Γεωργίας. Την περίοδο 2000-2004 εκλέχθηκε τελευταία φορά βουλευτής ΠΑΣΟΚ Δράμας και στο διάστημα 2001-2004 διετέλεσε Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του κόμματος.