Αντιδρούν οι πασοκογενείς στη μετάλλαξη σε ένωση κέντρου

Νέο ψηφοδέλτιο !!!!πολλαπλασιάζονται οι αντιδράσεις πασόκο γενών που θεωρούν ότι δεν φταίει η ιδρυτική ρίζα αλλά ο εναγκαλισμός με τους νεοφιλελεύθερους;!

Advertisements

Αντιδρούν οι ΠΑΣΟΚoi στη διάλυση του ΠΑΣΟΚ

αυτό είναι το ψηφοδέλτιο που θα ρίχνουν στην κάλπη της δημοκρατικής συμπαράταξης οι φίλοι του ΠΑΣΟΚ και των αρχών του !

Θεωρούν ότι δεν φταει το κόμμα αλλά η μετάλλαξη του που ξεκίνησε το 1996 !

Ζητούν από τα μέλη να τυπώσουν αυτό το ψηφοδέλτιο και να το ρίχνουν στην κάλπη ως απάντηση στους υποψήφιους που δέχθηκαν ΕΦ όσον εκλεγούν να διαλύσουν το ΠΑΣΟΚ

Αναφέρονται στη ρήτρα δήλωσης του κάθε υποψηφίου

Φαβορί και αουτσάιντερ

Φαβορί και αουτσάιντερ

07:43 | 19 Οκτ. 2017

Τάσος Παππάς

Εννιά υποψήφιοι για την αρχηγία ενός κόμματος είναι πολλοί, πάρα πολλοί. (Ήταν δέκα, αλλά αποχώρησε ο Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος γιατί είχε πρόβλημα υγείας.) Βεβαίως, δεν έχουν όλοι τις ίδιες πιθανότητες να κερδίσουν.

Υπάρχουν τα φαβορί, τα αουτσάιντερ και αυτοί που συμπληρώνουν το κάδρο και φιλοδοξούν να παίξουν κάποιον ρόλο την επόμενη μέρα. Για «λαγούς» δεν ξέρουμε. Θα φανεί στην πορεία.

Τα πλεονεκτήματα της Φώφης Γεννηματά είναι προφανή: βαρύ όνομα σαν ιστορία, που λέει και το τραγούδι, δεν έχει συνδέσει την παρουσία της στην πολιτική με κακόφημες υποθέσεις διαχείρισης, είναι το πρώτο βιολί στο ΠΑΣΟΚ και στη Δημοκρατική Συμπαράταξη και εξ αυτού του λόγου έχει μεγάλη προβολή και τη δυνατότητα να κινητοποιήσει τον κομματικό μηχανισμό, ο οποίος δεν είναι αυτός που ήταν κάποτε, αλλά στη μικροκλίμακα όπου κινείται η παράταξη σήμερα είναι δυνατόν να επηρεάσει.

Ωστόσο, η επιλογή της να μην εμπλακεί σε πολλές συζητήσεις με τους συνυποψήφιους της μπορεί να της στοιχίσει.

Κάπως έτσι την πάτησε ο Ευάγγ. Μεϊμαράκης, ο οποίος ξεκίνησε ως φαβορί για την αρχηγία της Ν.Δ., πίστεψε ότι όσο λιγότερο εκτίθεται δημοσίως τόσο το καλύτερο γι’ αυτόν, αλλά εκ του αποτελέσματος αποδείχθηκε ότι ήταν λανθασμένη η εκτίμησή του.

Ο Γιώργος Καμίνης δεν έχει κυβερνητικό βιογραφικό – άρα δεν χρειάζεται να απολογηθεί για πράξεις ή παραλείψεις -, διαθέτει προσβάσεις στον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, όμως η απόφασή του να μην παραιτηθεί από τη δημαρχία, ακόμη και αν κερδίσει, προσφέρει επιχειρήματα στους αντιπάλους του για να του ασκήσουν κριτική ότι πατάει σε δύο βάρκες.

Το «δίπορτο» είναι το αδύνατο σημείο και του Νίκου Ανδρουλάκη, αφού κρατάει την έδρα στην Ευρωβουλή.

Και για τους δύο υπάρχει ένα επιπλέον ερώτημα στο οποίο θα κληθούν να απαντήσουν: ποιον θα ορίσουν επικεφαλής στην κοινοβουλευτική ομάδα έως ότου εισέλθουν οι ίδιοι στη Βουλή;

Οι φήμες για μυστικές συμφωνίες δίνουν και παίρνουν. Η συντήρηση της ψιθυρολογίας δεν τους ευνοεί.

Ο κ. Ανδρουλάκης, πάντως, είναι ο μόνος που μπορεί να κοντράρει την κ. Γεννηματά στο επίπεδο του μηχανισμού. Ήταν γραμματέας του ΠΑΣΟΚ και έχει ερείσματα στο κόμμα και στη Νεολαία του.

Ο Σταύρος Θεοδωράκης φοβάται ότι αν η προσέλευση είναι μικρή, δεν θα έχει τύχη. Αγωνίστηκε με νύχια και με δόντια για να επιτραπεί η ψήφος εξ αποστάσεως. Δεν τα κατάφερε.

Πάντως, αν στις κάλπες πάει κόσμος και κοσμάκης, δικαιούται να ελπίζει. Οι δύο πρώην υπουργοί (Μανιάτης, Ραγκούσης) ανήκουν στην κατηγορία των αουτσάιντερ.

Η είσοδός τους στον δεύτερο γύρο θα είναι έκπληξη πρώτου μεγέθους. Για να δώσω ένα παράδειγμα: θα είναι έκπληξη σαν κι αυτή που σημειώθηκε το 2004 όταν η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου σήκωσε στη Λισαβόνα το Ευρωπαϊκό Κύπελλο.

Γίνονται θαύματα κάθε μέρα; Δύσκολο. Από τους άλλους τρεις (Τζιώτης, Πόντας, Γάτσιος) περιμένουμε να ακούσουμε κάποια ενδιαφέρουσα ιδέα στα «νόμιμα» ντιμπέιτ, γιατί μόνον έτσι θα σπάσουν τον κύκλο της ανωνυμίας και θα «τρουπώσουν» στη συζήτηση για το νέο εγχείρημα.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

Που οδηγούμαστε όταν οι πλούσιοι επιδοτούνται εις βάρος των αδύναμων;

Που οδηγούμαστε όταν οι πλούσιοι επιδοτούνται εις βάρος των αδύναμων;

07:42 | 19 Οκτ. 2017

Κώστας Βεργόπουλος

O καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο VIII του Παρισιού, Κώστας Βεργόπουλος απαντά σε ερωτήματα που αφορούν στον δρόμο που έχει πάρει η ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική, μιλώντας στην Κρυσταλία Πατούλη και το Tvxs.

Τι θα σχολιάζατε γι’ αυτό που είπε ο Εμμανουέλ Μακρόν αναφερόμενος στους ανέργους: «Αντί να τα κάνουν μπάχαλο, να βρουν δουλειά»;

Όταν οι άνεργοι ενοχοποιούνται για την ανεργία τους, υπάρχει κοινωνική απαξίωση και περιφρόνηση. Όμως υπάρχει ακόμη και κάτι σοβαρότερο: τα πραγματικά αίτια της μαζικής ανεργίας δεν έρχονται στο φως, αλλά συγκαλύπτονται. Οι στιγματιζόμενοι ως αναλφάβητοι, ακαμάτες και ανεπρόκοποι συμβαίνει πολλές φορές να εργάζονται και άλλες βέβαια όχι. Όμως, αυτό δεν εξαρτάται από τους ίδιους, αλλά από την πορεία της οικονομίας για την οποία άλλοι φέρουν την ευθύνη είτε προς την ευημερία είτε προς την καταστροφή.

Στη Γαλλία, η κοινή γνώμη, ο κόσμος  εισπράττει άσχημα τις εκφράσεις περιφρόνησης. Ορισμένοι συνέκριναν τον σημερινό πρόεδρο με τον προκάτοχό του Σαρκοζύ και άλλοι με τη Μαρία Αντουανέτα. Το ζήτημα είναι ότι οι άνθρωποι αυτοί για τους οποίους μιλούσε ο πρόεδρος στην περιοχή Κορέζ της Γαλλίας, απολύονται από την επιχείρηση τους, ενώ δεν υπάρχει άλλη στην περιοχή  και η πιο κοντινή που μπορεί να βρεθεί, βρίσκεται σε απόσταση 130 χιλιομέτρων. Δηλαδή πρέπει να κάνουν 260 χιλιόμετρα την ημέρα για να μπορούν να πετύχουν μία θέση και που πάντως παραμένει εξαιρετικά αμφίβολο αν υπάρχει.

Έπειτα, ο αριθμός των ανέργων στη Γαλλία δεν υποχωρεί, αλλά παραμένει στα ύψη. Γίνεται όλο και πιο δύσκολη η εύρεση εργασίας για τον άνεργο και ιδιαίτερα για τους νέους. Ακόμα και αν κάποιος πει ότι θα κάνω τα 260 χιλιόμετρα ή θα αλλάξω πόλη και θα εγκατασταθώ κάπου εκεί δίπλα, το ζήτημα είναι ότι οι θέσεις εργασίας είναι όλο και λιγότερες! Εργαζόμενοι που απολύονται σε ηλικία 50-55 ετών και πολλοί εξ αυτών είναι γυναίκες  καταλαμβάνονται από πανικό. Ποιος ευθύνεται περισσότερο για το σημερινό «μπάχαλο»; Τα θύματα των απολύσεων και καθόλου οι θύτες; Και οι επαπειλούμενες εργασιακές «μεταρρυθμίσεις» για περαιτέρω ευελικτοποίηση της αγοράς εργασίας προετοιμάζουν περαιτέρω μείωση της απασχόλησης.

Ο δημόσιος προϋπολογισμός για το ερχόμενο έτος, 2018, χαρακτηρίστηκε πάραυτα ως «προϋπολογισμός των πλουσίων». Με φοροαπαλλαγές και πρόσθετα κίνητρα στις επιχειρήσεις που χρηματοδοτούνται μέσω περικοπών στα κοινωνικά προγράμματα υγείας, ταμεία ανεργίας κλπ. Οι πλούσιοι επιδοτούνται, μέσω περικοπών των κοινωνικών επιδομάτων, εις βάρος των αδύναμων. Πόσο αποτελεσματική μπορεί να είναι αυτή η πολιτική; Άραγε, όταν οι ισχυροί διαθέτουν όλο και περισσότερο χρήμα και μεγαλύτερη άνεση στη διαχείριση του, ώστε να μη λογοδοτούν σε κανέναν για την χρησιμοποίησή του, τότε επενδύουν πράγματι περισσότερα ή μήπως τότε ακριβώς είναι που επενδύουν ακόμη λιγότερα;

Η ιστορική εμπειρία επιβεβαιώνει ότι όσο περισσότερα οφέλη και κέρδη συσσωρεύουν οι μικρές μειοψηφίες στην κορυφή της κοινωνικής ιεραρχίας, τόσο αυτά δεν οδεύουν στην οικονομία, στις επενδύσεις και στην παραγωγή. Αλλά εκτρέπονται στα χρηματιστήρια και στην κερδοσκοπία, δηλαδή απομακρύνονται από την οικονομία. Δεν βελτιώνεται η λειτουργία και η ποιότητα του οικονομικού συστήματος, αλλά αντίθετα επιδεινώνεται, αφού, αντί να εισέρχεται περισσότερο χρήμα στην οικονομία, όλο και περισσότερο φυγαδεύεται από αυτήν.

Αυτό διαπιστώνεται σε όλες τις χώρες. Στην Αμερική, στην Αγγλία, στη Γερμανία. Από το 1980, με την εμφάνιση της Θάτσερ και του Ρήγκαν, ενισχύονται διαρκώς οι πλούσιοι, το 1% ή το 5% εις βάρος του 95% του πληθυσμού, με την ελπίδα ότι αυτοί θα εμπιστευτούν το χρήμα στην οικονομία και θα εξασφαλίσουν αυξημένη απασχόληση και εισοδήματα στους εργαζόμενους. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει πουθενά. Σε όλες τις περιπτώσεις χωρών, με την ίδια ή παρόμοια πολιτική επί 40 χρόνια, η οικονομία δεν ανακάμπτει, έχει περιπέσει σε ανεπαρκείς ρυθμούς, φυτοζωεί λόγω ανεπάρκειας επενδύσεων. Οι επενδύσεις ως ποσοστό του εθνικού εισοδήματος είναι σήμερα αισθητά  λιγότερες από ο,τι ήσαν πριν 40 χρόνια. Και οπωσδήποτε ακόμη λιγότερες από ότι ήσαν το 2008, όταν ξέσπασε η τελευταία κρίση.

Το πρόβλημα δεν είναι ιδεολογικό. Με όποια οικονομική σχολή κι αν είναι κάποιος, είτε νεοφιλελεύθερος και φιλελεύθερος, είτε οτιδήποτε άλλο, ο τεκμηριωμένος απολογισμός της κατάστασης δείχνει ότι δεν συμφέρει κανέναν η συστηματική απελευθέρωση των πλουσίων από κάθε κοινωνική υποχρέωση και φυσικά δεν συμφέρει την οικονομία.

Τα προβλήματα που έχει η Ελλάδα, ειδικά από το 2010 και μετά, έχουν αρχίσει να εντοπίζονται όλο και περισσότερο και σε όλη την Ευρώπη; Δηλαδή, αύξηση ανεργίας, αύξηση ακροδεξιών, κλπ.;

Βέβαια. Και εκτός από την καθαρή ανεργία, υπάρχει και η κρυφή. Η εργασία περιορισμένου χρόνου και τα λεγόμενα mini jobs. Η Γερμανία πρωταθλήτρια σε αυτό. Μία θέση εργασίας τη διαιρεί στα τρία. Και έκαστος αμείβεται με το 1/3 του αρχικού μισθού. Η ανεργία μειώνεται, αλλά οι φαινομενικά εργαζόμενοι καταλήγουν χωρίς δυνατότητα απλής επιβίωσης.

Αυτό το υπόδειγμα διαδίδεται και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Με συμβόλαια περιορισμένου χρόνου εργασίας, με περιορισμένες αμοιβές, αυξάνεται το ποσοστό της κοινωνικής φτώχειας, παρόλο ότι η Γερμανία εμφανίζει στις στατιστικές ότι η ανεργία μειώνεται. Περισσότερο από άδικο, το σημερινό σύστημα αποβαίνει αναποτελεσματικό, αφού υπονομεύει μόνο του τα θεμέλια της αναπαραγωγής του στο άμεσο μέλλον.

Κι αυτό το πρόγραμμα που ακολουθείται και στην Ελλάδα, δηλαδή να πλουταίνουν περισσότερο οι πλούσιοι, να μην πληρώνουν φόρους, και να φτωχαίνουν κι άλλο οι φτωχοί, με περισσότερους φόρους, δείχνει να αναπτύσσεται όλο και περισσότερο σε όλη την Ευρώπη;

Ναι, αλλά σε δύο υπερχρεωμένες ομοιοπαθείς με την Ελλάδα χώρες, Ισπανία και Πορτογαλία, η κατάστασή έχει αρχίσει να αλλάζει με ρυθμό ανάπτυξης ανώτερο του 3%. Οι κυβερνήσεις τους δέχτηκαν να αυξήσουν μισθούς και συντάξεις ακόμη και στα επίπεδα που ήταν πριν την κρίση, πράγμα που δεν έχει γίνει ποτέ στην Ελλάδα.

Η ενίσχυση μισθών και συντάξεων τονώνει την οικονομία και προσελκύει επενδύσεις για ανώτερα επίπεδα λειτουργίας. Η συμπίεση των εισοδημάτων της εργασίας δεν ευνοεί την ανάπτυξη, αλλά την καταστέλλει, όπως ακριβώς αυτό ορθά επισημαίνεται από το ΔΝΤ στην χθεσινή εξαμηνιαία έκθεση του για την κατάσταση της παγκόσμιας οικονομίας.

Ένα ζήτημα-κλειδί της αποτελεσματικής οικονομικής πολιτικής είναι η άμεση φροντίδα για τους εργαζομένους και  συνταξιούχους, διότι οι πλούσιοι ό,τι χρήματα κερδίζουν δεν τα τοποθετούν εντός της οικονομίας. Ένα μεγάλο μέρος το διοχετεύουν στα χρηματιστήρια και σε διεθνή πολυτελή διαβίωση. Όταν το χρήμα συγκεντρώνεται στην κορυφή αφαιρείται από την οικονομία, όταν αντίθετα πηγαίνει στην βάση, τότε οι επιδόσεις της οικονομίας βελτιώνονται.

Είχατε πει ότι ο Μακρόν προσπαθεί να πιέσει τη Γερμανία να αλλάξει την πολιτική της λιτότητας, κλπ.. Ποια αλλαγή θέλει, λοιπόν, αφού φαίνεται να κάνει τα ίδια;

Σε άλλα ζητήματα. Επί του παρόντος ο Γάλλος πρόεδρος επιθυμεί μία πολιτική που να μιμείται τη Γερμανία ως προς τον προϋπολογισμό, ώστε να μην βρίσκεται υπό κατηγορία.  Πιστεύει ότι με αυτόν τον τρόπο θα μπορέσει να ασκήσει πίεση στη Γερμανία για να δεχτεί την περαιτέρω ενοποίηση της Ευρωζώνης, έναν ενιαίο υπουργό οικονομικών και έναν ενιαίο προϋπολογισμό, για ολόκληρη την Ευρωζώνη, ο οποίος θα αντιμετωπίζει τα προβλήματα συνοχής εντός της νομισματικής περιοχής του ευρώ. Και αυτό ενδιαφέρει ιδιαίτερα τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, όπως η Ελλάδα, που θα συμπεριλαμβάνονται μέσα σε τον ενιαίο προϋπολογισμό της ευρωπαϊκής συνοχής.Και η Μέρκελ, επί του παρόντος, έχει δεχθεί για συζήτηση αυτές τις προτάσεις Μακρόν. Δεν αποκλείεται κάτι να υπάρξει. Μπορεί να μην γίνουν όλα, αλλά ίσως κάτι θα γίνει. Κάποια σημεία από αυτά που προτείνει ο Μακρόν θα ληφθούν υπόψη. Διότι έχει συμβεί το εξής: ο Μακρόν είναι σήμερα ενισχυμένος και η Μέρκελ αδυνατισμένη. Άρα δεν μπορούν να αγνοηθούν οι προτάσεις του σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Εξ άλλου, ο ίδιος, φροντίζει να μην κάνει μόνος τις προτάσεις του, αλλά μαζί με 5 χώρες. Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα, Γαλλία, Ιταλία, συμφώνησαν να παρουσιάσουν από κοινού τις προτάσεις του. Και υποθέτω πως θα είναι πολύ δύσκολο να αγνοηθούν.

Οι ακροδεξιοί στην Γερμανία με 94 έδρες θα ασκήσουν πιέσεις με τις απόψεις τους;

Ας πιέσουν. Παραμένουν εκτός παιχνιδιού. Άλλωστε, και αυτοί οι οποίοι χαρακτηρίζονται ακροδεξιοί, μέχρι προ ολίγου αξίωναν την αποχώρηση της Γερμανίας από το ευρώ, επικαλούμενοι ότι η Ευρώπη κοστίζει πολύ στον γερμανό φορολογούμενο. Όμως, αυτό το σύνθημα αποδεδείχθηκε επιζήμιο και δεν έπαιξε ιδιαίτερα στις τελευταίες εκλογές. Όπως και με την Μαρί Λεπέν στη Γαλλία, αφού αυτό αποδεδείχθηκε η καταστροφή της. Και τώρα ο ευρώ-αναχωρητισμός εγκαταλείπεται. Η άκρα δεξιά σε Γαλλία και Γερμανία μεταβάλλει τις θέσεις της για την Ευρώπη επαγγελλόμενη την αλλαγή της, αλλά από τα μέσα.

Παρόλ’ αυτά οικονομολόγοι όπως η βρετανή Αν Πέτιφορ, υποστηρίζουν πως δεν είναι βιώσιμο το ευρώ.

Αυτό το έχουμε προ πολλού πει από την αρχή και συνεχίζουμε να το λέμε. Το ευρώ, όπως είναι μέχρι σήμερα, ασφαλώς δεν είναι βιώσιμο, όμως μπορεί να γίνει βιώσιμο με αλλαγές. Με τους σημερινούς όρους δεν είναι βιώσιμο. Ποιός εγγυάται ότι δεν θα γίνει ποτέ τίποτα μέχρι να διαλυθεί; Το πιθανότερο είναι, επειδή το ευρώ εξυπηρετεί τη Γερμανία, να μη καταργηθεί, αλλά να γίνουν αρκετά πράγματα ώστε να το συγκρατήσουν.

Κάποιοι λένε ότι όπως αυτό που γίνεται με την Καταλωνία θα προκαλέσει αποσχιστικά κινήματα και σε άλλα κράτη. Όπως π.χ. στη Γερμανία, η οποία αποτελείται από ένωση πολλών μικρών κρατών, κλπ..

Η Γερμανία είναι Ομοσπονδία. Μπορεί κάποιο κρατίδιο, ή κάποια κρατίδια, να θελήσουν να ανεξαρτητοποιηθούν, τα πλούσια κυρίως, γιατί τους έχει σφηνωθεί η ιδέα –ατεκμηρίωτη – ότι αυτοί πληρώνουν για τους άλλους. Ξεσηκώνονται κάποιοι ακροδεξιοί τοπικιστές, όπως και στη βόρεια Ιταλία. Η πιο προχωρημένη περίπτωση είναι η Βρετανία, στην οποία αυτό συνέβη. Ωστόσο, μέχρι σήμερα ουδείς είναι σε θέση να φαντασθεί που οδηγείται αυτή η χώρα και ακόμη λιγότερο όλοι όσοι πρωτοστάτησαν για την αρνητική έκβαση του τελευταίου δημοψηφίσματος.

Και για την Καταλωνία τι λέτε;

Και για την Καταλωνία το ίδιο ακριβώς. Αυτοί που ισχυρίζονται ότι πληρώνουν πολλά, όπως η Γερμανία που λέει ότι πληρώνει πολλά για την Ευρώπη, δεν συνυπολογίζουν τα οφέλη που αποκομίζουν από την παραμονή τους σε ευρύτερα σύνολα.

Η Γερμανία καταβάλει συνολικά 20δις ευρώ το χρόνο, ως καθαρή συνεισφορά στην ΕΕ. Τα οφέλη της όμως είναι περισσότερα από 1τρις ευρώ από την Ευρώπη ετησίως. Το αυτό ισχύει και για την Καταλωνία. Είναι η πιο ανεπτυγμένη περιοχή της Ισπανίας. Δεν χάνει από το γεγονός ότι παραμένει στην Ισπανία, αλλά αντίθετα κερδίζει πάρα πολλά από αυτό.

Κρ.Π.: Η κρίση είναι αλλαγή και η αλλαγή είναι κρίση…

Οπωσδήποτε, η κρίση είναι ευκαιρία για αλλαγή, αλλά υπάρχει πάντα ο κίνδυνος η αλλαγή να καταλήξει στα ίδια ή και χειρότερα…

Μπορίς Βαλό: Ο σούπερ αριστερός που θέλει να γίνει ηγέτης του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος [εικόνες]

ΕΝΑ ΚΟΜΜΑ ΣΕ ΚΩΜΑ

Μπορίς Βαλό: Ο σούπερ αριστερός που θέλει να γίνει ηγέτης του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος [εικόνες]

ΚΌΣΜΟΣ

18|10|2017 18:00

Επί χρόνια στην σκιά μεγάλων πολιτικών της Γαλλίας, ο Μπορίς Βαλό εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος στη χειρότερη στιγμή του: το 2017, την ώρα της μεγάλης ήττας.

Πρόκειται για μεγάλη επιτυχία αν σκεφτεί κανείς ότι το άλλοτε πανίσχυρο Σοσιαλιστικό κόμμα, στην κυβέρνηση της Γαλλίας ως πρόσφατα, αλλά και στην γαλλική προεδρία με τον Φρανσουά Ολάντ ως τον Μάιο του 2017, κατόρθωσε με τη βία να εκλέξει 30 βουλευτές στις εκλογές του Ιουνίου 2017, στις οποίες σάρωσε ο Εμανουέλ Μακρόν.

Ο Μπορίς Βαλό είναι πιο γνωστός ως σύζυγος της Ναζάτ Βαλό-Μπελκασέμ, πρώην υπουργού του Ολάντ, η οποία δεν κατόρθωσε να εκλεγεί τον περασμένο Ιούνιο.

Ο ίδιος ανήκει στην «αριστερή» πτέρυγα του γαλλικού Σοσιαλιστικού κόμματος, η οποία παρότι ηττήθηκε (ο προεδρικός υποψήφιος της αριστερής πτέρυγας, Μπενουά Αμόν, καταποντίστηκε) επιμένει στις αρχές της και θέλει να αναλάβει την ηγεσία του κόμματος που παραπαίει ιδεολογικά και οργανωτικά, μετά τις εκλογές του Ιουνίου 2017.

Στην βουλευτική έδρα οδήγησε τον Μπορίς Βαλά ένα από τα «αστέρια» της αριστερής πτέρυγας του Σοσιαλιστικού κόμματος, ο πρώην υπουργός Ανρί Εμανουελί, ο οποίος πέθανε πρόσφατα.

«Δεν αναζητούσα ούτε καριέρα ούτε βουλευτική έδρα. Αλλά μια μέρα, ο Ανρί Εμανουελί, ένα σημαντικό πρόσωπ

Πηγή: Μπορίς Βαλό: Ο σούπερ αριστερός που θέλει να γίνει ηγέτης του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος [εικόνες] | iefimerida.gr

Φώφη Γεννηματά: Τώρα ξεχνάει τίνος κόμματος είναι πρόεδρος

Φώφη Γεννηματά: Τώρα ξεχνάει τίνος κόμματος είναι πρόεδρος

18 Οκτωβρίου 2017

Του Γ. Λακόπουλου

Επέτειος: 18 Οκτωβρίου  2017. Ακριβώς 36 χρόνια από τη συντριπτική εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν ήταν  ένα απλό εκλογικό αποτέλεσμα. Ήταν τομή στην νεότερη πολιτική ιστορία της χώρας.

Μετά την ανατροπή του Γέρου Δημοκρατίας, με το 53%, από το Παλάτι και τους Αποστάτες: πρωτοστατούντος του πατρός Μητσοτάκη -αν έχουν ακόμη μνήμη όσοι παριστάνουν τους εκπροσώπους της Δημοκρατικής Παράταξης-  οι δυνάμεις της Αλλαγής σάρωσαν  την προσπάθεια της Δεξιάς να επαναλάβει την μακρόχρονη παραμονή της στην εξουσία. Άλλαξαν την πορεία του τοπίου. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά από την καλή και από την κακή πλευρά τους.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι σε κάθε επέτειο του 1981, το ΠΑΣΟΚ θα υπενθύμιζε τους θεμελιώδεις λόγους της επικράτησής του και την αξία της παρουσίας του στο δημόσιο βίο- τόσο ως κυβέρνηση, όσο  και ως αντιπολίτευση.  Αλλά ποιο ΠΑΣΟΚ; Οι  μισοί από όσους αναδειχθήκαν  από την πολιτική  δράση του, προσπαθούνε να το εξαφανίσουν. Να το διαγράψουν από το χάρτη, μαζί με την ιδεολογία του και τον ιδρυτή του.

Πρώτοι και καλύτεροι οι δυο Πρωθυπουργοί που αναδείχθηκαν χάρη το ΠΑΣΟΚ μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου. Ο γιος του -που αφού το αλλοίωσέ και το χρεωκόπησε, το διέσπασε στο τέλος-  και ο Κ. Σημίτης.

Οι υπόλοιποι όμως τι κάνουν; Οι προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ  υποψήφιοι για τον “νέο φορέα” γιατί σιώπησαν στην  σημαντικότερη επέτειο της  Μεταπολίτευσης;

Για να μην παρεξηγηθούν από τα  ΜΜΕ που τους σπονσάρουν -μαζί  με τη  ΝΔ- και έχουν πάρει εργολαβικά την αποδόμηση του ΠΑΣΟΚ και τη δυσφήμιση του Ανδρέα Παπανδρέου;

Ή μήπως γιατί δεν τους περίσσεψε χρόνος από τον διαγκωνισμό  για  το ποιος θα αναδεχθεί  καλύτερος εταίρος του Μητσοτάκη, όπως καταγγέλλει ευθέως ένας από αυτούς- χωρίς να παίρνει απάντηση- παρότι κι  αυτός επιδιώκει τη διάλυση του ΠΑΣΟΚ;

Οι άνθρωποι που συνδέθηκαν με το ΠΑΣΟΚ, άσχετα αν το ψηφίζουν σήμερα ή όχι πρέπει να μελαγχόλησαν χθες, με τη σιωπή της ηγεσίας του. Ενώ στον μιντιακό αέρα  διαγκωνίζονταν τα πιο ελεεινά στοιχεία  της δημοσιογραφίας  στο χλευασμό και την  παραπληροφόρηση για το ΠΑΣΟΚ και τον ιδρυτή του, η Φώφη Γεννηματά  δε βρήκε λέξη.

Η εκλεγμένη πρόεδρος του Κινήματος δεν άκουσε, δεν είδε, δεν μίλησε. Ανάμεσα στις μεγαλοστομίες της  για “κατάργηση των  φέουδων” – ενώ μόνο αυτή έχει φέουδο σήμερα- και στους μικρομεγαλισμούς της ότι τάχα την τρέμουν γιατί θα αναδειχτεί σε …”πρωταγωνίστρια”,  δεν βρήκε δυο κουβέντες για την υπενθύμιση της επετείου.  Ως απάντηση στους φλούφληδες που κάνουν πλακίτσες εκ του ασφαλούς.

Δηλώνει στα ακροατήρια της ότι ενδιαφέρεται για την επιβίωση του ΠΑΣΟΚ. Θα την πιστέψει κανείς όταν  ξεχνάει και τα ορόσημά του; Ίσως ξεχνάει και τίνος κομματος είναι πρόεδρος. Το δούλεμα πάει σύννε

Στα χέρια του Τσίπρα ο έλεγχος των πολιτικών εξελίξεων 18 Οκτωβρίου 2017

Στα χέρια του Τσίπρα ο έλεγχος των πολιτικών εξελίξεων

18 Οκτωβρίου 2017

Του Γ. Λακόπουλου

Και μόνο η αμήχανη και παπαγαλίστικη αντίδραση της ΝΔ και η εργολαβία παραπληροφόρησης των υποστηρικτών της στα ΜΜΕ αρκεί για να χαρακτηριστεί επιτυχημένη η επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στις ΗΠΑ. Πρέπει να κουράστηκαν πολλοί οι μιντιάρχες και οι άνθρωποί τους για να παραχαράξουν το  αποτέλεσμά της, ένα μέρος του οποίου  αναπτύχθηκε μπροστά στις κάμερες.

Αν αυτή η επίσκεψη Έλληνα πρωθυπουργού στην Ουάσιγκτον δεν είναι ικανοποιητική, τότε ποια ήταν; Εκείνη με τα μπλουζάκια από τη σακούλα του σούπερ μάρκετ που προσέφερε ο τότε Έλληνας Πρωθυπουργός στον Μπους;

Με αυτή την επίσκεψη ο Τσίπρας ολοκληρώνει τον κύκλο της  πολιτικής που εγκαινίασε από το περασμένο καλοκαίρι για ανάκτηση του ελέγχου των πολιτικών εξελίξεων. Βλέποντας  σήμερα τη μεγάλη εικόνα, πέρα από τις μίζερες και διατεταγμένες  παρουσιάσεις των πραγμάτων από ένα μέρος του εγχωρίου μιντιακού  συστήματος,  ο Πρωθυπουργός  πέτυχε το στόχο του. Η μπάλα βρίσκεται στο γήπεδό του.

Μετά  τις σαφείς τοποθετήσεις Ευρωπαίων ηγετών και των εκπροσώπων των ευρωπαϊκών οργάνων για την αποτελεσματικότητα της πολιτικής του  για έξοδο από τη κρίση και  των αριθμών που το επιβεβαιώνουν, η υποδοχή που του επιφύλαξε ο Τραμπ έδωσε νέα  ώθηση στη χώρα.

Ποτέ άλλοτε επίσκεψη Έλληνα πρωθυπουργό στο Λευκό Οίκο δεν συνοδεύθηκε με τόσο ενθουσιώδεις παροτρύνσεις, προς τους επενδυτές και τη διεθνή κοινότητά  και τόσο θερμές τοποθετήσεις στήριξης . Και οι Αμερικανοί  διαπιστώνουν την πρόοδο που έκανε η χώρα  για να κινηθεί μπροστά ο τροχός της ανάπτυξης της.

Ο Τσίπρας  αναχώρησε από τις ΗΠΑ για τη σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης και από εκεί επιστρέφει στην Ελλάδα έχοντας νέο πολιτικό εξοπλισμό,  που τον διευκολύνει να περάσει στην επόμενη φάση του σχεδιασμού του: την έναρξη και έγκαιρη ολοκλήρωση των συζητήσεων για το ελληνικό χρέος, για το οποίο απέσπασε τη συγκατάθεση της Λαγκάρντ και  -δημοσίως-  και του Τραμπ.

Οι εξελίξεις αυτές δημιουργούν νέο πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα, ειδικά αν ο απολογισμός του Πρωθυπουργού συνδυαστεί με την  -παράλληλη- αδιάφορη παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στις Βρυξέλλες για την σύνοδο το Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Παρά τις προσπάθειες του Δημ. Αβραμόπουλου να του εξασφαλίσει  συνομιλητές -πέρα από τις τυπικές συναντήσεις στα πλαίσια της Συνόδου – η ευρωπαϊκή πολιτική οικογένεια,  μεταξύ τους και  οι εκπρόσωποι του ΕΛΚ,  δεν έδειξαν κανένα ενδιαφέρον για την παρουσία του.

Άλλωστε η ρητορική του προέδρου της ΝΔ για  “αποτυχία”  της κυβέρνησης και  “απομόνωση”  της Ελλάδας λόγω της κυβερνητικής πολιτικής , έρχεται σε πλήρη αντίθεση με το κλίμα που επικρατεί στο κοινοτικό κέντρο και τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσας και τις δηλώσεις πολιτικών παραγόντων και εκπροσώπων των  ευρωπαϊκών οργάνων για την πορεία της χώρας. Όλοι λένε άσπρο. Ο Μητσοτάκης κόλλησε στο μαύρο.

Πέρα από την προώθηση των επενδύσεων και  την προβολή των  ελληνικών θέσεων στα εθνικά θέματα,  ο Αλέξης  Τσίπρας επιστρέφει στην Αθήνα έχοντας μεγαλώσει την απόσταση που τον χωρίζει από τον Κυριάκο Μητσοτάκη  από πλευράς κύρους και αποδοχής στο  διεθνή χώρο. Οι συνομιλητές του ανεξάρτητα από τις πολιτικές προτιμήσεις τους, τον αναγνωρίζουν ως αξιόπιστο συνομιλητή τους σε βάθος χρόνου.

Από καμία πλευρά δεν έχει εκδηλωθεί καμία ενέργεια που να εκλαμβάνει τον Μητσοτάκη ως εν αναμονή Πρωθυπουργό.  Ενδεχόμενο πολιτικής μεταβολής στην Ελλάδα δεν αναδύεται  από  τη στάση κανενός στην Ευρώπη. Ανεξάρτητα αν στο εσωτερικό θα  συνεχιστεί η εμπαθής επίθεσή στην κυβέρνηση από την  αντιπολίτευση και τα  οικονομικά και μιντιακά συστήματα που τη συνδράμουν και πέρα από τα κυβερνητικά λάθη και τις αδυναμίες υπουργών, το πολιτικό βάρος του  Πρωθυπουργού ενισχύεται. Σε αντίθεση με τον αντίπαλό που  αδυνατεί να αναδείξει διεθνώς την ύπαρξη του και  περιμένει από εσωτερικές δημοσκοπήσεις αμφίβολης εγκυρότητας να  συντηρήσουν την  ψευδαίσθηση της εκλογικής επικράτησης.

Όταν Τσίπρας μιλάει με τους κορυφαίους του πλανήτη για τα μεγάλα θέματα, ο Μητσοτάκης ασχολείται με το …Μητρώο Στελεχών του.  Όπως εξελίχθηκε η επίσκεψη Τσίπρα στις ΗΠΑ και ανάλογα με την ικανότητα της κυβέρνησής του να αξιοποιήσει το θετικό κλίμα και τις ευκαιρίες που δημιούργησε για τη χώρα,  αποτελεί επιβεβαίωση ότι οι πολιτικές εξελίξεις περνούν από το Μέγαρο Μαξίμου. Στο βαθμό που ο  πολιτικός σχεδιασμός του Πρωθυπουργού  υλοποιηθεί χωρίς οπισθοδρομήσεις και η μνημονιακή εποχή κλείσει το καλοκαίρι,  εδραιώνοντας νέες προοπτικές για τη χώρα, το κοντέρ θα αρχίσει να γράφει από την αρχή.

Έτσι συμβαίνει στην πολιτική: ο λογαριασμός γίνεται στο τέλος. Και γίνεται πάντα από τον ξενοδόχο.